64. posiedzenie Sejmu X kadencji – 02.09.2026 (cz. 2/2)
Legend
Transcript markers
- text Sentence being played
- text Search result
- text Intervention cited by the link you opened
Click a sentence to play the video from that moment. Select text to quote it with the speaker, timestamp and link.
More options
Sejm Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
Follow its sittingsMarcelina Zawisza
I przywracamy, wydłużamy możliwy okres obowiązywania decyzji o przyznaniu asystencji osobistej z trzech lat do pięciu. Tak naprawdę przywracamy to, co było. No I tutaj oczywiście również zwiększamy liczbę godzin superwizji do dwunastu. I powiem tylko 1, znaczy sytuacja, w której Ministerstwo Pracy patronuje ustawie, która tak naprawdę będzie niesamowicie uśmieciawiać rynek pracy, to jest coś kuriozalnego. Znaczy mówimy o sytuacji, w której bardzo duża grupa osób będzie Rozumiem.
Speaker 5
Albo na zlecenie, albo na działalności. Można było zadbać o to, żeby powiaty zatrudniły te osoby na umowę o pracę I delegowały je do do pracy. I żeby osoby wskazane przez osoby z niepełnosprawnością Prosiłbym teraz
Speaker 1
pana posła Jarosława Sachaiko o przedstawienie stanowisko Koła Demokracja Bezpośrednia.
Jarosław Sachajko
Dziękuję bardzo. Panie marszałku, wysoka izbo, pani minister. Ustawa o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami jest nie tylko potrzebna. Ona jest niezbędna. Dla 1000 osób asystent oznacza możliwość wyjścia z domu, podjęcia pracy, nauki, załatwienia spraw urzędowych, a przede wszystkim możliwość prowadzenia możliwie samodzielnego życia.
Dlatego przykro, że koalicja rządowa potrzebowała prawie 1000 dni od wygranych wyborów na 2. Czytanie. Projekt prezydencki wpłynął do Sejmu już 4 marca 2000 e 24 roku. Na 1. Czytanie czekał 7 miesięcy do 1 października 2024 roku, a na sprawozdanie komisji do dzisiaj.
Ponad 2 lata w sprawie, w której naprawdę nie trzeba było zaczynać od zera, bo na stole leżał dobry, przygotowany I szeroko konsultowany projekt prezydencki. Po 1. Dostęp już od 70 punktów, potrzeby wsparcia. Dzisiaj większość proponuje próg 80 punktów. To oznacza pozostawienie poza systemem osób mających 70, 71 czy 79 punktów, mimo że ich potrzeby pomocy nie znikają dlatego, że zabrakło im jednego punktu.
Po 2. Projekt prezydencki nie wprowadzał granicy 65 lat. Prawo miało przysługiwać osobom pełnoletnim I słusznie. Niepełnosprawność przecież nie kończy się w dniu sześćdziesiątych 5 urodzin. Człowiek, który potrzebował asystencji, mając 64 lata nie staje się nagle samodzielny rok później.
Po 3., proponowano od czterdziestu do dwustu godzin asystencji miesięcznie, zależnie od indywidualnych potrzeb. Po 4., system miał wykorzystywać istniejące struktury powiatowe zamiast tworzyć nadmiernie skomplikowaną machinę rejestrów, systemów informatycznych I kolejnych procedur. Po 5., finansowanie miało być gwarantowane dotacją z budżetu państwa, a sama usługa bezpłatna dla osoby z niepełnosprawnością. Obecny projekt ma również dobre rozwiązania. Zwiększono maksymalny wymiar do dwustu czterdziestu godzin, obejmuje młodzież od trzynastego roku życia I daje użytkownikowi większy wpływ na wybór asystenta.
Dlatego tej ustawy nie należy odrzucić, trzeba ją poprzeć. Przywróćmy próg 70 punktów, usuńmy sztuczną, niekonstytucyjną granicę sześćdziesięciu pięciu lat, zagwarantujmy waloryzację stawek dla asystentów I nie budujmy systemu tak skomplikowanego, że człowiek zyska prawo na papierze, ale nie będzie miał kto tego prawa wykonać. Osoby z niepełnosprawnościami czekały już wystarczająco dużo czasu. Uflmy tę ustawę, ale uchwalmy ją dobrze, bo to co zrobiliście to kolejny wasz skandal. Wygraliście wybory obiecując uchwalenie tej ustawy w 100 dni.
Uchwalacie ją po prawie tysiącu, a sama ustawa ma zadziałać w kolejnej kadencji w 2028 roku, kiedy was już tu dawno nie będzie. Dziękuję.
Marcin Józefaciuk
Serdecznie dziękuję. Szanowny panie marszałku, wysoka izbo, szczerze mówiąc dziwnie patrzy się jak nawet pięciu procent sali, posłów na sali nie ma, a są 3 komisje, trochę trochę żal. Panie marszałku, wysoka izbo, 65. Urodziny nie sprawiają, że osoba z niepełnosprawnością nagle przestaje potrzebować wsparcia. Pobyt w szpitalu nie oznacza, że niewykorzystane godziny asystencji przestają być potrzebne.
A trwała niepełnosprawność nie znika tylko dlatego, że kończy się kolejna trzyletnia decyzja. Za każdym progiem, limitem I formularzem stoi człowiek, który chce pracować, uczyć się, załatwiać sprawę w urzędzie albo po prostu wyjść z domu bez uzależnienia każdej czynności od pomocy rodziny. Dlatego popieram wprowadzenie systemowej asystencji osobistej. Zamiast niepewności kolejnych rocznych programów potrzebujemy stabilnego ustawowego prawa. Asystencja nie jest opieką nad człowiekiem, jest wsparciem człowieka w samodzielnym podejmowaniu decyzji I prowadzeniu własnego życia.
Dobry kierunek nie oznacza jednak, że każdy przepis jest dobry. Próg 80 punktów może wykluczyć osoby mające realną potrzebę asystencji, w tym część osób niewidomych I głuchych.
Dlatego
Marcin Józefaciuk
Proponuję stopniowe obniżenie progu najpierw do 75 a później do 70 punktów. To kompromis między przygotowaniem systemu a prawem ludzi do konkretnej perspektywy uzyskania wsparcia. Nie ma też uzasadnienia, aby osoba korzystająca z asystencji przed ukończeniem sześćdziesiątego, sześćdziesięciu pięciu lat, traciła ją po wygaśnięciu dotychczasowej decyzji. Nie powinniśmy również ograniczać pełnoletniemu uczniowi godzin tylko dlatego, że korzysta ze wsparcia placówki oświatowej. Edukacja nie zmniejsza niepełnosprawności.
Potrzeba jest również, potrzebna jest również elastyczność. Niewykorzystane godziny powinny przechodzić na kolejne miesiące tego samego roku w ramach określonego limitu. Przy trwałej niepełnosprawności decyzja powinna móc obowiązywać 5 lat. Nie zwiększa to liczby przyznawanych godzin, lecz ogranicza marnowanie wsparcia I zbędną biurokrację. Ustawa nie zadziała także bez ludzi I pieniędzy.
Stałe stawki 49 51 53.55 złotych brutto bez corocznej waloryzacji będą realnie traciły wartość. 4 procent dotacji na obsługę zadania może natomiast nie wystarczyć na koordynatorów, składki I pozostałe koszty. Związek Powiatów Polskich ostrzega, że kwota jest niemal dwukrotnie zaniżona. Państwo nie może przekazać samorządom obowiązku bez środków odpowiadających rzeczywistym kosztom. Miara tej ustawy będzie prosta czy człowiek otrzyma asystenta wtedy, gdy rzeczywiście potrzebuje czy zachowa możliwość decydowania o własnym życiu.
Tego nie zastąpi nawet najlepiej wyglądający system informatyczny. Dlatego proszę o poparcie moich wniosków mniejszości dotyczących progu, przenoszenia godzin, dłuższych decyzji, waloryzacji oraz o poprawienie finansowania powiatów I zapewnienie ciągłości wsparcia po ukończeniu 65 lat. Asystencja osobista nie jest przywilejem ani gestem litości. Jest narzędziem równości, niezależności I prawa do własnych decyzji. Dziękuję.
Piotr Zgorzelski
Bardzo dziękuję. Szanowni państwo posłowie, jeszcze jest szansa na zapisanie się do pytań, jeżeli nie zamykam listę. Ustalam czas na zadanie pytania 1 minuta. Tradycyjnie już właściwie pan poseł Witold Tumanowicz, Konfederacja. Podobno lider rankingu.
Witold Tumanowicz
Bardzo miła, ta prawda panie marszałku. Panie marszałku, wysoka izbo, mam pytanie dotyczące dwóch istotnych kwestii, jeśli chodzi o wynagrodzenia asystentów, ponieważ po 1. No dlaczego w projekcie nie przewidziano ustawowego mechanizmu waloryzacji stawek asystentów I w jaki sposób rząd zamierza zapewnić odpowiednią liczbę osób chętnych do wykonywania tej pracy w kolejnych latach I niestety obawiam się, że w tym zakresie odpowiedzią będzie ze strony ministerstwa po prostu imigracja, a w tym zakresie też jest oczywiście 2. Wątpliwość, czy rząd w ogóle analizował zagrożenia związane z wykonywaniem pracy stand-up przez cudzoziemców, chociażby jeśli chodzi o komunikację. Dziękuję bardzo.
Henryk Szopiński
Dziękuję. Panie marszałku, Wysoko Izba, ustawa o asystencji osobistej to długo oczekiwana I niezwykle potrzebna zmiana, która ma sprawić, że wsparcie przestanie być uzależnione od kolejnych czasowych programów I konkursów, a stanie się trwałym stabilnym, finansowanym przez państwo prawem osoby z niepełnosprawnością. To ważny krok w kierunku zapewnienia takim osobom większej niezależności oraz możliwości zdecydowania o własnym życiu. Chciałbym więc zapytać, ile osób docelowo zostanie objętych tym systemem, jakie środki państwo przeznaczy na jego funkcjonowanie I co najważniejsze w jaki sposób nowe rozwiązania przełożą się na większą samodzielność osób z niepełnosprawnościami, możliwość podjęcia przez nie pracy I nauki oraz aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym. 2.
Pytanie, jakie dokładnie zadania zostaną powierzone powiatom? W jaki sposób będą one finansowane oraz czy samorządy otrzymają odpowiednie środki kadry I czas na przygotowanie się do sprawnej realizacji tych obowiązków. Dziękuję bardzo.
Lidia Czechak
Panie marszałku, pani minister, ja mam bardzo podobne spostrzeżenia, co pan poseł. Chodzi mi konkretnie, że chciałam się zapytać, bo ciągle zmienia I zmniejszamy jakby ilość tych osób, które mają być objęte tą asystencją. Czym wiemy, ile konkretnie osób skorzysta na właśnie asystencje osobiste I jakie środki rząd zamierza przeznaczyć na ten cel, bo wiemy, że teraz te środki również były znacząco ograniczone. Tylko 40 procent środków wpłynęło do samorządów na realizację tej inwestycji. Martwię się też również osobami z niepełnosprawnościami, którzy mieszkają poza dużymi miastami.
Wiemy, że mamy problem z dostępem do asystentów osobistych na terenach wiejskich oraz małych miejscowościach, gdzie już dziś występują olbrzymie problemy z dostępnością wielu usług społecznych. Mówiła o tym również pani minister. I co zamierzacie w tej kwestii zrobić. A chciałam wykorzystać również ten czas, bo mam wrażenie, że tutaj posłowie Platformy zapomnieli, co zrobiliśmy, zarządów Prawa I Sprawiedliwości dla osób z niepełnosprawnościami. I to wtedy właśnie powstał fundusz solidarnościowy, z którego finansowane są programy asystencji osobistej osoby z niepełnosprawnością oraz opieka wytchnieniowa.
Wprowadziliśmy świadczenie 500 plus dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji. Powstały centra opiekuńczo-mieszkalne, program dostępność plus. Uruchomiliśmy Proszę zabranie świadczenie pielęgnacyjne,
Pani poseł.
Speaker 14
Chciałam tylko przypomnieć, bo mówili, że nic nie robiliśmy, to były naprawdę konkretne, ważne informacje.
Piotr Zgorzelski
Zostało przypomniane I odnotowane I będzie w protokole. Pani poseł Wioletta Maria Kulpo, Prawo I Sprawiedliwość.
Wioletta Kulpa
Panie marszałku, Wysoka Izbo. Premier Tuc z kampanii wyborczej 2000 dwudziestego trzeciego roku mówił, że nie chodzi tutaj o to, aby dać osobie z niepełnosprawnością. Zapomogę I zamknąć ją. Żeby problem zniknął. Mówił, że trzeba wykorzystać możliwości osób, które chcą pracować, a asystencja może być dla państwa tańsza niż utrzymywanie ludzi wyłącznie z rent I świadczeń.
Co się zatem stało z tamtym Donaldem Tuskiem? PSL obiecywało natychmiastowe I pełne wprowadzanie postulatów strony społecznej. Lewica nazywała asystencję nie kosztem, lecz inwestycją w niezależne życie. Dzisiaj ta sama koalicja ustanawia próg, którego nie osiąga większość osób głuchych I granice wieku, po której człowiek ma stopniowo utracić gwarantowane wsparcie. Rząd mówi o stu tysiącach przyszłych użytkowników, ale nie potrafi odpowiedzieć, ilu ludzi rzeczywiście potrzebuje tej asystencji.
Nie wolno przedstawiać liczby osób,
dla których
Wioletta Kulpa
przewidziano pieniądze, tylko liczby osób potrzebujących pomocy. Czy próg osiemdziesięciu punktów wynika z rzetelnego badania potrzeb? Czy został odebrany do kwoty, którą Ministerstwo Finansów faktycznie zgodziło się tylko wydać? I gdzie jest analiza pokazująca, ilu ludzi dzięki asystencji podejmie pracę, ile rodzinnych opiekunów wróci na rynek pracy oraz ile podatków I składek wpłynie dzięki temu do budżetu. Dziękuję bardzo.
Tomasz Zieliński
Panie marszałku, wysoka izbo. Rozpatrywany dzisiaj projekt ustawy o asystencji osobistej jest ważny I potrzebny. Niestety wśród wszystkich trzech złożonych projektów większość parlamentarna wybrała najmniej korzystny projekt rządowy. A ustawa ta powinna już dawno obowiązywać, ponieważ projekt prezydencki leży od prawie 2 I pół roku w Sejmie. Najwięcej niezadowolenia budzi ograniczenie asystencji osobistej do sześćdziesiątego piątego roku życia.
Oznacza to, że niepełnosprawni seniorzy pozostaną wykluczeni z prawa do asystencji osobistej I jest to niezrozumiałe, ponieważ świadczenia senioralne nigdy jej nie zastąpią w takim samym zakresie. Ważne także jest obniżenie punktów w skali potrzeby wsparcia, jakie muszą uzyskać osoby zakwalifikowane do asystencji z 80 do 70, co pozwoli większej liczbie osób skorzystania z asystencji osobistej. Dlatego należy jeszcze raz pochylić się nad poprawkami złożonymi przez klub Prawo I Sprawiedliwość, przyjąć je ponad politycznymi podziałami z korzyścią dla 1000 osób potrzebujących realnego wsparcia. Dziękuję bardzo.
Piotr Zgorzelski
Dziękuję. Pan poseł Grzegorz Lorek. Nie ma. Pani poseł Iwona Karolewska, proszę bardzo.
Iwona Karolewska
Panie marszałku, wysoka izbo. W czasie kiedy procedujemy tę ustawę na galerii są uczestnicy Środowiskowego Domu Samopomocy z Nowego. Bo dla was, kochani, ta ustawa, dla was dzisiaj tę ustawę procedujemy, bo asystencja osobista to nie może, nie jest przywilej, nie może być uzależniona od tego, kto mieszka w jakiej miejscowości dużej, małej, na wsi czy w dużym mieście. Asystencja osobista to jest wasze prawo, a nasz obowiązek, żeby wam ją zapełnić. Kochani moi, bardzo nam zależy na tym, żeby ta ustawa spełniała wasze wszystkie oczekiwania, ale są też z nami samorządowcy, które pytają mnie I zadają pytanie panu ministrowi moimi ustami, czy samorządy otrzymają wystarczające środki I wsparcie organizacyjne na to, żeby tych asystentów dla nich pozyskać.
Dziękuję bardzo.
Pani poseł Katarzyna Ossos.
Katarzyna Osos
Panie marszałku, wysoka Przez lata osoby z niepełnosprawnościami I ich rodziny czekały na to, aby asystencja osobista przestała być rozwiązaniem projektowym zależnym od kolejnych konkursów, dostępności środków, a stała się realnym, ustawowym prawem. Po wielu miesiącach pracy mamy rozwiązanie systemowe, które może realnie zmienić codzienność tych osób, dać osobom z niepełnosprawnością realne prawo do niezależnego życia. Chciałabym jednak zwrócić uwagę na 1 bardzo praktyczny problem, o którym mówią mieszkańcy. Prawo do asystencji I jej zakres mają ustalać wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności. Ocena ma być indywidualna I dość szczegółowa, a to oznacza także ogromne wyzwanie organizacyjne.
Mamy dość złe doświadczenia ze świadczeniem wspierającym. Wiemy, że po jego uruchomieniu wojewódzkie zespoły zostały zasypane wnioskami, a spora osób na decyzję o poziomie potrzeby wsparcia czekała miesiącami. Nie chcielibyśmy, aby podobna sytuacja powtórzyła się przy asystencji
Osobistej. Stąd moje pytania czy wojewódzkie zespoły będą kadrowo I organizacyjnie przygotowane na nowe zadanie, czy przewidziane w projekcie dodatkowe etaty I środki są wystarczające w stosunku do prognozowanej liczby wniosków? Czy przewidujemy dodatkowe mechanizmy na wypadek, gdyby zaplanowane dodatkowe etaty I środki okazały się niewystarczające I czas oczekiwania
Pan profesor bardziej może chodzić.
Wydłużać. Dziękuję.
Marcin Józefaciuk
Szanowny panie marszałku, wysoka izbo, swoje stanowisko przedstawiłem, teraz chciałbym zadać kilka pytań. Czy rząd zwiększy czteroprocentową pulę na obsługę zadania, skoro związek powiatów polskich ocenia ją jako niemal dwukrotnie zaniżoną? Czy rząd po przystopniowe obniżenie progu najpierw do 75 a później do 70 punktów? Czy rząd zagwarantuje kontynuację asystencji po ukończeniu 65 lat z zachowaniem dotychczasowego limitu godzin? Czy rząd pozwoli przenieść godziny na kolejne miesiące tego samego roku do wysokości jednego miesięcznego limitu?
Czy rząd poprze decyzje wydawane na okres do 5 lat, szczególnie przetrwałej I nieodwracalnej niepełnosprawności oraz czy rząd wprowadzi coroczną waloryzację stawek, aby nie pogłębiać problemu braku asystentów. Dziękuję.
Pani poseł Klaudia Hiera.
Klaudia Jachira
Panie marszałku, wysoka izbo. Antropolodzy szukający początków ludzkości zwracają uwagę na 1 fakt, czy dana społeczność opiekowała się osobami, które nie mogły się same poruszać albo polować. I są dowody na to, że z górą od stu 1000 lat nasz gatunek pomaga osobom z niepełnosprawnościami. Dlatego projekt tej ustawy wpisuje się w głęboką ludzką potrzebę I mówimy o tym, co stanowi istotę humanizmu. Wprowadzając asystenta osobistego, dajemy szansę na powrót do społeczeństwa I na rynek pracy bądź nauki osobom, które często podlegałyby wykluczeniu.
W sposób instytucjonalny budujemy pomoc do lepszego I po prostu bardziej samodzielnego życia. Dlatego ten koszt liczony na siedemdziesiątmiliardów złotych w ciągu najbliższych dziesięciu lat, powinien zostać pokryty z pieniędzy, które uda się zaoszczędzić z innych rozbuchanych I niepotrzebnych programów postpisowskich, rozdawniczych, na przykład 800 plus dla najbogatszych, z 1000000000 na węgiel, z funduszu kościelnego, IPN-u czy KRUS-u. Akurat w tym budżecie jest wiele możliwości, które sfinansują tę potrzebną ustawę.
Pan poseł Czesław Hoc.
Czesław Hoc
Panie marszałku, wysoki Sejmy. W czterdziestym postulacie stu konkretów na 100 dni, Koalicja Obywatelska obiecywała rozwiązania systemowe w aspekcie asystencji osobistej. Teraz ten program I ustawa mówi, że będzie to dopiero od 2000 dwudziestego ósmego roku, więc po czterech I pół latach. I o to panie posłanki z Koalicji Obywatelskiej mówią, że to Koalicja Obywatelska dba I jest godna zaufania, jest wiarygodna, dba o osoby z niepełnosprawnościami. Tymczasem zapominając o tym, że Prawo I Sprawiedliwość od 2000 dziewiętnastego roku wprowadziło cykliczny program asystencji osobistej I opieki wytchnieniowej, oczywiście realizowany przez samorządy I NGO-sy, finansowane przez Fundusz Solidarności.
I rzeczywiście tak jest, że tak naprawdę poprawa jakości osób z niepełnosprawnościami w aspekcie ascencji osobistej to żadna łaska państwa, to jest konstytucyjny I moralny I też powiedziałbym cywilizacyjny obowiązek nasz. Natomiast są pewne kwestie, które są realizowane I poddane krytyce. Mianowicie przede wszystkim, że osoba z niepełnosprawnością powinna decydować imitujący głos o asystencji osobistej, a nie punkty czy też godziny
Anna Cicholska
Dziękuję. Szanowny panie marszałku, wysoka izbo, pani minister. Oczywiście asystencja osobista dla osób z niepełnosprawnością to projekt bardzo potrzebny. Na tę ustawę czekają już od lat obywatele. No ale to był wasz sztandarowy projekt, z którym szliście do wyborów.
