Komisja Ustawodawcza (UST)
Legend
Transcript markers
- text Sentence being played
- text Search result
- text Intervention cited by the link you opened
Click a sentence to play the video from that moment. Select text to quote it with the speaker, timestamp and link.
More options
Komisja Ustawodawcza (UST) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
Follow its sittingsMarcin Spyra
Nie jest właściwa. Przede wszystkim chodzi tutaj o artykuł 64 ustęp 1 w związku z artykułem 31 ustęp 3 Konstytucji, czyli przepisy o ochronie praw majątkowych. Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w zakresie obowiązków podatkowych jest tu bardzo jednoznaczne, wskazując na to, że artykuł 84 stanowi wystarczającą podstawę dla władzy ustawodawczej, dla konstytuowania obciążeń podatkowych I wprowadzenie podatku nie może być przedmiotem przedmiotem kontroli z punktu widzenia zasady proporcjonalności I naruszenia praw majątkowych, a jedynie przepisy, które dotyczą sfery wykonania tego obowiązku I sposobu wykonania tego obowiązku. Artykuł 84 reguluje I dotyczy nie tylko obowiązków podatkowych, ale także innych obowiązków publicznych o charakterze niedaninowym. Treść tego przepisu nie rozróżnia tych dwóch kategorii obowiązków I pomimo tego, że Trybunał Konstytucyjny nie zawsze jednakowo oceniał tedliwe kwestie, to należy przyjąć, że z punktu widzenia legitymacji władzy ustawodawczej do wprowadzania takich obciążeń, zarówno 1, jak I 2.
Rodzaj obowiązków powinien być traktowany tak samo. Wnioskodawca kwestionuje wprowadzenie tego obowiązku, a te zarzuty, które dotyczą sfery jego wykonania, raczej są sferą argumentacji I gdyby rzeczywiście chodziło tutaj o regulację sposobu wykonania, to w takim razie raczej przedmiotem zaskarżenia powinno być rozporządzenie o tych substancjach, o które mogą być używane, a nie kwestionowany przepis. Wobec tego tutaj w zakresie artykułu 64 ustęp 1, w związku z artykułem 31 ustęp 3, postępowanie powinno zostać umorzone. Podobnie jak w zakresie artykułu 47, gdzie kwestia prywatności I życia rodzinnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego była szereg razy analizowana, jak szeroko ten przepis powinien być zastosowany I Trybunał w wielu rozstrzygnięciach wskazywał, że nie do nie może być on zastosowany w odniesieniu do kontroli przepisów, które na tę sferę mają jedynie wpływ pośredni. I to jest ten przykład przepisu.
Tutaj przepis, który zobowiązuje właściciela do zadbania o uprzątnięcie chodnika, nie nakazuje, żeby czynił to osobiście. Właściciel może również wynająć jakąś firmę albo inne osoby, które będą wykonywać ten obowiązek. To jest ściśle o charakterze majątkowym zobowiązanie, nie osobistym, więc jeżeli ma ono wpływ na życie prywatne, ponieważ właściciel decyduje się osobiście to wykonywać, to jest to konsekwencją jego decyzji, a wpis jest, wpływ jest pośredni I artykuł 47 nie jest tutaj wystarczającą podstawą. Nie narusza także przepis zasady prawidłowej regulacji. Nie będę, jeżeli będzie potrzeba, mogę odnieść się do tych konkretnych argumentów, ale można wykazać, mówiąc w skrócie, że dotychczasowe orzecznictwo I literatura na wszystkie wątpliwości sformułowane przez wnioskodawcę odpowiada.
Wskazuję mianowicie wszystkie te wątpliwości, które są sformułowane, można rozstrzygnąć na podstawie dorobku orzeczniczego. Niezgodność danego przepisu z zasadą poprawnej legislacji występuje wtedy, jeżeli jego wadliwość redakcyjna ma charakter kwalifikowany, to znaczy jeżeli na podstawie dopuszczalnych metod, czyli przyjętych metod wykładni, nie da się mimo wszystko ustalić tej treści. Dotychczasowe orzecznictwo dorobek literatury w zakresie kwestionowanego przepisu nie prowadzą do tego wniosku. Także jeżeli chodzi o wskazanie czy nałożenie obowiązku wyłącznie na właścicieli nieruchomości sąsiednich, nie powinno być uznane za naruszenie artykułu 84 w związku z artykułem 32 ustęp 1 Konstytucji, zasady powszechności I równości obciążeń. Mianowicie jest prawdą, że różni właściciele różnych nieruchomości korzystają z bliskości chodnika, ale natężenie tych korzyści jest różne I można powiedzieć, że w sposób niearbitralny, jaka jest granica odległości od chodnika, gdzie należałoby wprowadzić taki obowiązek, ale z całą pewnością w typowej sytuacji najwięcej korzyści jest po stronie tego, który ma do chodnika najbliżej, czyli właściciela nieruchomości graniczącej.
Więc tu także nie ma naruszenia. Gdzie jest natomiast niezgodność? Można przyjąć, iż istnieje niezgodność, czy należy wręcz przyjąć, iż istnieje niezgodność tego przepisu z zasadą sprawiedliwości społecznej. Trybunał Konstytucyjny, który analizował tę zasadę w kontekście nakładania ciężarów, przyjął w prawdzie, że można nakładać je w sposób swobodny I kształtować ten system, ale nie można rozerwać więzi pomiędzy treścią tego obowiązku a zdolnością do jego ponoszenia. I przyjął także w innych rozstrzygnięciach, iż wadliwa jest konstrukcja obowiązku, która nie różnicuje jego powstania oraz treści w zależności od tego, czy stanowi on istotną ingerencję w sferę interesów majątkowych lub osobistych zobowiązanego.
I to jest przykład tego przepisu, mianowicie on uzależnia zakres I treść obowiązku wyłącznie od kryterium o charakterze geometrycznym, to znaczy od długości wspólnej granicy nieruchomości z chodnikiem oraz od szerokości chodnika. I obowiązek nakłada w ten sam sposób, bez względu na charakter wykorzystywania tej nieruchomości, czyli tak samo obowiązek spoczywa na przykład na nieruchomościach wykorzystywanych na cele gospodarcze, na przykład na nieruchomościach fabrycznych albo na nieruchomościach, gdzie są budynki mieszkaniowe przeznaczone na wynajem, a w stosunku do domów prywatnych, których właścicielami są osoby starsze, chore, niedołężne. Nie ma tutaj żadnej sfery, w której sytuacja majątkowa nie pozwala na wynajęcie osoby trzeciej do uprzątania chodnika. Wobec tego tu należy dostrzec niezgodność z zasadą sprawiedliwości społecznej. Odpowiedzialność z tego tytułu w większości przypadków poza administracją
Marcin Spyra
Oczywiście. Nie jest zgodny z wszystkimi kryteriami z wyjątkiem artykułu drugiego konstytucji z zasadą sprawiedliwości społecznej, czyli niezgodność w tym zakresie. Dziękuję bardzo.
Speaker 3
Bardzo dziękuję za przedstawienie projektu stanowiska. Czy ktoś z państwa chciałby zabrać głos, czy są pytania? Nie widzę, wszystko jasne, głosujemy. Kto z państwa jest za pozytywną opinią? Proszę się zalogować I.
