Komisja Polityki Społecznej i Rodziny (PSR)
Legend
Transcript markers
- text Sentence being played
- text Search result
- text Intervention cited by the link you opened
Click a sentence to play the video from that moment. Select text to quote it with the speaker, timestamp and link.
More options
Komisja Polityki Społecznej i Rodziny (PSR) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
Follow its sittingsTomasz Lewandowski
Dość powiedzieć, że w perspektywie dziesięciu lat ustawa ta w ocenie skutków regulacji przewiduje pozyskanie do zasobu publicznego blisko czterystu 1000 mieszkań, a łączna wartość inwestycji mieszkaniowych w tejże perspektywie dziesięciu lat przekracza 200000000000 złotych. A więc no z pełnym przekonaniem trzeba powiedzieć, że rząd I kompleksowo I tak na serio podszedł do do kwestii zwiększania dostępności mieszkań dla osób tego, dla osób tego potrzebujących. Wydaje mi się, że problem, który nakreśliła we wstępnym słowie pani przewodnicząca, dotyczy nieco innej rzeczy, czyli próby sformułowania pytania czy obecne przepisy ustawy o ochronie praw lokatora w sposób wystarczający chronią na przykład takich lokatorów jak ci, którzy byli w ostatnich dniach czy tygodniach eksmitowani z osiedla Maltańskiego. Otóż spieszę poinformować, że przepisy ustawy o ochronie praw lokatora otaczają tą ochroną osoby, które miały tytuł prawny danego lokalu, do danej nieruchomości I w tego typu sytuacjach sąd orzekając o opróżnieniu lokalu ma obowiązek orzec o uprawnieniu albo braku uprawnienia do lokalu socjalnego. Ustawa o ochronie praw lokatora wprost wskazuje, jakie przesłanki powinien brać pod uwagę, przyznając lokal socjalny.
No między innymi niepełnosprawność, między innymi fakt posiadania przez zamieszkujący taki lokal niepełnoletnich, niepełnoletnie dzieci. IIW takiej sytuacji w przypadku orzeczenia prawa do lokalu socjalnego, lokal taki jest przyznawany przez gminę. Do momentu przyznania tego lokalu przez gminę, lokal ten nie może być opóźniony, a więc nie mamy, nie mamy do czynienia z sytuacją eksmisji na bruk. Jeżeli ten lokal socjalny nie jest przyznawany, gmina musi przyznać tak zwanego PET-a, czyli po po pomieszczenie tymczasowe, które też realizuje jakby 10:10 postulat braku eksmisji na BOK I I zapewnienia nawet w takich skrajnych sytuacjach schronienia osobie potrzebującej. Natomiast sytuację, o której pani przewodnicząca mówiła, zdaje się, że największym problemem był fakt, że w żadnym z tych wyroków nie orzeczono prawa do lokalu socjalnego z uwagi na brak tytułu prawnego do tej nieruchomości.
Tamten, ta sytuacja prawna osób zamieszkujących na terenie ogrodów na osiedlu Maltańskich była niezwykle złożona. Po potwierdzeniu ostatecznie praw do do tego gruntu przez przez parafię, potem przez, chyba kurier metropolitalna przyjęła koniec końców własność tej nieruchomości I w przy po wprowadzonych postępowaniach windykacyjnych o wydanie tej nieruchomości, to nie było podstaw do orzeczenia prawa do lokalu socjalnego. Także, także z tego też względu te lokale z automatu nie były przyznawane. Zdaje się, że w oparciu o porozumienie zawarte między właścicielem gruntu a a miastem Poznań, uruchomiono taką ścieżkę, która jest poza systemem w istocie, czyli możliwość wyremontowania lokalu, mimo niespełnienia kryteriów do do do przyznania lokalu socjalnego czy komunalnego I możliwości zamieszkania w takim, w takim lokalu, ale to bardzo szczegółowej wiedzy nie mam. Dziękuję bardzo.
Katarzyna Nowakowska
Szanowna Pani przewodnicząca, szanowna komisja króciutko dlatego, że ten obszar I jeszcze po tym dokładnym zarysowaniu tematu przez panią przewodniczącą rzeczywiście dotyczy ustaw, w których, które nadzoruje minister finansów, minister gospodarki w ministerstwie finansów lub ministerstwie rozwoju. Naszym obszarem, który nadzorujemy jest ustawa o pomocy społecznej, która określa zasady w działania mieszkań wspomaganych I mieszkań treningowych, więc tak naprawdę ten obszar jest dużo węższy. Natomiast jesteśmy gotowi do oczywiście do dyskusji, do odpowiadania na pytania, jeżeli będzie również coś w tym zakresie.
Speaker 1
Dziękuję bardzo. Czy też z zaproszonych gości, przedstawicielka rzeczniczki praw dziecka, czy czy Rzecznika Praw Obywatelskich? To pani rzecz, jest proszę. Zacznijmy od pani.
Paulina Nowosielska
Bardzo dziękuję. Ja się nazywam Paulina Nowosielska. Reprezentuję panią rzecznik praw dziecka I oczywiście temat, szanowna pani przewodnicząca, szanowni państwo, to ujęcie, które przedstawię jest oczywiście ujęciem mającym w centrum uwagi dzieci, ich bezpieczeństwo III realizacji ich praw. Więc w ocenie rzecznika praw dziecka kwestia realizacji prawa do mieszkania oraz funkcjonowania przepisów dotyczących ochrony praw lokatorów I postępowań eksmisyjnych wymaga szczególnej uwagi. Bezpieczne I stabilne warunki mieszkaniowe stanowią bowiem jedną z podstawowych elementów prawidłowego rozwoju dziecka na wielu jego poziomach, jeżeli chodzi tutaj o kwestie nauki, ochrony zdrowia, życia rodzinnego, prywatnego, no I generalnie odpowiednich warunków rozwoju.
Eksmisja rodziny z dziećmi, taka niestabilna sytuacja mieszkaniowa może prowadzić do szeregu różnych zagrożeń, również do bezdomności lub zagrożenia bezdomnością, konieczności korzystania z placówek tymczasowego pobytu, rozdzielania członków rodziny, zmiana miejsca pobytu to jest oczywiście konsekwencja, zmiana szkoły, zmiana środowiska, rozerwanie więzi rówieśniczych, środowiskowych, pogorszenie stanu zdrowia psychicznego I fizycznego od dziecka. Więc to jest problem, na który należy patrzeć na pewno wielotorowo, wielomątkowo, wieloaspektowo, bo nie jest on, nie jest to prosta sytuacja. Jeżeli chodzi o rekomendacje, niezbędne jest z perspektywy tutaj I mówi, mówimy to na bazie spraw, które wpływają do biura, które, którymi się zajmujemy, które prowadzimy, Niezbędne jest wzmacnianie mechanizmów umożliwiających rodzinom znajdującym się w kryzysie mieszkaniowym, uzyskanie realnej pomocy odpowiednio wcześnie, czyli właśnie lepiej zapobiegać niż leczyć, słynna maksyma, zanim dojdzie do prawomocnego zakończenia postępowania eksmisyjnego I faktycznego utraty, utraty miejsca zamieszkania.
Dlatego szczególnego znaczenia z perspektywy pani Rzecznik Praw Dziecka nabiera rozwój systemu mieszkań komunalnych, socjalnych, mieszkań treningowych, wspomaganych, a także innych form wsparcia dostosowanych do potrzeb rodzin z dziećmi. Istotnym kierunkiem zmian powinno być również wzmocnienie mechanizmów zapobiegania eksmisjom, w tym instrumentów restrukturyzacji, zadłużenia, rozkładania zaległości na raty czasowego, wsparcia w ponoszeniu kosztów mieszkaniowych oraz skutecznego poradnictwa prawnego I socjalnego. W wielu przypadkach utrata mieszkania jest bowiem konsekwencją przejściowego kryzysu finansowego, który przy odpowiednio wcześniej udzielonej pomocy, tak jak powiedziałam, lepiej zapobiegać niż leczyć, żyć mógłby zostać przezwyciężony. Rzeczniczka praw dziecka dostrzega także potrzebę wypracowania rozwiązań systemowych, które pozwolą na lepsze monitorowanie skali eksmisji rodzin z małoletnimi dziećmi oraz ich rzeczywistość skutków. Znając skalę, możemy stosować lepsze, lepsze lekarstwa.
Szczególnej ochrony wymagają dzieci I tutaj oczywiście zwracamy na to uwagę dzieci znajdujących się w sytuacjach zwiększonego ryzyka, w tym dzieci z niepełnosprawnościami, dzieci przewlekle chore, dzieci pozostające podpieczą jednego rodzica oraz dzieci z rodzin dotkniętych ubóstwem, przemocą lub innymi kryzysami. W ich przypadku utrata stabilnego środowiska mieszkaniowego może mieć szczególnie poważne, długotrwałe konsekwencje. Żeby to zobrazować, nie przedłużając, chcę powiedzieć, że sprawy dotyczące godziwych warunków socjalnych, w tym w szczególności spraw mieszkaniowych, co roku stanowią bardzo istotną część spraw prowadzonych przez Zespół Spraw Socjalnych w Biurze Rzecznika Praw Dziecka I z danych, które tutaj dla państwa na potrzeby dzisiejszego posiedzenia komisji wyciągnęliśmy, czyli na piętnastego września tego roku, sprawy te stanowią ponad 20 procent wszystkich spraw prowadzonych przez ten zespół. A żeby jakby zobrazować te procenty, to te 20 procent przekłada się na około 160 spraw dotyczących bezpośrednio właśnie kwestii warunków socjalnych, mieszkaniowych. I skala ta potwierdza potrzebę dalszego wzmacniania systemu mechanizmów ochrony dzieci I rodzin przed utratą stabilności mieszkaniowej oraz zapewnianiem im warunków bezpiecznego funkcjonowania.