Ale moi drodzy, co mam odpowiadać osobom, które zgłaszają się do mojego biura poselskiego I pytają, kiedy wreszcie będzie realizowana, wejdzie w życie asystencja osobista. Do dzisiaj nie umiem im na to odpowiedzieć. Poza tym w ustawie wykreśliliście seniorów po sześćdziesiątym piątym roku życia, którzy najbardziej potrzebują wtedy wsparcia I pomocy. Jest to niekonstytucyjne. Następne moje pytanie, czy mamy stabilny system zatrudnienia z osób, asystentów dla osób z niepełnosprawnością?
3. Pytanie, samorządy mają wiele pytań co do tego, czy będą obciążeni finansowo. Dziękuję.
Pani poseł Urszula Ruszewska.
Urszula Rusecka
Panie marszałku, wysoka izbo. Asystencja osobista osób z niepełnosprawnościami jest bardzo potrzebna, ale przypomnę, że to Prawo I Sprawiedliwość w roku 2000 dziewiętnastym prowadziło pilotażową asystencję. Wprowadziło również świadczenie wspierające, które jest jakby przyczynkiem do tego, aby na tej bazie budować właśnie asystencję osób z niepełnosprawnościami. To przecież nie Prawo I Sprawiedliwość obiecało w konkretach na 100 dni w czterdziestym konkrecie, że asystencja będzie wprowadzona. Państwo...
Mam pytanie do państwa, kiedy realnie wprowadzicie? Bo jeżeli ustawa zacznie funkcjonować od roku 2000 dwudziestego siódmego, 14 miesięcy jest potrzebne dla stworzenia programu, bo tak mówi ZUS, więc zacznie ustawa funkcjonować dopiero od roku 2000 dwudziestego ósmego I to jeszcze dla osób z punktacją 90 punktów potrzeby wsparcia, więc proszę realnie powiedzieć, ile osób skorzysta w roku 2000 dwudziestym ósmym I później w kolejnych. Obiecujecie coś czego nie zrealizujecie już
Bożena Lisowska
Panie marszałku, wysoki sejmie. Procedujemy nad poselskim projektem ustawy o asystencji osobistej dla osób z niepełnosprawnościami. Projekt systemowo reguluje usługę asystencji osobistej, jej finansowanie, nadzór, ale także definiuje krąg osób uprawnionych. Dotychczas w obowiązującym prawie ta formuła działała jedynie w zasadach programów konkursowych. W samym 2000 dwudziestym trzecim roku skorzystało z niej 44000 osób.
Tak jak tu padało z tej mównicy wielokrotnie. Nie jest to ustawa spełniająca oczekiwania wszystkich stron, ale z pewnością jest to legislacyjny krok w kierunku godnego życia osób z niepełnosprawnościami, który, projekt, który zapewnia im systemowe wsparcie. Moje pytanie do ministerstwa brzmi, w jaki sposób powiaty bez teleinformatycznego systemu ZUS przygotują się do prowadzenia rejestrów realizatorów I asystentów.
Pan poseł Piotr Kandyba.
Piotr Kandyba
Szanowni panie panie marszałku, szanowni państwo. Wiele godzin wspólnej pracy. Dodam, że nie zawsze ona była zgodna, ale bardzo konstruktywna, merytoryczna. Jesteśmy blisko sukcesu, bo chyba na ten projekt czy na tą ustawę czekano kilka dekad, więc to jest nasz wspólny sukces, tak że tutaj ukłony do do pana przedstawiciela prezydenta, który faktycznie z nami cały czas był I I naprawdę razem żeśmy pracowali bardzo mocno. I teraz tak, pytanie 2 mam, pytania 2.
Czy stawki w konkretnych kwotach w czterech progach są uzasadnione? Czy nie lepiej zamienić na jedną stawkę z możliwością wprowadzenia uzależnienia tych stawek od wskaźnika waloryzacji? I 2. Pytanie osoby głuche I niewidome nie mają wysokiej punktacji w w orzeczeniach I asystencja nie będzie dotyczyła wielu ludzi z tych grup społecznych. Warto by było podejść do troszeczkę osobno do do tych grup społecznych, bo naprawdę potrzebują innego, innej troski.
Dziękuję bardzo.
Jarosław Sachajko
Dziękuję bardzo panie marszałku, wysoka izbo, panie minister. Dlaczego z projektu prezydenckiego usunięto możliwość objęcia asystencją osób mających 70, 79 punktów, potrzeby wsparcia I podniesiono ten próg do 80 punktów. Jakie jest merytoryczne uzasadnienie wprowadzania niekonstytucyjnej granicy sześćdziesięciu pięciu lat? Przypomnę, projekt prezydencki był bez górnego limitu wieku. Co ma się stać z osobą, która przez lata korzystała z asystenta, a po ukończeniu sześćdziesiątego piątego roku życia ma tę samą niepełnosprawność I nie ma potrzeby.
Nie ma asystenta. Dlaczego w ustawie nie zagwarantowano automatycznej waloryzacji
Stawek dla asystentów bez odpowiedniego wynagrodzenia zabraknie ludzi chętnych wykonywać tę pracę szczególnie w małych miejscowościach I na wsiach. Dziękuję.
Agnieszka Kłopotek
Szanowny panie marszałku, pani minister, wysoka izbo. Ustawa o asystencji osobistej ma zapewnić osobom z niepełnosprawnościami trwałe I przewidywalne wsparcie. Duża część odpowiedzialności za realizację tego zadania będzie jednak spoczywać na naszych samorządach. Dlatego pytam, czy za nowymi obowiązkami dla samorządów pójdzie pełne I stabilne finansowanie z budżetu państwa, obejmujące nie tylko wynagrodzenia asystentów, ale również koszty organizacji I obsługi całego systemu. Samorządy mają bardzo różne możliwości kadrowe I finansowe.
Jak rząd zamierza zagwarantować, że mieszkańcy małej gminy otrzymają asystencję na takim samym poziomie jak mieszkańcy dużego miasta, a samorządy nie będą zmuszone dokładać do realizacji zadania z własnych już dzisiaj w dużym stopniu ograniczonych środków. Dziękuję bardzo.
Piotr Zgorzelski
Bardzo dziękuję I teraz przystępujemy do kolejnej części naszego procedowania ustaw. Jako 1. Szef Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, pan minister Zbigniew Mogucki.
Zbigniew Bogucki
Wysoki Sejmie, Pani Minister, Szanowni Państwo. Mam przyjemność, zaszczyt, honor I godność przedstawić stanowisko Prezydenta Rzeczypospolitej dotyczącego tej ustawy, ustawy o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami. I ta ustawa jest jednym z najważniejszych I najbardziej oczekiwanych aktów dotyczących polityki społecznej. Co do tego wszyscy się zgadzamy. Asystencja osobista nie może być traktowana jako dodatkowe świadczenia, nie jako forma zastępczej opieki.
Jest ona jednym z podstawowych instrumentów świadczenia. Jest ona jednym z podstawowych instrumentów umożliwiających osobom z niepełnosprawnościami prowadzenie samodzielnego I niezależnego życia. Pozwala uczyć się, pracować, uczestniczyć w życiu społecznym, załatwiać codzienne sprawy I podejmować decyzje dotyczące własnego życia. Dlatego tak ważne jest, aby uchwalane przez wysoką izbę przepisy były proste, dostępne, sprawiedliwe I możliwe do stosownego, łatwego, odpowiedniego wdrożenia. Prace parlamentarne nad regulacją, jak już była mowa tutaj z tej mównicy, trwały niestety bardzo długo.
Prezydencki projekt ustawy został złożony w Sejmie przypomnę czwartego marca 2000 dwudziestego czwartego roku, a więc niemal 2 I pół roku temu. Niestety jako projekt wiodący wybrano projekt rządowy, który w ocenie prezydenta nie spełnia wszystkich oczekiwań osób z niepełnosprawnościami I który mógłby być poprawiony. Projekt ten od początku wymagał licznych zmian, mówię o projekcie rządowym zarówno pod względem merytorycznym I prawnym, jak również legislacyjnym. Była o tym też mowa o pracach komisji. Pomimo zaangażowania Biura Legislacyjnego Sejmu, zaangażowania przedstawicieli Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej oraz, za co chciałem bardzo podziękować w imieniu pana prezydenta, ale myślę, że nas wszystkich, strony społecznej, a także wielu godzin pracy komisji polityki społecznej I rodzinnej podkomisji nadzwyczajnej niestety zasadnicze problemy projektu rządowego nie zostały usunięte.
Tekst przedstawiony przez komisję tworzy system bardzo rozbudowany, sformalizowany I niestety trudny do zrozumienia. Przewiduje liczne rejestry, wieloetapowe procedury oraz skomplikowane rozwiązania teleinformatyczne. Trudności z interpretacją tych przepisów występowały już podczas prac samej komisji. Możemy więc zakładać, że jeszcze większe problemy napotkają osoby, do których ustawa przecież jest adresowana. Nie możemy dopuścić do tego, aby prawo mające zapewnić niezależność, samo stało się źródłem nowych barier dla osób z niepełnosprawnościami.
Dlatego Prezydent Rzeczypospolitej uznając potrzebę uchwalenia tej ważnej ustawy, przedkłada, w imieniu pana prezydenta przedkładam 6 poprawek dotyczących jej najważniejszych elementów. 1. Poprawka ogranicza I racjonalizuje katalog cudzoziemców uprawnionych do asystencji osobistej. Prezydent proponuje, aby prawo do usługi finansowej z budżetu przysługiwało przede wszystkim tym cudzoziemcom, którzy legalnie I trwale związali swoje życie z Polską, w szczególności osobom posiadającym prawo stałego pobytu albo innym stabilny, albo inny stabilny tytuł pobytowy określony w ustawie. Jest to rozwiązanie stosowane przez zdecydowaną większość krajów Unii Europejskiej, które przyjęły rozwiązania w zakresie właśnie asystencji.
Prezydent Rzeczypospolitej nie znajduje uzasadnienia dla tworzenia nadmiernie szerokiego katalogu osób, które mogłyby korzystać, kosztownego przecież, na co zwraca rząd uwagę, systemu asystencji finansowanego przez polskich podatników. Mimo że ich związek z Polską, a więc beneficjentów ma jedynie czasowy, bardzo luźny charakter. Proponowane rozwiązanie opiera się na katalogu przyjętym w projekcie prezydenckim, uzupełnionym o osoby objęte umową o wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin. Jest ono także zgodne z zasadami stosowanymi w odniesieniu do innych usług społecznych w Polsce, takich jak usługi opiekuńcze I specjalistyczne usługi opiekuńcze. Chłopakka przesądza ponadto, że asystencja przyznana na podstawie ustawy może być realizowana wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Nie jest to świadczenie podlegające eksportowi w ramach koordynacji systemu zabezpieczenia społecznego Unii Europejskiej. Polska musi mieć realną możliwość kontrolowania jakości, zakresu I sposobu wykonywania finansowanej przez siebie usługi, a także zapobieganie jej równoczesnemu finansowaniu przez kilka państw z zakresu wspólnoty europejskiej. Tutaj także rozwiązanie jest stosowane przez zdecydowaną większość krajów Unii Europejskiej, które przyjęły rozwiązania w zakresie asystencji, więc jeżeli głosy z rządu, głosy z koalicji mówią o trudnościach finansowych, no to prezydent w swoim projekcie, w swoich pokrawkach pokazywał gdzie można szukać tych oszczędności, nie kosztem polskich osób z niepełnosprawnościami, ale kosztem cudzoziemców, którzy mają bardzo luźny stosunek jeżeli chodzi o pobyt I związanie z Rzeczpospolitą. Środki właśnie zaoszczędzone dzięki ograniczeniu katalogu cudzoziemców oraz uszczuplenie systemu powinny zostać przeznaczone na wsparcie tych osób z niepełnosprawnościami, poleg I Polaków oraz cudzoziemców także, ale stale legalnie mieszkających w Polsce, które projekt rządowy pozostawia uwaga poza systemem. Dotyczy to przede wszystkim osób powyżej sześćdziesiątego piątego roku życia oraz osób, które uzyskały od siedemdziesięciu do siedemdziesięciu dziewięciu punktów potrzebę wsparcia.
Temu służą poprawki 2.3.. Poprawka 2. Usuwa górną granicę wieku wynoszącą 65 lat. Nie ma wystarczającego, a właściwie żadnego uzasadnienia, aby osoba z niepełnosprawnością po ukończeniu akurat sześćdziesiątego piątego roku życia traciła możliwość ubiegania się o asystencję osobistą. Raczej z wiekiem powinniśmy przewidywać większe wsparcie, a nie to, nie tego wsparcia odmawiać.
Ponieważ potrzeba wsparcia nie znika w dniu sześćdziesiątych 5 urodzin. O dostępnie do asystencji powinien decydować rzeczywisty, obiektywny, ustalony poziom potrzeby wsparcia, a nie data urodzenia. Utrzymanie sztywnej granicy wieku rodzi poważne wątpliwości w świetle konstytucyjnej zasady równości oraz zobowiązań wynikający z konwencji o dezynfecie o prawach osób niepełnosprawnych. Na problem ten zwraca uwagę nie tylko prezydent Rzeczypospolitej, ale na problem ten zwracali uwagę między innymi Rzecznik Praw Obywatelskich, Rządowe Centrum Legislacji oraz eksperci kancelarii Sejmu. Niestety rząd I większość koalicyjna na te głosy dotyczące równości, konstytucyjnej zasady równości pozostają jak do tej pory głusi.
Nie można z jednej strony promować aktywnego starzenia się I dużej dłuższej aktywności zawodowej, z drugiej odbierać osobom po sześćdziesiątym piątym roku życia narzędzie umożliwiające udział w życiu społecznym, ale także w życiu zawodowym. Jeżeli chcemy, żeby te osoby były aktywne, to powinniśmy im w tym pomagać. Poprawka 3. Obniża próg dostępu do asystencji osobistej z osiemdziesięciu do siedemdziesięciu punktów w skali potrzeby wsparcia zgodnie z rozwiązaniem przewidzianym właśnie w projekcie pana prezydenta. Próg 80 punktów został ustalony zbyt wysoko.
Wykluczy on bowiem z systemu znaczną grupę osób z niepełnosprawnościami, które bez asystencji często nie są w stanie samodzielnie uczestniczyć w życiu społecznym, podjąć lub utrzymać zatrudnienia ani kontynuować nauki. Należy zwrócić uwagę na szczególnie trudną sytuację osób, które uzyskały punkty w przedziale od 70 do 79 punktów wsparcia w ramach potrzeby wsparcia osoby
Zbigniew Bogucki
Otrzymują relatywnie niskie świadczenie wspierające, zdecydowanie niższe niż osoby, które uzyskały od 80 do 100 punktów. Jednocześnie ich potrzeby w zakresie codziennego wsparcia pozostają realne I bardzo poważne. Świadczenie wspierające otrzymane przez osoby z przedziału od siedemdziesięciu do siedemdziesięciu dziewięciu punktów nie pozwala przecież na samodzielne sfinansowanie prywatnej asystencji osobistej w wymiarze odpowiadających rzeczywistym potrzebom. W konsekwencji osoby te znajdują się w swoistej luce systemowej. Z jednej strony ich potrzeba wsparcia została oficjalnie potwierdzona przez państwo w ramach tej punktacji, Niestety z drugiej zaś strony projekt ustawy odmawia im dostępu do bezpłatnej asystencji, a wysokość otrzymanego świadczenia nie wystarcza na zakup takiej usługi na rynku.
To nie tylko luka prawna, to luka społeczna, to luka humanitarna, dlatego zwracam się o to, aby jeszcze raz rząd I większość parlamentarna pochyliła się nad tą poprawką Prezydenta Rzeczypospolitej. Asystencja osobista nie powinna być dostępna dopiero wtedy, gdy ograniczenia w samodzielnym funkcjonowaniu, osiągają poziom skrajny. Wręcz przeciwnie, powinna być narzędziem umożliwiającym samodzielne I niezależne życie pomimo istniejącej niepełnosprawności. Powinna również zapobiegać pogłębieniu się izolacji, utracie aktywności zawodowej I społecznej oraz konieczności korzystania z opieki instytucjonalnej. Dlatego prezydent proponuje obniżenie progu do 70 punktów.
Skądinąd państwo etapujecie możliwość korzystania z asystencji w kolejnych latach, a żeby już nie wspomnieć o tym, że ustawa w istocie zacznie działać nie w roku 2000 dwudziestym szóstym, nie w roku 2000 dwudziestym siódmym, tylko dopiero w roku 2000 dwudziestym ósmym, a później jeszcze jest etapowanie z uwagi na punkty. Poprawka 4., chroni osoby zagrożone wykluczeniem cyfrowym. Projekt zakłada, że wnioski I korespondencja dotyczące asystencji będą obsługiwane w systemie teleinformatycznym. To dobre rozwiązanie, akceptowalne. Niemniej jednak nie można zapomnieć, że część osób z niepełnosprawnościami, szczególnie osoby starsze oraz osoby z głębokimi niepełnosprawnościami, nie korzystają samodzielnie z narzędzi cyfrowych.
Tutaj musi być rozwiązanie, które także będzie skierowane do tych osób starszych I tych osób, które nie mają takich umiejętności cyfrowych. Dlatego prezydent proponuje możliwość składania wniosków postaci papierowej oraz otrzymania na wniosek zainteresowanej osoby decyzji, wezwań, zawiadomień I innych pism na wskazany adres korespondencyjny. Musimy zrozumieć, że mamy do czynienia z osobami, które potrzebują tego rodzaju kontaktu. Nawet gdyby miała być to jedyna czy niewielka grupa osób. No mówimy o osobach, które takiego kontaktu potrzebują.
Cyfryzacja powinna ułatwić dostęp do realizacji prawa, a nie ograniczać ten dostęp. Poprawka 5., usuwa nieprawidłowe wyłączenie zawarte w projekcie dotyczące mieszkań wspomaganych I mieszkań treningowych. Zgodnie z ustawą o pomocy społecznej mieszkania te nie są placówkami zapewniającymi całodobową opiekę. Co więcej, nie kieruje się do nich osób wymagających takiej opieki, nie ma więc postaw do wprowadzenia projektowanych zmian. Pozostawienie zawartego w projekcie rozwiązania nic nie wniesie dla osób z niepełnosprawnościami, a jedynie spowoduje kolizję z ustawą o pomocy społecznej, co mogłoby osłabić rozwiązania służące samodzielnemu usamodzielnianiu się osób z niepełnosprawnościami.
Poprawka 6., ostatnia, rozszerza katalog realizatorów asystencji o przedsiębiorców posiadających odpowiednie doświadczenie I spełniających ustawowe warunki. Celem tej poprawki prezydenckiej nie jest obniżenie standardu usług. Przedsiębiorcy będą musieli spełnić określone wymogi, posiadać doświadczenie, uzyskać wpis do rejestru I podlegać, co ważne, kontroli. Rozszerzenie katalogu realizatorów pozwoli osobom z niepełnosprawnościami na rzeczywisty wybór usługodawcy. Pomoże również powiatom, jednostkom samorządu terytorialnego, które mają realizować ten program, szczególnie tam, gdzie nie działają przecież organizacje pozarządowe mogące zapewnić asystencję, a są w Polsce takie powiaty, szczególnie te powiaty mniejsze, te powiaty o tej charakterystyce wiejskiej.
Ograniczy to ryzyko powstania tak zwanych białych plam, czyli obszarów, na których prawo do asystencji będzie istnieć jedynie na papierze, a w istocie właściwie nie będzie mogło być realizowane. W związku z brakiem organizacji pozarządowych działających na danym terenie oraz problemami organizacyjno-kadrowymi, jakie mogą wystąpić właśnie w takich powiatach. Prezydent proponuje umożliwienie powiatom wyboru, wyboru w ramach ich samorządności również, realizatorów również w oparciu o przepisy prawa zamówień publicznych. Rozwiązanie to z jednej strony zwiększy elastyczność organizowania usług, z drugiej strony zachowa wymóg przejrzystości I kontroli wydatkowania środków publicznych. Ta poprawka naprawdę jest ważna z punktu widzenia pokrycia Polski, całej sieci powiatów, możliwością realnego działania tego programu, a nie tylko dla wybranych powiatów I nie tylko, to też istotne, dla wydaje się być może wybranych organizacji pozarządowych.
Dlaczego nie można w ramach przejrzystej procedury zamówień publicznych dopuścić także przedsiębiorców I zwiększyć zakres usług, przez możliwość wyboru usługodawcy I zwiększyć konkurencję, ale zwiększyć także możliwość działania po stronie powiatu. Wysoka izmo. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie kwestionuje potrzeby uchwalenia ustawy. Przeciwnie, właśnie dlatego, że jest ona tak potrzebna, musimy zadbać o jej jakość I te poprawki tę jakość podnoszą. Dla prawidłowo I sprawnie działającej usługi asystencji osobistej nie wystarczy stworzyć rozbudowany, skomplikowany system oparty o szereg rejestrów I procedur.
Trzeba stworzyć system, który będzie sprawnie działał w każdym powiecie, będzie zrozumiały dla obywatela I rzeczywiście zapewni pomoc osobom jej potrzebującym. Przedłużone poprawki służą temu, aby asystencja osobista była dostępna niezależnie od wieku, obejmowała możliwie najszerszą grupę osób potrzebujących wsparcia, nie wykluczała osób niekorzystających z usług cyfrowych oraz mogła być sprawnie realizowana na terenie całego kraju. Apeluję zatem do wszystkich środowisk, które zasiadają w polskim parlamencie o poparcie poprawek pana prezydenta. Składam je jednocześnie panie marszałku na pana ręce. Dziękuję bardzo.
Piotr Zgorzelski
Dziękuję bardzo. Dziękujemy panu ministrowi. Zapraszam teraz panią minister Monikę Sikorę, podsekretarz stanu w Ministerstwie Funduszu I Polityki Regionalnej.
Monika Sikora
Dziękuję bardzo panie marszałku. Tylko doprecyzuję, w nowej roli pełnomocniczki rządu do spraw osób.
Witamy bardzo serdecznie.