Speaker 3
Czyli pana posła Ale wszyscy pozostali państwo macie legitymację, jesteście zalogowani. Wobec tego jeszcze raz, kto z państwa jest za, kto jest przeciw, kto się wstrzymał od głosu? Dziękuję bardzo, proszę o wyświetlenie wyników. Głosowało dwudziestu dwóch posłów I wszyscy za, a zatem mamy tutaj opinię pozytywną. I zgodnie z zapowiedzią przejdziemy do opiniowania projektów ustaw pod kątem zgodności z konstytucją I prawem europejskim.
I tutaj poproszę pana mecenasa Marcina Fryślewicza o krótkie przedstawienie niezgodności. Jednocześnie witam przedstawiciela wnioskodawców, pana posła Zbigniewa Kuśmiłka. Proszę bardzo, panie mecenasie. To jest projekt poselski, poselski tej ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym.
Mikrofon może jednak
Speaker 6
Tak, teraz mnie słychać? Tak jest. Dobrze. Przedmiotem opiniowanego projektu jest zmiana ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. Projekt przewiduje uznanie prowadzenia działalności w zakresie kryptoaktywów za nieuczciwą praktykę rynkową.
Speaker 7
W praktyce oznacza to generalny zakaz prowadzenia takiej działalności w Polsce. Projekt przewiduje ponadto możliwość blokowania rachunków, uniemożliwiania dostępu do stron internetowych służących tej działalności oraz odpowiedzialność karną za jej prowadzenie.
Marcin Fryślewicz
Z punktu widzenia prawa Unii Europejskiej zasadnicze znaczenie ma rozporządzenie Mika, czyli rozporządzenie 2023 114 w sprawie rynków rynków kryptoaktywów, czyli to jest to rozporządzenie podstawowe w tym zakresie. Rozporządzenie ustanawia jednolite w całej Unii zasady prowadzenia działalności w zakresie kryptoaktywów I dopuszcza jej prowadzenie po spełnieniu określonych wymogów, w szczególności dotyczących zezwoleń, obowiązków informacyjnych I nadzoru. Podstawowym zastrzeżeniem sformułowanym w opinii sprowadza się do tego, że to rozporządzenie, Mika, dopuszcza działalność w zakresie kryptoaktywów na warunkach określonych w prawie Unii. Natomiast projekt ten, który jest przedmiotem opiniowania, krajowe, działalność tę generalnie zakazuje. W konsekwencji projekt prowadziłby także do wyłączenia na terytorium Polski skuteczności zezwoleń udzielonych zgodnie z rozporządzeniem unijnym Tymica oraz możliwości transgranicznego świadczenia usług w zakresie kryptoaktywów.
Niezgodność z prawem Unii Europejskiej dotyczy również projektowanych sankcji I środków ingerencyjnych. Rozporządzenie unijne pozwala państwom członkowskim ustanawiać sankcje za naruszenie obowiązków wynikających z tego rozporządzenia. Natomiast projekt przewiduje sankcje za samo prowadzenie działalności, która na gruncie rozporządzenia Mika może być zgodna z prawem. Projekt budzi także zastrzeżenia na gruncie dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych. Dyrektywa ta pozwala uznawać praktykę za nieuczciwą w każdych okolicznościach tylko wtedy, gdy została ona wymieniona w załączniku do tej dyrektywy.
Prowadzenie działalności w zakresie kryptoaktywów nie zostało tam wymienione. Ponadto przepisy dotyczące blokowania stron internetowych I zamykania platform obrotu należy uznać za podlegające notyfikacji Komisji Europejskiej na podstawie dyrektywy 2015, 15 35, czyli przepisy techniczne. Projekt wymaga również zasięgnięcia opinii Europejskiego Banku Centralnego. Reasumując, zasadnicza niezgodność projektu z prawem Unii polega na tym, że zastępuje on ustanowiony w rozporządzeniu unijnym system legalnej, regulowanej działalności w zakresie kryptoaktywów generalnym zakazem tej działalności. Dziękuję bardzo.
Speaker 3
Bardzo dziękuję panie mecenasie I teraz proszę o krótkie odniesienie się pana posła Zbigniewa Kuśmika przy slipie na wniosek.
Zbigniew Kuźmiuk
Dziękuję bardzo. Panie przewodniczący, wysoka komisja, rzeczywiście jestem przedstawicielem wnioskodawców nowelizacji ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym. To jest krótki projekt czteroartykułowy, który w pierwszym artykule rzeczywiście proponuje uznać za nieuczciwą praktykę rynkową prowadzenia działalności w zakresie kryptoaktywów. W związku z tym pozostałe rozwiązania w nim zawarte, nawiązują właśnie do tego zasadniczego stwierdzenia. Rzeczywiście słuchałem tutaj I przeczytałem, bo bo ta opinia jest także na na na piśmie pana mecenasa.
Speaker 9
Zdajemy sobie sprawę, że obowiązuje także w naszym kraju rozporządzenie rozporządzenie Mika, Ale to rozporządzenie dopuszcza prowadzenie działalności w zakresie kryptoaktywów pod warunkiem spełnienia wymogów przewidzianych w tym akcie, między innymi zezwoleń nadzoru, ochronę klientów oraz przeciwdziałania nadużyciom na rynku. Niestety do tej pory w Polsce nie udało się takich reguł ustalić I w związku z tym nasza propozycja uznania tej działalności za nieuczciwą praktykę rynkową. Dziękuję bardzo.
Speaker 8
Otwieram dyskusję. Pan poseł Zembaczyński. Wielce szanowny panie przewodniczący, wysoka komisjo, państwo posłowie, państwo obecności, panie pośle, pośle wnioskodawco. Ten projekt jest skrajnie absurdalny. Sam pan to zaznaczył w swoim wystąpieniu, powiem pośle, odnosząc się do tego, że obowiązuje nas unijne rozporządzenie Mika, projekt idzie w kontrze do tego rozporządzenia.
Sam pan posłów wnioskodawca zauważył fakt, że Polska w tej chwili w wyniku trypletu VET pana prezydenta podtrzymywanych głosami obecnych tutaj na sali jest pozbawiona regulacji pozwalających na prowadzenie działalności gospodarczej opartej o obrót kryptoaktywami I to uderza bezpośrednio w cały rynek, w osoby zainteresowane legalną działalnością w tej branży. Dlatego trudno zgodzić się z projektem, który właściwie w żaden sposób nie rozwiązuje braku stanu prawnego, bo tym rozwiązaniem jest przyjęcie ustawy I odrzucenie weta. Sam projekt zresztą nie może być przyjęty I pozytywnie zaopiniowany przez wysoką komisję z uwagi na to, jest sprzeczny z prawem unijnym, a proponowane rozwiązanie jest takim wylaniem dziecka z kąpielą. Ja rozumiem, że sytuacja wokół afery kryptowalutowej jest skrajnie napięta dla przedstawicieli Prawa I Sprawiedliwości, Konfederacji I Rozwoju Plus. Niemniej jednak jedyny sposób, żeby to naprawić, to dokładnie rozwijając słowa wnioskodawcy, uchwalić prawo, które będzie regulować tutaj polski rynek, polski rynek pani poseł.