Też, żeby zobrazować, jak działa rzecznik praw dziecka. Rzecznik praw dziecka działa zarówno w kwestiach indywidualnych, które trafiają do biura rzecznika, podejmuje je I pilotuje. I bardzo często na bazie tych spraw indywidualnych podejmuje działania o charakterze systemowym, chociażby za pośrednictwem takiego narzędzia, które posiada, czyli wystąpienia generalnego. Szybko może powiem, jakiego rodzaju, nie wdrażając tutaj jakichś szczegółów wrażliwych, jakiego rodzaju sprawy indywidualne są prowadzone w biurze. Sprawa dotycząca rodziny, której Sąd Rejonowy wyrokiem z 2000 dwudziestego piątego roku nakazał opuszczenie działki położonej na terenie ogródków działkowych, opróżnienie jej z rzeczy oraz wydanie jej polskiemu związkowi działkowców.
Rzecznik przystąpiła do toczącego się postępowania w wyniku podjętej interwencji sąd okręgowy wyrokiem z tego już roku. Zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że odroczył wykonanie obowiązku opuszczenia I wydania nieruchomości na okres roku od dnia uprawomocnienia się wyroku. Ten okres roku to jest taki bufor bezpieczeństwa dla rodziny po to, żeby to odroczenie eksmisji stworzyło rodzinie taką możliwość dodatkowego znalezienia rozwiązania zapewniającego rodzinie stabilność mieszkaniową. Inny przykład, sprawa dotycząca dziecka z nieuleczalną I ciężką chorobą, które zostały objęte opieką hospicjum domowego w wyniku działań Rzecznika Praw Dziecka oraz interwencji skierowanych do władz jednostki samorządu terytorialnego, rodzicie, rodzinie przyznano mieszkanie. I w tym przypadku zapewnienie, to jest taki przykład, który pokazuje, że zapewnienie odpowiednich warunków mieszkaniowych miało bezpośrednie przełożenie na sytuację rodziny, na zdrowie I komfort tego, tego młodego człowieka.
Inny przykład dotyczący rodziny, w której wychowywały się małoletnie dzieci, a właściciele wynajmowanego domu odcięli najemcą dostęp do wody. To niestety pokazuje, praktyka, że to są częste sytuacje. Sprawa dotyczyła naruszenia posiadania I żądania zaniechania dalszych naruszeń. Sąd pierwszej instancji wyrokiem z 2000 dwudziestego czwartego roku nakazał pozwanym przywróceniu rodzinie posiadania poprzez podjęcie działań skutkujących zapewnieniem nieruchomości, dostępu do wody wodociągowej I możliwości korzystania z tej wody. Tym tutaj jakby chodzi o to, że Rzecznik Praw Dziecka przystąpił do toczącego się postępowania o po wniesieniu apelacji przez pozwanych, bo pozwanie taką apelację wnieśli.
Wyrokiem z 2000 dwudziestego piątego roku Sąd Okręgowy oddalił apelację. W rezultacie rodzinie z małoletnimi dziećmi przywrócono posiadanie nieruchomości oraz, co istotne, dostęp do bieżącej wody, czyli krótko mówiąc, przywrócono no takie człowiecze warunki godnościowe bycia, życia. I tym samym zabezpieczono 1 z podstawowych warunków właśnie, tak jak powiedziałam, godnego funkcjonowania tej rodziny. Przedstawione sprawy pokazują, że problemy mieszkaniowe rodzin z dziećmi mogą przybierać bardzo różne formy I tak jak powiedziałam, na bazie tych sytuacji jednostkowych, chociaż one też grupują się w pewne grupy problemów, Rzecznik Praw Dziecka może podejmować działania o charakterze generalnym za pośrednictwem właśnie wspomnianych wystąpień generalnych. I jednym z takich wystąpień z 2000 dwudziestego piątego roku do Ministra Rodziny, Pracy I Polityki Społecznej zwróciliśmy uwagę na problem bezdomności dzieci oraz potrzebę zapewnienia odpowiedniego wsparcia matkom z małoletnimi dziećmi I kobietom w ciąży, w szczególności poprzez zapewnienie miejsc w domach dla matek z dziećmi I kobiet w ciąży.
Rzecznik wskazał, że te placówki nadal są niezbędne w tym systemie pomocowym. Pomoc powinna być dostępna możliwie, co istotne, blisko dotychczasowego miejsca zamieszkania rodziny, tak aby, tak jak powiedziałam na początku mojego wystąpienia, nie dochodziło do zerwania tych wszystkich więzi środowiskowych, szkolnych I tak dalej. W odpowiedzi Minister Rodziny, Pracy I Polityki Społecznej wskazał, że zapewnienie miejsc w domach dla matek z małoletnimi dziećmi I kobiet w ciąży jest zadaniem własnym powiatu, który może zrealizować je samodzielnie, zlecić podmiotowi niepublicznemu lub zawrzeć porozumienie z inną jednostką samorządu. Minister jednocześnie przyznał, że liczba takich miejsc jest wciąż za mała. W 2005 roku resort umożliwił samorządom ubieganie się o środki na ten cel w ramach programu Za Życiem.
Dotacje otrzymały wszystkie powiaty, które zgłosiły takie zapotrzebowanie, przy czym łączna wartość zgłoszonych potrzeb była niższa niż dostępna pula pięciu 1000000 złotych. Nie wiem, mam czas, bo tutaj mamy również inne działania w ramach wystąpień generalnych, podejmowane przez panią Rzecznik. Zwracaliśmy się też w tym roku do Ministra Rodziny, Pracy I Polityki. Zwracaliśmy się do Ministerstwa Finansów. Więc może na zakończenie należy wskazać, że w 2000 dwudziestym szóstym roku
Speaker 1
A czy zwracali się państwo z pytaniami czy ZZZ prośbą o konkretne interwencje? Bo jak są to pytania w zakresie legislacyjnym, to czy zmian w sprawie, to to jest teraz dobra okazja, żeby te pytania też wybrzmiały, czy te potrzeby zmian w prawie.
Paulina Nowosielska
Dobrze, więc na przykład w 2000 dwudziestym szóstym roku rzecznik zwróciła się do Ministra Rodziny, Pracy I Polityki Społecznej oraz do Sekretarza Stanów w Ministerstwie Rozwoju I Technologii o pogłębioną analizę problemów samorządowych związanych z tworzeniem mieszkań treningowych I wspomaganych. Zaapelowała o podjęcie działań zwiększających wykorzystanie dostępnych środków oraz rozwój form wsparcia, szczególnie z myślą o młodych osobach opuszczających pieczę zastępcze I inne placówki, ponieważ z perspektywy znowu spraw, które do nas wpływają, osoby właśnie usamodzielniające się młodzi dorośli, czyli osoby w wieku 18, 25 lat, to są osoby, które są również niestety zagrożone kryzysem bezdomności. Rzecznik wskazała również na potrzebę zebrania pełnych porównywalnych danych oraz przeprowadzenia szerszej oceny funkcjonalnych programów, tak aby skutecznie odpowiadały one potrzeby jakby dedykowane tym grupom, jeżeli chodzi o wsparcie mieszkaniowe. 2026. Rok to jest również nasze wystąpienie dotyczące wzmocnienia systemu interwencji kryzysowej.
To jest a propos rozwiązań, które z naszej perspektywy wydaje się są w tak zwanym zasięgu. Rzecznik zwróciła uwagę na potrzebę zapewnienia dostępności ośrodków interwencji kryzysowej, odpowiednich standardów świadczenia pomocy oraz stabilnego finansowania tych form. Wystąpiła również o podjęcie inicjatywy legislacyjnej, umożliwiającej przedłużenie ponad 3 miesiące okresu schronienia osoby lub rodziny w tymże ośrodku oraz zwróciła się o informacje dotyczące postępu prac nad opracowaniem standardów udzielenia wsparcia w ramach interwencji kryzysowej. Można jeszcze wspomnieć o wystąpieniu pani rzecznik do Ministerstwa Finansów. Przedstawiając stanowisko w 2000 dwudziestym szóstym roku do projektu ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym, zasobie gminy I o zmianie kodeksu cywilnego, Rzecznik wyraziła aprobatę dla objęcia ochroną osób administracyjnie obowiązujących dla opróżnienia lokalu służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, wskazując, że brak takich rozwiązań może prowadzić do eksmisji właśnie na bruk I naruszać konwencyjne oraz ustawowe prawo dziecka do godziwych warunków socjalnych, w szczególności zaspokojenia jego potrzeb mieszkaniowych.
Rzecznik Praw Dziecka zwróciła się do Ministerstwa o informowanie o jej stanie prac nad projektem oraz zastrzegła możliwość przedstawienia dalszych uwag w przypadku istotnych zmian w projekcie. Tych zmian, tych naszych działań, jeżeli chodzi o Rzecznika Praw Dziecka, mamy dużo. Jeżeli byłaby potrzeba zapewnienia jakiejś szerszej informacji, to oczywiście jesteśmy w stanie dostarczyć takową. Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Również bardzo dziękuję. Jest, są z nami też przedstawicielki Biura Rzecznika Praw Obywatelskich. Czy mogłabym prosić, tak, bo są z nami zarówno, zarówno pani dyrektor, muszę sobie coś odnaleźć na skardze, tak, pani dyrektor Zespołu Prawa Cywilnego, pani Małgorzata Świętczak oraz pani Anna Girek, Naczelniczka Wydziału Prawa Mieszkaniowego. Czy ktoś z państwa chciałby zabrać głos w sprawie? Proszę.