Monika Sikora
Panie marszałko, panie marszałku, panie ministrze, panie posłanki, panowie posłowie, szanowni państwo. Godne I niezależne życie to rzeczywiście prawo człowieka, dlatego powstrzymam się od tutaj złośliwości I myślę, że to nie jest moment, nie czas, dlatego że z tej dyskusji, która teraz odbywa się, wynikła 1 rzecz. Wszyscy mamy na celu ten sam cel, wsparcie osób z niepełnosprawnościami, tak aby mogły aktywizować się zawodowo, tak aby mogły funkcjonować w sposób godny, niezależny podmiotowo. Ja zdaję sobie sprawę, że ten proces trwał bardzo długo, był skomplikowany, wymagający, jednak jak mówię, ten cel sprawił, że jesteśmy dzisiaj tutaj w tym miejscu. Miejmy nadzieję na końcu tej ścieżki sejmowej, gdzie padło wiele, wiele ważnych wątków, ale chciałbym zacząć przede wszystkim od podziękowań.
Podziękowań wszystkim osobom, które uczestniczyły w tym procesie. Pani przewodniczącej Uberhan, członkom I członkiniom komisji, panią posłankom, panom posłom, przedstawicielom kancelarii pana prezydenta, pracowniczkom Biura Legislacyjnego I oczywiście przedstawicielom strony społecznej, przedstawicielom osób w środowisku z niepełnosprawnościami, ekspertom, a także pani ministrze Agnieszce Dziumianowicz-Bą, która nadzorowała ten proces ramienia rządu I oczywiście moim poprzednikom w tej roli, panu Łukaszowi Krasoniowi, pani Mai Nowak oraz pani Katarzynie Nowakowskiej, która też pełniła funkcję pełnomocniczki przede mną. I oczywiście wszystkim osobom, które swoim zaangażowaniem, swoją wiedzą wsparły ten właśnie proces. Ustawa o asystencji osobistej osób z niepełnosprawnościami ma na celu odpowiedzieć na brak systemowego I trwałego dostępu do asystencji osobistej. Proponowane rozwiązania wyznaczają właśnie nowy standard w zakresie wspierania niezależnego, godnego, aktywnego I podmiotowego życia osób z niepełnosprawnościami.
I dotychczas takie usługi były już świadczone. One były świadczone w ramach programów resortowych, funduszy Solidarnościowym, programach PFRON-u, z funduszy europejskich I cieszyły się bardzo dużym zainteresowaniem, co świadczy o potrzebie właśnie tego typu rozwiązań. W ubiegłym roku w ramach Funduszu Solidarnościowego takie wsparcie otrzymało 75000 osób, w tym już 80000.
Monika Sikora
Stanowi bardzo ważny etap na drodze do tworzenia stałego ogólnopolskiego systemu. Jest oczywiście, z czego ja również zdaję sobie sprawę, ze względu przede wszystkim na ograniczenia budżetowe, być może niewystarczające. Nie wszystkie rozwiązania, które były proponowane również przez stronę społeczną, mogły być, mogły być mniej uwzględnione. Natomiast koszt tej ustawy przez kolejne 10 lat wynosi aż pięćdziesiątmiliardów złotych, więc jest to bardzo pokaźny, pokaźny koszt, szczególnie właśnie w momencie, kiedy mamy bardzo trudną sytuację geopolityczną I różne ograniczenia. Natomiast pamiętajmy o tym, że ta ustawa będzie podlegała również ewaluacji w przeciągu trzech lat, w związku z tym będzie też możliwość naprawy tych rozwiązań, które w tym momencie nie mogą być naprawione, albo które okażą się potrzebne.
Więc jest otwarta furtka na to, aby nowe rozwiązania wprowadzać w wielu zakresach. Podczas dzisiejszej dyskusji padło I zostało poruszonych wiele ważnych tematów, za co państwu dziękuję. Postaram się w miarę możliwości odnieść do tych kwestii, które przejawiały się najczęściej. Jeżeli chodzi o termin uruchomienia usług asystencji osobistej I to opóźnienie, to oczywiście musimy, aby, aby ta, aby ten system był funkcjonalny, stabilny, by mógł działać długofalowy, stworzyć system również informatyczny. Zarówno ZUS, jak I ministerstwo od początku o tym mówi I stworzenie tego systemu zajmie nam 14 miesięcy.
W rządowym projekcie złożonym do sejmu rozpoczęcie świadczenia asystencji miało nastąpić od kwietnia 2000 dwudziestego siódmego roku, natomiast ostatnia grupa małoletnich I osoby nabywały uprawnienia w 2000 trzydziestym roku. Natomiast fakt, że ten proces legislacyjny, oczywiście ze względu na to, że, że było takie zapotrzebowanie, że padało wiele ważnych dyskusji, argumentów I też sporów, jeżeli chodzi o poszczególne rozwiązania, trwał dosyć długo, możliwe będzie I planowane jest rozpoczyna, rozpoczęcie świadczenia od 2000 dwudziestego ósmego roku. Natomiast pomimo tego przesunięcia początkowego terminu, kolejne działania zostały ustawowo rozpisane, tak aby oczekiwanie prawa do asystencji osobistej mogło w pełni funkcjonować w zaplanowanym, niewielkim terminie. Jeżeli chodzi o ograniczenie wiekowe osób, które mogą korzystać z asystencji, jeżeli chodzi o limit sześćdziesięciu pięciu lat, to rzeczywiście projekt ma na celu wprowadzić nową instytucję, przyznającą dodatkowe uprawnienia, mające redukować bariery w życiu społecznym, zawodowym niektórym osobom, traktowanym jako słabsi członkowie społeczeństwa w okresie ich aktywności zawodowej, wynikającym z odrębnych przepisów. I celem projektu nie jest natomiast wsparcie usług opiekuńczych.
Tego typu rozwiązań jest w systemie wiele, więc żaden, też warto podkreślić, że żaden z krajów, które ratyfikowały konwencję ONZ, nie umożliwia skorzystanie z asystencji osobom, które utraciły sprawność po sześćdziesiątym piątym roku życia. Wejście w życie ustawy o asystencji nie oznacza zakończenia też programów resetowych, które będą dalej funkcjonowały. Będą one też mogły nadal być kontynuowane w celu zapewnienia adekwatnego wsparcia dla osób znajdujących się poza zakresem obowiązywania projektowanej ustawy. I tutaj też mogę się zobowiązać, że takie ścieżki będą właśnie również dostępne. Ponadto też należy zaznaczyć, że z tej grupy wiekowej będą mogły korzystać osoby również z bonu senioralnego czy też programów opieka 75 plus Jeżeli chodzi o ograniczenia w dostępie do usług asystencji osób, na przykład głuchoniemych czy niewidomych, co zostało również tutaj poruszone, osób, które dostaną mniejszą liczbę punktową.
Tutaj też możemy zagwarantować specjalne ścieżki wsparcia w ramach programów resortowych, szczególnie jeżeli chodzi o osoby, które tego wsparcia asystenta potrzebują ad hoc, czasami w sposób bardzo taki doraźny raz czy 2 miesiące stworzenie takich takich rozwiązań I będziemy nad tym pracować, aby zagwarantować, że te osoby są również zaopiekowane właśnie tymi programami, bo też należy zaznaczyć, że korzystanie z asystencji ustawowej będzie uniemożliwiało, czy nie będzie możliwości korzystania z dwóch systemów równocześnie. Dlatego jeżeli osoby będą w systemie ustawowym, pozostałe będą mogły otrzymać wsparcie z właśnie programów resortowych. Jeżeli chodzi o poziom stawki godzinowej, asystencji osobistej, to należy zaznaczyć, że kwota tam pięćdziesięciu pięciu złotych stanowi 175 procent minimalnej stawki godzinowej już w tej chwili. To są stawki, które oczywiście, jeżeli będą takie możliwości po ewaluacji, będzie mogli również podnieść, natomiast w tym momencie one będą funkcjonowały I zważywszy na to, że jednak to zainteresowanie również asystentów, których jest bardzo wiele w programach resortowych, w programach PFRON-u I funduszu Solidarnościowego, nie obawiamy się właśnie, że tych osób, które będą mogły sprawować tę funkcję, zabraknie. Tutaj też chciałabym się odnieść do, do kwestii obcokrajowców, którzy mogą taką funkcję spełniać.
Przypomnijmy, że ta osoba, która będzie korzystała z asystenta ma możliwość wyboru pomiędzy co najmniej dwoma osobami, w związku z tym może wybrać kogoś z kim najlepiej będzie jej się komunikowała I ta decyzja jest absolutnie właśnie po stronie tej osoby. Jeżeli chodzi o środki dla WZON-ów samorządów, w skutkach finansowych zabezpieczone zostały dodatkowe środki umożliwiające zatrudnienie średnio dziesięciu osób w każdym województwie oraz wyposażenie I utrzymanie tych stanowisk. Ponadto uwzględniono środki, które zabezpieczą koszty wydatkowania I obsługę członków składu w ZON. Tak że takie koszty tutaj należy podkreślić, są również zapisane. Padło gdzieś, padło też pytanie, które, które dotyczyło tego, co daje asystencja, jakie wpływy.
Więc tutaj wiemy, że z podatków, jeżeli chodzi o aktywizację zawodową, w przeciągu trwania programu będzie to, będą to 3000000000. Natomiast przede wszystkim należy skupić się o tym, na tym, że dzięki temu programowi będziemy mogli zagwarantować większą aktywizację zawodową osób z niepełnosprawnościami. W tym momencie wskaźnik aktywizacji zawodowej wśród tych osób wynosi 30 procent. Mam nadzieję, że te narzędzia, które właśnie będą w tej ustawie, pozwolą osobom z niepełnosprawnościami uwolnić swój potencjał, zaangażować się na rynku pracy. Dodatkowo będzie też to przełożone na ich rodziny, które w tym momencie w dużym stopniu opiekują się tymi osobami, które też będą mogły aktywizować się na rynku zawodowym, więc tutaj mamy wsparcie 100000 osób z niepełnosprawnościami, ale też to koło właśnie osób, które będą mogły skorzystać nie bezpośrednio z tego programu, to około 500000 osób.
Odnosząc się tutaj też do punktów dotyczących możliwości składania dokumentów w wersji papierowej, o których wspominał pan minister, Chodzi o to, że umożliwienie składania dokumentów w dwóch formach znacznie wydłużyłoby proces rozpatrywania spraw. Dlatego projekt ustawy przewiduje wsparcie dla... Natomiast projekt ustawy przewiduje wsparcie dla osoby z niepełnosprawnością przez ZUS lub też powiat właśnie w założeniu drogą elektroniczną wniosku o prawo asystenckie I też wsparcie w zapewnieniu w oddziałach ZUS w powiatach, a jeżeli jest taka potrzeba w gospodarstwie domowym czy w miejscu zamieszkania tej osoby. W ten sposób powiat zapewnia osobie z niepełnosprawnością dostęp do środków technicznych, umożliwiających dokonanie czynności związanych z wyborem albo, jeżeli następuje taka konieczność, zmiany realizatora lub asystenta osobistego oraz zapewnia też pomoc techniczną w dokonaniu tych czynności. Tutaj jest to bardzo ważny komponent właśnie jeżeli chodzi o to, aby nikt nie był wykluczony cyfrowo, natomiast wierzymy, że tego, tego, taki system umożliwi szybszą realizację właśnie tego programu.
Jeżeli chodzi, to również była uwaga pana ministra Boguckiego, ograniczenie asystencji osobistej do organizacji pożytku publicznego. W rozumieniu projektu ustawy, asystencja osobista nie jest klasyczną usługą opiekuńczą ani też standardową usługą komercyjną. Jej celem jest zapewnienie, aby środki publiczne przeznaczone na asystencję osobistą były wykorzystywane na realizację celu społecznego I rozwój jakości, a nie na dystrybucję zysku dla właścicieli lub wspólników podmiotów komercyjnych. Ograniczenie katalogu podmiotów uprawnionych do realizacji zadań publicznych do sektora non-provid I
Jednostek samorządu terytorialnego w Polsce. Stosowanym standardem jest także w innych wrażliwych, jeżeli chodzi o inne wrażliwe usługi społeczne. Jednocześnie chciałabym zaznaczyć, że projekt nie zaznacza, znaczy nie wyklucza udziału przedsiębiorców na poziomie bezpośredniego świadczenia usług, czyli asystentem osobistym może być osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą. Projektowany model wzmacnia w ten sposób gwarancję dostępności usług na całym terytorium kraju, ponieważ dostęp do asystencji osobistej nie jest uzależniony wyłącznie od tego, czy świadczenie usługi w danym miejscu jest atrakcyjne biznesowo lub podmiotów działających w formule komercyjnej. Szanowni państwo, myślę, że pokrótce pokrywa to te kwestie, które zostały poruszone podczas dzisiejszej dyskusji.
Jak powiedziałam, będzie możliwa ewaluacja za 3 lata, czy będzie prowadzona ewaluacja za 3 lata, co gwarantuje nam, że będziemy mogli się pochylić nad tymi rozwiązaniami, które być może nie sprawdziły się w takim stopniu, jakie było oczekiwanie. Natomiast ważnym jest, żeby ten projekt został wdrożony jak najszybciej, bo rzeczywiście środowisko osób z niepełnosprawnościami czeka na niego bardzo długo I jestem przekonany również po dzisiejszej dyskusji, że pomimo tych różnic I pomimo różnych spojrzeń na niektóre elementy I pomimo też faktu, że mamy te ograniczenia finansowe, to rozwiązanie jest najlepszym możliwym w tym momencie I absolutnie liczymy na państwa wsparcie. Dziękuję raz jeszcze za zaangażowanie wszystkich osób, które uczestniczyły w tym procesie długim. Mam nadzieję, że jesteśmy już na końcu tego procesu. Serdecznie państwu dziękuję.
Piotr Zgorzelski
Dziękuję. Zamykam dyskusję. Podczas drugiego czytania zgłoszone zostały poprawki. Zgłoszony został również wniosek o przystąpienie do trzeciego czytania projektu bez odsłania go do komisji. Do głosowania w tej sprawie przystąpimy w bloku głosowań.
Przystępujemy do rozpatrzenia siódmego punktu porządku dziennego, sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Sprawiedliwości I Praw Człowieka o rządowym projekcie ustawy o wykonywaniu orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka druki numer 2271200 843. Proszę bardzo pana posła Dominika Jaśkowca o przedstawienie sprawozdania komisji. Przekończę, są nawiązane I kierunkowane.
Dominik Jaśkowiec
Panie marszałku, wysoka izbo. Mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Sprawiedliwości I Praw Człowieka o rządowym projekcie ustawy o wykonywaniu orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. To są druki numer 2271, 2843. Głównym założeniem omawianego projektu jest zapewnienie lepszej, bardziej efektywnej współpracy podmiotów publicznych, mających prowadzić do skuteczniejszej realizacji wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Rolę koordynatora w tym procesie ma pełnić Minister Spraw Zagranicznych, a organem wiodącym w zależności od spraw ma być ta jednostka publiczna, którą orzeczenie trybunału obejmuje od strony merytorycznej.
Panie marszałku, wysoka istot. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej jest największym aktem prawa obowiązującym na terenie naszej ojczyzny. Co oznacza, że wszystkie organy państwa muszą działać zgodnie z jej postanowieniami. Artykuł 9. Konstytucji RP stanowi, że Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego.
Przepis ten dotyczy nie tylko zawartych umów międzynarodowych, ale szerzej norm prawa międzynarodowego. Artykuł 87. Konstytucji wyraźnie stanowi, że ratyfikowana umowa międzynarodowa jest źródłem prawa, powszechnie obowiązującego w Polsce. A artykuł 91. Konstytucji przyznaje takiej umowie szczególne miejsce w polskim systemie źródeł prawa.
Status ratyfikowanych umów międzynarodowych w trybie kwalifikowanym mają między innymi statut Rady Europy, Europejska Konwencja Praw Człowieka, będące podstawą prawną działania Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Co oznacza, że z mocy samej Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy państwa zobowiązane są do wykonywania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Niestety liczba orzeczeń w sprawach, w których Polska jest stroną, znajdujących się w procedurze nadzoru nad ich wykonaniem, systematycznie wzrasta. Problem związany z niekorzystnym bilansem orzeczeń pozytywnych w stosunku do orzeczeń negatywnych pogłębia długi okres pozostawania orzeczenia w procesie wykonywania. Według stanu na dzień czwartego grudnia 2000 dwudziestego czwartego roku aż 29 wszystkich wyroków, 29 procent wszystkich wyroków w sprawach polskich znajduje się w procedurze nadzoru dłużej niż 5 lat, a najstarsze polskie wyroki w procesie wykonywania pochodzą jeszcze z 2000 piątego roku.
Duża liczba orzeczeń niekorzystnych dla Polski oraz długi okres ich wykonywania należy uznać za problemy nadrzędnie związane z procesem wykonywania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w naszym kraju. Omawiany projekt ustawy stanowi niezbędny element procesu przywracania praworządności w Polsce I przedłożony został w Wysokiej Izbie przez Rząd Rzeczypospolitej w celu rozwiązania problemów ze skutecznym I sprawnym wykonywaniem orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Panie marszałku, wysoka izbo. Marszałek Sejmu zgodnie z artykułem trzydziestym dziewiątym ustęp 2. Regulaminu Sejmu skierował w dniu siedemnastym kwietnia 2000 dwudziestego szóstego roku omawiany projekt ustawy do Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Sprawiedliwości I Praw Człowieka w celu rozpatrzenia.
Komisję po rozpatrzeniu tego projektu na posiedzeniu w dniu trzydziestym pierwszym lipca 2000 dwudziestego szóstego roku wnoszą, aby wysoki sejm raczył go uchwalić. Dziękuję.
Piotr Zgorzelski
Bardzo dziękuję. Sejm ustalił, że w dyskusji nad tym punktem porządku dziennego wysłucha pięciominutowych oświadczeń w imieniu klubów I trzyminutowych oświadczeń w imieniu kół. Otwieram dyskusję. Jako 1. Głos zabierze pani poseł Iwona Karolewska, przedstawi stanowisko klubu parlamentarnego Koalicja Obywatelska.
Iwona Karolewska
Panie marszałku, wysoka izbo. Projekt ustawy o wykonywaniu orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczy bardzo konkretnego problemu, skutecznego I terminowego wykonywania wyroków ETP-C. Dziś ten system nie działa wystarczająco dobrze. Na koniec 2000 dwudziestego czwartego roku aż 147 orzeczeń dotyczących Polski pozostawało w procedurze nadzoru nad ich wykonaniem. Ponad 1 5.
Z nich nie została wykonana przez ponad 5 lat, a najstarsze sprawy sięgają do 2000 piątego roku. Z tymi, za tymi liczbami stoją konkretni ludzie I konkretne naruszenie ich praw. Problem wynika między innymi z braku jasnych, ustawowych zasad współpracy pomiędzy instytucjami. Odpowiedzialność jest rozproszona, a działania naprawcze często trwają zbyt długo. Projekt ustawy ma to zmienić, wprowadza jasne zasady wykonywania orzeczeń, porządkuje współpracę pomiędzy podmiotami publicznymi I wzmacnia rolę ministra właściwego do spraw zagranicznych jako koordynatora tego procesu.
To szczególnie ważne w przypadku tak zwanych spraw powtarzalnych, dotyczących między innymi przewlekłości postępowań czy praw osób pozbawionych wolności. Samo wypłacenie zadośćuczynienia nie wystarczy. Trzeba również usunąć przyczynę naruszenia, żeby podobne sprawy nie trafiały ponownie do Strasburga. Jest też wymiar finansowy. W latach 2011, 2024 Polska wypłaciła ponad 57000000 złotych z tytułem zadośćuczynień wynikających z orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
Wysoka Izba, wykonywanie wyroków Międzynarodowego Trybunału nie może być traktowane jako formalność. To kwestia odpowiedzialności państwa I ochrony praw obywateli. Dobrze działające państwo powinno umieć wyciągnąć wnioski z orzeczeń sądów I trybunałów, których jurysdykcję uznaje. Potrzebujemy systemu, który jasno określa odpowiedzialność poszczególnych instytucji, usprawnia współpracę I pozwala szybciej reagować na potwierdzone naruszenia. Takiego systemu potrzebują przede wszystkim obywatele, ale jest on również ważny dla wiarygodności Polski jako państwa respektującego swoje zobowiązania międzynarodowe.
Projekt odpowiada również na oczekiwania społeczeństwa obywatelskiego dotyczące sprawnego wykonywania wyroków, skutecznego naprawiania stwierdzonych naruszeń oraz zapewnienia skarżącym nadal, należnego zadośćuczynienia. Dlatego potrzebujemy jasnych zasad, odpowiedzialności I skutecznych koordynacji. Wysoka Izbo, klub Koalicji Obywatelskiej popiera ten projekt. Dziękuję bardzo.
Piotr Zgorzelski
Dziękuję. Pan poseł Michał Woś przedstawi stanowisko klubu parlamentarnego Prawo I Sprawiedliwość.
Michał Woś
Panie marszałku, wysoka izbo. Trzeba zacząć od faktów. Problem... Ta ustawa nie rozwiązuje problemów, bo problemu de facto nie ma. Otóż w Polsce orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka są respektowane, bo jesteśmy państwem prawa I respektujemy, szanujemy obowiązujące nas także prawo międzynarodowe.
Funkcjonuje w
Spraw zagranicznych zespół, który koordynuje sposób wdrażania orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka I są ku temu jasne procedury. Natomiast fakt, który powinien być w Wysokiej Izbie znany, jest taki, że jesteśmy w ścisłej czołówce państw, które orzeczenia wykonują. W 2000 dwudziestym czwartym Polska była na szóstym miejscu spośród państw członków Rady Europy pod względem wykonania orzeczeń ATP, w dwudziestym piątym na siódmym miejscu, w czasach naszych rządów zawsze oscylowaliśmy w okolicach dziesiątego miejsca. Przypomnę, na ponad 40 państw przecież członków Konwencji Rady Europy współtworzących ETP-C. Szanowni państwo, system działa, państwo działa I nie ma przesłanek, które uzasadniałyby wdrożenie tej ustawy poza przesłankami politycznymi.