I która będzie przede wszystkim uniemożliwiać transferowanie sabotażystom, dywersantom przez Federację Rosyjską za pomocą również darknetu tokenów kryptowalut w celu opłacania tej dywersji. Każdy dzień, tego prawa w Polsce nie ma, jest dniem swobody, przestępczej działalności w tym zakresie I wszystkie te szkody poczynione na rynku kryptoaktywów, poczynione konsumentom, poczynione Polsce poprzez te czyny dywersyjne opłacane kryptoaktywami idą na rachunek twórców tego zamieszania, czyli tych, którzy głosują przeciwko ustawie, tych którzy odrzucają próby zniwelowania weta pana prezydenta I to jest jedyna droga. Bardzo dziękuję.
Speaker 3
Bardzo dziękuję, więcej głosów nie widzę. Przystępujemy do głosowania. Przypominam, że głosujemy za niedopuszczalnością projektu do dalszego procedowania. Kto z państwa jest za niedopuszczeniem projektu dalszego procedowania, proszę o podniesienie ręki I naciśnięcie właściwego przycisku. Kto jest przeciw?
Kto się wstrzymał od głosu? Wszyscy państwo zagłosowali. Zamykam głosowanie, proszę o wyświetlenie wyników. Głosowało dwudziestu dwóch posłów, za dziesięciu, przeciw jedenastu, wstrzymał się 1. A zatem komisja stwierdza, że projekt jest dopuszczalny do dalszego procedowania.
I 2., 2. Projekt poselski, ustawa o zmianie ustawy o podatku od towarów I usług oraz niektórych innych ustaw. I ponownie pan mecenas Marcin Fryźlewicz, proszę bardzo.
Dobrze, dziękuję.
Speaker 7
Panie przewodniczący, szanowna Komisjo. Przedmiotem opiniowanego przez BOS projektu ustawy, tu chciałem zaznaczyć, że nie ja jest, nie ja sporządzałem tą opinię, a sporządzał pan nieobecny ekspert Jacek Kulicki, ale jestem upoważniony do przedstawienia jego opinii. Jest nowelizacja trzech ustaw. O podatku od towarów I usług, o podatku akcyzowym oraz o podatku od sprzedaży detalicznej. Wszystkie nowelizacje proponowane dotyczą opodatkowania paliw do silników spalinowych, w szczególności benzyn, olejów napędowych, biokomponentów stanowiących samoistne paliwa oraz określonych paliw gazowych przeznaczonych do napędu silników spalinowych.
W przypadku dwóch pierwszych ustaw dotyczących VAT I akcyzę, projekt przewiduje obniżenie stawek podatku. Jeśli chodzi o VAT, jest to, miałoby być to obniżenie stawki z dwudziestu trzech procent do ośmiu procent. Natomiast w przypadku podatku akcyzowego projekt przewiduje obniżenie stawki dla benzyn silnikowych z 1529 złoty na, za 1000 litrów do 1239, dla olejów napędowych I biokomponentów stanowiących samoistne paliwa z 1100 sześćdziesięciu złotych za 1000 litrów do 880, a dla gazu z 600 pięćdziesięciu dziewięciu złotych do trzystu sześćdziesięciu czterech złotych za 1000 kilogramów. W przypadku trzeciej ustawy o podatku od sprzedaży detalicznej, projekt zwalnia sprzedaż określonych paliw z tego podatku.
Obniżenie stawek I zwolnienie mają charakter czasowy I mają obowiązywać od trzeciego lipca do trzydziestego września 2000 dwudziestego szóstego roku. Generalna uwaga. VAT I akcyza podlegają harmonizacji w Unii Europejskiej, natomiast podatek od sprzedaży detalicznej nie jest w tym zakresie objęty harmonizacją na poziomie Unii Europejskiej. Gdy chodzi o VAT, zastosowanie ma podstawowa dyrektywa, to jest dyrektywa rady 2006 na 112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Dyrektywa ta pozwala na stosowanie obniżonych stawek VAT wyłącznie do towarów I usług wymienionych w jej załączniku trzecim.
Marcin Fryślewicz
Załącznik ten nie przewiduje możliwości zastosowania obniżonej stawki do paliw silnikowych objętych projektem. W tym zakresie projekt w w opinii Pióra jest niezgodny z artykułem dziewięćdziesiątym ósmym ustęp 1. Związku z załącznikiem trzecim dyrektywy. Natomiast gdy chodzi o akcyzę, z zastosowaniem ma dyrektywa rady 2003 96, tak zwana dyrektywa energetyczna, która określa minimalne poziomy opodatkowania paliw silnikowych. Biorąc pod uwagę mające zastosowanie na obecny rok kurs euro dla państw, które nie są w strefie euro, projekt przewiduje stawki niższe od minimalnych poziomów opodatkowania wynikających z dyrektywy.
Speaker 7
Dotyczy to benzyn, olejów napędowych, biokomponentów stanowiących samoistne paliwa oraz gazu objętych projektowaną obniżką. Polska nie posiada przy tym przewidzianego w artykule dziewiętnastym dyrektywy upoważnienia do zastosowania tych stawek. W tym zakresie projekt jest w opinii biura niezgodny z artykułem siódmym, ustęp 1., w związku z załącznikiem pierwszym, tabelą a dyrektywy 2003, 96. W pozostałym zakresie projekt nie jest objęty prawem Unii Europejskiej. Dziękuję bardzo.
Speaker 11
Dziękuję bardzo. Ponieważ pan mecenas szczegółowo przedstawił zawartość tego projektu, więc ja już tego nie nie nie będę robił.
Speaker 13
Chcę tylko jakby taką ogólną uwagę zgłosić, że każde cywilizowane państwo powinno dysponować możliwościami, aby w sytuacji nadzwyczajnej, kryzysowej zareagować odpowiednio swoim systemem finansowym, w tym przypadku systemem podatkowym.
Speaker 9
Przypominam, że w 2000 dwudziestym drugim roku rząd Prawa I Sprawiedliwości na 12 miesięcy obniżył VAT I akcyzę na nie tylko na paliwa, ale na prąd, gaz, a także ciepło systemowe, a dodatkowo także na artykuły żywnościowe I nawozy sztuczne. To kosztowało budżet około trzydziestu 1000000000 złotych, a mimo tego deficyt budżetowy na koniec dwudziestego drugiego roku wyniósł 12 I pół miliarda złotych.
W związku z tym to, się dzieje w tym roku, no mamy nadzwyczajną sytuację, kryzys w zatoce perskiej, nie ulega wątpliwości, że dopóki on nie zostanie zażegnany, to będzie przekładał się na ceny paliw, a tym samym także na to, co dzieje się, jeżeli chodzi o sprzedaż detaliczną paliw na stacji benzyno... Na stacjach benzynowych. Uznaliśmy, że my mimo tego, że rządzący wygasili te obniżone stawki, że powinny one obowiązywać dłużej. Ja oczywiście zdaję sobie sprawę, że to, co jest zawarte w projekcie ustawy, a więc 3. Lipca, 31.
Września, no troszeczkę rozmija się z rzeczywistością, ale zobowiązuje się w imieniu wnioskodawców, że jeżeli projekt będzie procedowany, wniesiemy stosowną autopoprawkę, mówiąc otwartym tekstem. Chodzi o to, żeby tego rodzaju rozwiązanie obniżające podatek VAT, akcyzę, także podatek od sprzedaży detalicznej obowiązywało do momentu zakończenia kryzysu w Zatoce Perskiej. Wtedy ustaną stałe przyczyny, dla których te ceny są podwyższone I w oczywisty sposób rzutują na polską gospodarkę, w tym przede wszystkim na procesy inflacyjne, które się nasilają. Dziękuję bardzo.