Małgorzata Świętczak
Dzień dobry, dziękuję bardzo pani poseł. Szanowni, szanowni państwo, jako przedstawicielka Biura Rzecznika Praw Obywatelskich, zastępczyni dyrektora zespołu prawa cywilnego, chciałam razem z uczestniczącą ze mną panią naczelnik Anną Girek, chciałbym przede wszystkim powiedzieć tak, po 1.
Anna Girek
Podobnie jak państwo przedstawiciele Rady Ministrów, również zastanawiałyśmy się, co właściwie mogłoby być przedmiotem posiedzenia, ponieważ ten problematyka została nakreślona bardzo ogólnie I zastanawiałyśmy się, w którą stronę dyskusja mogłaby pójść, ponieważ no jakby jesteśmy otwarte na to, w jaki sposób się ta dyskusja rozwinie, to tak na wstępie chciałam tylko po prostu po po przedstawić, jakiego rodzaju skargi do nas wpływają, bo Rzecznik Praw Obywatelskich jest przede wszystkim organem skargowym, więc no skupiamy się na tym, co co obywatele, na co obywatele się do nas skarżą I tak naprawdę ta nasza perspektywa badania różnych problemów jest taka no trochę żabia, bo widzimy przede wszystkim te sprawy, z których po 1. Obywatele zdecydują się zgłosić, a po 2. Jakby reagujemy wtedy, kiedy możemy, kiedy mamy jakieś ku temu instrumenty. W związku z tym od razu 1. Zastrzeżenie to nie jest żadna analiza stanu faktycznego.
Nie jesteśmy instytutem badawczym, nie prowadzimy tego rodzaju kompleksowych analiz, nie mamy do tego za bardzo narzędzi. Więc przechodząc do tych indywidualnych problemów, które zgłaszają nam obywatele, podzieliłabym je na takie 3 grupy. 1., 1. To są problemy, które wynikają z ogólnej, powiedziałabym sytuacji finansowej, ekonomiczno- społecznej, czyli trochę tego, o czym mówił pan minister, to znaczy polityki mieszkaniowej, problemu dostępności mieszkań I generalnie tego, w jaki sposób wygląda zasób mieszkaniowy, na ile on jest dostępny dla obywateli. Więc to są problemy, których no jako rzecznik w żaden sposób nie jesteśmy w stanie ani rozwiązać, ani podjąć, możemy sygnalizować, ale jest to problem notoryjnie, wszyscy wszyscy o nim wiemy I są różne próby rozwiązywania poprzez różnego rodzaju polityki mieszkaniowe, wspierania poszczególnych segmentów tego rynku.
2. Grupa problemów to są problemy zgłaszane dotyczące samej treści przepisów, czyli to, co czym Rada, czym posłowie mogliby się zająć. W ostatnim czasie skupialiśmy się przede na problemie, który też jest dosyć nośny społecznie. To jest problem, ujęłabym to ogólnie, prywatnego rynku najmu, ponieważ spływają do nas skargi zarówno właścicieli mieszkań, jak I lokatorów zamieszkujących prywatne mieszkania. I podejmowaliśmy ostatnio ten problem, zgłaszając różnego rodzaju kwestie do Ministra Finansów I Gospodarki.
To było pod koniec zeszłego roku. No w naszej, w naszej ocenie nie do końca te przepisy chroniące obie strony, a może w tym wypadku nawet wręcz właścicieli mieszkań, są na tyle precyzyjne, że powoduje to różnego rodzaju nadużycia na tym, na tym właśnie rynku. To znaczy, no zdarzają się sytuacje opisywane również w mediach, kiedy pewna grupa, od razu zastrzegam, to jest pewna grupa lokatorów, nie do końca uczciwych, nadużywa swojego prawa do mieszkania, wiedząc, że ochrona ustawowa jest na dosyć wysokim poziomie, a jednocześnie mając świadomość systemowej przewlekłości w sądownictwie, nie będę tego tematu rozwijać, wszyscy wiemy o co chodzi, no po prostu wykorzystuje uprawnienia w sposób nie do końca uczciwy. Od razu mówię, to jest pewna grupa, absolutnie nie ma mowy, że to są wszyscy, ponieważ patologie występują I po stronie właścicieli, nie ma co do tego żadnych wątpliwości I po stronie najemców również takie przypadki się zdarzają. Wydaje, w naszej ocenie nie do końca precyzyjnie, nie do końca dobrze funkcjonuje ochrona obu stron tego stosunku najmu w sytuacji, kiedy, kiedy jest mowa o najmie okazjonalnym, który miał być takim dobrym sposobem rozwiązania tych spornych interesów stron.
Zwracaliśmy się również do do komorników, żeby żeby ustalić w jaki sposób, czy czy ze strony komorników przy postępowaniach eksmisyjnych dochodzi, czy komornicy jakiegoś rodzaju problemy natykają. Dostaliśmy taką dosyć syntetyczną, interesującą odpowiedź. Myślę, że ponieważ z tego co wiadomo, przedstawiciele Krajowego Rady Komorniczej również są na tym posiedzeniu, to być może więcej na ten temat powiedzą. Chodzi o takie sytuacje, kiedy nie do końca działa... Znaczy tak, kiedy dochodzi do zakończenia stosunku najmu, bo na przykład najemca nie płaci, właściciel oczywiście pokrywa, nadal jest zmuszony do opłacania mediów czy czynszu na przykład na, na wspólnotę, czy no już wiadomo swojego kredytu mieszkaniowego I tak dalej.
W każdym razie lokator mieszka, nie płaci czynszu. Czasami zdarza się, że dewastuje mieszkanie I dochodzi do zakończenia stosunku najmu I w końcu do, do eksmisji na, na ten adres, który został podany przy zawieraniu umowy najmu okazjolnego I okazuje się, że ten adres jest nieaktualny, ponieważ albo od początku był fikcyjny, albo w troku, w toku umowy okazał się być już nieaktualny I komornicy mają problemy w z tym, w jaki sposób w takich sytuacjach postępować. To znaczy, czy dopuszczalne jest prowadzenie eksmisji, czy jednak ta eksmisja powinna wstrzymana z uwagi na to, że nie można po prostu wyrzucić człowieka z mieszkania tak po prostu, musi być konkretny adres, do którego ta eksmisja ma być ma być przeprowadzona. Także sami komornicy zgłaszali, że dobrze by było doprecyzować w samej ustawie, w jaki sposób powinno się takie, takie przypadki traktować I z tym, z tym jakby, taką kwestię zostawiamy jako, jako otwartą. Innego rodzaju problemy są zgłaszane, a to już są takie problemy jednostkowe w sensie indywidualne, które trudno ująć jakby w formę wystąpienia generalnego, sygnalizującego jakiś problem do rozwiązania na drodze zmian legislacyjnych.
To są sytuacje, w których po prostu dostrzegamy, że nie do końca dobrze jest prawo obowiązujące stosowane w praktyce. Tu mam na myśli przede wszystkim takie sytuacje, kiedy jakby wykorzystując nasze uprawnienie do wnoszenia skarg nadzwyczajnych, udawało nam się w niektórych sytuacjach doprowadzić do tego, że jakby do do zabezpieczenia praw małoletnich, przede wszystkim lokatorów. Mówię tutaj o sytuacjach, kiedy kiedy na podstawie przepisów dotyczących solidarnej odpowiedzialności najemców, obowiązkiem zapłaty długu, czy to czynszu, czy wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z lokalu, były obciążane osoby niemieszkające w lokalu, a w szczególności małoletnie dzieci. W takich sytuacjach wnosiliśmy skargi nadzwyczajne. W większości wypadków takie wyroki to z reguły były nakazy zapłaty I na tym polega problem, były uchylane I sprawy wracały do ponownego rozpoznania przed, przed, przed sądem.
Przy czym w tym wypadku przepisy, znaczy przepis jest dobry naszym zdaniem, ale nie do końca dobrze jest stosowany w praktyce, ale wynika to wyłącznie z tego powodu, w jakim trybie takie sprawy są rozpoznawane. One są po prostu rozpoznawane w trybie nakazowym. Związku z tym 2. Strona pozwana nie ma możliwości za bardzo, zwłaszcza jak nieznany jest jej adres, wypowiedzenia się do do co do swojej sytuacji I sąd nie zawsze ma instrumenty, żeby taką sytuację rzetelnie zbadać. Więc w takich sprawach, w niektórych sytuacjach, takich zupełnie awaryjnych, byliśmy w stanie wnosić skargi I w jakiś sposób te, te sytuacje, w szczególności małoletnich lokatorów zobowiązanych do zapłaty czynszu za swoich niesolidnych rodziców, udawało nam się te sprawy wyprostować.
Jeśli chodzi... Jakby trudno powiedzieć, jakby czym państwo posłowie będziecie najbardziej zainteresowani. Oczywiście deklarujemy czy to odpowiedź na pytania ad hoc, czy przedstawienie jakichś dalszych dokumentów, ponieważ rzecznik w różnych swoich zespołach pod bardzo różnymi kątami badał te sprawy, więc jeżeli państwo bylibyście zainteresowani, jak najbardziej służymy pomocą. Dziękuję. Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Tutaj tak jak sama pani tutaj dyrektor wspomniała, są z nami też, jest z nami przedstawiciel krajowej Rady Komorniczej. I czy moglibyśmy pana pełnomocnika prezesa poprosić o parę słów?