To padło w wystąpieniu posła sprawozdawcy. To jest 1 z trzech przyczyn, dlaczego jest to robione, a mianowicie mit przywracania praworządności. Ta ustawa nie ma nic wspólnego z wdrażaniem orzeczenia ETP-cze. Ta ustawa ma wiele wspólnego z ograniczaniem Polski suwerenności. Bo przypomnę, szanowni państwo, że Polska przestrzega konwencji, to jest jasne, bo jesteśmy państwem prawa.
Nasza konstytucja jasno wskazuje, że respektujemy wiążącego nas prawa międzynarodowego, ale trzeba powiedzieć, nie oznacza to bezrefleksyjnego podporządkowania się orzeczeniom różnorakim I wskazuje na nadregulację, tą ustawę jako nadregulację, wskazuje zarówno naczelna rada adwokacka, jak I krajowa izba radców prawnych. No więc, że jest to kolejna nadregulacja, być może zbędna ustawa. Otóż my wykonujemy zobowiązania wynikające z konwencji, a nie same orzeczenia. Orzeczenia Trybunału nie są źródłem prawa w Polsce. Orzeczenia nie tworzą automatycznie norm obowiązujących organów władzy publicznej, bo nie stoją ponad konstytucją.
Orzeczenia wyznaczają cel, ale nie sposób, w jaki go osiągamy. Sposób należy do decyzji państwa w ramach procesów demokratycznych, w ramach parlamentu, współpracy parlamentu, współpracy rządów, współpracy władzy wykonawczej, ustawodawczej I też władzy sądowniczej. Teraz jakie są kłopoty można powiedzieć we wszystkich opiniach prawnych do tej... W większości opinii prawnych do tej ustawy przedstawionych? Między innymi to jak władza wykonawcza, minister spraw zagranicznych może wpływać na władzę sądowniczą w zakresie orzeczeń wydawanych przez władzę sądowniczą, bo I tego rodzaju kwiatki ta ustawa przewiduje.
Szanowni państwo, projekt tę swobodę wdrażania właśnie ogranicza, bo rzeczywistym skutkiem wdrożenia tego projektu nie jest usprawnienie systemu, ale jest nim de facto zmiana ustrojowa. Próba przesunięcia ciężaru z Konstytucji Rzeczypospolitej na orzecznictwo międzynarodowe nawet wtedy, kiedy to orzecznictwo wykracza poza pierwotny sens konwencji. Od lat obserwujemy ewolucję, ewolucyjną wykładnię dokonywaną przez Europejski Trybunał Praw Człowieka. I w praktyce oznacza to rozszerzenie znaczenia konwencji, rozszerzającą interpretację. To już nie jest de facto tylko interpretacja prawa, ale próba tworzenia tego prawa czasami poza ramami konwencji.
I tutaj mówimy o konkretnych ryzykach, wysoka izbo. Kryzys migracyjny. Między innymi pushbacki. Widzieli państwo obrazki z Hiszpanii, znają państwo orzeczenia z Grecji. Polskiego przykładu nie trzeba, gdzie daleko szukać, polski przykład I nasza granica z Białorusią.
Wielka Brytania, która miała problem z orzeczeniami tak zwanymi last minuny co do deportacji różnorakich migrantów albo osób nielegalnie próbujących przekroczyć granicę. I to jest właśnie w ramach orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Między innymi zakaz skutecznych narzędzi dla państw, żeby radziły sobie z kryzysem migracyjnym. No nie można na to pozwolić. 2.
Sprawa związana z reinterpretacją praw człowieka, co oczywiście liberalnej lewicy się podoba, chociażby zabijanie nienarodzonych jako prawa człowieka I w tym kierunku zmierza ETP-cze I w tym kierunku będzie zmierzać ustawowo narzucony obowiązek przyjmowania takiej, a nie innej definicji też w polskim prawodawstwie wbrew polskiej konstytucji. No I w końcu ta 3. Rzecz, o której mówił poseł sprawozdawca, mianowicie mityczne przywracanie praworządności. Przypomnę, orzeczenia ETP cze nie są źródłem prawa. Owszem, konwencja nas wiąże, konwencję przestrzegamy, natomiast orzeczenia I sposób wdrażania tych orzeczeń należy zachować do demokratycznego procesu w ramach stanowienia prawa, w ramach władzy parlamentu, którą mamy, w ramach procesu legislacyjnego, w ramach też władzy wykonawczej.
Dlatego Wysoka Izbo składam wniosek w imieniu klubu o odrzucenie tego projektu w całości, bo jako Prawo I Sprawiedliwość będziemy stali zawsze na straży suwerenności Rzeczypospolitej. Dziękuję bardzo.
Piotr Zgorzelski
Pan poseł Paweł Jabłoński. Nie widzę, zatem zapraszam pana posła Michała Pyrzyka, który przedstawi stanowisko klubu parlamentarnego Polskie Stronnictwo Ludowe 3. Droga.
Dziękuję
Michał Pyrzyk
bardzo. Szanowny panie marszałku, wysoka izbo. W imieniu klubu parlamentarnego, Ludowe mam zaszczyt zaprezentować nasze oświadczenie w sprawie sprawozdania połączonych Komisji Spraw Zagranicznych I Komisji Sprawiedliwości I Praw Człowieka, dotyczącego rządowego projektu ustawy o wykonywaniu orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Ten projekt wprowadza, jak słyszeliśmy w wystąpieniu posła sprawozdawcy, zasady I tryb wykonywania orzeczeń Trybunału Praw Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wydanych w sprawach ze skarg indywidualnych, w których stroną jest Rzeczpospolita Polska, w tym sposobu działań koordynacyjnych podmiotów publicznych w celu wykonania tych orzeczeń. Ustawa definiuje przede wszystkim zasady wdrażania wyroków, decyzji oraz środków tymczasowych, a także określa mechanizmy wypłaty słusznego zadośćuczynienia skarżącym obywatelom.
Ten projekt nakłada również na podmioty publiczne obowiązek niezwłocznego podejmowania działań naprawczych oraz tworzenia szczegółowych planów I w konsekwencji raportów z wykonania rozstrzygnięć. W uzasadnieniu do projektu podkreślono, że nowe przepisy mają rozwiązać problem przewlekłości postępowań oraz zredukować liczbę powtarzalnych skarg przeciwko Polsce. I to nie jest tak, że ta regulacja jest niepotrzebna. Jej takimi można powiedzieć głównymi przyczynami tej regulacji są przede wszystkim wzrost liczby orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. W pewnym momencie po okresie spadków liczba orzeczeń w sprawach typowo polskich ponownie ponownie rośnie.
Rośnie również liczba wyroków stwierdzających niestety naruszenia konwencji w stosunku do rozstrzygnięć tych dla naszego rządu. Znaczna część wyroków, a jest to ponad 20 procent, pozostaje w procesie wykonywania dłużej niż 5 lat, co nie zawsze, szanowni państwo, wynika ze stopnia skomplikowania, skomplikowania danej sprawy. Brak jest również skutecznych działań w celu rozwiązywania problemów systemowych, co tak jak też już była mowa dzisiaj z tej mównicy, skutkuje napływem licznych skarg powtarzalnych, na przykład dotyczących przewlekłości postępowań, czy chociażby warunków osadzenia, czy niewłaściwego stosowania instytucji tymczasowego aresztowania. Ponadto dotychczasowe procedury opierają się na zarządzeniu Prezesa Rady Ministrów, to jest typowo akcie wewnętrznym, co utrudnia włączanie w proces podmiotów spoza administracji rządowej, na przykład sądów, w których udział jest często niezbędny do wykonania danego wyroku, danego orzeczenia. Powodem wprowadzenia tych przepisów są również coraz wyższe kwoty wypłacanego, tego słusznego zadośćuczynienia, co wymaga, tak jak powiedziałem wcześniej, bardziej przejrzystych I sformalizowanych procedur.
Stąd kluczowym elementem tej reformy jest również powołanie zespołu do spraw wykonywania orzeczeń, który pod przewodnictwem Ministra Spraw Zagranicznych ma koordynować współpracę między określonymi resortami, choć tylko będzie to organ opiniodawczo-doradczy, który będzie przedstawiać opinie w sprawach problemów wynikających z orzeczeń trybunału, w tym również w odniesieniu do wniesionych przeciwko Polsce skarg indywidualnych. Będzie on mógł rekomendować pewne działania w zakresie szczególnych środków indywidualnych, mających na przykład na celu naprawienie sytuacji skarżącego, ale również środków generalnych zmierzających do usunięcia, jak też mówiłem wcześniej, systemowych przyczyn naruszeń. Ten zespół ma przedstawiać również propozycje działań, które mają zapobiegać naruszeniu przez Rzeczypospolitej Polskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka I Podstawowych Wolności w przyszłości. Zespół ten ma również monitorować wykonanie orzeczeń trybunału oraz analizować problemy związane z procesem ich wdrażania. Oczywiście w jego kompetencji pozostanie także opiniowanie projektów aktów normatywnych pod względem ich zgodności z postanowieniami
Sesji szanowni państwo wysoka izbo z uwagi na powyższe klub parlamentarny polskie stronnictwo ludowe będzie popierać to rządowe przedłużenie dziękuję
Piotr Zgorzelski
bardzo Bardzo dziękuję. Pan profesor Witold Tumanowicz przedstawi stanowisko klubu parlamentarnego Konfederacja.
Witold Tumanowicz
Panie marszałku, Polska Izba.
Projekt na celu ma uporządkować zasady wykonywania przez Polskę orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Dzisiaj nie mamy jednej ustawy, która kompleksowo uregulowała ten proces, więc być może potrzeba uporządkowania jest zrozumiała, ale no podczas prac komisji wprowadzono pewne zmiany, między innymi zrezygnowano z przyznania ministrowi spraw zagranicznych szczególnego dostępu do akt informacji na podstawie ordynacji podatkowej. Nie zmieniła się jednak zasadnicza konstrukcja całego projektu. Nadal to właśnie minister spraw zagranicznych ma odgrywać centralną rolę w całym systemie, koordynować działania podmiotów publicznych, wskazywać instytucje odpowiedzialne za wykonanie konkretnych działań I monitorować ich realizację. Przy ministrze ma też działać specjalny zespół opiniodawczo-doradczy.
Wątpliwości budzą przepisy dotyczące środków tymczasowych w ETP-ciach. Podmioty publiczne mają być zobowiązane do ich wykonania, a może to oznaczać nie tylko podjęcie albo zaprzestanie określonego działania, ale również na podstawie odrębnych przepisów wydanie zmiany lub uchylenie rozstrzygnięcia. I tutaj pojawia się zasadniczy problem. Uporządkowanie procedur to 1, ale czym innym jest stworzenie rozbudowanego mechanizmu, który wzmacnia rolę administracji rządowej I nakłada nowe obowiązki na szereg innych podmiotów publicznych. Zmiany wprowadzone podczas prac komisji tego problemu nie rozwiązały.
W naszej ocenie projekt w dalszym ciągu idzie w tym zakresie za daleko, dlatego Konfederacja nie będzie go popierać. Dziękuję bardzo.
Piotr Zgorzelski
Pan poseł Sławomir Ćwik przedstawi stanowisko klubu Parlamentarnego Centrum.
Sławomir Ćwik
Szanowny panie marszałku, wysoka izbo, ministrze. W imieniu klubu centrum chciałem przedstawić stanowisko do projektu rządowego ustawy w o wykonywaniu orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Polska jest stroną konwencji z 1900 pięćdziesiątego roku o ochronie praw człowieka I podstawowych wolności, w związku z czym jesteśmy zobowiązani do wykonywania tych orzeczeń. Obecnie kwestia wykonywania tych orzeczeń jest w sposób szczątkowy uregulowana w zarządzeniu Prezesa Rady Ministrów z 2000 siódmego roku. I można powiedzieć, tak jak mówią to niektórzy z przedstawicieli opozycji, po co w takim wypadku regulować tą kwestię, skoro te orzeczenia są wykonywane, chociaż często tutaj co do tego pozostawiane też są wątpliwości.
Natomiast jeżeli przyjmiemy, że jako władza ustawodawcza możemy określić jasne I czytelne zasady co do sposobu wykonywania orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, co jest sprawą bardzo istotną dla wizerunku państwa polskiego, to dziwi mnie postawa posłów opozycji, że nie chcą, aby to wysoka izba w formie ustawy to określiła, że wyrażają państwo aprobatę do tego, żeby było to wykonywane w taki sposób, jak obecny, nie? Czyli że to premier mógłby samodzielnie, w sposób dowolny określić to zarządzenie. To jest naprawdę dosyć kuriozalne stanowisko. Dlaczego ta kwestia jest tak istotna do określenia? Tutaj nie chodzi o wykonanie już zapadłych orzeczeń.
W mojej ocenie najważniejsze właśnie jest to, aby przeprowadzić właściwą analizę na przyszłość, jakie są największe problemy z tym, że zapadają niekorzystne dla Polski orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka I żeby temu przeciwdziałać, żeby w przyszłości tych orzeczeń niekorzystnych dla Polski było jak najmniej. Oczywiście ideałem byłoby, gdy, żeby nie było
Sławomir Ćwik
wcale. Natomiast na pewno powinniśmy dążyć do tego, żeby ograniczać negatywne orzeczenia dla Polski. I to jest właśnie 1 z najważniejszych elementów tej ustawy, że będą tworzone mechanizmy do tego, żeby określać te problemy I żeby przeciwdziałać temu, by zapadały w przyszłości negatywne orzeczenia dla Polski I dlatego też klub centrum będzie tą ustawę popierał. Dziękuję.
Piotr Zgorzelski
Bardzo dziękuję. Pani poseł Ewa Szadler przedstawi stanowisko klubu parlamentarnego Polska 2050.
Ewa Schädler
Panie marszałku, wysoka izbo. W imieniu klubu parlamentarnego Polska 2050 mam przyjemność zaprezentować stanowisko w sprawie rządowego projektu ustawy o wykonaniu orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. To projekt dotyczący kwestii fundamentalnej tego, w jaki sposób państwo polskie realizuje zobowiązania wynikające z ochrony praw człowieka. Polska, będąc stroną Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, zobowiązała się do przestrzegania jej standardów. Jeżeli więc Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdza naruszenie praw człowieka przez państwo, odpowiedzialność nie kończy się w momencie wydania wyroku.
Konieczne jest jego rzeczywiste wykonanie. I właśnie temu ma służyć projektowana ustawa. Jednym z jej najważniejszych założeń jest uporządkowanie odpowiedzialności za wykonanie orzeczeń trybunału. Projekt przewiduje, że podmioty publiczne będą niezwłocznie podejmować działania w zakresie swojej właściwości, a minister właściwy do spraw zagranicznych będzie koordynował te działania. Przy ministrze ma również działać zespół do spraw wykonywania orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, którego zadaniem będzie między innymi monitorowanie wykonania orzeczeń I rekomendowanie działań zapobiegających kolejnym naruszeniom konwencji.
Warto podkreślić, że wykonanie orzeczeń Trybunał nie zawsze oznacza wyłącznie wypłatę zadośćuczynienia konkretnej osobie. Czasami konieczna jest zmiana prawa, czasami zmiana praktyki działania instytucji publicznych, a czasami działania edukacyjne czy szkoleniowe. Projekt rozróżnia środki indywidualne, których celem jest naprawienie sytuacji osoby pokrzywdzonej oraz środki generalne, które mają usunąć przyczyny naruszenia I zapobiec podobnym przypadkom w przyszłości. Istotnym rozwiązaniem są również plany działań. Mają one wskazać, jakie środki należy podjąć, kto jest za nie odpowiedzialny oraz jakie terminy powinny zostać wdrożone.
Jeżeli wykonanie wyroku wymaga zmian legislacyjnych, projekt przewiduje także rozpoczęcie prac nad odpowiednim aktem prawnym. To ważne, ponieważ prawa człowieka nie mogą być chronione wyłącznie na papierze. Sam fakt istnienia konwencji I orzeczeń trybunału nie wystarczy. O jakości państwa prawa świadczy również to, czy potrafimy wyciągnąć wnioski z sytuacji, w których prawa jednostki zostały naruszone I czy potrafimy zmienić przepisy lub praktykę państwa tak, aby podobne naruszenia nie powtarzały się w przyszłości. Dlatego potrzebujemy systemu, który będzie działał sprawnie I niezależnie od tego, czy dana sprawa jest akurat przedmiotem zainteresowania opinii publicznej.
Jako Polska jesteśmy częścią Europejskiego Systemu Ochrony Praw Człowieka. Korzystamy z jej gwarancji, jednocześnie przyjmujemy wynikające z niej obowiązki. Wykonywanie orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka powinno być więc traktowane nie tylko jako zobowiązanie międzynarodowe, ale przede wszystkim jako element odpowiedzialności polskiego państwa wobec własnych obywateli. Bo za każdym orzeczeniem trybunału stoi konkretny człowiek, którego prawa zostały naruszone. Dlatego sprawne wykorzystywanie tych orzeczeń jest jednym z praktycznych sprawdzianów tego, czy prawa I wolności rzeczywiście działają w życiu obywateli.
Klub Polska 2050 popiera projekt ustawy. Dziękuję bardzo.
Piotr Zgorzelski
Bardzo dziękuję. Szanowni państwo po... A jeszcze pan poseł Jarosław Sachajko, bardzo przepraszam. Stanowisko Koła Demokracja Bezpośrednia.
Jarosław Sachajko
Bardzo dziękuję. Panie marszałku, wysoka izbo. Ten projekt przedstawiony jest jako techniczna ustawa o wykonywaniu orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, ale w rzeczywistości dotyka znacznie poważniejszej kwestii, granicy pomiędzy wykonywaniem zobowiązań międzynarodowych a suwerennością polskiej, polskich sądów I polskiego ustawodawcy. Ten projekt idzie znacznie za daleko. Po 1.
Do pojęcia orzeczenia trybunału włącza się nie tylko prawomocny wyrok czy decyzję, ale również środek tymczasowy, a więc środek wydawany jeszcze przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy ma wywoływać w Polsce konkretne skutki. Organ państwa ma zaprzestać określonego działania, podjąć działanie, a nawet wydać, zmienić lub uchylić rozstrzygnięcie. Co więcej, w sytuacji pilnej organ może być zobowiązany do działania jeszcze zanim otrzyma oficjalne potwierdzenie z Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Projekt wprost przewiduje sytuację, w której informację o ośrodku tymczasowym przekazuje pełnomocnik skarżącego, a organ państwowy ma najpierw działać, a dopiero potem potwierdzić jego autentyczność. To odwrócenie elementarnej zasady bezpieczeństwa prawnego. Po 2. Minister spraw zagranicznych otrzymuje prawo żądania dostępu do akt, także spraw jeszcze niezakończonych, nie tylko administracyjnych, również spraw przed sądami administracyjnymi, sądem najwyższym I trybunałem konstytucyjnym. Czy naprawdę chcecie stworzyć sytuację, w której przedstawiciel władzy wykonawczej uzyska ustawowy dostęp do dokumentów trwających postępowań przed najwyższymi organami władzy sądowniczej w Polsce.
Po 3., minister spraw zagranicznych staje się centralnym koordynatorem całego systemu, opracowuje ostateczny plan wykonywania wykonania wyroku, ostateczny raport I może inicjować mechanizm prowadzący do zmian prawa oraz praktyki działania państwa. Powstaje wobec bardzo, powstaje więc bardzo silny ośrodek polityczny pomiędzy Strasburgiem a polskimi instytucjami. I właśnie tego powinniśmy się obawiać, gdyż wykonywanie wyroku nie może oznaczać automatycznego przenoszenia do polskiego porządku prawnego każdej decyzji procedowanej proceduralnej trybunału, ani osłabienia konstytucyjnej pozycji polskich sądów I sejmu. Państwo prawa musi wykonywać swoje zobowiązanie, ale państwo polskie musi pilnować własnej konstytucji, własnych kompetencji I własnej suwerenności. W tej wersji projekt idzie znacznie za daleko I dlatego nie powinien zostać przyjęty.
Dziękuję.
Piotr Zgorzelski
Bardzo dziękuję. Przystępujemy do pytań. Zamykamy listę, ustalam czas na zadanie pytania 1 minuta. Pani poseł jeszcze zdąży. Jako 1.
Pan poseł Witold Tumanowicz Konfederacja.
Witold Tumanowicz
Panie marszałku, wysoka izbo. Jednym z argumentów za ustawą jest wydłużający się proces wykonywania orzeczeń ETP-C. Czy rząd określił, o ile nowe rozwiązania mają realnie skrócić czas wykonywania tych orzeczeń I w jaki sposób skuteczność ustawy będzie później oceniana. Dziękuję.
Piotr Zgorzelski
Pan poseł Henryk Szopiński. Pani poseł Lidia Czechak, nie ma, ale jest pani poseł Wioletta Maria Kulpa.
Wioletta Kulpa
Panie marszałku, wysoka izbo. Rząd w jednej definicji zrównuje prawomocny wyrok z zarządzeniem o środku tymczasowym wydawanym na podstawie regulaminu Trybunału. Następnie nakazuje organom państwa zaprzestać działania, podjąć działanie, a nawet zmienić lub uchylić to rozstrzygnięcie. KRS wydała opinię negatywną, wskazała zagrożenie dla niezapisłości sędziów, odrębności sądów, prerogatyw prezydenta I nadrzędności konstytucji. RPO ostrzegał przed możliwością ingerencji w sprawy sądowe.
Rząd nazywa to koordynacją. Pytam się zatem, gdzie kończy się koordynacja, a zaczyna podporządkowywanie konstytucyjnych organów decyzją Ministra Spraw Zagranicznych lub Premiera. Skoro art. 46 konwencji ustanowi obowiązek wykonywania ostatecznych wyroków ETPC w sprawach, w których państwo było stroną, to na jakiej konkretnej podstawie traktowej rząd zrównuje takim wyrokiem zarządzenie o środku tymczasowym wydawane na podstawie regulaminu trybunału I nadaje mu w prawie krajowym skutki zobowiązujące wszystkie organy państwa. Co ma zrobić sąd, trybunał konstytucyjny, prezydent albo sejm, jeśli środek skazany przez MBZ lub rekomendowany przez premiera jako sposób wykonywania orzeczenia będzie sprzeczny z konstytucją.