Speaker 3
Bardzo dziękuję. Otwieram dyskusję. Kto z państwa chciałby zabrać głos w tym punkcie? Nie widzę, a zatem znowu głosujemy podobnie jak w poprzednim punkcie za niedopuszczalnością projektu do dalszego procedowania. Kto z państwa jest za?
Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał od głosu? Dziękuję bardzo. Proszę o wyświetlenie wyników. Głosowało dwudziestu 1 posłów, jedenastu za, przeciw dziesięciu.
Speaker 3
tak, tak, tak. Dwudziestu 1, za dziesięciu, przeciw jedenastu. Nikt się nie wstrzymał, a zatem projekt jest dopuszczony do dalszego Dziękujemy panu posłowi, wnioskodawcy, dziękujemy panu Mecenasowi I powracamy do rozpatrzenia projektów stanowisk w sprawach trybunalskich. I kolejna sprawa, S k 51 przez 21. I też tutaj o krótkie przedstawienie problemu konstytucyjnego poprosimy pana profesora Marcina Spyrę, proszę bardzo.
Marcin Spyra
Bardzo dziękuję. Skarga konstytucyjna w tej sprawie dotyczy przepisu kodeksu postępowania cywilnego, który w nieobowiązującym już brzmieniu przewidywał tak zwane zażalenie poziome, a więc zażalenie do innego rozszerzonego składu sądu tej samej instancji w sprawach dotyczących ustanowienia zabezpieczenia w postępowaniu zabezpieczającym. Karżący wystąpił... W stosunku do skarżącego zostało ustanowione zabezpieczenie na jego nieruchomościach. On złożył zażalenie w w na gruncie wcześniej obowiązujących przepisów.
Ono było rozpoznane przez Sąd wyższej instancji, który uchylił postanowienie o zażaleniu. W następ... O ustanowieniu zabezpieczenia potem wprowadzono przepisy o po tak zwanym poziomym zażaleniu, w które znalazły tutaj zastosowanie IWW takich samych okolicznościach tą sprawę przegrał. Zażalenie nie zostało uwzględnione. Skarżący, zarzuca, iż w odniesieniu do ustanowienia zabezpieczenia, taka procedura, która ma charakter niedewolutywny, gdzie nie rozpoznaje sąd wyższej instancji, jest sprzeczna przede wszystkim z artykułem 78 Konstytucji I artykułem 45 ustęp 1 Konstytucji.
Przepis został zmieniony I w tym momencie, już w tym brzmieniu nie obowiązuje, w tych sprawach przywrócono dewolutywny charakter zażaleniu, ale ustanowione w sprawie skarżącego zabezpieczenia ciągle jeszcze trwają zgodnie z informacjami, które dostępne są w księgach wieczystych, a więc ta sprawa ma ciągle znaczenie dla ochrony konstytucyjnych praw skarżącego I istnieje droga do tego, żeby w tej sprawie zostało wydane orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny. W skrócie mówiąc, co do zasady dewolutywność postępowania zażaleniowego nie jest warunkiem zgodności przepisu ani z artykułem 45 ustęp 1, ani 78 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny tym niemniej wyraził się w niejednokrotnie, niejednokrotnie stanął na stanowisku, że w przypadku środków zaskarżenia o charakterze niedewolutywnym powinny zostać wprowadzone instytucje, które dodatkowo będą w takim razie chronić interesy strony w procedurze, która ze względu na usunięcie dewolutywności jest dla niego, dla tej strony mniej komfortowa, zawiera mniej gwarancji. Chyba że to dotyczy spraw o mniejszym znaczeniu, czysto proceduralnych. Można wskazać argumenty, że tak nie jest w odniesieniu do zabezpieczenia, do ustanow, do postanowienia o zabezpieczeniu.
Jest to bardzo ważne postanowienie dla interesów stron, choćby długotrwałość, To jest sprawa o sygnaturze 51 przez 21. Te zabezpieczenia ciągle trwają. Widać, że to jest postępowanie, które ma potencjał do długotrwałej ingerencji w ważne interesy stron. Są mniejsze wymogi dowodowe, jest mniejsza rola strony w rozpoznaniu sprawy w pierwszej instancji I w ustanowieniu zabezpieczenia I dlatego brak takich dodatkowych nieustanowienie, żadnych dodatkowych instrumentów powoduje, że niedewolutywny charakter tego, tej procedury należy uznać za niezgodny z artykułem 78.45 ustęp 1 Konstytucji. Bardzo dziękuję.
Speaker 3
Bardzo dziękuję panie profesorze. Otwieram dyskusję. Zapraszam do zabrania głosu. Nie ma, a zatem tutaj też wszystko jest jasne. Na państwa posłów wobec tego głosujemy.
Kto z państwa jest za pozytywną opinią o przedmiocie tego projektu stanowiska? Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał od głosu? Dziękuję bardzo, zamykam głosowanie. Proszę o wyświetlenie wyników.
Głosowało siedemnastu posłów, wszyscy za. Zatem I tutaj
mamy
Speaker 3
Opinię I przechodzimy do sprawy p 11 przez 26. Pani profesor Monika Florczak-Wontor, proszę bardzo.
Monika Florczak-Wontor
Szanowny Panie Przewodniczący, wysoka Komisjo. Przedmiotem kontroli w tej sprawie są 2 przepisy ustawy prawo o szkolnictwie wyższym I nauce artykuł 432 ustęp 5 oraz artykuł 432 ustęp 3. W zakresie w jakim mają one zastosowanie do uczelni służb państwowych nadzorowanej przez Ministra Sprawiedliwości.
Monika Blochczak-Monutor
Dodam tylko, że te przepisy zostały zaskarżone w pewnej relacji związkowej z innymi przepisami, które w petitum wniosku się pojawiają. To są przepisy ustawy o służbie więziennej I inne przepisy ustawy prawo o szkolnictwie wyższym I nauce, które określają status uczelni, służb państwowych, sposób powoływania I odwoływania rektorów I kompetencje ministra sprawującego nad nimi nadzór. Ale kwestionowane są tak jak mówię 2 przepisy. Artykuł 432 ustęp 5 przyznaje ministrowi kompetencje do odwołania który rażąco lub uporczywie narusza prawo I przewiduje, że takie odwołanie powinno nastąpić po zasięgnięciu opinii Rady Głównej Nauki I Szkolnictwa Wyższego oraz właściwej konferencji Rektorów. Natomiast 2.
Speaker 15
Kwestionowany przepis, czyli artykuł 432 ustęp 3 ustawy Prawo o Szkolnictwie Wyższymi Nauce pozwala ministrowi zawiesić Rektora w pełnieniu funkcji do czasu rozpatrzenia właśnie wspomnianego wniosku o jego odwołanie. I główne zarzuty są skierowane do tego pierwszego przepisu dotyczącego odwołania rektora, artykuł 432, ustęp 5. Większość zarzutów dotyczy braków. Także trzeba podkreślić, że wnioskodawca tutaj nie kwestionuje samej możliwości odwołania rektora przez ministra w razie rażącego lub uporczywego naruszenia przepisów prawa. Natomiast kwestionuje sposób uregulowania tej kompetencji.