Speaker 8
Dzień dobry, szanowni państwo. Postępowania eksmisyjne ze szczególnym uwzględnieniem sytuacji rodzin I z dziećmi. No temat jest niezmiernie ważny, szczególnie w kontekście rodzin z dziećmi, bowiem no nie ulega żadnej wątpliwości, że trzeba dołożyć wszelkich starań, aby gdy dochodzi do tak trudnej sytuacji życiowej, jak konieczność przymusowego opuszczenia mieszkania czy domu, przepisy były tak skonstruowane, aby jak najlepiej zabezpieczyć interes dzieci. Co do tego nie mamy żadnych wątpliwości. Warto jednak w tym momencie spojrzeć na tę perspektywę, znaczy na tę sytuację z nieco szerszej perspektywy I po I pozwólcie państwo, że ja wam opowiem sytuację trojga dzieci.
No więc mamy Jasia, Małgosię I Adasia. I sytuacja jest następująca, rodzice Jasia wynajmują mieszkanie, za które od dawna nie płacą. Co prawda wynajmując mieszkanie, zawarli umowę tak zwanego najmu okazjonalnego I te konsekwencje powinny być jasne, jasno sformułowane, tak. Czyli jest to to prawo do tego, że wyprowadzą się do lokalu, który wskazali. Ale tak jak wspominała już przedstawicielka rzeczniczka, rzecznika praw obywatelskich, tego lokalu nie ma.
On z różnych przyczyn zniknął. Bo być może ktoś go sprzedał, bo być może go nigdy nie było. W związku z tym, nadal zajmują to mieszkanie. Sąd orzekając w takiej sytuacji, zawsze orzeknie o przyznaniu prawa do lokalu socjalnego. W związku z powyższym, no tych lokali socjalnych, o czym
Tutaj też przedstawiciel dzisiaj mówił, nie ma, w związku z tym no nadal mieszkają. Nadal mieszkają I trudno też wyobrazić sobie, żeby jakikolwiek komornik sądowy w Polsce eksmitował rodziców z małoletnim dzieckiem na bruk. No ale mamy jeszcze Małgosię. Więc z kolei rodzice Małgosi kilka lat temu dziedziczyli mieszkanie po babci. Zdecydowali się przeznaczyć wszelkie swoje oszczędności na wyremontowanie tego mieszkania, a następnie wynajęcie w nadziei, no że będzie ono przynosiło określony dochód, który to dochód chcieli między innymi przeznaczać na Małgosię, na korepetycje, na to, żeby się uczyła języków obcych, no ale tych pieniędzy nie otrzymują.
Co więcej, oni już się zadłużyli na remont tego mieszkania, teraz dalej się muszą zadłużać, bo przecież czynsz muszą płacić. Prąd muszą płacić. Wszelkiego rodzaju opłaty muszą płacić. No Małgosia musiała zrezygnować ze swoich marzeń. Jest wreszcie Adaś.
Adasia sytuacja jest następująca, samodzielnie wychowująca go mama po rozstaniu ze swoim mężem zamieszkuje wraz z Adasiem u swojej mamy, a więc babci Adasia w kawalerce trzydziestometrowej. Mama pracuje na 2 etaty, bo jak to mama stanie na rzęsach, żeby Adasiowi niczego nie zabrakło. Tylko problem polega na tym, że ona by chciała wynająć mieszkanie. Ceny najmu wiecie jakie są. Dodatkowo musiałaby jeszcze mieć pieniądze na kaucję, ale to nie jest jej największy problem.
Jej największym problemem jest to, że nikt nie chce samodzielnej mamie wraz z dzieckiem takiego mieszkania wynająć. Dlaczego? Bo mają pełną świadomość tego, że w sytuacji, w której mama Adasia przestanie płacić, nie wyeksmitują. Co łączy te historie Jasia, Małgosi I Adasia? Cała trójka ponosi konsekwencje stanu prawnego, który mamy obecnie.
Rzecz jasna nie chodzi o to, aby tak skonstruować przepisy, aby pozbawić ochrony Jasia I jego rodziców, bo jak zaznaczyłem na samym początku, dobrostan dzieci w tak trudnych sytuacjach jest dla nas najważniejszy. Ale wydaje się jednak, żeby no rozpatrując ewentualne zmiany legislacyjne, pamiętać ostatecznie o tych, którzy konsekwencje dorosłych odczują najbardziej, o dzieciach. Jak stworzyć przepisy? Nektemerenek timidae. Nielekomyślnie I niebojaźliwie.
Trzeba się wsłuchać w głos rodziców Jasia, Małgosi I Adasia. Dziękuję.
Speaker 1
Dziękuję za ten głos. Są z nami też na sali przedstawiciele Ministerstwa, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych I Administracji, bo skoro już przeszliśmy do tego elementu dotyczącego eksmisji, to może chciałbym poprosić, zapytać o procedury I czy przepisy I procedury, które są w tym zakresie, obecnie obowiązują I są wykorzystywane, czy one są wystarczające, ale wystarczające też do tego, by zrealizować również ten cel, o którym dzisiaj tutaj mówimy, czyli ochronę praw lokatorów, ale też ochronę praw obu stron. Czy mogłabym prosić, nie wiem, czy pana dyrektora, a propos pana naczelnika o, o głos, proszę.
Robert Kumor
Dzień dobry. Inspektor Robert Kumor, dyrektor Biura Prewencji, Komendanta Główna Policji. Pani przewodnicząca, wysoka komisy, szanowni państwo. No jak powszechnie wiadomo, policja działa na podstawie I w granicach prawa. Będąc główną służbą państwową odpowiadamy za ochronę życia, zdrowia, mienia, wykrywamy sprawców przestępstw, wykroczeń et cetera.
Te zadania są określone w naszej ustawie o policji. Mówiąc o kwestiach, które są przedmiotem dzisiejszej dyskusji, chciałbym się odnieść do dwóch aspektów. Do aspektu wezwania policji, do sporu pomiędzy właścicielem nieruchomości a posiadaczem, czyli osobą, która zamieszkuje daną nieruchomość. I drugiego aspektu wezwania policji przez komornika sądowego. Szanowni państwo, interwencje dotyczące wezwania, a jesteśmy zobowiązani zareagować zarówno na 1 jak I 2.
Wezwanie, do wezwania do sporu pomiędzy właścicielem a posiadaczem. To nie są proste interwencje. Tutaj przedstawiciel Krajowego Rady Komorników wspomniał o o sytuacjach, gdzie mamy wielokrotnie do czynienia z osobami małoletnimi. My ze swojej strony staramy się edukować policjantów, aby mieli świadomość prawną w zakresie zarówno prawa cywilnego, praw, które przysługują posiadaczowi, bo takowe prawa wynikają z przepisów prawa, ale też praw, które wynikają, czy też są jakby po stronie właściciela. Policjanci mają świadomość tego, aby starać się nie zajmować stanowiska po żadnej ze stron w takich sytuacjach, ale szanowni państwo, tutaj zastrzeżenie, my będąc na miejscu, oczywiście rozpoznajemy sytuację pod kątem prawnym, ale przede wszystkim patrzymy na to, czy nie doszło do przekroczenia przepisów prawa, czy to przestępstwo, czy to wykroczenia.
Najczęściej bywa tak, że zgłaszającym jest z reguły właściciel nieruchomości, ale też bywa tak, że tutaj też to wybrzmiało dzisiaj, że posiadacze są bardzo świadomi swoich praw, że również to posiadacze z takim, z taką prośbą o interwencję policji do nas występują. I najczęściej jest tak, że my starając się rozeznać tą sytuację, ustalamy czy nie doszło do popełnienia przestępstwa I najczęściej popełnianymi w tych sytuacjach przestępstwami są 2 przestępstwa. Przestępstwo z artykułu 100 dziewięćdziesiątego pierwszego 1. Z literką a, czyli tak zwane zmuszanie osoby korzystającej z zajmowanego lokalu mieszkalnego albo też przestępstwo zakłócenia miru domowego, czyli przestępstwo z artykułu 193. Zarówno 1 jak I 2.
Przestępstwo, szanowni państwo, jest przestępstwem ściganym na wniosek pokrzywdzonego, co sprawia, że wielokrotnie wszczynane przez nas postępowania w tym zakresie w toku ich trwania kończą się umorzeniem, bo na przykład pokrzywdzony wycofuje swój wniosek. Jeśli chodzi o drugą formę wezwania policji do działań, to jest wezwanie, które jest oparte na przepisach prawa ustawy Kodeks postępowania cywilnego. Ta ustawa przewiduje komornikom takie taką możliwość, takie prawo, aby wezwać policję do udzielenia pomocy przy prowadzeniu czynności egzekucyjnych. Jeżeli takie wezwanie do policji trafia, czy to z wyprzedzeniem, czy też ad hoc, bo też takie sytuacje się zdarzają, policja jest zobowiązana udzielić pomocy komornikowi I tutaj nie mamy możliwości odmówienia. Każda odmowa takiej sytuacji mogłaby się wiązać z konsekwencjami dla policjanta, czyli niedopełnienie obowiązków, czyli podejrzenie popełnienia przestępstwa z artykułu 231.
W naszej ocenie wydaje się, że przepisy z punktu widzenia policji, jeśli chodzi o naszą rolę w tym obszarze, są dosyć jasne I klarowne. Bardzo dziękuję.
Speaker 1
Dziękuję bardzo I jeszcze chciałabym oddać głos przedstawicielom Ministerstwa Sprawiedliwości, która z nami też jest na sali, na sali, w zakresie no obowiązywania przepisów dotyczących czy ochrony praw lokatorów, czy też właśnie postępowań egzekucyjnych, jak Ministerstwo na to. Czy też idzie jakąś potrzebę, potrzebę zmian w przepisach, czy pracują nad jakimiś przepisami, nad zmianą przepisów w tym zakresie. Czy taką... Tak mogę prosić o zabranie głosu?