Dziękuję bardzo.
Pan poseł Grzegorz Lorek.
Grzegorz Lorek
Szanowny panie marszałku, wysoka izbo. Ja na wstępie chciałem przypomnieć jak Niemcy podchodzą do orzeczni Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Uznają jurysdykcję orzeczenia, jednak w relacjach z krajowym porządkiem prawnym muszą one mieć status zgodny z niemiecką ustawą zasadniczą. Ranga tych przepisów jest ustawowa. Co to oznacza?
Że jest niższa niż ustawa federalna, niższej rangi ustawa. Niemieckie sądy mają obowiązek uwzględnić wykładnię, ale najpierw muszą stosować konstytucję Niemiec. No cóż, widać, że u nas konstytucja według opcji rządzącej ma inną hierarchię w prawie. Mam takie pytanie, jakie 3 kraje, bo pan poseł Woś wymienił, że jesteśmy na szóstym miejscu pod względem realizacji orzeczeń EPTS. Jakie 3 kraje 1.
Realizują tak bardzo tą te przepisy I jakie 3 kraje od końca nie realizują tych przepisów? Proszę o podanie. Dziękuję.
Elżbieta Polak
Panie marszałku, wysoka izbo. Procedowana ustawa odpowiada na nierozwiązane od lat problemy. Europejski Trybunał Praw Człowieka regularnie wydaje wyroki przeciwko Polsce. Najczęściej dotyczą naruszeń prawa do rzetelnego procesu, przewlekłości postępowań, a ostatnio braku ochrony par jednopłciowych oraz kwestii sądownictwa. Tylko w latach 2011, 2024, Wysoka Izbo Polska wypłaciła kilkadziesiąt 1000000 zadośćuczynień.
Wprowadzenie mechanizmu koordynacji standardów wykonywania orzeczeń poprawi ich skuteczność. Ta ustawa wypełnia lukę prawną I chroni prawa człowieka w Polsce.
Iwona Karolewska
Panie marszałku, wysoka izbo. Panie ministrze, ja mam krótkie pytanie, co w praktyce będzie się działo w sytuacji, gdy właściwy organ nie podejmie w terminie działań koniecznych do wykonania wyroku ETP-C? Czy ustawa przewiduje taką konkretną odpowiedzialność za takie opóźnienie? Dziękuję bardzo.
Pan poseł Marcin Józef Faciuk.
Marcin Józefaciuk
Szanowny panie marszałku, wysoka izbo. Ja mam 4 takie pytania chyba praktyczne. Czy działania edukacyjne obejmą nauczycieli I dyrektorów, a państwo zapewni na nie środki oraz czas, zamiast dokładać szkołom kolejne nieodpłatne obowiązki? Czy przedstawiciele nauczycieli będą uczestniczyć w pracach nad wykonaniem wyroków dotyczących oświaty, a Ministerstwo Edukacji przełoży je na jasne wytyczne dla szkół? Czy sprawy dotyczące prawa ojca I dziecka do wzajemnych kontaktów będą wykonywane pilnie z konkretnym terminem I odpowiedzialnością za zwłokę?
Oraz czy w sprawach dotyczących dyskryminacji ze względu na płeć badana będzie również sytuacja mężczyzn, w tym dostęp mężczyzn doświadczających przemocy, do skutecznej ochrony I pomocy. Wyrok wykonany po latach nie odbuduje więzi z ojcem, ojca z dzieckiem, szkolenie bez czasu środków I udziału nauczycieli pozostanie fikcją, dlatego poproszę o odpowiedź na pytania. Dziękuję.
Pani poseł Klaudia Jachira.
Klaudia Jachira
Panie marszałku, wysoka izbo. Był kiedyś taki szlachcic, który nic sobie nie robił z wyroków sądowych, tylko kazał jeszcze nimi sobie podbijać szubę I tak w niej paradował. Niestety myślę, że I dziś znalazłoby się paru naśladowców, dlatego tym bardziej cieszę się z projektu tej ustawy, który jest istotnym krokiem w kierunku poprawy praworządności I terminowego wypełniania zobowiązań międzynarodowych Polski. Natomiast jeżeli w tej ustawie są przepisy, które sprawiają, że mamy sprawniej wykonywać wyroki TSUE I mamy nasze prawodawstwo tak kształtować, aby nie było powodów do zwracania się po prostu do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, to chciałabym zapytać, czy w takim razie zmieniamy politykę dotyczącą praw człowieka, w tym do praw przysługującym uchodźcom. Obecnie Polska zawiesiła prawa do azylu wbrew traktatom międzynarodowym oraz wbrew opiniom organizacji poza rządowych zajmujących się prawami człowieka.
Czy w związku z tym, skoro mamy taką ustawę dostosowującą, to przestaniemy stosować nielegalne pushbacki, przestaniemy odmawiać ludziom prawa do azylu albo nie szanować interimów prosto z SUE I tak dokonywać deportacji, bo obecnie jest tak, że tylko zgłaszając się do SUE możemy walczyć o prawa uchodźców, w tym uciekających ludzi przed konfliktem zbrojnym czy będących po torturami.
Pani poseł może Mariusz Malisowska.
Bożena Lisowska
Panie marszałku, wysoki Sejmie. Rządowy projekt tworzy kompleksowe ramy prawne wykonywania orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Obecnie wykonywanie orzeczeń reguluje jedynie zarządzenie premiera z 2000 siódmego roku, a liczba spraw w nadzorze Komitetu Ministrów rośnie ze stu trzydziestu 1 do stu czterdziestu siedmiu w ciągu roku 2000 dwudziestego czwartego. Projekt powierza ministrowi spraw zagranicznych koordynację działań podmiotów publicznych, co zapisane jest w artykule piątym, podmiot wiodący otrzyma 3 miesiące na przedstawienie planu działań I koordynację. Projekt wyznacza w artykule trzydziestym ósmym maksymalny limit wydatków publicznych na lata 2026, 35 na 6.2 miliona złotych.
To bardzo oczekiwana ustawa przez obywateli naszego kraju, a moje pytanie brzmi, jakie wskaźniki w planie działań z artykułu 15 pozwolą zweryfikować wykonanie orzeczeń w terminie 3 miesięcy.
Jarosław Sachajko.
Jarosław Sachajko
Panie marszałku, wysoka izbo panie ministrze. Dlaczego rząd chce ustawowo zrównać orze orzeczeniem trybunału tak z orzeczeniem trybunału także środek tymczasowy skoro nie jest on prawomocnym wyrokiem kończącym sprawę. Jakie konkretnie zabezpieczenia mają zagwarantować, że dostęp przedstawiciela władzy wykonawczej do akt sprawy, spraw będących jeszcze w toku, nie naruszy niezależności sądów, tajemnic prawnie chronionych ani prawa stron do rzetelnego postępowania oraz gdzie rząd wyznacza granice między obowiązkiem wykonania wyroku ETP-C a konstytucyjnymi kompetencjami Sejmu, polskich sądów I innych organów państwa, aby wykonywanie orzeczeń nie prowadziło w praktyce do automatycznego podporządkowania polskiego prawa decyzjom podejmowanym w Strasburgu. Dziękuję.
Pani poseł Zofia Czernow.
Zofia Czernow
Panie marszałku, wysoki sejmie, panie ministrze. To bardzo potrzebny I oczekiwany projekt ustawy, który w moim przekonaniu usprawni proces wykonywania orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Poważnym bowiem problemem jest duża liczba orzeczeń niekorzystnych dla rządu, I brak wyciągania wniosku z tych orzeczeń, a także długi, a nawet przewlekły okres ich wykonywania. I mam pytanie, jaka liczba orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oczekuje na wykonanie w tym z lat ubiegłych I ile z tych orzeczeń jest w stanie przewlekłości. Dziękuję bardzo.
Józefa Szczurek-Żelazko
Szanowny panie marszałku, wysoka izbo. Mam pytanie do przedstawiciela rządu dotyczące, dotyczące projektu ustawy o wykonywaniu orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Projekt w artykule dwudziestym czwartym przewiduje, że środek tymczasowy Europejskiego Trybunału Praw Człowieka ma być wykonywany nawet wtedy, gdy właściwy polski organ dowiedział się o nim między innymi od pełnomocnika skarżącego. Dopiero później organ ma zyskać od ministra potwierdzenie wydania takiego zarządzenia. W artykule dwudziestym piątym stanowi, czy artykuł stanowi, że w celu wykonania takiego ośrodka, organ może zaprzestać określonego działania, podjąć działanie wymagane przez Trybunał, a nawet wydać, zmienić lub uchylić rozstrzygnięcie.
Dlatego pytam, czy rząd nie tworzy w ten sposób mechanizmu, w którym środek tymczasowy wydawany przez organ międzynarodowy może w praktyce ingerować w rozstrzygnięcia polskich organów państwa. I czy prawdą jest, że wykonanie takiego środka może prowadzić do działania sprzecznego z konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej I zasadą nadrzędnością, nadrzędności konstytucji.
Lidia Czechak
Szanowny panie marszałku, panie ministrze, wysoka izbo. Ja mam 2 pytania do tego projektu. Panie ministrze, projekt przyznaje ministrowi spraw zagranicznych bardzo szeroką rolę w koordynowaniu wykonywania orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, obejmując tym samym nie tylko administrację rządową, ale również podmioty spoza niej, w tym organy władzy sądownicze oraz inne konstytucyjne organy państwa. Jak rząd zamierza zagwarantować, że nowe kompetencje ministra nie będą prowadziły do ingerencji w zasadę podziału I równowagi władz, w szczególności w niezależność sądów I niezawisłość sędziowską, gdzie zdaniem rządu przebiega granica między koordynacją wykonywania orzeczeń ETPC a niedopuszczalnym wpływaniem przez władzę wykonawczą na działania innych konstytucyjnych organów państwa.
I PROWIK przewiduje, że wykonanie orzeczenia ETPC w ramach środków generalnych może prowadzić do zmiany prawa powszechnie obowiązującego, zmiany przepisów wewnętrznych oraz zmiany praktyki działania organów państwa.
Jednocześnie po dwóch latach niewykonywania wyroku, Minister Spraw Zagranicznych może skierować sprawę do Prezesa Rady Ministrów, który może wskazać administracji rządowej konkretne środki I terminy ich realizacji. Czy rząd nie tworzy w ten sposób medismu, w którym orzeczenia będą w praktyce wyznaczały kierunek zmian polskiego prawa, także w sprawach należących do kompetencji polskiego parlamentu. Dziękuję.
Piotr Zgorzelski
Bardzo dziękuję. Zapraszam teraz pana ministra Artura Harazima, podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.
Artur Harazim
Panie marszałku, panie posłanki, panowie posłowie, szanowni państwo. Pozwolę sobie rozpocząć od podziękowania panu posłowi sprawozdawcy oraz członkom obu komisji za ogromne zaangażowanie w pracę nad przedłożoną projektem ustawy oraz za dzisiejszą również intensywną dyskusję, liczne pytania. Pozwolę sobie przypomnieć, że ustawa definiuje obowiązki I określa zasady współpracy między poszczególnymi organami krajowymi w zakresie wykonywania orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Oczekujemy, że zaproponowane rozwiązania usprawnią I przyspieszą proces wdrażania wyroków Trybunału. Jasne zdefiniowane zadania w procesie wykonywania oraz czytelne zasady współdziałania pozwolą na przyspieszenie tego procesu I zwiększenie jego skuteczności, o czym też w czasie tej dyskusji była mowa.
Ma to szczególne znaczenie przy naruszeniach o charakterze systemowym lub powtarzalnym. Dążymy tym projektem do zmniejszenia napływu nowych skarg dotyczących kwestii już wielokrotnie przez Trybunał rozstrzyganych. I pozwolę sobie przypomnieć cele tej ustawy. Wzmocnienie ochrony na poziomie krajowym praw gwarantowanych Europejską Konwencją Praw Człowieka. Zmniejszenie liczby negatywnych orzeczeń wydawanych przez Trybunał oraz zmniejszenie obciążeń państwa przez zmniejszenie liczby wypłacanych słusznych zadośćuczynienie, za naruszenie konwencji.
Odniosę się do pytań kwestii, które były najczęściej podnoszone. Kwestia suwerenności, podnoszona między innymi przez pana posła Włosia, pana posła Sachajko. Projekt nie tworzy, wysoka izbo, nowych zobowiązań międzynarodowych. Służy wykonaniu już istniejących zobowiązań, które Polska przyjęła suwerenną decyzją, ratyfikując konwencję oraz uznając jurysdykcję trybunału. Projekt ustanawia jedynie krajowy mechanizm wykonywania zobowiązań.
Parlament zachowuje pełną swobodę stanowienia prawa. Projekt nie nakłada obowiązku uchwalenia konkretnej ustawy ani nie ogranicza kompetencji ustawodawczych Sejmu I Senatu. Tak jak powiedział pan poseł Woś, to polskie organy decydują o sposobie wykonania wyroku, wybierając rozwiązania zgodne z konstytucją I krajowym porządkiem prawnym. Pojawiała się też kwestia kilka razy relacji między konstytucją AAA, konwencją. Projekt ten, ustawa ta, nie zmieni hierarchii źródeł prawa ani nie modyfikuje artykułu ósmego Konstytucji.
Konstytucja pozostaje najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej. Projekt nie przyznaje orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka rangi wyższej od konstytucji ani od ustaw. Nie zmienia systemu źródeł prawa obowiązującego w Polsce. Nie ingeruje wbrew kompetencji ani skutki orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. Kilka razy wśród, w pytaniach podnoszona była kwestia relacji między władzą wykonawczą a władzą sądowniczą, a konkretnie między Ministerstwem Spraw, Ministrem Spraw Zagranicznych, koordynatorem wykonywania orzeczeń.
Podnosił to pan poseł Woś, pan poseł Sochajko, pani poseł Czechak. I chciałbym podkreślić, że projekt ten nie zmienia ustroju sądów ani zasad sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Nie daje ministrowi spraw zagranicznych kompetencji do wydawania sądom wytycznych ani do wpływania na treść orzeczeń. Rola Ministra Spraw Zagranicznych ogranicza się, jak to było podkreślane, do koordynacji wykonywania wyroków Europejskiego Trybunału przez organy państwa, co odpowiada jego dotychczasowym zadaniom związanym z reprezentowaniem Polski przed Trybunałem. Konstytucyjne zasady niezależności sądów, niezawisłości sędziów pozostają niezmienne.
Odnosząc się do pytań, które, które również się, się, się pojawiały, chciałbym, chciałbym zaznaczyć, że było pytanie pana posła Tumanowicza o oczekiwania co do skrócenia okresu wykonywania orzeczeń. Tą, tą ocenę będziemy w stanie przeprowadzić po wejściu w życie ustawy, po stworzeniu tego nowego systemu I po prostu porównując okres wykonywania do tego okresu, z którym mamy do czynienia. Było pytanie, które państwa przodują w wykonywaniu
Orzeczeń. Procentowo, bo mają niewielką liczbę spraw przed trybunałem, to Dania, Estonia, Luksemburg. Wśród państw, które mają najwięcej niewykonanych orzeczeń, są Rumunia, Ukraina, Turcja. Chociaż trzeba zaznaczyć, że według danych, które mamy z Komitetu Ministrów Rady Europy, największe postępy w wykonywaniu orzeczeń obecnie ma Ukraina III Rumunia. Pojawiała się kwestia środków tymczasowych I mówiąc o tym, chciałbym zaznaczyć, że to nie władza wykonawcza, ani Ministerstwo Spraw Zagranicznych te środki ustanawia, tylko one są decyzją Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.
Mamy obowiązek je wykonywać I minister je wykonanie takie koordynuje. Pani poseł Jahira podniosła kwestię prawa do azylu. Ono nie zostało w Polsce zawieszone. Jest natomiast zawieszone, jest natomiast zawieszone prawo do składania wniosków o azym na bardzo ograniczonym, na bardzo ograniczonej części terytorium, terytorium Polski. Pan poseł pytał o, o szkolenia między innymi, czy będą, czy będą w szkołach.
Jeżeli wyrok I plan działania następnie przedstawiony je obejmie, no to wtedy siłą rzeczy tego rodzaju szkolenia w szkołach byłyby, byłyby przygotowane III przeprowadzone. Pojawiła się kwestia opinii Krajowej Rady Sądownictwa I chciałbym jasno zaznaczyć, że w toku prac w komisji przedstawiciel Krajowej Rady Sądownictwa w obecnym składzie wyjaśnił jasno, że KRS tej wcześniejszej opinii nie, nie, nie, nie podtrzymuje. Myślę, że, że, że, że na większość pytań, które pojawiły się w dyskusji, udało mi się podjąć próbę odpowiedzi. Na pozostałe odpowiedziałbym w formie, ministerstwo odpowiedziałby w formie pisemnej. Raz jeszcze chciałbym podziękować wszystkim za pracę nad tym projektem, za, za żywą dyskusję, za możliwość przedstawienia projektu I proszę panie posłanki I panów posłów o jego poparcie.
Dziękuję panie marszałku.
Piotr Zgorzelski
Bardzo dziękuję, zamykam dyskusję do... W związku z tym, że w czasie drugiego czytania zgłoszono wniosek o odrzucenie, Marszałek Sejmu kieruje ten projekt ustawy ponownie do Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Sprawiedliwości I Praw Człowieka w celu przedstawienia sprawozdania. Ogłaszam 3 minuty przerwy. 3 minuty przerwy.
Usługi hotelarskie, tak.
Piotr Zgorzelski
Wznawiam obrady. Przystępujemy do rozpatrzenia ósmego punktu porządku dziennego. 1. Czytanie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów, wycieczek I przewodników turystycznych oraz niektórych innych ustaw, druki numer 2865200 865 a. Proszę sekretarza stanu w Ministerstwie Sportu I Turystyki pana ministra Piotra Borysa o przedstawienie uzasadnienia projektu ustawy wraz z autopoprawką.
Piotr Borys
Szanowny panie marszałku, wysoka izbo, mam zaszczyt przedstawić założenia ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów, wycieczek I przewodników turystycznych oraz niektórych innych ustaw w przedmiocie związanym z najmem krótkoterminowym wraz z autopoprawką. Jak państwo wiecie, obszar regulacji najmu krótkoterminowego stanowi ogromne wyzwanie dla wszystkich państw Unii Europejskiej I stanowi pewne zjawisko społeczne, które w zależności od nasilenia ruchu turystycznego rozwija się z różną intensywnością. Dlatego na poziomie Unii Europejskiej powstało rozporządzenie Parlamentu Europejskiego z dwudziestego czwartego roku, które wprost wskazało pewne obowiązki, które dotyczą regulacji najmu krótkoterminowego na poziomie wszystkich państw Unii Europejskiej I dokładnie to rozporządzenie, tak zwane STR, stał się podstawą do regulacji w obszarze najmu krótkoterminowego. W całej Unii Europejskiej, podobnie jak u nas, co jest przedmiotem podstawowym tej ustawy, nastąpi obowiązek rejestracji całego najmu krótkoterminowego poprzez wpis, w naszym przypadku, do Centralnego Wykazu Turystycznego Obiektów Noclegowych. Mówiąc wprost, w Polsce, podobnie jak we wszystkich pozostałych państwach Unii Europejskiej, aby ktoś mógł prowadzić najem krótkoterminowy, musi uzyskać stosowny wpis.
To jest podstawa tego rozporządzenia. To jest niezwykle istotne, aby po 1. Walczyć z szarą strefą, która jest nie tylko w Polsce, jest stosunkowo duża I przede wszystkim cywilizować najem krótkoterminowy. A więc podstawową regulacją w przedmiocie tej ustawy jest obligatoryjność wpisu I wtedy dokładnie wpis będzie jawny I wszyscy dokładnie będą wiedzieli, czy obok nas, w przypadku sąsiada, jest prowadzony najem krótkoterminowy, czyli legalna działalność w obszarze najmu krótkoterminowego. To jest także przedmiotem naszej naszej ustawy.
To jest podstawowa regulacja, tak jak wspomniałem. Po 2., w ustawie przewidujemy definicję usług hotelarskich I przedsiębiorcy. To także jest niezwykle ważne, aby zdefiniować to, czym jest najem krótkoterminowy, więc usługa, która trwa nie dłużej niż 30 dni. Chodzi o jasne granice pomiędzy najmem krótkoterminowym a najmem długoterminowym. Po 3., to co jest elementem także rozporządzenia, to są sankcje za naruszenie przepisów rozporządzenia, czyli jeżeli ktoś prowadzi działalność bez wpisu, będzie podlegał wysokim karom, to jest kara nawet do pięćdziesięciu 1000 złotych, ma to po prostu zniwelować do zera szarą strefę.
Przypomnę również, że w przypadku najmu krótkoterminowego wyłącznie te podmioty, które mają, mają wpis I mają stosowny numer, będą mogły być rejestrowane na platformach sprzedażowych, które sprzedają najem krótkoterminowy. Czyli tam się nie pojawi za chwilę żaden, żaden podmiot, który nie ma stosownego wpisu w, właśnie w tej, w tym obszarze. Kolejny element, niezwykle istotny, dotyczy kwestii zapewnienia praw mieszkańców. Otóż w naszym projekcie, zresztą bardzo szeroko konsultowanym w ramach, w ramach procedury rządowej, Pojawiają się uprawnienia mieszkańców, uprawnienia wspólnoty, spółdzielni mieszkaniowych, także do inicjowania kontroli. Czyli czyli te kontrole są w głównej mierze przyporządkowane w obszarze trzech kluczowych zagadnień które mogą mieć wpływ na sąsiadów I na
jakość
Piotr Borys
Także tej przestrzeni, która głównie graniczy z przestrzenią mieszkalną. Można inicjować kontrolę w zakresie ppoż, można inicjować kontrolę w zakresie bezpieczeństwa, ale także kontrole w zakresie przepisów sanitarnych. To jest niezwykle istotne, aby uregulować I usankcjonować I zbalansować właśnie tę część działalności najmu krótkoterminowego, który funkcjonuje w obszarze, w obszarze także mieszkalnym. Niezwykle ważne uprawnienie, wcześniej takiego uprawnienia nie było. Kolejne ważne, 1 z najważniejszych także w postulatach uprawnień, które zostały określone, to możliwość wykreślenia z prowadzenia takiej działalności najmu krótkoterminowego podmiotów, które, w stosunku do których są istotne naruszenia porządku publicznego.