Między innymi właśnie podnosi tutaj szereg braków, które w tym przepisie występują. Tutaj tylko tytułem przykładu podam, że wnioskodawca podnosi, iż przepis ten nie określa czy właśnie odwołanie powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, czy stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jakie ma uprawnienia rektor, w jaki sposób uczelnia powinna być reprezentowana, jak długo powinno, ile czasu powinno minąć od stwierdzenia naruszenia do momentu właśnie wszczęcia takiej procedury. Nie przewiduje też udziału senatu w tej procedurze czy rady uczelni albo kolegium elektorów. To jest 1. Grupa zarzutów dotyczących braków.
2. Grupa to są zarzuty dotyczące właśnie poszczególnych elementów. Mianowicie, wnioskodawca wskazuje, że w przepisie pojawia się niejasne pojęcie rażącego naruszenia prawa. Po 2., pojawi się, pojawia się brak możliwości zaskarżenia opinii przedstawianej ministrowi przez radę główną nauki szkolnictwa wyższego I właściwą konferencję rektorów. Podnosi także zarzut nierównego traktowania, ponieważ...
Rektorów I byłych rektorów, ponieważ ten przepis może mieć oczywiście zastosowanie tylko do obecnych rektorów. No I podnosi także zarzut arbitralnego ograniczenia prawa dostępu do służby publicznej. Natomiast jeżeli chodzi o 2. Kwestionowany przepis artykuł 432 ustęp 3, to wnioskodawca tutaj podnosi bardzo analogiczne zarzuty, tyle tylko, że do właśnie samej procedury zawieszenia, zawieszenia rektora Dodatkowo należy właśnie tutaj wskazać, że w zasadzie kwestionuje konstytucyjność, emm zawieszenia... Konstytucyjność tych kompetencji ministra do zawieszenia właśnie rektora, wskazując, że jest ona zbyt daleko daleko idąca, ingeruje w autonomię uczelni.
I osobny zarzut dotyczy zastosowania tych przepisów do uczelni służby więziennej nadzorowanej przez Ministra Sprawiedliwości. Tutaj wnioskodawca wskazuje, że przepisy ustawy o służbie więziennej są błędnie interpretowane I jego zdaniem odwołania takiego rektora, rektora właśnie służby więziennej, może dokonać Senat uczelni, a nie tak jak interpretuje się właśnie z przepisów Minister Sprawiedliwości. I jako wzorce kontroli wskazuje tutaj wnioskodawca artykuł 2. 7., 32., ustęp 1., artykuł 70., ustęp 5., artykuł 78. I artykuł 60..
W przedstawionym stanowisku biuro proponuje umorzenie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym z trzech powodów. Po 1. Dlatego, że część zarzutów dotyczy zaniechania prawodawczego. Natomiast zaniechanie nie je, nie może być kontrolowane przez Trybunał Konstytucyjny. Po po 2.
Dlatego, że inna część właśnie zarzutów dotyczy nieprawidłowej wykładni I Trybunał także nie ma kompetencji do oceny konstytucyjności wykładni sądowej. I po 3. Dlatego, że nie uzasadniono dostatecznie związku pomiędzy właśnie treścią zaskarżonych przepisów, a tymi przepisami, które zostały wskazane jako wzorzec kontroli. I teraz krótko uzasadnienie tych trzech właśnie elementów wniosku o umorzenie. Jeżeli chodzi o zaniechanie prawodawcze.
Tak jak wspomniałam, w większości zarzuty dotyczą tego, że w przepisie nie ma określonych regulacji, chociaż wnioskodawca jednocześnie nie wskazuje, dlaczego akurat w tym przepisie czy w tych dwóch przepisach te regulacje powinny się znaleźć. Trybunał może badać konstytucyjność takiego zarzutu dotyczącego braku określonej regulacji prawnej tylko wówczas, jeżeli to jest zarzut dotyczący pominięcia prawodawczego. Tutaj w orzecznictwie Trybunał olbrzymie znaczenie ma rozróżnienie pomiędzy zaniechaniem pominięciem prawodawczym. Z tego orzecznictwa wynika również, że po 1. Wnioskodawca ma obowiązek wykazania, że mamy do czynienia z pominięciem prawodawczym, czyli ciężar dowodu spoczywa tutaj na wnioskodawcy.
Monika Blochczak-Monutor
Natomiast w tej sprawie wnioskodawca w ogóle się do tego problemu nie odniósł. Czyli w żaden sposób nie próbował wykazać, że te braki, które tutaj podnosi, to jest właśnie przypadek pominięcia pro prawodawczego. No I 2. Rzecz, która wynika również z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, to to, że należy domniemywać, brać wątpliwości, że mamy do czynienia z zaniechaniem, a nie z pominięciem. I z tych powodów to jest 1.
Powód, dla którego częściowo postępowanie powinno zostać umorzone. Tak jak mówię, pozostała część, następna część właśnie zarzutów I te zarzuty dotyczą obydwu kwestionowanych przepisów, dlatego że w obu przypadkach pojawia się właśnie to takie zakresowe dookreślenie, że chodzi właśnie o rektora uczelni państwowych nadzorowanych przez właśnie ministra. Tutaj wniosek opiera się na takim twierdzeniu, że zaskarżone przepisy są błędnie interpretowane. I teraz ta błędna interpretacja tylko wyjątkowo może być przedmiotem zarzutów w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Mianowicie wówczas, jeżeli wnioskodawca wykaże, że jest to szczególny rodzaj wykładni, to znaczy taka, która jest utrwalona, ujednolicona I upowszechniona, dlatego że Trybunał Konstytucyjny przyjmuje, że w takim przypadku ta wykładnia determinuje treść przepisu I dlatego może tą treść przepisu badać.
No ale tutaj właśnie wnioskodawca w żaden sposób ten wątek się nie pojawia we wniosku, żaden sposób nie próbował właśnie wykazać, że mamy do czynienia z tym, z tego rodzaju wykładnią utrwaloną, ujednoliconą I upowszechnioną. I ostatni powód, jeżeli chodzi właśnie o wzorce. Tych wzorców, tak jak wspomniałam, jest tutaj kilka, w związku z tym szczegółowo może nie będę uzasadniać, ale wspomnę, że jeśli chodzi o ten główny zarzut dotyczący naruszenia autonomię szkół wyższych, to wnioskodawca twierdzi, że możliwość odwołania rektora przez ministra z pominięciem Senatu lub Rady uczelni nadmiernie ingeruje w autonomię uczelni. Ale jednocześnie nie wykazuje, że Konstytucja wymaga udziału tych organów w każdej procedurze odwołania Rektora, a jednocześnie właśnie ten przepis, który kwestionuję, ten przepis przewiduje udział środowiska czy konsultacje środowiska naukowego właśnie w procedurze odwołania rektora. To są te opinie, o których wspomniałam.
Nie uwzględnia również tego, że ten przepis ma charakter wyjątkowy. Dotyczy on szczególnej sytuacji odwołania, kiedy mamy do czynienia z rażącym uporczywym naruszeniem prawa przez właśnie rektora. Jeżeli chodzi o 2. Wzorzec, czyli zasady legalizmu artykuł 7., to tutaj wnioskodawca nie doprecyzowuje w jakim zakresie, które elementy tego wzorca miałyby I w jaki sposób zostać naruszony. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia prawa do zaskarżenia, czyli artykułu siedemdziesiątego ósmego, to właśnie wnioskodawca tutaj twierdzi, że niekonstytucyjny jest brak zaskarżenia właśnie tej opinii Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego albo właśnie konferencji rektorów, ale jednocześnie nie zwraca uwagę na to, że artykuł 78.