Kazimierz Orłowski
Kazimierz Orłowski, Departament Wykonania Orzeczeń I Probacji, Wydział Exegucji Sądowej. Ja tutaj przedstawię stanowisko ministerstwa, ale z perspektywy komórki organizacyjnej, która zajmuje się nadzorem nad działalnością komorników, którzy to komornicy, jak wiadomo, wykonują tytuły wykonawcze nakazujące opróżnienie lokalu mieszkalnego. Znaczącą część naszej działalności stanowi zapoznawanie się z I rozpoznawanie skarg na działalność komorników. W tym przypadku oczywiście chodzi o skargi dotyczące postępowań eksmisyjnych.
Ani ilość skarg, które wpływają do ministerstwa I dotyczą działalności komorników w tym, w tym zakresie, ani też, że tak powiem, struktura ich rozstrzygnięć nie uzasadnia rekomendacji podjęcia w chwili obecnej działań w kierunku zmiany stanu prawnego. Te skargi oczywiście są wnoszone, mogę powiedzieć w równym stopniu, przez dłużników, którzy ze zrozumiałych względów, no są, powiem kolokwialnie, niezadowoleni z tego, że przeciwko nim prowadzone jest postępowanie, które dotyczy chyba naj najbardziej żwodnych interesów I ich życia. No ale jak powiedziałem, mniej więcej w takiej samej ilości wpływają skargi od wierzycieli, którzy no przejawiają ogromne niezadowolenie z tego powodu, że naruszane jest ich prawo własności. Generalnie nasza optyka jest taka, że w zasadzie, powtarzam w zasadzie, no bo to to to nie jest idealna sytuacja, ale w zasadzie jest realizowana taka teza, takie założenie, żeby przepisy regulujące prowadzenie poste postępowań eksmisyjnych z jednej strony zapewniały ochronę godności I I praw dłużników, ale z drugiej strony pozwalały też na realizację praw właścicieli. Jak już powiedziałem na początku, trudno tutaj jest znaleźć taki taki powiedzmy balans idealny.
Niemniej jednak, jeszcze raz zastrzegam, ja mówię przez pryzmat tego, co postrzegam w ramach działalności nadzorczej nad działalnością komorników. Niewiele wpływa też, mówiłem o skargach, do nas też wpływają sygnały wskazujące na potrzebę zainicjowania jakichś zmian w prawie, aczkolwiek departament, który reprezentuje w strukturze ministerstwa, nie nie zajmuje się legislacją. Ale to też są przypadki, powiedziałbym, rzadkie. Z mojej strony to wszystko, to wszystko. Tu jeszcze jest kolega, który reprezentuje Departament Prawa Cywilnego I Gospodarczego, który to departament zajmuje się obsługą prawną Ministra Sprawiedliwości I taką legislacją wstępną W obszarze postępowania egzekucyjnego.
Speaker 1
Ja tylko chciałam 1 tak dopytanie, dopytać te propozycje czy jakby wnioski do państwa zmian legislacyjnych wpływają ze strony właśnie Rady Komorniczej, strony komorników, z której państwa działania nadzorują czy ze strony dłużników wierzycieli. Te sygnały, potrzeba zmiany przepisów. Z której strony, bo mówię, mówi pan, że to trafiają do państwa też sygnały, Ale pytam się z ciekawości, z której strony są zgłaszane te sygnały.
One trafiają I od,
I od Z obu stron.
Kazimierz Orłowski
I od wierzycieli. I I to są... Oczywiście każdy sygnał należy traktować poważnie I tak traktujemy, ale to są przeważnie takie sygnały, które jak gdyby no nie dają podstawy, by podjąć jakieś działania, bo to są jakieś takie propozycje Jednostronne.
Które są
oderwalnie, że
tak Są
Speaker 1
stronne, dobrze. Dziękuję I oddaję głos panu z Wydziału Prawa Cywilnego Procesowego, proszę.
Mariusz Dobrowolski
Mariusz Dobrowolski, Departament Prawa Cywilnego I Gospodarczego, Wydział Procedury Cywilnej. No w zakresie działalności mojego wydziału to tylko wyłącznie mogę przedstawić 1 artykuł, który występuje w kodeksie postępowania cywilnego, który dotyczy eksmisji, to jest artykuł 1046 I moim zdaniem na tym, on wyczerpuje jak gdyby na tą chwilę wszystko, ponieważ jak gdyby eksmisja sama nie następuje od razu bezpośrednio na blok. Przed samą, samym dokonaniem eksmisji najpierw komornik wzywa dłużnika do tego, żeby dobrowolnie opuścił lokal. Później, jeżeli opróżnianie lokalu, opróżnianie lokal służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika, jeżeli dłużnik nie ma tytułu prawnego do innego lokalu lub pomieszczenia, które może zamieścić, to komornik wstrzymuje się z dokonaniem czynności do czasu, gdy właściwa gmina nie wskaże właściwego lokalu. I to właśnie ma szczególne znaczenie przy eksmisji osób chorych w podeszłym wieku lub z małoletnimi.
W kolejnym etapem można powiedzieć, że jest, że samoistnie tytułu wykonawczego nakazującego opróżnienie lokalu nie prowadzi do natychmiastowego usunięcia dłużnika z lokalu. Bez uwzględniania ustawowych gwarancji, jakie... Podczas postępowania egzekucyjnego. Natomiast artykuł 1046, paragraf 5 kodeksu postępowania cywilnego, według niego komornik nie może wstrzymać się z dokonaniem czynności, jeżeli wierzyciel, dłużnik albo osoba 3. Wskaże pomieszczenie odpowiednie, wymagane do tymczasowego zamieszkania.
Speaker 15
No I tak jak gdyby ostateczność już, jeżeli dłużnik nie posiada prawa do lokalu zastępczego lub też nie odpowiada tym warunkom, które jak gdyby jest na pozycji uprzywilejowanej, że jest właśnie osobą w podeszłym wieku, schorowaną lub z dziećmi, no to następuje jego usunięcie do schroniska albo innej placówki zapewniającej miejsca noclegowe wskazane na wniosek komornika właśnie przez właściwą, przez właściwą gminę. I tutaj też moim zdaniem należy też rozróżnić jak gdyby 2 kwestie, no bo czym innym jest eksmisja na podstawie wyroku sądowego, który ustala już czy należy się lokal socjalny czy nie, a czym innego jest eksmisja podczas postępowania egzekucyjnego, kiedy na przykład dochodzi do sprzedaży nieruchomości w drodze egzekucji, to wtedy właśnie moim zdaniem duże znaczenie ma ten przepis, który daje komornikowi możliwość wstrzymania się z egzekucją do czasu aż zostanie wskazana przez gminę. I z praktyki wiem, ponieważ jestem praktykiem, bardzo często właśnie komornicy w ten sposób robią, że wstrzymują egzekucję I czekają na to, aż gmina zapewni odpowiedni lokal. Chyba tyle z mojej strony. Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Dziękuję bardzo I jeżeli chodzi o osoby referujące to wyczerpaliśmy to, znaczy przepraszam, wiem czy jest z nami, przedstawiciele Naczelnej Rady Adwokackiej? Nie widzę. Dobrze, takim razie jest, jest, mamy... Otwieram dyskusję I ja mam takie pytanie, oczywiście zbiorę wszystkie pytania od razu I oddamy później głos osobom, do których te pytania są kierowane. Jeżeli państwo posłowie czy też osoby ze strony społecznej mają spytania do naszych gości, to ze wskazaniem do kogo, czy też jest to pytanie do wszystkich.
Ja mam takie, oczywiście natury ogólnej już to pytanie stawiałam, ale chciałabym postawić je raz jeszcze, to znaczy czy tutaj państwo widzą ze swojej czy, czy praktyki zawodowej, czy też przedstawiciel, czy rzecznicy widzą potrzebę zmiany konkretnych przepisów czy konkretnych procedur, czyli rzeczy, które tak naprawdę są w zakresie naszego, naszych możliwości jako legisla, jako przedstawicieli władzy legislacyjnej, gdzie mamy jakieś dziury w przepisach albo co jeszcze potrzebuje uregulowania, żeby... Albo może co jest nadmiernie uregulowane. Ale myślę, że raczej, raczej co, gdzie potrzebujemy jeszcze przepisów, żeby ten proces I zapewnienia ochrony obu stronom, ale też postępowanie, tutaj akurat przedstawiciele z, panowie przedstawiciele MSW stwierdzili, że przepisy są wystarczające, ale może gdzieś są potrzebne zmiany, które są w naszym zakresie, a które by mogłyby zwiększyć bezpieczeństwo wszystkich uczestników I ochronę lokatorów I ochronę prawa własności właścicieli, ale też I bezpieczeństwo czy komorników, czy policji, czyli tych stron, które w postępowaniu egzekucyjnym, znaczy po prostu eksmisyjnym, przepraszam, w postępowaniu eksmisyjnym już czynnie biorą udział. Więc to jest takie moje ogólne pytanie, ale też otwieram dyskusję. Czy ktoś z państwa posłów ma pytanie I proszę do kogo?
Poseł Kandyba, proszę.
Speaker 10
Znaczy ja tak, witam serdecznie. Gwoli uzupełnienia I
Pewnych rzeczy I później spytam, czy w tym całym zapętleniu, w którym jesteśmy, jest jakiekolwiek wyjście na dzisiaj. Bo tak, konsekwencją tego, co rozmawiamy, to jest ponad 1000000 mieszkań, które są w pustostanie. Tego konsekwencją jest dalej ceny na rynku. Dlaczego ludzie nie chcą wynajmować? Bo właśnie boją się takich lokatorów, którzy przychodzą, nie płacą, a później jest, nie można eksmitować.