Przewidzieliśmy również w tej ustawie, także na prośbę samorządu, że w przypadku trzykrotnego naruszenia porządku publicznego zgłoszonego do sądu organów w ciągu pół roku, gmina na wniosek wspólnoty, spółdzielni lub też mieszkańców, którzy inicjują, może wykreślić uciążliwy podmiot. W przypadku ciągłego naruszania porządku publicznego I hałasu niezwykle istotne. Taki podmiot jest wykreślony na rok z z rejestru I to jest, szanowni państwo, zapewnienie absolutnie tej równowagi. Jeżeli pojawiają się częste naruszenie porządku publicznego, głównie że chodzi o hałas, naruszenie ciszy, ciszy nocnej, wówczas następuje, szanowni państwo, stwierdzenie tego faktu I wykreślenie przez burmistrza, wójta lub prezydenta takiego podmiotu na rok po to, aby, aby mieszkańcy mieli stosowne zapewnienie właśnie tych stosunków, dobro sąsiedzkich III porządku. Kolejny element, który przewidujemy, szanowni państwo, regulaminy porządkowe, które mają wesprzeć także nie tylko bezpieczeństwo, ale także zapewnić klientowi stosowne, stosowne uprawnienia.
To przede wszystkim, szanowni państwo, określenie ciszy nocnej, którą też sankcjonujemy, które także może, której naruszenie może być podstawą do interwencji. W regulaminach przewidujemy między innymi powtórzenie także ustawę lek Skamilek, bo ona funkcjonuje w stosunku do usług hotelarskich, jest taki obowiązek w stosunku do chronienia ochrony nieletnich, ale także w regulaminie mówimy także o kontakcie z osobą uprawnioną do kontaktu z klientem. Bardzo często jest tak, że klienci w obecnym stanie prawnym, kiedy mają najem, nie mają się do kogo dodzwonić, nie ma żadnego żadnego kontaktu do osoby uprawnionej. To jest kwestia bezpieczeństwa, to jest kwestia sankcjonowania tego, czy usługa jest taka sama jak w ofercie. Bardzo często do tej pory pojawiały się sytuacje, że o tej samej godzinie, w tym samym miejscu pojawiało się kilka klientów, bo system sprzedażowy przez nieuczciwych, przez nieuczciwych sprzedawców także tak działał.
Porządkujemy te rzeczy także na wniosek, na wniosek klientów obywateli, którzy powszechnie korzystają z najmu krótkoterminowego, który wspiera także rozwój turystyki I stanowi także istotny impuls do tego, aby uzupełnić usługi usługi hotelarskie. I kolejna rzecz, którą, na którą odpowiadamy w wyniku, w wyniku konsultacji I wsłuchania się w głosy różnych stron. Otóż chcemy także dać znaczące uprawnienia dla samorządów. Samorządy w Polsce, szanowni państwo, otrzymają możliwości elastycznego kierowania strefami w obszarze najmu krótkoterminowego. Będą mogły ograniczać w zakresie przedmiotowym I podmiotowym zakres funkcjonowania najmu krótkoterminowego, pod warunkiem że oczywiście wystawią stosowną uchwałę do konsultacji I będzie to poprzedzone określonymi analizami.
Podam przykład, taki najbardziej, najbardziej istotny, który wyłonił się w przypadku konsultacji. Pan burmistrz Zakopanego stwierdził, że właściwie Zakopane wyludnia się z mieszkańców tych tych rodowitych, dlatego że ceny są tak wysokie, że wypierają tak naprawdę mieszkańców, a ma duże przestrzenie terenów zielonych niezabudowanych I chciałby dokładnie w tych miejscach zainwestować w budownictwo mieszkaniowe bez najmu krótkoterminowego I wtedy takie ceny to nie jest cena kilkudziesięciu 1000 za metr kwadratowy, ale cena pięciu, siedmiu 1000 tak jak na rynku usług. To jest niezwykle istotne uprawnienie, szczególnie w tego typu miejscowościach, które skoncentrowane są na turystyce, aby także uprawnieniem gminy była możliwość decydowania o strefach częściowego lub całościowego wyłączenia danych przestrzeni miasta lub też lub też innych regulacji, w którym gmina uzna, że warto to robić. Takie sytuacje mają miejsce już w krajach Unii Europejskiej. W Paryżu, Amsterdamie są między innymi czasowe wyłączenia, gdzie jest to uprawnienie gmin bardzo istotne, ważne, odpowiedzialne z koniecznością, z koniecznością konsultacji.
Ten przepis, szanowni państwo, przewidujemy, że wejdzie w życie według propozycji od 1 stycznia 2000 e e 28 roku, mniej więcej rok po wejściu w życie zakładamy ustawy, a konsekwencją wejścia w życie potencjalnego ograniczenia, to jest oczywiście fakultatywne prawo gminy, to jest pół roku od momentu podjęcia takiej decyzji po to, żeby dać szansę podmiotowi na to, aby mógł wycofać swój najem krótkoterminowy. Jeżeli oczywiście taka decyzja o ograniczeniu najmu krótkoterminowego zapadnie po stronie, po stronie gminy. Przypomnę raz jeszcze, przepis ten ma wejść w życie od 1 stycznia 2000 e e 28 roku, a jego skutek w przypadku decyzji o ograniczeniu będzie pół roku po po wprowadzeniu takiego ograniczenia. A więc dajemy także szansę na to, aby podmioty mogły się do tego przygotować. Czy gminy będą z tego korzystały?
Nie wiemy, ale otrzymają na pewno takie, takie uprawnienie, z którego będą mogli, będą mogły skorzystać. Kolejna rzecz niezwykle, niezwykle istotna, podanie również kompetencji wspólnotom oraz spółdzielniom do decydowania o potencjalnym zakazie najmu krótkoterminowego. Jeżeli wspólnota albo spółdzielnia zdecyduje się na takie uprawnienie, będzie miała kompetencje, na podstawie kompetencji ustawowych będzie mogła zakazać prowadzenia działalności w całości lub w części terytorium, na którym funkcjonuje dana wspólnota lub spółdzielnia. Przewidujemy tutaj po 1. Decyzje, które są związane z przedmiotem określonych, określonych głosowań.
W przypadku, w przypadku wspólnoty będzie to ustawa o własności lokali. Decyzja będzie musiała być podjęta większością głosów, jeżeli, jeżeli chodzi według, według wielkości udziału w nieruchomości, bo może być tak, że ktoś ma na przykład 2 albo 3 lokale I sankcjonujemy tutaj w pełni ustawę o własności lokali. W przypadku, w przypadku spółdzielni decyzja będzie mogła być podjęta przez walne zgromadzenie spółdzielni, większością, większością głosów przy obecności połowy podmiotów uprawnionych. Także z uwagi na zakaz jest to dosyć istotne, istotna regulacja, dlatego dajemy tak takie progi wynikające z ustawy o, z ustawy dotyczących spółdzielni, aby decydowało o tym walne zgromadzenie większością głosów przy obecności połowy, połowy podmiotów. Uważamy, że te regulacje, które stanowią przedmiot ustawy wraz z autoporawką, odpowiadają na większość wyzwań, które były sygnalizowane w czasie debat, debat parlamentarnych.
Będziemy o tym wszystkim rozmawiać także na poziomie także komisji. Niezwykle także istotny stanowi charakter, charakter także przepisów przeciwpożarowych, które zostały uzgodnione z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych I Administracji. One także pozwolą na to, aby przy tym warunkach minimum spełnienia części bezpieczeństwa będzie, będą wymagane czujki oraz gaśnice. Te regulacje są w szczegółach także opisane przez nas w projekcie tej ustawy. Chcemy z jednej strony odnieść się z wysokim szacunkiem do wszystkich tych, którzy zainwestowali, zainwestowali w najem krótkoterminowy, bo oczywiście on wspiera, absolutnie wspiera rozwój polskiej turystyki, a jednocześnie dać uprawnienia wspólnotom, spółdzielniom, gminom, aby mogły także uzyskać zdolności do regulacji dotyczących najmu, wiedząc o tym I ufając, że będą to decyzje najbardziej, najbardziej odpowiedzialne, najbardziej przemyślane, najbardziej uzasadnione po to, aby także sankcjonować prawo mieszkańców do współdecydowania, ale również do tego, aby opisać właściwie to zjawisko, jakim jest najem krótkoterminowy ze wszystkimi niezwykle pozytywnymi stronami, bo przecież większość Polaków korzysta z najmu krótkoterminowego, często obniżając koszty pobytów wakacyjnych czy weekendowych z jednoczesnym prawem mieszkańców do do współdecydowania.
Speaker 57
Dziękuję za tę część prezentacji. Jesteśmy gotowi na na odpowiedzi I bardzo dziękujemy wszystkim za głosy, które padały w czasie, w czasie szerszych konsultacji. Bardzo dziękuję.
Piotr Zgorzelski
Bardzo dziękuję panu ministrowi. Sejm ustalił, że w dyskusji nad tym punktem porządku dziennego wysłucha pięciominutowych oświadczeń w imieniu klubów I trzyminutowych oświadczeń w imieniu kół. Otwieram dyskusję. Jako 1. Głos zabierze pan poseł Sławomir Nitras, przedstawi stanowisko klubu parlamentarnego Koalicja
Obywatelska
Sławomir Nitras
Dziękuję panie marszałku. Panie ministrze, w mojej ocenie to jest dobry projekt ustawy, który wychodzi naprzeciw tym wszystkim oczekiwaniom, które tutaj formułowaliśmy I cieszę się, że się takiego doczekaliśmy. Tu nie chodzi o to, tu chodzi o to, żeby ten rynek w sposób kulturalny I cywilizowany uregulować, a nie żeby kogokolwiek eliminować. Najem krótkoterminowy jako nowe zjawisko jest czymś, co z jednej strony wzbogaciło ofertę turystyczną, ofertę noclegową, z drugiej strony obniżyło koszty, konkurencja nigdy nie jest zła. Tak naprawdę powstały nowe, nowe rodzaje obiektów, apart hotele różnego rodzaju, których wcześniej nie znaliśmy.
I teraz co stoi, jaki cel stoi przed nami? Po 1. Dokonać uczciwej I rzetelnej oceny ile tego funkcjonuje, dać te informacje lokalnym władzom po to, żeby wiedziały jak to funkcjonuje I żeby umiały lokale usługowe oddzielić od lokalów, lokali mieszkalnych, bo tutaj tracimy podatkowo albo ktoś zyskuje nierównej konkurencji podatkowo. I 3. Rzecz, musimy bardzo wyraźnie oddzielić miejsca, w których się mieszka od miejsc, w których się prowadzi działalność gospodarczą, pod warunkiem, że ci ludzie, którzy tam mieszkają, nie życzą sobie, żeby tam były mieszkania.
To dotyczy części obiektów, bo powiedzmy sobie szczerze, że większość apartamentów na wynajem, zarówno w centrach miast, jak I w atrakcyjnych miejscowościach nadmorskich czy górskich, mazurskich, albo są budowane świeżo I każdego roku takie apartamentowce powstają, które są po prostu na wynajem, albo co jest procesem różnie ocenianym, ja zazwyczaj oceniam go krytycznie, wiele kamienic w śródmieściu zostało całkowicie przejęte przez, albo w dużym stopniu przejęte przez prowadzących taką działalność gospodarczą I ich już nie przywrócimy zwykłym mieszkańcom, bo oni mają tych organów. Natomiast każdego dnia toczy się w Polsce walka, gdzie mieszkańcy próbują przetrwać, a są wypychani przez bardziej dochodową działalność niż mieszkanie prowadzącą, prowadzących działalność gospodarczą. I to jest nasza rola, żebyśmy zadbali o tych ludzi, żeby nie mieszkali z hotelem za ścianą albo żeby mieli przynajmniej możliwość się w tej sprawie wypowiedzieć. I poprawki, które ministerstwo zaproponował, przepraszam, które rząd zaproponował, z ministerstwem to bywało różnie, ale które rząd ostatecznie zaproponował, idą w tę stronę. Ja mam kilka drobnych uwag.
One są drobne, one są drobne, ale wydaje mi się, że czasami precyzyjność zapisu może mieć ogromne znaczenie. Jest zapis mówiący o tym, że spółdzielnia mieszkaniowa, w spółdzielni mieszkaniowej decyzję trzeba podjąć przy pięćdziesięcioprocentowej frekwencji. Ktoś, kto kiedyś mieszkał kiedykolwiek w spółdzielni mieszkaniowej, wie, że spółdzielnie mieszkaniowe tak nie funkcjonują. Tam decyzje podejmuje się zwykłą większością głosów. Najważniejsze sprawozdania są większością głosów, a nie biorących udział w głosowaniu.
Tworzy się SOT, nie oddziela się bloki, żeby ludzi zachęcić do głosowania. Zapis, który mówi o pięćdziesięciu procentach mieszkańców biorących... Członków spółdzielni niestety w bardzo wielu przypadkach będzie zapisem martwym I sugerowałbym, żeby tutaj zostawić po prostu przepisy ogólne. Zresztą wydaje mi się, powiem szczerze, że od bieżącego zarządu jest zarząd, to mógłby również dobrze robić zarząd w imieniu spółdzielni, ale jeżeli chcecie walne, to powinny być przepisy ogólne, tak jak podejmuje się decyzje, a nie przepis specjalny, obostrzający te zapisy. Nie rozumiem zapisu punktu drugiego w artykule 41 b, który mówi zgłoszenie do ewidencji innych obiektów, o których są świadczone usługi hotelarskie w przypadku, o którym mowa w ust.
1 może nastąpić po upływie. Ja rozumiem, że może nastąpić jak przesłanki ustaną, jak się spółdzielnia zgodzi, jak się, a nie, że to jest automatycznie może nastąpić. To trzeba doprecyzować tak, żeby było wiadomo, że jak spółdzielnia podjęła decyzję czy wspólnota, to że nikt tego nie wycofa. Znaczy, że nie trzeba jeszcze raz jej podejmować co roku. To musi być bardzo precyzyjny zapis, bo potem będzie generował problemy.
Ja ja nie mówię, wiesz, że moja interpretacja może być słuszna, ale może się okazać, że sąd będzie interpretował podobnie jak, jak ja. Wydaje mi że to trzeba. Nie rozumiem też zapisu ustępu drugiego w artykule 44 b, który mówi o, strefa o której mowa w ustępie pierwszym jest wyodrębnioną częścią terytorium gminy, na której terenie czasowo mogą być świadczone. Ja rozumiem co to znaczy wyklu czasowe, ale ten zapis sugeruje, jakby gmina mogła tylko czasowo, a nie mogła permanentnie, że musiała określić czas. Uważam, że gmina powinna mieć po prostu czas do odwołania.
Robi, jak będzie chciała odwołać, odwołuje, a nie, że czasowo. Prosiłbym, że profesor prosił głównie 10 sekund, no w 20 sekund. I jeszcze 1 bardzo istotny przepis. Pan minister powiedział, że daje czas na, na, na wdrożenie tych przepisów. No mi się wydaje panie ministrze, że to jest trochę za dużo czasu.
Dlatego, że jeżeli wy planujecie zrobić okres przejściowy vacatio legis, tych zapisów, które dają uprawnienia gminom I dają uprawnienia samorządom do 1 stycznia 2000 e e 28, a jednocześnie jeżeli by nawet ktoś 1 stycznia po wejściu przepisów w życie podjął taką uchwałę, to one skutkują za 6 miesięcy, a akurat te 6 miesięcy wydaje mi się racjonalne. Mówię od decyzji do, do zlikwidowania. To, oznacza, że my za prawie 3 lata będziemy dopiero, no no 2 I pół będziemy mieli te przepisy. Panie pośle, ostatnie zdanie. Wydaje mi się, że to jest zbyt długo.
Dzień dobry.
Speaker 63
Wydaje mi się, że gdyby te przepisy miały wejść w życie w połowie 2000 dwudziestego siódmego roku I skutkować na koniec roku, to byłby Pan
Andrzej Gawron
poseł Andrzej Gawron przedstawi stanowisko klubu parlamentarnego Prawo I Sprawiedliwość. Panie marszałku, wysoka izbo. Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu parlamentarnego Prawo I Sprawiedliwość wobec rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek I przewodników turystycznych oraz niektórych innych ustaw, druk nr 2865 z uwzględnieniem autopoprawki. Panie marszałku, wysoka izbo, rynek najmu krótkoterminowego dynamicznie się rozwija, ale wraz z jego rozwojem rozwija się również realny problem mieszkańców, chaos, zakłócenia porządku, dewastacja części wspólnych, problemy z bezpieczeństwem oraz przekształcenie budynków mieszkalnych w obiekty faktycznie funkcjonujące jak hotele. Spokój I bezpieczeństwo mieszkańców muszą być dla naszego państwa wartością nadrzędną.
Dlatego Prawo I Sprawiedliwość popiera uporządkowanie rynku najmu krótkoterminowego I stworzenie skutecznych narzędzi kontroli. Projekt przewiduje między innymi rejestrację obiektów w Centralnym Wykazie Turystycznym Obiektów Noclegowych. To jest chyba główny element tego projektu. Nadanie indywidualnych numerów identyfikacyjnych, zwiększenie wymagań I możliwości kontrolnych dotyczących bezpieczeństwa oraz administracyjne kary pieniężne. Ale najważniejsza z punktu widzenia mieszkańców jest kwestia tego, kto powinien mieć możliwość reagowania wtedy, gdy najem krótkoterminowy zaczyna realnie zagrażać spokojowi I bezpieczeństwu ludzi.
W tym zakresie szczególnie, szczególne znaczenie ma dołączona do projektu ustawy autopoprawka. Dobrze się stało, że przywrócono przepisy, które w wcześniejszej ustawie, która już była procedowana na komisji, zostały usunięte, teraz przywrócone. Prawo I Sprawiedliwość uważa, że wspólnota mieszkaniowa I spółdzielnie mieszkaniowa muszą mieć rzeczywisty wpływ na to, co dzieje się w zarządzanym przez nim budynku. To mieszkańcy ponoszą konsekwencje działalności prowadzonej w sąsiednim lokalu, to oni słyszą hałas w nocy, to oni korzystają z tych samych klatek schodowych, wind, innych części wspólnych. To oni muszą mieć możliwość skutecznej reakcji, jeżeli chodzi o powtarzające się naruszeń porządku lub bezpieczeństwa.
Nie zgadzamy się z sytuacją, w której prawa mieszkańców są słabsze niż prawa podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, właśnie w tym budynku. Popieramy możliwość reagowania przez gminy na nadmierną koncentrację najmu krótkoterminowego oraz wprowadzenie odpowiednich ograniczeń tam, gdzie wymaga tego interes mieszkańców, interes gminy. Bardzo dobry przykład, pan minister podawał, z Zakopanego. Te kompetencje powinny być jednak wykonywane w sposób proporcjonalny, przejrzysty w konsultacji z mieszkańcami. Z drugiej strony każdy najem krótkoterminowy jest patologią.
Nie można z góry traktować każdego właściciela czy przedsiębiorcy jako osoby naruszającej prawo. Naszym celem nie powinna być walka z legalnym przedsiębiorcą. Naszym celem powinna być ochrona mieszkańców. Wysoka Izbo chce również zwrócić uwagę na wysokość sankcji. Projekt przewiduje kary sięgające 50000 złotych.
Dla dużego podmiotu to może być niewielki koszt działalności. Dla mikroprzedsiębiorcy może to być zagrożenie dla funkcjonowania jego działalności gospodarczej. Podczas dalszych prac należy zastanowić się nad proporcjonalnością kar. Nie chodzi o to, by zakazać najmu krótkoterminowego. Chodzi o to, żeby nikt, prowadząc działalność gospodarczą, nie mógł odbierać ich mieszkańcom prawa do spokoju I bezpieczeństwa, normalnego życia we własnym domu.
Klub parlamentarny Prawo I Sprawiedliwość ocenia, że
Przepisy, które są zawarte w proponowanej ustawie I autopoprawce idą w dobrym kierunku, żeby uporządkować cały ten segment działalności gospodarczej I opowiada się za dalszym procedowaniem projektu. Dziękuję.
Piotr Zgorzelski
Bardzo dziękuję. Pan poseł Łukasz Kmita przedstawi stanowisko klubu parlamentarnego Rozwój Plus.
Łukasz Kmita
Panie marszałku, panie ministrze, wysoka izbo. Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu parlamentarnego Rozwój Plus w sprawie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o usługach hotelowych oraz usługach pilotów wycieczek I przewodników turystycznych oraz niektórych innych ustaw. Nie powtarzając tych argumentów, które już padły, warto zwrócić uwagę, że jak czytamy w uzasadnieniu do projektu ustawy, celem jest doprecyzowanie przepisów regulujących świadczenie szeroko pojętych usług hotelarskich w Polsce. Szkoda, że rząd podjął ten temat dopiero teraz, gdy centra wielu miast w Polsce opustoszały ze swoich stałych mieszkańców, a w kamienicach, blokach I budynkach, bez żadnej kontroli urządzono bardzo często uciążliwe mieszkania na wynajem. Projekt miał w teorii doprecyzować obowiązujące obecnie przepisy regulujące świadczenia usług hotelarskich I sprawić, że ustawowo zdefiniowane zostanie pojęcie usług, będzie uwzględniało także zjawisko najmu krótkoterminowego I tym, to działanie należy ocenić jako właściwe, choć spóźnione.