Może dotyczy prawa do zaskarżenia orzeczeń albo decyzji. I w żaden sposób nie odnosi się do tego, czy opinia jest właśnie albo orzeczeniem, albo decyzją. Zasada równości. Tutaj nie został przeprowadzony test równości. Nie zostały też wskazane
Te cechy istotne, relewantne. Zresztą wnioskodawca stara się właśnie porównywać rektorów, którzy nie pełnią już tej funkcji rektora I rektorów, którzy dalej pełnią tą funkcję I podnosi taki zarzut, że ci, którzy nie pełnią funkcji rektora, ale dopuścili się właśnie takich rażących naruszeń prawa, nie mogą zostać odwołani. No oczywiście nie mogą zostać odwołani, ponieważ tej funkcji już nie pełnią I te przepisy faktycznie do nich nie znajdują zastosowania. No I też jeżeli chodzi o prawo dostępu do służby publicznej, czyli artykuł 60., wnioskodawca tutaj nie wykazał dlaczego możliwość odwołania rektora z powodu rażącego lub uboczuchowego naruszenia prawa stanowi właśnie niedopuszczalne ograniczenie tego prawa dostępu do służby publicznej. Zatem podsumowując, we wniosku nie wykazano, że podnoszone braki regulacyjne mają charakter pominięć prawodawczych podlegających kontroli.
Monika Florczak-Wontor
Nie wykazano istnienia utrwalonej wykładni zaskarżonych przepisów I również nie uzasadniono dostatecznie związku pomiędzy treścią zaskarżonych przepisów I wskazanymi wzorcami kontroli I z tego powodu postępowanie przed trybunałem powinno zostać umorzone I taki wniosek jest również w przygotowanym projekcie stanowiska. Dziękuję bardzo.
Speaker 3
Dziękuję bardzo Pani Profesor. Otwieram dyskusję. Czy ktoś z Państwa chciałby zabrać głos? Nie widzę pytań, a zatem a zatem głosujemy. Nie mamy jeszcze przygotowanych...
Dobrze. Kto z państwa jest za pozytywną opinią w przedmiocie tego projektu stanowiska? Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał od głosu? Dziękuję bardzo.
Zamyka Końcówki. Zamykam głosowanie.
Zamyka głosowanie.
Speaker 3
Kto z pańś... I proszę o wyświetlenie wyników. Głosowało piętnastu posłów, siedmiu za, ośmiu przeciw, a zatem tutaj komisja wyraża negatywną opinię. Przechodzimy do sprawy p 4 przez 23 I ponownie Pani Profesor Monika Blochczak-Monutor, proszę bardzo.
Monika Blochczak-Monutor
Szanowny Panie Przewodniczący, wysoka Komisjo. 2. Sprawa to jest sprawa, która została zainicjowana pytaniem prawnym Sądu Najwyższego. Sąd, który wystąpił z tym pytaniem, a którym był skład jednoosobowy, skład orzekający jednoosobowy Sądu Najwyższego, sformułował 3 zarzuty pod adresem różnych jednostek redakcyjnych, artykuł 29 ustawy o Sądzie najwyższym. To jest przepis, który reguluje tak zwany test badania niezawisłości I bezstronności sędziego sądu najwyższego.
Speaker 15
Trzeba tutaj podkreślić, że ten skład orzekający Sądu Najwyższego tego testu nie zakwestionował co do zasady, natomiast zakwestionował możliwość badania w ramach tego testu okoliczności, które są związane z procedurą powołania sędziego na urząd. Stwierdził, że badanie tych okoliczności może w praktyce prowadzić do pośredniej oceny prawidłowości czy skuteczności aktu powołania sędziego przez prezydenta I wtedy będzie to sprzeczne z artykułem 179, związku z artykułem 144, ustęp 3, punkt 17 Konstytucji, czyli z przepisami, które mówią o tym, że kompetencja do powołania sędziego jest prerogatywą Prezydenta. Tak jak mówiłam, zostały sformułowane tutaj kilka zarzutów, konkretnie 3 zarzuty. 1. Zarzut dotyczy artykułu 29, paragraf 4 ustawy o Sądzie Najwyższym, a dokładniej użytego w tym przepisie słowa wyłącznie, wyłącznej.
Przepis ten stanowi, że okoliczności towarzyszące powołaniu sędziego nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do podważania orzeczenia wydanego z jego udziałem ani do zakwestionowania jego niezawisłości I bezstronności. I tutaj Sąd Najwyższy dowodzi, że takie sformułowanie, z takiego sformułowania wynika a contrario, że te okoliczności dotyczące powołania sędziego mogą być podnoszone, tyle tylko, że muszą być łączone właśnie z tymi drugimi okolicznościami, czyli okolicznościami postępowania sędziego po jego powołaniu. 2. Zarzut dotyczy artykułu 29, paragraf 5 ustawy o Sądzie Najwyższym, w części obejmującej zwrot okoliczności towarzyszących jego powołaniu I, tu jest koniec cytatu, przepis ten nakazuje przy przeprowadzaniu testu niezawisłości, bezstronności, brać pod uwagę właśnie zarówno okoliczności dotyczące powołania sędziego, jak I okoliczności dotyczące jego postępowania po tym powołaniu. Zdaniem Sądu Najwyższego ten treść tego przepisu z jednej strony właśnie potwierdza, że okoliczności dotyczące powołania sędziego powinny być uwzględniane w ramach tego testu, a po 2.
Tworzy właśnie takie ryzyko, że te okoliczności też będą wpływać na sposób rozumienia okoliczności dotyczących postępowania sędziego po jego właśnie powołaniu. I 3. Zarzut dotyczy normy wynikającej łącznie z trzech jednostek redakcyjnych artykułu dwudziestego dziewiątego, Mianowicie z paragrafu piątego, paragrafu piętnastego I paragrafu osiemnastego ustawy o Sądzie Najwyższym. Te przepisy określają przesłanki testu. To jest właśnie paragraf 5., o którym już wcześniej powiedziałam.
Ale natomiast paragraf 15.18. Po 1. Przewidują, że ten test jest rozpoznawany przez skład pięciu sędziów Sądu Najwyższego, a po 2. Stanowią, że w razie nie uwzględnienia tego wniosku, sędzia zostaje wyłączony od rozpoznania sprawy I tutaj zarzut jest znowu podobny, że właśnie te okoliczności dotyczące powołania sędziego na urząd mogą przesądzić o tym, że sędzia zostanie wyłączony od rozpoznania sprawy I że to będzie właśnie naruszać tą kompetencję prezydenta do do powołania sędziego. Biuro uważa, że postępowanie w tej sprawie powinno zostać umorzone, ponieważ pytanie prawne nie spełnia dwóch takich podstawowych przesłanek z artykułu 100 dziewięćdziesiątego trzeciego ustęp trzecim, mianowicie nie spełnia przesłanki podmiotowej I nie spełnia przesłanki funkcjonalnej.