Natomiast wydaje mi się, że powinniśmy I to może jest rozwiązanie, żeby co roku sprawdzać dochody ludzi, którzy korzystają z mieszkań socjalnych I komunalnych, bo tu jest dużo takich dziwnych rzeczy, że ludzie się rozwodzą po to tylko, żeby trzymać mieszkania, po to tylko, żeby pokazać, że są pozaniżane dochody, więc tutaj można by było cokolwiek zrobić, a jest takich przykładów bardzo dużo. No I chyba te 2 rzeczy warto wziąć pod uwagę, jak będziemy cokolwiek tworzyli, aczkolwiek dzisiaj gminy faktycznie nie mają żadnych mieszkań I to jest nagminne w zasadzie wszędzie. Więc jesteśmy zapętleni. Sądzę, że warto by było zacząć przyglądać się jednak czy osoby, które zamieszkują lokale socjalne I komunalne, czy faktycznie one są, one powinny tam być. Być może wtedy nam się zwolnią mieszkania, będziemy mieli inną rzecz.
Jeszcze taka sprawa, bo były kiedyś dyskusje na temat taki, żeby te pustostany, w jaki sposób weszły, ja powiem w cudzysłowie, w zasoby gminne. To znaczy, żeby w gminach były jakieś komórki, które gwarantowałyby osobie, która wynajmowałaby mieszkanie osobom potrzebującym, ale to gmina, ja wiem, że będzie dużo dyskusji, będzie, będzie tutaj pewno uciekanie od tego tematu, ale żeby pojawił się jakiś podmiot, który będzie gwarantował tym milionom pustostanów, to że ktokolwiek się wprowadzi, to będzie później płacił. To tylko z mojej strony tyle. Dziękuję.
Speaker 13
Dziękuję. Czy jeszcze państwo chcieli... Ktoś z państwa chciałby zadać pytanie? Ma jakiś komentarz? Tak, poproszę.
Speaker 16
Ja bym chciała się dowiedzieć, czy my w ogóle jesteśmy w stanie monitorować ilość lokatorów mieszkań I mieszkań komunalnych I socjalnych w największych polskich miastach? Bo obserwując ten proces z perspektywy Wrocławia, odnoszę wrażenie, że dla włodarzy miast najgorszym dopustem są lokatorzy. Wrocław buduje mieszkania na wynajem, ale wynajmuje je tylko na umowy o najem instytucjonalny czy okazjonalny I te osoby nie mogą się tam nawet zameldować.
Speaker 16
są rozwiązania w mieście, z którego pochodzę. Oprócz tego planuję do trzydziestego roku pozbyć się kolejnych trzech 1000 mieszkań, komunalnych, więc tłumacząc to, że no w zamian za to wybuduje TBSy, tylko to jest zupełnie inna oferta. I my chyba powinniśmy się zastanowić nad tym, jak wymóc na miastach utrzymywanie, finansowanie lokali komunalnych, nie tylko socjalnych. Dziękuję.
Speaker 2
Dziękuję, to akurat ciekawe pytanie też. Czy ktoś jeszcze z państwa? Tak, proszę I proszę się przedstawić to
Jerzy Jankowski
mikrofony. Jerzy Jankowski, Związek Rewizyjny. Pani przewodnicząca, panie ministrze, szanowni państwo. Przygotowując się do dzisiejszego spotkania analizowaliśmy sprawę tych problemów związanych z eksmisją. Problem eksmisji osób nie obowiązujących swoich obowiązków płatniczych na rzecz zarządców budynków jest wielowarstwowy I nie ma jednoznacznego rozwiązania.
Dlaczego? Mieszkanie jest dobrem towarowym, każdy kto ma towar wie, że za niego trzeba płacić. Równocześnie mieszkanie jest dobrem społecznym, tak. Nikt nie nie wyrzuci człowieka dlatego, że nie może mieszkać z bo stracił pracę albo nie ma dochodu. Po 3., mamy zjawisko takie, że dzisiaj mamy układ niepłacenia I zaległości czynszowe, a w konsekwencji ecmisji wcale nie jest nakierowany na osoby z tak zwanej sfery budżetowej, emeryci I renciści.
Speaker 18
W większości przypadków to są biznesmeni. Bo to jest najtańszy kredyt jaki w Polsce można dostać. Nie płacić za mieszkanie, występujemy do sądu, a w sądzie się mówi jak przed dniem rozprawę zapłaci zaległości, dalej ma mieszkanie. Kredytu... Wszyscy normalnie płacący kredytują tych gości, bo tak tak tak to jest.
Jerzy Jankowski
I w związku z tym trzeba się zastanowić jakie należy podjąć rozwiązanie. Faktem jest, to wywołało wielkie burze, że kiedy była namiętna debata na temat eksmisji na BRU, ale trzeba se uczciwie powiedzieć, prawie o 25 procent spadły zaległości. Ludzie płacą, zaczęli płacić, bo się bali. No taka jest prawda. III wydaje się, że te rozwiązania, o których mówił pan minister, droga sądowa jest prawidłowa.
Jaki wniosek? Proponujemy o rozważenie prostej sprawy. Wszędzie tam kierować do tych osób pomoc, które utraciły możliwość płacenia za mieszkanie z przyczyn od siebie niezależnych, choroba, utrata pracy, nawet do stu procent czynszu. Natomiast być bezwzględnym w stosunku do tych, którzy mogą płacić czynsz, a tego nie robią albo dewastują mieszkanie, łącznie z eksmisją na bruk. Związek, Związek Miast Polskich przedłożył informację, państwu jest ona znana, długi wewnętrzny sektora mieszkaniowego jest ponad 5000000000, z czego w spółdzielniach mieszkaniowych ponad 2000000000, czyli każdy członek spółdzielni jest zadłużony na 12000, mimo tego, że regularnie płaci.
To jest 1 rzecz. 2. Rzecz, o czym mówił pan minister parę tygodni temu, czy już może wcześniej, nie pamiętam. Trzeba wreszcie skończyć systemem produkcyjno-ładu karskim. Gminy mówią, nie mają mieszkań komunalnych I dają dziewięćdziesięcioprocentową bonifikatę, żeby ludzie wykupili mieszkanie.
Dlaczego? To ja powiem dlaczego. Bo jak założą wspólnotę to już nie jest problem gminy. To już wspólnota się musi martwić z nienaprawionym dachem, z elewacją. No przecież jesteście wspólnotą I nie ma...
Budżet daje pieniądze na mieszkania komunalne, a iluś mieszkań komunalnych spada. Czyli budują I sprzedają. No przecież trzeba powiedzieć, jeżeli chcą sprzedawać, proszę bardzo, ale za 100 procent wartości, a pieniądze powinno zostać w sektorze mieszkaniowym, a nie wyciąganie ręki przychodzenia na wiejską, a ile gmina dostanie pieniędzy, bo my jako Związek Miast Polskich nie możemy tego realizować. W czas, żeby samorządowcy zrozumieli, że mają realizować to co ludzie chcą. Oni nie są bytem samym w sobie.
Sprzedają te mieszkania I robią tego typu interesy. Więc jeżeli... Prosiłbym o rozważenie dwóch rzeczy. Wszędzie tam, gdzie człowiek wpadł w jakieś no tragiczną sytuację, nie ma pracy, jest chory, 100 procent dodatku mieszkaniowego pokrywający czynsz I wtedy o czym, to co pan mówił, jeżeli ja będę miał mieszkanie prywatne I to co pan poseł, a wynajmuje człowiekowi, a człowiek no stracił pracę albo zachorował, ale gmina za niego zapłaci, to panu jest gance galp to pan płaci. Tak?
Żeby pan dostał swoje pieniądze. I to jest 1 rozwiązanie, a 2 powiedzieć gminom każdy ruch ze przewadem mieszkań, w których obniża się wartość mieszkania poprzez bonifikaty, a potem znam z praktyki, przychodzą wybory samorządowe I Rada gminy podejmuje regulamin. Będziemy udzielali bezzwrotnej dotacji wspólnotom mieszkaniowym I liczą kto na kogo zagłosuje. No stary numer jak świat. Że się z tym trzeba skończyć.
Dziękuję bardzo.
Speaker 2
Dziękuję za ten ciekawy głos. Czy ktoś jeszcze z państwa z sali? Tak, proszę. Od pani... Jerzy.
Jerzy Pułkarz, proszę, tak? Pan zgłasza się do głosu? To proszę, oddaję panu głos.
Jerzy Pułkarz
Uprzejmie dziękuję pani przewodnicząca, wysoka komisjo, pani minister, szanowni państwo. My jako organizacja Krajowy Sztab Ratownictwa Społecznej I Sieci Ratunkowej zajmujemy się również obroną praw człowieka, praw obywatelskich I spotykamy się właśnie z takimi przykrymi sprawami, jeżeli chodzi o eksmisję. I chciałem zwrócić uwagę na taki, w mojej ocenie bardzo ważki problem, a mianowicie jeżeli się eksmituje osobę, która była z właścicielem nieruchomości, z której jest eksmitowana, ta osoba nie ma uprawnień lokatora. W efekcie sąd nie może
Speaker 20
Lokalu socjalnego, mimo że mamy do czynienia z sytuacją, gdzie ten lokal socjalny jak najbardziej powinien być przydzielony. Możemy mieć do czynienia z sytuacją I spotykamy się z życia wziętą, gdzie osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności, z ciężką chorobą obturacyjną płuc, po dwóch zawałach I ta osoba jest eksmitowana no na bruk, ponieważ lokal socjalny nie przysługuje właścicielowi nieruchomości, z której jest eksmitowany. Myślę, że jest to bardzo poważne niedopatrzenie legislacyjne I należałoby jak najszybciej wystąpić z taką inicjatywą, żeby objąć, objąć taką ochroną właśnie również właścicieli nieruchomości. Oni niczym się nie różnią w sytuacji życiowej od lokatora, który nie był właścicielem nieruchomości. Przy okazji też zauważyliśmy pewien problem.