Dzięki proponowanemu rozwiązaniu ustawodawca chce skutecznie przeciwdziałać zjawisku szarej strefy w zakresie świadczenia usług hotelarskich, w tym najmu krótkoterminowego. Warto podkreślić, że dopiero dzisiaj autopoprawka trafiła do Sejmu, choć ustawa trafiła już w lipcu I dopiero teraz uwzględniono podnoszony przez Krajową Radę Spółdzielców postulat wprowadzający zakaz świadczenia usług hotelarskich w obiektach, o których mowa w artykule 35 ustęp 2. W obrębie nieruchomości lub jej części zarządzanej przez tą spółdzielnię albo w nieruchomości lub jej części, której ta wspólnota istnieje. Ale rzeczywiście w artykule trzydziestym dziewiątym jest zapis, uchwała walnego zgromadzenia spółdzielni mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1, jest podejmowana większością ponad 50 procent liczby uprawnionych do głosowania.
Podzielamy takie stanowisko, że ten zapis może spowodować, że ten przepis będzie martwy, gdyż uchwały Walnego Zgromadzenia po prostu nie będą podejmowane w związku z brakiem odpowiedniej liczby osób uprawnionych do głosowania I de facto ustawodawca, rząd powinien mieć świadomość I przemyśleć tą kwestię raz jeszcze. Także istotne, że refleksja, aby wprowadzić pewne zapisy I uwzględnić stanowisko spółdzielców, przyszła tak późno, ale widać, że wynikało to z powszechnej krytyki projektowanych początkowo rozwiązań. Autopoprawkę oceniamy, że idzie w dobrą stronę, gdyż rozszerza także uprawnienia do inicjowania kontroli przez stałych mieszkańców, które będą dotyczyć dotyczyć także zagadnień bezpieczeństwa I porządku publicznego. Uprawnienia w tym zakresie zgodnie z nową intencją autorów ustawy będą miały także spółdzielnie mieszkaniowe, wspólnoty oraz osoby zamieszkujące daną nieruchomość. Był to, tak jak już wspomniałem, postulat spółdzielni mieszkaniowych I wspólnot I dobrze, że został uwzględniony.
Pozwoli to stałym mieszkańcom mieć większy wpływ na ich bezpośrednie otoczenie w zakresie bezpieczeństwa I porządku publicznego. Rozszerzenie zakresu kontroli w obiekcie o zagadnienia bezpieczeństwa, porządku publicznego ma na celu, rzecz jasna, zdyscyplinowanie osób, które korzystają z najmu, jak I podmiotów, które udostępniają obiekty do najmu krótkoterminowego oraz ograniczenie sytuacji naruszania bezpieczeństwa I porządku publicznego, w tym wyeliminowanie zachowań naruszających bezpieczeństwo obiektu I jego mieszkańców oraz naruszeń porządku publicznego, podlega, polegających między innymi na krzyku, hałasie czy innych wybrykach zakłócających spokój, spoczynek albo wywołujących zgorszenie w miejscu publicznym. Trochę dziwny jest wpis pani marszałek, pani minister Pełczyńskiej-Nałęcz, która wskazała, że to mieszkańcy będą decydowali, czy mają za ścianą burdel. Znaczy muszę przyznać, że promowanie w ogóle takiej formuły uwłacza kobietom I radziłbym zwrócić uwagę pani minister, że tego typu wpisy chyba nie mieszczą się w kategorii, o której mówi pani, mówi rząd koalicji trzynastego grudnia. Król, klub parlamentarny Rozwój Plus opowiada się za dalszym procedowaniem projektów w komisjach, aby w realny sposób zabezpieczyć z jednej strony interes stałych mieszkańców budynków, w których występują lokale przeznaczone na wynajem krótkoterminowy, jednocześnie nie eliminować możliwości wynajmu krótkoterminowego, który w ostatnich latach stał się tańszą alternatywą dla wielu osób wybierających odpoczynek w Polsce.
Dziękuję bardzo.
Piotr Zgorzelski
Pan poseł Stanisław Tomczyszyn przedstawi stanowisko klubu parlamentarnego Polskie Stronnictwo Ludowe 3. Droga.
Stanisław Tomczyszyn
Panie marszałku, panie ministrze, wysoka izbo. Mam zaszczyt przedstawić w imieniu klubu parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego stanowisko wobec rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek I przewodników turystycznych, zawartego w druku sejmowym nr 2865. Turystyka jest dzisiaj jednym z najszybciej rozwijających się sektorów polskiej gospodarki. Z niej 1000000 Polek I Polaków, a także 1000000 gości odwiedzających nasz kraj. Dynamiczny rozwój rynku usług noclegowych oraz najmu krótkoterminowego wymaga dostosowania do współczesnych realiów.
Potrzeba tych zmian jest tym bardziej istotna, że Polska zobowiązana jest do stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady Unii Europejskiej dotyczącego gromadzenia I udostępniania danych w zakresie najmu krótkoterminowego lokali mieszkalnych. Celem tej tych regulacji jest zwiększenie przejrzystości rynku, poprawa bezpieczeństwa konsumentów oraz stworzenie skutecznych narzędzi monitorowania I egzekwowania obowiązujących I projektowanych przepisów. Na szczególne poparcie zasługuje prawne uregulowanie zjawiska najmu krótkoterminowego. Dynamiczny rozwój tego segmentu rynku sprawił, że mechanizmy ewidencji I kontroli stały się niewystarczające, zwłaszcza w odniesieniu do tak zwanych innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie. Szczególnie istotne jest utworzenie centralnego wykazu turystycznych obiektów noclegowych.
Projekt, projekt przewiduje zgłoszenie obiektu do ewidencji, nadawanie indywidualnych numerów identyfikacyjnych oraz przekazywanie danych przez platformy internetowe pośredniczące w najmie krótkoterminowym. Numer identyfikacyjny będzie musiał być podawany pod, przed publikacją ofert, co ułatwi klientom weryfikację legalności działalności oraz większych przejrzystość rynku usług hotelarskich. Z uznania należy również ocenić obowiązek posiadania regulaminów porządkowych we wszystkich obiektach świadczących usługi hotelarskie. Regulaminy będą określały podstawowe zasady korzystania z obiektu, czas trwania doby hotelowej oraz zasady dotyczące ciszy nocnej. Szczególnie ważne są również rozwiązania służącej ochronie małoletnich.
Speaker 74
Projekt wprowadza także szereg rozwiązań służących ochronie klientów korzystających z usług hotelarskich. Przewiduje sankcje za prowadzenie konsumentów w błąd co do rodzaju lub kategorii obiektu hotelarskiego, wzmacnia prawa klientów oraz umożliwia łatwiejszą weryfikację legalności świadczących usług. Jeśli chodzi o spółdzielnie mieszkaniowe, wspólnoty mieszkaniowe. Proponowane zmiany mają na celu zwiększyć podmiotowość między innymi stałych mieszkańców nieruchomości oraz ich zrzeszeń w postaci wspólnot mieszkaniowych I spółdzielni mieszkaniowych. Podstawową zmianą jest przyznanie wyżej wymienionego uprawnienia do zakazania najmu krótkoterminowego na obszarze ich działania.
Stanisław Tomczyszyn
Odbywać się to ma w drodze uchwały, która może dotyczyć części nieruchomości całości bądź pojedynczego lokalu. Projekt zakłada zatem przyjęcie bardzo szerokiego rozwiązania, które może ingerować w konkretne lokale, a zatem prawa I obowiązki ich mieszkańców. Z kolei przywrócenie kompetencji ustanowienia gminnych stref zakazu jest elastycznym instrumentem dla rady gmin przyznanym w celu adekwatnej reakcji. Przywrócenie regulacji, która była przedstawiana podczas prac nad projektem przez pana ministra Rasia jest krokiem naprzód. Potrzeba wprowadzenia projektowanego rozwiązania pozwala na dużą elastyczność radmin, które mogą stosować zarówno wyłączenia podmiotowe, na przykład dotyczące przedsiębiorców, przedmiotowe, na przykład ograniczenia dotyczące danego obszaru lub czasowe, na przykład możliwość najmu krótkoterminowego.
Speaker 72
Podsumowując, projekt odpowiada na realne potrzeby rynku usług hotelarskich oraz wyzwania związane z dynamicznym rozwoju najmu krótkoterminowego. Dlatego w imieniu klubu parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego wyrażam poparcie dla kierunku proponowanych zmian I wnosimy o skierowanie projektu do dalszych prac w komisji. Dziękuję bardzo.
Piotr Zgorzelski
Bardzo dziękuję. Pani poseł Daria Gosek-Popiołek przedstawi stanowisko klubu parlamentarnego Lewica.
Daria Gosek-Popiołek
W Krakowie w obecnej chwili znajduje się co najmniej 22000 miejsc noclegowych w najmie krótkoterminowym. Mówię
Daria Gosek-Popiołek
najmniej, ponieważ nie ma w tym momencie obowiązku prowadzenia tego rejestru. Kraków to to robi, niemniej jednak nie są to dane, które możemy uznać za wiarygodne. Ktoś powie, że jak na 1000000. Miasto to jest tylko jakaś statystyka, tylko liczba. Ale my w Krakowie liczymy to nieco inaczej.
Liczbą nieprzespanych nocy, bo ktoś robi imprezę, dzień po dniu, za każdym razem, w środku tygodnia, nie tylko w weekend. Liczbą telefonów na straż miejską czy na policję, które przyjeżdżają, legitymują I nie podejmują żadnych działań, bo nawet oficjalnie nie wiedzą, że tam jest prowadzona działalność patohotelarska. Anonimowością, gdy nie mamy sąsiadki, której można powiedzieć dzień dobry, którą można poprosić o podlanie kwiatków, z którą można nawiązać najprostszą relację. Brakiem poczucia bezpieczeństwa, gdy nasze dziecko nie zna sąsiadów, gdy każdej nocy, każdego wieczoru, każdego dnia spotyka kogoś innego. Awanturami, które wybuchają nieustannie, stukotem walizek o czwartej nad ranem.
To są liczby, z którymi my w Krakowie liczymy najem krótkoterminowy. Długo czekaliśmy na tę regulację. Długo na tę regulację czekał Kraków I bardzo wiele innych miast. I przyznam, że ta 1. Wersja była już obiecująca, gdy pojawiła się możliwość, by gminy mogły określać obszary miasta, na terenie których takiego najmu mogłoby nie być.
Bardzo mocno jako lewica walczyliśmy o to, by te zapisy wróciły. Bardzo mocno o przywrócenie tych zapisów walczyły ruchy miejskie, aktywiści, aktywiści I aktywistki. Z tego miejsca bardzo chciałabym podzielić, podziękować akcji dla Krakowa, która w ostatnich tygodniach zorganizowała akcję wysyłania zdjęć do premiera Tuska z pocztówek, ze zdjęciami tego, jak rzeczywiście wygląda patoturystyka I patohotelarstwo w Krakowie. Bardzo chciałabym podziękować stowarzyszeniu Dobranoc, która od wielu lat zabiega w Krakowie o takie regulacje. Cieszy mnie to, że oprócz tego, że wzmacniamy kompetencje gmin I dajemy im bardzo konkretne narzędzie, wzmacniamy również wspólnoty I spółdzielnie mieszkaniowe.
Jest naszym prawem wiedzieć, kto obok nas mieszka. Ale najważniejsze, jest prawem każdego człowieka, czuć się w swoim domu bezpiecznie, swobodnie, móc przespać całą noc. Dzięki tym regulacjom, dzięki rejestrowi, dzięki możliwościom przeprowadzenia kontroli damy mieszkańcom polskich miast, polskich gmin takie prawo. Ale kiedy mówimy o turystyce, musimy mówić o jeszcze jednym narzędziu, które jest komplementarne do tej ustawy, czyli o opłacie turystycznej. Bo w tym momencie drugą zmorą dużych polskich miast, ale również mniejszych miejscowości turystycznych, jest turystyka masowa.
Turystyka, której koszty przerzucane są na mieszkańców. Dlatego, że to oni muszą utrzymywać całą infrastrukturę, to oni muszą utrzymywać transport, to oni muszą utrzymywać służby, które dbają o czystość ulic. Dlatego ta ustawa nie będzie pełną, jeżeli nie będzie dotyczyła również wprowadzenia opłaty turystycznej. Te 2 mechanizmy, regulacje rynku najmu krótkoterminowego I opłata turystyczna są tymi mechanizmami, które pozwolą polskim gminom zarządzać ruchem turystycznym, które pozwolą mieszkańcom żyć w zrównoważonym I zbilansowanym mieście, w którym interesy turystów nie dominują nad interesami mieszkańców. I te 2 ustawy, te 2 rozwiązania muszą iść łącznie, Bo tylko wtedy rzeczywiście damy gminom I mieszkańcom narzędzia do tego, by miasta I gminy się rozwijały, by budżet tych gmin był stabilny I by mieszkańcy czuli swoją podmiotowość.
Mam nadzieję, że nikt te, że wszyscy zagłosujemy za tą ustawą. Mam też nadzieję, że prezydent Nawrocki ją podpisze, bo na te rozwiązania wiele polskich gmin czekało naprawdę zbyt dużo. Dziękuję.
Piotr Zgorzelski
Pan poseł Witold Tumanowicz przedstawi stanowisko klubu Konfederacja.
Witold Tumanowicz
Panie marszałku, wysoka izbo. Zostałem tutaj zainspirowany na samym początku jednak ogólna uwaga może zanim do samej ustawy. No najem krótkoterminowy jest legalną formą korzystania z własnej własności. Jeśli taka forma narusza spokój sąsiadów, jeśli przeszkadza komukolwiek bądź łamie prawo, to już są obecnie funkcjonujące przepisy dotyczące zakłócania porządku publicznego.
W takich przypadkach powinniśmy się zastanawiać raczej co do tego, jak skutecznie egzekwować te przepisy, niż zakazywać lub utrudniać ludziom możliwość rozporządzania własną własnością. I nie, to nie jest prawdą, że mamy prawo do tego, aby wiedzieć, kto obok nas mieszka. Naprawdę nie, to nie jest żadne prawo w tym zakresie. Każdy może rozporządzać swoje własną własnością, póki jest, póki nie narusza oczywiście porządku publicznego. I to jest moim zdaniem ogólna zasada, co do której powinniśmy się tutaj wszyscy zgadzać, no ale jak widać chyba nie do końca.
Natomiast co do samej ustawy, bo ona mówi o czym nieco mimo wszystko innym. Wprowadza ta ustawa szereg nowych obowiązków dla osób świadczących takie usługi, no wynajmujących swoje mieszkanie. Dodatkowo po wprowadzeniu auto poprawki to właśnie sąsiedzi będą mogli skutecznie zakazywać rozporządzenia własnym mieniem, nawet prewencyjnie, nawet jeśli nie przeszkadzamy, nawet jeśli ta działalność nie przeszkadza sąsiadom, nawet gminy będą miały taką możliwość, żeby zdecydować co do tego. Pojawia się więc pytanie, czy przy tworzeniu nowych zasad nie idziemy za daleko I czy nie kładziemy zbyt... Nie dokładamy zbyt wielu formalności I przeszkód przede wszystkim drobnym wynajmującym.
Projekt wprowadza obowiązek wpisu do ewidencji, numer ID, dodatkowe dokumenty, regulamin, obowiązki informacyjne I możliwość kontroli. Warto się zastanowić, osoba wynajmująca 1 czy 2 mieszkania być traktowana tak samo jak przedsiębiorca prowadzący taką działalność na dużą skalę. W konsultacjach zwracano uwagę na sztywne limity dotyczące liczby lokali I miejsc noclegowych, ale też na problemy wynikające z jednakowego traktowania różnych form I skali działalności. Do tego dochodzą wymagania przeciwpożarowe, oczywiście ważne, ale bezpieczeństwo musi być zapewniane, natomiast wymagania powinny być jasne I proporcjonalne do skali działalności. Tymczasem w konsultacjach zwracano uwagę, że przedsiębiorca ma składać oświadczenie o spełnianiu wymagań, mimo braku jednoznacznego katalogu minimalnych wymagań dla lokali najmu krótkoterminowego.
Dodatkowo słyszymy, że planowana jest zmiana w zakresie prawa przeciwpożarowego, więc ostateczne skutki tej ustawy nie są do końca znane. Mamy również opiekę skarbową za obowiązkowy wpis do ewidencji, opłatę skarbową za obowiązkowy wpis do ewidencji oraz jego zmianę. Skoro państwo samo nakłada obowiązek rejestracji trudno znaleźć uzasadnienie dla pobierania dodatkowej opłaty za jego wykonanie. Będziemy na pewno składać poprawkę, by z tej opłaty zrezygnować. Trzeba jeszcze przyjrzeć się karom administracyjnym, które mogą sięgać nawet pięćdziesięciu 1000 złotych.
Szczególnie w przypadkach drobnych wynajmujących wysokość sankcji powinna być proporcjonalna do skali działalności I charakteru naruszenia. Podsumowując, nie powinniśmy iść w stronę zakazywania najmu krótkoterminowego czy nawet jego ograniczenia. Powinniśmy pilnować, żeby nowe przepisy nie oznaczały nadmiernej liczby regulacji kosztów I formalności dla ludzi, którzy chcą legalnie wynajmować swoją własność, legalnie nią rozporządzać. W obecnym kształcie Konfederacja nie będzie popierać tej ustawy. Dziękuję.
Piotr Zgorzelski
Pani poseł Barbara Oliwiecka przedstawi stanowisko klubu Parlamentarnego Centrum.
Barbara Oliwiecka
Dziękuję ślicznie. Panie marszałku, panie ministrze, wysoka izbo. Szanowni państwo, w pierwszym projekcie ustawy rządowej ministerstwo napisało w uzasadnieniu jasno, w obszarze turystyki nie potrzebujemy rewolucji. I z tym określeniem w pełni się zgadzam, Bo rewolucje, jak wiemy z historii, bywają niebezpieczne, a rewolucje w ustawodawstwie potrafią zaburzyć pewien porządek prawny, zniszczyć zaufanie do państwa I skrzywdzić tych, którzy działają zgodnie z prawem legalnie. Dlatego powiemy, mówimy jasno, najem krótkoterminowy wymaga uregulowania, ale nie wymaga rewolucji.
Polacy kochają podróżować, robią to coraz częściej I szczególnie rodziny korzystają właśnie z mieszkań, apartamentów, z najmu krótkoterminowego.
Z danych wynika, że w ostatnich dwunastu miesiącach wśród rodzin korzystających właśnie z urlopu I z płatnych noclegów aż 66 procent wynajmowało całe mieszkanie lub dom. Decyduje o tym nie tylko wygoda, ale również też pieniądze, bo jest to tańsza forma wynajmu. Jeżeli podróżuje pięcioosobowa rodzina z trójką dzieci, tak jak moja, to apartament jest rozwiązaniem wygodniejszym. Jest kuchnia, jest więcej pokoi I jest to oczywiście rozwiązanie tańsze niż 2 pokoje hotelowe, a szczególnie przy małych dzieciach 2 pokoje hotelowe bywają problemem. Sama z takich apartamentów noclegów korzystałam, korzystam do dziś, chociaż dzieci są już dużo większe.
Założę się, że państwo też. I gdybym teraz się zapytała, kto z państwa korzysta z najmu krótkoterminowego podczas weekendowych wyjazdów czy urlopu, większość podniosłaby rękę. A gdybym się zapytała, a kto przy okazji takiego pobytu urządza awantury, rzuca butelkami, niszczy kamienice, zakłóca ciszę nocną? Nikt. No właśnie, bo większość klientów, zdecydowana większość klientów najmu krótkoterminowego, zachowuje się normalnie, grzecznie.
Przyjeżdża, odpoczywa, zwiedza, śpi I wyjeżdża. Nie zakłóca ciszy, nie demoluje kamienicy, mieszkania, nie terroryzuje sąsiadów. I oczywiście zdarzają się sytuacje skrajne, jak marszałkowska 58 w Warszawie, wiemy wszyscy z relacji, jak po dwudziestej trzeciej mieszkańcy wezwali policję, jak uczestnicy tej imprezy w tym lokalu rzucali butelkami w policję. I z takimi patologiami państwo musi działać sprawnie, skutecznie I bezkompromisowo. Ale taka marszałkowska 58 nie może pisać prawa dla całej Polski, bo patologia nie może dyktować rozwiązań ustawowych.
Nie można też przykładać jednej miary do wszystkich miast, do wszystkich sytuacji, Czym innym jest centrum Warszawy, Krakowa, Gdańska, a gdzie faktycznie dochodzi do bardzo dużej koncentracji najmu krótkoterminowego, co zakłóca normalne życie, ale czym innym są mniejsze miejscowości jak Kalisz, Leszno, Sandomierz czy Małe Wsie, gdzie takie mieszkania I apartamenty są bardzo ważnym elementem uzupełniania infrastruktury bazy noclegowej. 1 rozwiązanie nie może być automatycznie nakładane na wszystkie miasta, na wszystkie gminy. I właśnie dlatego popieraliśmy ten pierwotny kierunek ustawy. Mówili I mówimy jasno, tak dla rejestru, tak dla Centralnej Ewidencji I Numeru ID, tak dla jasnych zasad bezpieczeństwa, tak dla kontroli I tak dla ostrych kar dla podmiotów, które unikają kontrole, tak dla regulaminów, tak dla skutecznego prawa chroniącego klientów I przede wszystkim mieszkańców. Ale autopoprawka idzie zdecydowanie dużo dalej I tego nie popieramy, bo po 1.
Daje wspólnocie mieszkaniowej albo spółdzielni możliwość podjęcia uchwały, która po prostu nakazuje, zakazuje, przepraszam, która po prostu zakazuje najmu krótkoterminowego w całej nieruchomości. Właściciel, nawet jeżeli działał zgodnie z prawem, nawet jeżeli nie miał nigdy interwencji policji I nie generował żadnych problemów, może na podstawie tej uchwały po sześciu miesiącach zakończyć działalność. To jest właśnie zła odpowiedzialność zbiorowa I to jest przenoszenie ciężaru decyzyjnego na poziom relacji sąsiedzkich, często bardzo emocjonalnych. W piśmie do ministra Rudnickiego proponowaliśmy do, dokładnie coś odwrotnego. Reagować bardzo konsekwentnie na naruszenia porządku publicznego, a nie zakazywać działalności wszystkim.