Artykuł 193. Konstytucji wymaga, żeby pytanie pochodziła od sądu właściwego do rozstrzygnięcia kwestii, której dotyczy ta wątpliwość konstytucyjna. I po 2., żeby odpowiedź trybunału miała bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie sprawy należącej do kompetencji tego sądu. W tej sprawie tutaj 2 kwestie należy podkreślić. Po 1., że do rozpatrzenia tej sprawy został powołany, wyznaczony skład pięcioosobowy Sądu Najwyższego, natomiast pytanie prawne zostało do Trybunału Konstytucyjnego skierowane tylko przez jednego członka tego składu, mianowicie przez sędziego sprawozdawcę.
I po 2., wniosek o przeprowadzenie testu niezawisłości I bezstronności jest badany w dwóch właśnie etapach. 1. To jest taki etap formalny, gdzie faktycznie 1 sędzia sprawozdawca dokonuje wstępnej kontroli wniosku, między innymi sprawdzając czy został on wniesiony w terminie przez uprawniony podmiot, czy spełnia wszelkie wymagania formalne wynikające z ustawy. Natomiast 2. Etap to jest etap merytoryczny I na tym etapie właśnie wniosek musi być rozpatrzony przez skład pięciu sędziów Sądu Najwyższego.
W tej sprawie, tak jak powiedziałam, sędzia sprawozdawca wystąpił z pytaniem prawnym jednoosobowo. I między innymi odnosząc się do tej kwestii swojej legitymacji, powołał się na postanowienie Sądu Najwyższego z ze stycznia 2000 dwudziestego trzeciego roku, gdzie jednoosobowy inny sędzia Sądu Najwyższego odrzucił wniosek o przeprowadzenie testu niezawisłości I bezczelności. Jednakże ta sprawa jest zupełnie inna niż sprawa, której dotyczy właśnie pytanie prawne. W tamtej sprawie faktycznie brak formalny zachodził, ponieważ wnioskodawca, który wystąpił właśnie z wnioskiem o przeprowadzenie testu niezawisłości I bezstronności, podał we wniosku tylko I wyłącznie okoliczności dotyczące powołania sędziego. Czyli nie przywołał właśnie tej drugiej grupy okoliczności, które powinien przywołać, okoliczności dotyczących postępowania sędziego po jego powołaniu.
I dlatego też jednoosobowo sędzia stwierdził, że wniosek zawiera braki formalne I go odrzucił. Natomiast w tej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, zresztą to sam właśnie tutaj sąd pytający podkreśla w pytaniu prawnym, że przywoływane są zarówno właśnie te okoliczności dotyczące powołania sędziego na na urząd, jak również właśnie okoliczności dotyczące postępowania tego sędziego po jego powołaniu. W tym drugim przypadku, mianowicie Sąd Najwyższy relacjonuje w pytaniu, w pytaniu prawnym, że te 2. Okoliczności dotyczące postępowania sędziego po jego powołaniu są przywoływane właśnie w ten sposób, że zarzuca się właśnie sędziemu, że po jego powołaniu nie stosował się do orzeczeń Sądu Najwyższego Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. I to były właśnie orzeczenia, które dotyczyły procedury powołania.
Niemniej jednak te okoliczności przez wnioskodawcę są wskazane jako okoliczności po powołaniu. Dlatego tutaj nie można zarzucać, że tych drugich okoliczności jako okoliczności dotyczące postępowania po powołaniu sędziego. Dlatego tutaj nie można właśnie zarzucać takiego samego braku formalnego. To oznacza, że te wątpliwości, które właśnie sąd podnosi, tak naprawdę będą podlegały rozpatrzeniu dopiero na etapie właśnie merytorycznego rozpoznania sprawy, czyli rozpoznania sprawy przez skład pięcioosobowy. To właśnie ten skład będzie musiał ocenić czy właśnie te okoliczności rzeczywiście uzasadniają uwzględnienie wniosku.
I to też oznacza, że właśnie skład jednoosobowy nie ma kompetencji do wystąpienia z pytaniem prawnym. Z takim pytaniem prawnym w tej sprawie mógł wystąpić, podnosząc takie wątpliwości, zostały podniesione, mógł wystąpić właśnie tylko skład pięcioosobowy. I bardzo dobrze ten problem, o którym tutaj mówię, ilustruje 3. Zarzut spośród tych zawartych w pytaniu prawnym. Mianowicie 3.
Zarzut dotyczy przepisów, które właśnie mówią o orzekaniu, rozpatrywaniu tego wniosku o przeprowadzeniu testu niezawisłości bezstronności przez skład pięcioosobowy. I mówią właśnie, jaki jest skutek uwzględnienia takiego wniosku właśnie po jego merytorycznym rozpatrzeniu. Czyli nie ma wątpliwości, że to są przepisy, które na pewno nie będą stosowane przez sędziego sprawozdawcę na etapie kontroli formalnej wniosku. Dlatego zdaniem właśnie biura z tego artykułu 100 dziewięćdziesiątego trzeciego wynika, że pytanie może przedstawić nie każdy sędzia, który uczestniczy w składzie orzekającym, ale właśnie ten skład orzekający, który ma rozstrzygnąć problem, który w pytaniu prawnym jest sygnalizowany. I tutaj tak się nie stało, dlatego jest podstawa do umorzenia.
Zdaniem biura także zachodzi tutaj podstawa do umorzenia z uwagi na brak przesłanki funkcjonalnej wynikającej z artykułu stu dziewięćdziesiątego trzeciego. Ta przesłanka wymaga, żeby od odpowiedzi trybunału zależało rozstrzygnięcie konkretnej sprawy toczącej się przed sądem, ale właśnie oczywiście chodzi tutaj o rozstrzygnięcie sprawy przez konkretny skład orzekający, który jest uprawniony do rozstrzygnięcia tej sprawy. I w tej sprawie sędzia sprawozdawca, który wystąpił do Trybunału z pytaniem prawnym podnosi, że stwierdzenie przez Trybunał zgodności z konstytucją tych przepisów, które kwestionuje, jak sam mówi, spowoduje, jeżeli nie będzie właśnie jakichś innych tutaj okoliczności, przekazanie tej sprawy do rozstrzygnięcia składowi pięcioosobowemu, czyli sam przyznaje, że w razie pozytywnego orzeczenia będzie ono miało znaczenie właśnie dla składu pięcioosobowego. Natomiast w razie orzeczenia negatywnego o niekonsultacyjności tych przepisów, sędzia właśnie wskazuje, że wtedy jednoosobowo odrzuci wniosek o przeprowadzenie testu niezawisłości I bezstronności. I znowu tutaj trzeba zwrócić uwagę na to, że z takich kompetencji raczej być nie...
Z takich kompetencji skorzystać raczej nie będzie mógł, ponieważ nie zachodzi tutaj ten brak formalny, który właśnie we wniosku, w pytaniu prawnym jest wskazywany jako właśnie istniejący. Mianowicie, nawet jeżeli zostaną zakwestionowane okoliczności dotyczące powołania sędziego, to w dalszym ciągu aktualny będzie właśnie problem rozpatrzenia tych okoliczności dotyczących jego postępowania po powołaniu I w jaki sposób właśnie te okoliczności sformułowane we wniosku należałoby właśnie rozpatrzeć. Także jednym słowem w stanowisku, bardziej szczegółowo może to przedstawiono, że właśnie ta przesłanka formalna również nie jest spełniona, ponieważ orzeczenie Trybunału niezależnie od tego, czy w wariancie pozytywnym czy negatywnym, może wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy, ale przez skład pięcioosobowy, a nie właśnie na rozstrzygnięcie kwestii formalnych przez ten skład jednoosobowy I z tych powodów postępowanie w tej sprawie powinno zostać umorzone I taki wniosek zawiera przedstawiony projekt stanowiska Sejmu. Dziękuję.