No niestety są też przykre sytuacje, które moim zdaniem nie powinny mieć miejsca. Rozumiejąc oczywiście to, że po drugiej stronie, po jednej stronie jest wierzyciel, po drugiej stronie jest dłużnik, którego, który nie wykonał zobowiązań I ten wierzyciel ma swoje prawa, ale spotkaliśmy się z sytuacją, gdzie komornik wskazuje mieszkanie, tak naprawdę ten sam komornik z tym samym właścicielem nieruchomości w iluś, bo przyjrzeliśmy się, w iluś nieruchomościach ma do czynienia z tym samym właścicielem kilku, kilku jakichś tam kamienic I wskazuje no klatkę, dosłownie, fakt faktem, jest kran z wodą, prawda, niby to się skaza, ale metrów to nie wiem ile tam jest, 5 kwadratowych czy 6, za horrendalną cenę. Horrendalną cenę, którą jest obciążany ten eksmitowany, chory człowiek. Uważam, że powinna nastąpić pewna regulacja, aby komornik nie mógł przyjąć do wskazania lokalu w cenie wynajmowanego luksusowego apartamentu czy wręcz willi, domku jednorodzinnego na klatkę, którą, w którą wyprowadza tego dłużnika, będącego już w trudnej sytuacji życiowej, materialnej, bo zlicytowano mu majątek, no nie, nie podołał. Tak że te 2 rzeczy bym prosił, żeby no państwo się zastanowili, państwo posłowie, nad inicjatywą taką jakąś ustawodawczą, bo te problemy na co dzień, zdajemy sobie sprawę, dotyczą wielu, wielu osób, często w tragicznej sytuacji zdrowotnej I życiowej.
Tak że jest to naprawdę pilna sprawa. Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Dziękuję bardzo za ten głos. Czy jeszcze ktoś z Państwa z sali ze strony społecznej? Nie widzę. W takim razie prosiłabym o odniesienie się do tych uwag, chociaż myślę, że najwięcej tutaj głosów dotyczyło de facto nie tyle samych procedur, co w ogóle mieszkań komunalnych I socjalnych. To było ciekawe pytania dotyczące tego, do mechanizmu sprawdzania dochodów.
Czy kwestia wyprzedaży zasobu komunalnego przez miasto I gminy. Czy... Oddaję głos panu ministrowi Lewandowskiemu, czy może jakieś prace są w tym zakresie prowadzone albo planowane. Proszę. Proszę o prace organizacyjne.
Tomasz Lewandowski
Dziękuję bardzo pani przewodnicząca. Szanowni państwo, to to dzisiaj wybrzmiało na tej sali. Podały różne głosy z jednej strony skierowane na... Mam wrażenie, że taka była intencja zwołania tej komisji, wyłaniania dyskusji, wywołania dyskusji na temat tego, czy ta ochrona praw lokatorów dzisiaj jest wystarczająca. Z drugiej strony głosy, które powiedziałbym, przeważają, to tak też odpowiadając pani przewodniczącej na pytania, czy do do ministerstwa właściwego do spraw ustawy o ochronie praw lokatora, czy czy wpływają rekomendacje zmiany ustawy.
Tak wpływają, ale bym powiedział, że w dziewięćdziesięciu procentach one dotyczą rozluźnienia tej ochrony, a nie jej wzmocnienia. I to, to dzisiaj wybrzmiało. Też mówiła o tym przedstawicielka Rzecznika Praw Obywatelskich, zwracając uwagę na to, że zwracają się z kolei do Rzecznika Praw Obywatelskich właściciele lokali, którzy w ich rozumieniu, nie oceniam czy tak rzeczywiście jest czy nie, ale są pokrzywdzeni, rzeczywiście zadłużają się, muszą płacić za media, nie mogą eksmitować tej osoby. Więc jeżeli miałbym dzisiaj ważyć, to myślę, że mamy zdecydowanie więcej głosów, żeby tą ochronę praw lokatora rozluźnić, a nie ją podnieść na wyższy poziom. To jest 1.
Uwaga. 2. Uwaga, na ochronę praw lokatora I słusznie na co zwrócił uwagę pan poseł, trzeba patrzeć w kontekście tego, którego lokatora chronimy. Czy tego, który już dzisiaj ma to mieszkanie, czy tego, którego na to mieszkanie nie stać, który aspiruje na przykład do zasobu komunalnego, czy też do tego prywatnego. A jest to ważne z tej perspektywy, że wysoki poziom ochrony praw lokatora no niewątpliwie ma wpływ na podaż mieszkań na rynku najmu.
Ma wpływ na to, czy prywatny właściciel decyduje się kierować swój lokal na rynek najmu, czy na przykład, cytując wielokrotnie takie wypowiedzi prywatnych właścicieli, nie chce mieć problemów I utrzymuje lokal przez kilka lat pusty, lokal sobie poczeka na dziecko, na wnuka, nie będzie, nie będzie wynajęty. Więc mówiąc o ochronie praw lokatorów, musimy też, nie możemy tracić z pola widzenia interesu tych lokatorów, którzy właśnie przez wysoki poziom ochrony dzisiaj nie mają dostępu do takiej liczby lokali I na takich warunkach, na które I mogliby mieć. Mając pełną świadomość wrażliwości tematu, którym się zajmujemy, jakie kierunkowe decyzje podjęliśmy. Otóż, szanowni państwo, podjęliśmy decyzję przede wszystkim o działaniach skierowanych na zwiększenie podaży mieszkań. Mieszkań przede wszystkim tych publicznych, społecznych, także spółdzielczych, tworząc warunki do rozwoju spółdzielczości.
No bo dopiero w momencie, w którym ten rynek podaży mieszkań, jeżeli tych mieszkań na rynku najmu będzie bardzo dużo, będzie miało to wpływ na dostępność cenową tych lokali, wtedy łatwiej otworzyć dyskusję na temat ochrony praw lokatora I czy z pewnego standardu nie zejść. Nie wolno tych procesów tutaj odwrócić, bo doprowadzimy do sytuacji, no której której z całą pewnością byśmy nie chcieli. Pan poseł mówił o pustostanach I to to posłużę się przykładami, inicjatywami legislacyjnymi, które już podjęliśmy. Nie chcę wchodzić w polemikę czy tych pustostanów jest 3000000, czy myślę, że że dość dużym, dość dużym błędem te te te szacunki, które w przestrzeni publicznej się pojawiają, są obarczone. Natomiast to, co robimy, rozwijamy na przykład instytucje społecznej agencji najmu.
To jest instytucja, która jest afiliowana przez przy samorządzie, która wydzierżawia lokal od prywatnego właściciela, podnajmuje ten lokal osobie potrzebującej I co ważne, może także w ramach tego podnajmu zastosować dopłatę do czynszu, którą dostaje ze środków rządowych, z których dysponentem jest Bank Gospodarstwa Krajowego. Takim klasycznym przykładem tego, do kogo może być to kierowane są chociażby wspomniane tutaj dzisiaj w trakcie dyskusji matki z dzieckiem, które mają zdolność zapłaty czynszu, ale które mają problem z wynajęciem mieszkania. No bo jeżeli już ktoś zdecyduje się wynająć mieszkanie takiej osobie, no to oczekuje bardzo wysokiego czynszu, który zrekompensuje poziom ryzyka w sytuacji, w której no taka osoba, taka rodzina zdecydowałaby się nie płacić. W sali nie mamy takiego problemu, właściciel wydzierżawia to mieszkanie, Sanowi. Wszelkie ryzyka windykacyjne, zapłaty tego czynszu są po stronie SAN-u, afiliowanego przy samorządzie, a my jako strona rządowa poza zapewnieniem instrumentarium prawnego dla rozwoju tej tej instytucji SAN-u, mogą te SAN-y prowadzić organizacje pozarządowe, mogą spółdzielnie mieszkaniowe, mogą spółki komunalne.
W nowych ustawach wprowadzamy, że mogą to prowadzić także zwykłe wydziały w urzędzie, tak żeby nie nie nie nie nie nie budować tutaj niepotrzebnych barier, ale też w przypadku Sanów, co ważne, wprowadzamy mechanizm, to to też uchylę rąbka tajemnicy w ustawie, o którym wspomniałem, które które mają zwiększyć skokowo podaż mieszkań. Jeżeli bogate gminy, może inaczej. Dzisiaj, jeżeli gmina chce wybudować nowe mieszkanie komunalne, może dostać 80 procent bezzwrotnego wsparcia na tą budowę. W nowej ustawie wprowadzamy zasadę, że to ma, że ten grant będzie na poziomie sześćdziesięciu procent,
Tomasz Lewandowski
Gmina będzie chciała mieć ten wyższy poziom finansowania, to będzie musiała się wykazać pozyskaniem do zasobu publicznego mieszkań w ramach społecznej agencji najmu. A więc mówimy, gmino, wyciągasz ręce do do rządu, chcesz dostać wyższy bezzwrotny grant, wykaż się aktywnością, pozyskaj mieszkania od prywatnych właścicieli. 2 strony wygrywają. Te mieszkania już są, one są do dyspozycji, są dzisiaj puste. Osoby potrzebujące w szybszym trybie mogą dostać tą pomoc mieszkaniową.