Speaker 3
Bardzo dziękuję pani profesor. Otwieram dyskusję. Czy są głosy w tej sprawie? Nie ma. Wobec tego głosujemy.
Kto z państwa jest za pozytywną opinią? Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał? Dziękuję bardzo. Proszę o potwierdzenie wyników.
Głosowało 11 głosów, wszyscy za. Mamy tutaj pozytywną opinię I przed nami ostatnia sprawa, jest ta 30 przez 23. Pan Mecenas Michał Żółkowski, proszę bardzo też o zwięzłe przedstawienie problemu konstytucyjnego.
Michał Żółkowski
Bardzo dziękuję panie Przewodniczący. Wysoka Komisjo, W tej sprawie biuro proponuje wniosek o umorzenie postępowania ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Skarżąca wystąpiła o zbadanie zgodności artykułu 32 ustęp 4 punkt 2 w związku z artykułem 3 punkt 11 prawa budowlanego z artykułem drugim, dwudziestym pierwszym, ustęp 1 oraz sześćdziesiątym czwartym Konstytucji. Skarżąca zakwestionowała wskazane przepisy w zakresie, tu cytuję, w jakim warunkuje wydanie pozwolenie na budowę wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie o posiadanym prawie do nieruchomością na cele budowlane, przez które to prawo należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki uniemożliwiające wydanie decyzji legalizacyjnej, o której mowa w artykule 49 I prawa budowlanego. Koniec cytatu.
Speaker 20
Zeskarżony artykuł 32. Ustęp 4 punkt 2 prawa budowlanego stanowi o tym, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei artykuł 3 punkt 11 prawa budowlanego to definicja legalna tego, w jaki sposób na gruncie prawa budowlanych należy rozumieć prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca złożyła skargę w stanie faktycznym następującym, to znaczy w 2000 siedemnastym roku zawarła z deweloperem umowę sprzedaży udziału w garażu wielostanowiskowym. Następnie deweloper na wniosek skarżącej wyraził pisemną zgodę na zabudowę przez skarżącą tego miejsca parkingowego.
Michał Żółkowski
Skarżąca nie uzyskała pozwolenia na budowę I w 2000 osiemnastym roku w ramach postępowania naprawczego, a nie, czy legalizacyjnego, a nie postępowania o uzyskanie zgody na budowę, czyli ex post, powiatowy inspektor nadzoru budowlanego nakazał rozbiórkę zabudowy miejsca parkingowego ze względu na przeprowadzenie robót bez wymaganego prawem zezwolenia na budowę. Ponadto inspektor stwierdził, że nie dochowano standardów technicznych gwarantujących bezpieczeństwo w garażu wielostanowiskowym. No I organ drugiej instancji podtrzymał tę decyzję. WSA w Lublinie oddalił skargę w sprawie nakazu rozbiórki. NSA również skargę kasacyjną oddalił.
Biuro stoi na stanowisku, że postępowanie podlega umorzeniu z uwagi na niedopuszczalność wydania wyroku, głównie dlatego, że kontrola konstytucyjności przepisów prawa budowlanego jest niedopuszczalna, bo nie stanowiło ona podstawy ostatecznego orzeczenia w rozumieniu artykułu 79 ustęp 1. Ponadto skarżąca zakwestionowała praktykę stosowania prawa w 1 w jednostkowej sprawie I nie przywołała argumentacji konstytucyjnej przemawiającej za naruszeniem prawa lub wolności. W petitum skargi oprócz wzorca głównego, czyli art. 32 ust. 4 punkt 2 I art.
Speaker 19
3 punkt 11 prawa budowlanego, skarżąca odwołuje się do art. 49 I prawa budowlanego. Należy zauważyć, że decyzje, o których mowa w tym przepisie, to jest przepis dotyczący legalizacji albo nakazu rozbiórki, wydawane są w ramach tak zwanego uproszczonego postępowania legalizacyjnego. W dużym skrócie chodzi o to, że po prostu jeżeli ktoś nie uzyskał pozwolenia na budowę, a mimo wszystko dokonał samowoli budowlanej, istnieje możliwość legalizacji. Tylko, że ten to postępowanie wszczynane jest wtedy, kiedy od zakończenia budowy upłynęło 20 lat.
W stanie faktycznym skarżącej tak nie było, w związku z czym jest oczywiste, że przepisy te nie mogły znaleźć zastosowanie. W sprawie skarżącej innego rodzaju przepisy prawa budowlanego został, znalazły zastosowanie, tych jednak skarżąca nie kwestionuje. Należało również stwierdzić, że artykuł 32 ustęp 4 punkt 2 I artykuł 3 punkt 11, czyli ten, który zawiera definicję legalną, również nie znalazł zastosowanie. 1. Z przepisów uzależnia wydanie pozwolenia na budowę od złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania, a 2.
Zawiera wspomnianą definicję legalną. Tymczasem postępowanie przed organami administracji w sprawie skarżącej nie dotyczyło problematyki realizacji albo ograniczenia prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ani realizacji albo ograniczenia wymogu oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organy administracji zgodnie przyjęły, że na przeszkodzie legalizacji samowoli budowlanej dokonanej zresztą przez skarżącą stoi fakt, iż skarżąca nie posiada w ogóle prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. A ponadto w trakcie dokonywania samowoli budowlanej naruszono wymogi techniczne adekwatne dla tego typu budynków, których sam skarżąca samowoli dokonała. Też ta argumentacji jest w wersji pisemnej projektu stanowiska, należy również zwrócić uwagę, że tylko na marginesie, że rzeczywiście sądy obu instancji odwołały się do wskazanych przez skarżącą jako przedmiot kontroli przepisów, w uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć.
Natomiast nie odwołały się sądy do tych przepisów jako podstawy swojego rozstrzygnięcia, tylko wyjaśniając, że skarżąca podniosła, odwołała się do tych przepisów w swoich skargach jako nieuzasadnioną podstawę kasacyjną, jak stwierdził, jak stwierdził NSA. Z tego powodu biuro proponuje wniosek o umorzenie postępowania, gdyż przepisy w ogóle nie stanowiły podstawy ostatecznego orzeczenia wydanego w sprawie skarżącej. Bardzo dziękuję. Pozostaję do dyspozycji wysokiej komisji.
Speaker 3
Bardzo dziękuję panie mecenasie. Otwieram dyskusję. Z państwa chciałby zabrać głos? Nie widzę. Zatem głosujemy.
Kto z państwa jest za pozytywną opinią w przedmiocie tego stanowiska? Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał? Dziękuję. Proszę o wyświetlenie wyników.
Głosowało dziesięciu posłów, wszyscy za I w tej sprawie mamy pozytywną opinię I to była ostatnia sprawa przewidziana na dzisiejsze posiedzenie. Bardzo dziękuję naszym ekspertom.
Dziękuję państwu posłom I zamykam posiedzenie komisji.