No win-win, tak? Wszyscy są, wszyscy są zadowoleni. Pan poseł też wspomniał o weryfikacji dochodowej. Dziękuję za to pytanie. Robimy w ustawie, która myślę w perspektywie dwóch, trzech tygodni trafi na posiedzenie Rady Ministrów, dokonujemy zmiany polegającej na tym, że wprowadzamy weryfikację dochodową wszystkich lokatorów zasobów komunalnych.
To niezależnie od tego, kiedy taka umowa została zawarta. Dzisiaj w przepisach mamy tą weryfikację. W poprzedniej kadencji takie przepisy zostały przyjęte, ale tylko tą weryfikację ustalono na przyszłość, czyli dla wszystkich umów, które zostały zawarte po kwietniu 2000 dziewiętnastego roku. Nomen omen ta weryfikacja dochodowa I skutek związany z tą weryfikacja, więc podwyżka czynszu dla osób więcej zarabiających jest niesprawiedliwa, bo ona powoduje, przy nawet niewielkim przekroczeniu można dojść stawką czynszu komunalnego do ośmiu procent wartości odtworzeniowej. To jest bardzo dużo.
To to to to wręcz zmusza do, przepraszam za kolokwializm, do kombinowania tych, którzy są weryfikowani. My my wprowadzamy tą podwyżkę dla wszystkich, ale ona będzie proporcjonalna, tak. A więc w proporcji do przekroczenia progu zapłacisz wyższy wyższy czynsz. Mało tego, te progi, od których będzie ten, ta weryfikacja będzie prowadzona, ustalamy na poziomie krajowym. Więc w sytuacji, jeżeli gmina na przykład zaniżyła te progi dochodowe, niestety tak się czasami dzieje, gminy zaniżają progi dochodowe I twierdzą, że u nich nie ma problemu braku dostępnych mieszkań, bo nie ma kolejki, no bo niewiele jest osób spełniających te dochody albo są tylko takie, które kombinują, przepraszam, pracują na na na szaro, na na gdzieś tam mniej, nie wykazując oficjalnie dochodów.
Te progi na poziomie krajowym I przekroczenie tych progów przy weryfikacji dochodowej, która ma następować nie rzadziej niż raz na 3 lata, wtedy będą podwyżki, Te osoby mogą się dorzucać wtedy do systemu, będą proporcjonalnie więcej płaciły, system będzie, system będzie sprawiedliwy. Pani poseł także pytała o o tą sytuację wrocławską. Ten najem instytucjonalny on dotyczy, jeżeli chodzi o zasoby, jak jak jak się domyślam, tu raczej chodzi o TBS, najem instytucjonalny z dojściem do prawa własności, bo w samym mieszkaniowym zasobie gminy, a więc tym, który stanowi własność gminy III spółek gminnych, nie stosuje się najmu instytucjonalnego, tam się stosuje umowę na czas nieokreślony w przypadku najmu socjalnego na czas określony do do te trzech lat. Ja na każdym ze spotkań z samorządowcami mówi jedną rzecz, tak. Czy idę z prostym przekazem budować, remontować, nie sprzedawać, tak.
Jeżeli będziemy mieli duży zasób samorządowy, dobrze zarządzany, remontowany, a państwo daje naprawdę rekordowe w tej chwili środki, także na remonty, no to też gmina będzie mogła prowadzić mądrą politykę, mądrą politykę mieszkaniową. Kwestia, o której już o kilku wątkach powiedziałem, na które zwraca uwagę prezes Jankowski, obszarze spółdzielczości mieszkaniowym, także zresztą na skutek wniosku związków rewizyjnych zmieniamy, jak pan prezes wie, te te te zasady, jeżeli ktoś uporczywie nie płaci, a przed prawomocnym rozstrzygnięciem sądu zapłaci I tak będzie mógł być pozbawiony prawa spółdzielczego, więc taką nieuczciwą osobę będziemy mogli ze sobą spółdzielczego także także usunąć. Już dzisiaj, bo to też musimy mieć tego świadomość, jeżeli jest zasądzone prawo do lokalu socjalnego, a gmina nie dostarcza z uwagi na brak tych lokali lokali socjalnych, właścicielowi przysługuje odszkodowanie. Nie jest to instytucja I rozwiązanie idealne, jasne, bo jeżeli właściciel ma inny plan na nieruchomość, to nie może rozdysponować tą nieruchomością. No ale z drugiej strony jest jest jakiś ekwiwalent czynszu rynkowego.
No płatne niestety już po upłynięciu roku, a więc nie ma, nie ma tych bieżących wpływów, to też jest, jest pewien problem. No ale z drugiej strony mamy samorządy, które zostały, na które został ten obowiązek nałożony, na które dzisiaj znam samorządy, które płacą wielomilionowe czy ponad dziesięciomilionowe odszkodowania rocznie za brak dostarczenia lokalu, tak, socjalnego. Więc też też musimy te wszystkie interesy, też interes samorządów terytorialnych bronić. Konkludując, skupiamy się na większości zwiększeniu podaży mieszkań, wykorzystaniu optymalnym tych mieszkań, które jest, są na rynku. Też działamy, podjętej, podjęliśmy działania skierowane na legislacyjne w stworzeniu takiej centralnej ewidencji lokali, która w pierwszej kolejności da nam odpowiedź nie tyle ile mamy tych lokali komunalnych, ale w jaki sposób one są wykorzystywane, bo bo wiedzę o tym, ile tych lokali jest, mamy, natomiast jak one są wykorzystywane, ile mija czasu od zwolnienia lokalu do ponownego zasiedlenia, to jest kluczowa wartość często.
To to w Polsce jest grubo ponad rok, ponad 2 lata. Tą wiedzę chcemy mieć, żeby powiązać powiązać tą wiedzę z instrumentami dopłatowymi. Czyli krótko mówiąc, jeżeli samorząd będzie chciał pieniądze bezzwrotne na finansowanie polityki mieszkaniowej, będzie musiał wykazać się mądrą polityką w zakresie zarządzania, remontowania tego, co już dzisiaj ma. Tych ustaw, tak jak powiedziałem w opracowaniu, w tej chwili mamy 15. Dość powiedzieć, że w perspektywie najbliższego miesiąca na Rady Ministrów trafi 6 dużych ustaw mieszkaniowych.
Speaker 22
Także tu naprawdę się dzieje. Moglibyśmy o tym, pani przewodnicząca, długie godziny dyskutować. Dziękuję bardzo.
Speaker 2
To może zrobimy o tym osobne posiedzenie komisji tylko na ten temat. Chętnie. Dobrze, czy jeszcze ktoś z państwa zaproszonych gości chciałby jeszcze się odnieść do pytań, które padły w na sali? Czy ktoś jeszcze z osób zadających pytania? Rozumiem, że są usatysfakcjonowani odpowiedziami, które dostaliśmy, tak?
Czy pan poseł Kędywa chciał o coś dopytać? Proszę.
Speaker 10
Tak, bo szczerze mówiąc, nie byłem świadomy tej społecznej agencji najmu. To jest faktycznie coś fajnego, co może nam poprawić sytuację. Ile takich agencji na terenie Polski, czy wiemy ile powstało I jak, jak myślimy wspierając tą inicjatywę, tak jak tutaj pan minister mówił, jak przewidujemy rozwój tej, tej akurat instytucji.
Proszę, panie ministrze, dziękuję.
Tomasz Lewandowski
Sanów jest tych kilkanaście. To jest proces, to też musimy mieć tego świadomość, że my w w na każdym spotkaniu, na którym uczestniczę, na spotkaniu z samorządowcami, przekonuję do do tworzenia sanów. Ale wyszedłem z założenia, że najłatwiej przemówić przez kieszeń. Jeżeli samorząd będzie chciał dostać 80 procent na nowe mieszkanie, to będzie musiał się wykazać pozyskaniem mieszkań z rynku między innymi w ramach społecznej agencji najmu. Jeżeli będzie chciał wybudować 100 nowych mieszkań, będzie musiał pokazać, że 30 z nich, 33, bo to jest tak 1 do trzech, 33 pozyskał w ramach SAN-u, zintegrowanych planów inwestycyjnych albo lokalu za grunt.
Chcemy, żeby samorządy zaczęły prowadzić modną politykę I sięgały po te mieszkania, które już są, bo one są na wyciągnięciu ręki, nie trzeba ich budować, nie trzeba, można tej pomocy mieszkaniowej udzielić niemalże od zaraz, a wszyscy będą zadowoleni, również właściciele, prawda? To myślę, że to to to to to to jest mądre.
Katarzyna Nowakowska
To 1 zdanie, bo akurat na to pytanie też znam częściowo odpowiedź. To znaczy tu chciałam pana poszła też poinformować, przekazać, że z funduszy europejskich Ministerstwo Finansów przekazało też trzydziestu miastom dotacje na rozwój społecznej agencji najmu I te środki już prawdopodobnie trafiły I te działania też są podejmowane, więc ta liczba też z tej perspektywy się zwiększy.
Speaker 1
Dziękuję bardzo. Dobrze, jeżeli nie ma już więcej głosów I pytań, w takim razie zamykam dyskusję I na tym wyczerpaliśmy ten porządek dzienny tego posiedzenia. Widzimy, że ta sprawa jest ważna, potrzebna I... Ale ważna jest też I potrzebna ochrona obu stron w stosunku najmu I tak jak tutaj usłyszeliśmy, dzisiaj konsekwencje działań dorosłych często ponoszą ci najsłabsi, czyli dzieci. Bardzo spodobało mi się tutaj pana pełnomocnika Prezesa Krajowej Rady Komorniczej stwierdzenie, że prawo należy stanowić niebojeźliwie I nielekkomyślnie.
Mam nadzieję, że ta maksyma będzie nam na przyszłość również przyświecać. Dziękuję bardzo państwu wszystkim za udział. Zamykam posiedzenie komisji.