2. Zmiana, która jest istotna, to tworzenie przez gminy całych stref zakazów najmu krótkoterminowego. My widzimy tą potrzebę, że samorządy chcą uregulować takie sytuacje, szczególnie tam, gdzie ten najem krótkoterminowy jest bardzo uciążliwy, ale pamiętajmy, że tworzenie sztucznych granic, tu można, tu nie można, tak jak w przypadku stref parkingowych, gdzie granicą czasem bywa 1 ulica, też jest krzywdzące. A poza tym te strefy muszą być oparte na danych, a nie mogą być łatwym narzędziem politycznym. Dlatego proponujemy, aby one były objęte obowiązkowymi konsultacjami społecznymi, żeby były jasne, ustawowe kryteria tworzenia takich stref w oparciu właśnie o dane.
Ostatnie zdanie panie marszałku, bo
Pani marszałek już przyszła.
Barbara Oliwiecka
Ostatnie zdanie, przepraszam, ale nie zdążyłam wszystkiego. Musimy chronić mieszkańców, musimy chronić klientów, musimy kontrolować przedsiębiorców, ale przede wszystkim musimy skutecznie egzekwować obowiązujące już prawo, bo hałas, który zakłóca ciszę nocną, jest tak samo szkodliwy I uciążliwy, czy pochodzi z najmu krótkoterminowego, czy z od regularnego naszego sąsiada, a policja w tym zakresie nie bywa skuteczna. I ostatnia rzecz. Pomyślmy o konsekwencjach, bo to jest bardzo trudno w tej chwili sobie to obliczyć, ale nadmierne uregulowanie tego rynku I łatwość w was, jaką możemy skreślać podmioty, które prowadzą najem krótkoterminowy, może doprowadzić do ograniczenia liczby miejsc noclegowych, a tym samym do wzrostu, co przełoży się bezpośrednio na portfele podróżujących Polaków, którzy w większości podróżują kulturalnie. Dziękuję ślicznie.
Monika Wielichowska
Dziękuję bardzo pani poseł. Nastąpiła w międzyczasie zmiana w prowadzeniu obrad. Zostanę z państwem do, do końca dzisiejszego dnia I zapraszam pana posła Kamila Bnuka Polska 2050. Bardzo proszę.
Kamil Wnuk
I bardzo nam miło pani marszałek, wysoka izbo, drodzy rodacy. Zacznę inaczej. Zgoda buduje, niezgoda rujnuje. To jest projekt ustawy, który jest odpowiedzią na zgłaszane przez mieszkańców, przez samorządy, przez wspólnoty mieszkaniowe, przez spółdzielnie problemy z uregulowaniem najmu krótkoterminowego od wielu, wielu lat. Dlatego niezmiernie się cieszę, że ten projekt ujrzał światło dzienne I pojawił się tutaj w miejscu, gdzie są procedowane polskie ustawy, czyli w polskim Sejmie.
Tym projektem jest efekt naszej wspólnej pracy. Z tego miejsca chciałem serdecznie podziękować całemu Ministerstwu Sportu panu ministrowi Rutnickiemu, całemu zespołowi panu ministrowi Rasiowi, panu ministrowi Borysowi, ale także koleżankom I kolegom z koalicji piętnastego października, którzy też uczestniczyli w procesie kompenmisowego projektu tak naprawdę, który uwzględnia tutaj zapotrzebowanie wszystkich stron najmu krótkoterminowego. Zarówno tych, którzy korzystają z tego najmu, jak I tych, którzy muszą mieszkać w budynkach, w którym ten najem krótkoterminowy jest prowadzony. Ale szczególnie chciałem podziękować pani minister Katarzynie Pełczyńskiej-Nałęcz, samorządowcom, ruchom miejskim I społecznym, którzy od ponad roku czasu mówią jak to jest ważne, jak to jest potrzebne, konkretną argumentacją I także mówieniem o tym w mediach, pokazywanym konkretnych argumentów I przykładów, dlaczego trzeba myśleć nie tylko o turystyce, ale także o mieszkańcach budynków, którym jest prowadzony najem krótkoterminowy. Niezmiernie się cieszę, że konsekwencja naszych działań pokazuje, że warto, ponieważ pięknie dzisiaj powiedział kolega mój z Koalicji Obywatelskiej poseł, minister Sławomir Mitras, z którym się w stu procentach tak naprawdę zgadzam, ponieważ taka forma tego projektu ustawy rozwiązuje problemy wszystkich z transportu.
Ale teraz przejdziemy trochę od ogółu do szczegółu. Najważniejsza zmiana, która w stosunku do tego co było wcześniej po tej autopoprawce to jest przyznanie różnych możliwości wspólnotom mieszkaniowym oraz spółdzielniem mieszkaniowym. Przede wszystkim możliwość wprowadzenia zakazu świadczenia usług RBNB na budynkach, których, którymi zarządzają. To jest bardzo ważne I fundamentalne podejście, to jest całkowita zmiana w stosunku do tego, co było mówione wcześniej przez rząd, ale to jest coś, co jest dobre dla mieszkańców I to jest coś, co jest sprawiedliwe dla wszystkich uczestników tego rodzaju działalności. 2.
Bardzo istotna I niezbędna rzecz to jest autopoprawka wzmacniająca kompetencje samorządu terytorialnego. Samorząd tak naprawdę dzięki tej ustawie będzie miał możliwość wpływania I decydowania o tym, jaka część mojego miasta, mojej gminy ma służyć jako część inwestycyjna, a gdzie byśmy chcieli, mamy wizję jako samorządowcy, jako gospodarze mieć miejsca, gdzie mają powstawać nowe osiedla, gdzie mają zamieszkiwać młodzi ludzie. Mamy walczyć z tą depopulacją. Jeżeli chcemy, żeby była w Polsce zlikwidowana depopulacja, to dajmy narzędzia samorządowcom. A takim narzędziem między innymi jest ta autopoprawka do tego projektu ustawy.
Wreszcie 3. Istotna, nie wiem czy nie najważniejsza sprawa, to jest nasze bezpieczeństwo. Zarówno bezpieczeństwo osób, które korzystają z najmu krótkoterminowego, bo mamy ten rejestr, ale przede wszystkim bezpieczeństwo osób mieszkających w budynkach, których jest prowadzony najem krótkoterminowy. Autopoprawka daje możliwość zareagowania na naruszenie bezpieczeństwa I porządku publicznego. Każdy tak naprawdę wspólnota, spółdzielnia, mieszkańcy mogą składać wniosek, jeżeli trzykrotnie w ciągu pół roku będzie naruszony regulamin.
To jest bardzo ważna rzecz I bardzo potrzebna I niezbędna do realizacji. Ale dostotna regulacja to jest taka, która nie walczy z przedsiębiorcami. Tylko tu nie chodzi o zakaz działalności gospodarczej, ani o walkę z turystyką, tylko chodzi o taką regulację, która stworzy dobre możliwości także dla tych uczciwie prowadzących taki rodzaj działalności przedsiębiorców. Chodzi tylko w tym momencie o przywrócenie tej równowagi pomiędzy tymi, którzy prowadzą taką działalność, a tymi, którzy muszą mieszkać I funkcjonować w tych budynkach. Polska 2000 e e 50 popiera ten projekt ustawy, uważamy, że jest bardzo dobrym
Remisem. Natomiast też mamy do niego uwagi. Co do uwag to ja się zgadzam praktycznie z tym, powiedział tutaj poseł Sławomir Nitras. Przede wszystkim jak chodzi o spółdzielnie mieszkaniowe, no to jeżeli powinno być to zarząd, a nie walne zgromadzenie, ale na drodze ustępstwa ma być to walne zgromadzenie, ale natomiast musi być to normalną, zwykłą większością głosów, tak jak każde inne głosowanie. To I tak jest trudne do organizacji w dużych spółdzielniach mieszkaniowych.
Mamy jeszcze mniejsze poprawki, które nie mają wpływ na główną część ustawy, ale na pewno jeszcze bardziej zwiększą możliwości tej regulacji, aby była ona adekwatna I żeby nikt tutaj nie miał wątpliwości, jaki jest jej cel. Serdecznie dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję bardzo I zapraszam pana posła Jarosława Sachaiko o demokracja bezpośrednia.
Jarosław Sachajko
Szanowna pani Marszałek, Wysoka Izbo, panie Ministrze. Ten projekt dotyka realnego problemu I dlatego jego cel zasługuje na poparcie. Mieszkanie jest przede wszystkim miejscem do życia. Człowiek ma prawo wrócić po pracy do domu, odpocząć, położyć dzieci, spać I mieć w swoim własnym mieszkaniu spokój. Nie powinien być skazany na nocne imprezy, trzaskanie drzwiami, krzyki, nieustanną rotację przypadkowych, uciążliwych lokatorów.
Tylko, że rozwiązując ten problem, państwo, koalicja rządząca sięga od razu po bardzo głębokie, głębokie rozwiązania, ingeruje w prawo własności. Autopoprawka daje wspólnocie lub spółdzielni możliwość wprowadzania zakazu najmu krótkoterminowego w nieruchomości. Właściciel, który legalnie kupił lokal I legalnie go wynajmuje, może więc utracić możliwość dalszego prowadzenia tej działalności. I tutaj mam zasadnicze pytanie, dlaczego państwo od razu ogranicza właścicielowi sposób korzystania z jego mieszkania, zamiast najpierw rozszerzyć I skutecznie egzekwować już istniejące przepisy dotyczące zakłócania spokoju I spoczynku nocnego. Jeżeli problemem jest hałas, pijacka awantura czy impreza do czwartej nad ranem, to każmy sprawcę szybko I skutecznie.
Rozważmy rozszerzenie postępowania przyspieszonego. Niech sprawca odpowiada natychmiast, a nie wtedy, kiedy turysta już dawno wyjechał z miasta albo z Polski. I takie rozwiązanie miałoby jeszcze jedną ogromną zaletę, bo ciszą, bo ciszę nocną potrafi zakłócić nie tylko turysta, potrafi ją zakłócić również stały mieszkaniec, który urządza imprezy co weekend, puszcza muzykę do rana albo zatruwa życie całej klatce. Dlaczego sąsiad ma być lepiej chroniony przed hałaśliwym turystą niż przed hałaśliwym właścicielem mieszkania obok? Prawo powinno chronić ciszę I spokój wszystkich mieszkańców niezależnie od tego, kto ten spokój narusza.
Dlatego popieram cel ustawy, ale uważam, że kolejność powinna być inna. Najpierw skuteczne karanie sprawców, potem dopiero najbardziej dolegliwe ograniczenie prawa własności. Państwo powinno zacząć od środka najmniej ingerującego w prawo obywatela, bo prawo do spokojnego życia jest bardzo ważne, ale prawo własności również jest fundamentem naszego państwa. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję bardzo panie pośle. To był ostatni głos w debacie I przechodzimy do pytań. Wyznaczam czas na zadanie pytania jedną minutę. Zamykam też listę, więc jeśli ktoś z państwa chce się dopisać to jest właśnie ten moment. Mamy 18 osób zapisanych do pytania I jako pierwszego zapraszam pana posła Witolda Tumanowicza z Konfederacji.
Witold Tumanowicz
Pani Marszałek, Wysoka Izbo. W ustawie mowa o tym, że właściciel będzie musiał złożyć oświadczenie o spełnianiu obowiązków przeciwpożarowych. W konsultacjach zwracano uwagę na brak jednoznacznych wymagań sanitarnych, przeciwpożarowych I dotyczących wyposażenia lokalu, najmu krótkoterminowego. Czy takie wymagania zostaną jasno określone przed wejściem w życie obowiązkowych tych przepisów, tak aby wynajmujący dokładnie wiedział, czego dotyczy składane przez niego oświadczenie. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję bardzo I zapraszam pana posła Łukasza Ściebiorowskiego.
Łukasz Ściebiorowski
Pani Marszałek, wysoka izbo panie ministrze. Rynek turystyczny I hotelarski przez ostatnie lata zmienił się. Najem krótkoterminowy stał się myślę takim trwałym elementem gospodarki, ale państwo zbyt długo nie nadążało za rzeczywistością. Dziś warto podjąć się uporządkowania tego elementu turystyki, bo to ważne I dla turystów, dla mieszkańców I uczciwych przedsiębiorców. I trudno nie zauważyć, że też przez ostatnie lata rządów Prawa I Sprawiedliwości dużo mówiono o uszczelnianiu państwa, a tak w podstawowej sprawie jak uporządkowanie rynku najmu krótkoterminowego zabrakło skutecznych, systemowych rozwiązań.
Problemy były znane, analizy były prowadzone, ale chaos pozostawał. Warto go uporządkować, dać samorządom realne narzędzia kontroli, zwiększyć bezpieczeństwo gości I mieszkańców oraz prowadzić przejrzyste zasady dla całej branży. I tu mam pytania, czy ministerstwo szacuje, jak duża część rynku najmu krótkoterminowego może obecnie funkcjonować poza oficjalnymi ewidencjami? Jak nowe przepisy w praktyce wzmocnią pozycję mieszkańców I samorządów w sytuacjach, gdy w lokalach wynajmowanych krótkoterminowo dochodzi do zakłócania porządku lub innych naruszeń Dziękuję bardzo.
Henryk Szopiński
bardzo. Pani Marszałek, Wysoki, bo panie ministrze, uporządkowanie dynamicznie rozwijającego się rynku najmu krótkoterminowego jest potrzebne zarówno z punktu widzenia bezpieczeństwa I ochrony praw turystów, jak I zapewnienia uczciwej konkurencji z hotelami, pensjonatami oraz innymi legalnie działającymi obiektami noclegowymi. Jasne zasady powinny również ułatwić samorządom skuteczniejsze monitorowanie lokalnego rynku usług turystycznych. Chciałbym zapytać, jakie konkretne korzyści z utworzenia centralnego wykazu odniesie turysta? Czy przed dokonaniem rezerwacji będzie mógł łatwo sprawdzić, czy dany apartament lub inny obiekt działa legalnie?
I 2. Pytanie, jak rząd zamierza zagwarantować, że nowe obowiązki administracyjne nie staną się nadmiernym obciążeniem dla drobnych przedsiębiorców gospodarstw agroturystycznych oraz osób wynajmujących pojedyncze pokoje czy mieszkania. Dziękuję bardzo.
Lidia Czechak
Szanowna Pani Marszałek, panie ministrze, rząd uzasadnia ten projekt koniecznością wykonania przepisów Unii Europejskiej, ale rozporządzenie unijne dotyczy przede wszystkim rejestracji, gromadzenia I wymiany danych dotyczących najmów krótkoterminowego oraz obowiązku platform internetowych. Tymczasem polski rząd wykorzystuje tę okazję do znacznie szerszego uregulowania rynku I objęcia nowych podmiotów dodatkowymi obowiązkami. Dlatego pytam, które konkretne obowiązki nakłada na tę ustawę na polskich właścicieli mieszkań drobnych przedsiębiorców, wynikają wprost z prawa Unii Europejskiej, a które są już własną inicjatywą obecnego rządu. I dlaczego pod hasłem wdrażania prawa europejskiego tworzycie państwo system, w którym właściciel wynajmujący własny lokal będzie musiał się liczyć z rejestracją, kontrolą I dotkliwymi sankcjami? Bo państwo tworzycie centralny wykaz obiektów noclegowych, nowe obowiązki rejestracyjne, kontrolne, informacyjne, ale jednocześnie przewidujecie dotkliwe sankcje administracyjne.
Tylko że tym przepisom nie będą podlegały wyłącznie wielkie firmy czy międzynarodowe platformy. Dotną one również zwykłego Polaka, który posiada 1 mieszkanie, pokój lub domek I chce okresowo go wynająć. Dlatego pytam, czy kara sięgająca nawet 50000 złotych może być zdaniem rządu proporcjonalna wobec drobnego właściciela, który dopuści się uchybienia przy wynajmie jednej nieruchomości.
Wioletta Kulpa
Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Rząd mówi o wynajmie nie dłuższym niż 30 dni, w ustawie zapisuje krócej niż 30 dni. Czy umowa zawarta dokładnie na 30 dni będzie więc prostym sposobem ominięcia całego systemu? Projekt nakłada na gminy obowiązki rejestracyjne, kontrolne I administracyjne, a SR twierdzi, że ich zadania się nie zwiększą. Komputerowy rejestr nie przeprowadzi kontroli mieszkania I nie wyda decyzji.
Proces legislacyjny u nas jeszcze trwa, a do 30 września gminy mają przekazać dane do Centralnego Wykazu Turystycznych Obiektów Noclegowych. Czy umowy zawierane zatem na 30 dni dokładnie, albo odnawiane co 30 dni, wyłączone z ceptonu, obowiązków, z obowiązków hotelarskich I kar. Na jakiej podstawie w OSR stwierdzono, że zadania gmin nie wzrosną, skoro gminy mają przyjmować nowe dokumenty, dostosowywać dotychczasowe wpisy, obsługiwać zgłoszenia mieszkańców, prowadzić kontrole, zawieszać wpisy I przygotowywać wnioski o kary. Ile roboczogodzin I kontroli rocznie rząd prognozuje dla poszczególnych gmin? Jak gmina ma stosować limit sześciu lokali w budynku, mające na przykład 200 mieszkań, gdy centralny rejestr zgłoszonych zostanie, do centralnego zostanie zgłoszonych tylko 7 lokali.
Dziękuję bardzo.
Monika Wielichowska
I zapraszam pana posła Grzegorza Lorka, ale nie widzę pana posła, więc zapraszam panią poseł Iwonę Karolewską.
Iwona Karolewska
Pani Marszałek, panie Ministrze, Wysoka Izbo. Turystyka to bardzo ważna gałąź polskiej gospodarki. To prawie 5 procent PKB, 180000000000 złotych w 2000 dwudziestym piątym roku. Ważnym graczem na tym rynku jest właśnie najem krótkoterminowy, który przez lata rozwijał się szybciej niż przepisy. Ustawa ma uporządkować ten rynek, ograniczyć starą, szarą strefę, zapewnić bezpieczeństwo turystom I mieszkańcom.
Autopoprawka zwiększa wpływ mieszkańców wspólnot mieszkaniowych spółdzielni na możliwość świadczenia usługi najmu krótkoterminowego. Panie ministrze, ustawa zakłada, że zgodę na świadczenie usługi najmu krótkoterminowego musi wyrazić uchwała z głosami pięćdziesięciu procent procent mieszkańców. Czy osoby świadczone, posiadające mieszkania, ale świadczące w nich najem krótkoterminowy
Również będą mogły brać udział w tym głosowaniu. Dziękuję bardzo.
Kamil Wnuk
Pani Marszałek, Wysoka Izbo, drodzy Rodacy. Ja dziękuję za tą dzisiaj dyskusję na temat najmu krótkoterminowego. To bardzo ważne, że tak wielu parlamentarzystów interesuje się tą sprawą I tym tematem. Natomiast widzę, że część posłów, którzy nie prezentują stanowiska, ale po prostu chcieli zabrać, zadać pytania, jeszcze nie mieli okazji zapoznać się z tym projektem ustawy, bo pytanie, które które panie akurat w sprawie sprawiedliwości I przedszkolu zadawały, wszystkie są w tym projekcie ustawy, w tej autopoprawce bezpośrednio wpisane. Dlatego zapraszam te osoby, które są akurat zainteresowane dyskusją na temat tej ustawy, jutro na jedenastą 30 do sali 106 w Sejmie, gdzie odbędzie się dodatkowe konsultacje z samorządowcami, z organizacjami pozarządowymi, które w tym procesie uczestniczą.
A jeszcze 1 kwestia, jeżeli chodzi o ten projekt ustawy, taka niewielka, ale jednak dosyć istotna, spółdzielnie mieszkaniowe. Decyzja spółdzielni mieszkaniowych w tej kwestii o ograniczeniu tego najmu krótkoterminowego ma być podjęta przez walne zgromadzenie, ale przez uwaga 50 procent członków danej spółdzielni mieszkaniowej. No to jest raczej granica nieosiągalna, stąd też tutaj pytanie, naprawdę jest potrzebna zmiana w tej w tej legislacji. No I zgłosiliśmy, zgłosimy taką poprawkę, chyba że tutaj rząd ma jakieś inne pomysły na tą sprawę. Dziękuję.
Anna Krupka
Pani Marszałek, wysoka izbo. Proponowana autopoprawka powinna dawać realną kontrolę nad ich otoczeniem. Powinni mieć wpływ I możliwość zablokowania tak zwanych patohoteli. Ale czy jednak to proponowane rozwiązanie nie jest fikcją? Bo po 1.
Wspólnota musi przyjąć uchwałę w głosowaniu z udziałem co najmniej pięćdziesięciu procent, co jest także o tyle trudne, że w głosowaniu bierze udział właściciel wynajmowanego, wynajmowanego mieszkania czy apartamentu, a na przykład dla porównania w przypadku zgody na sprzedaż alkoholu na terenie wspólnoty, to przedsiębiorca musi uzyskać taką zgodę uchwałą z w głosowaniu z udziałem co najmniej pięćdziesięciu procent członków danej wspólnoty. Poza tym, nawet jeśli wspólnota, nawet jeśli wspólnota podejmie taką uchwałę, to jednak mamy 6 miesięcy karencji I nadal funkcjonuje najem krótkoterminowy, który jest uciążliwy dla mieszkańców.
Karolina Pawliczak
Szanowna pani Marszałek, Wysoka Izbo. Zmiana ta diametralnie przesuwa środek ciężkości, wspor o najem krótkoterminowy, dając wspólnotom, spółdzielniom mieszkaniowym oraz gminom prawo do wprowadzenia całkowitego zakazu lub ograniczenia tej uciążliwej działalności. Zmiana ta zapewne zatrzyma również niekontrolowany rozwój tak zwanych patohoteli, niszczącej tkankę społeczną miast, drastycznie też podnoszącą ceny wynajmu długoterminowego I generującą uciążliwy hałas oraz brak bezpieczeństwa dla stałych lokatorów. To na pewno działanie na rzecz ochrony praw mieszkańców. Ważny I potrzebny, wyraźny zwrot w stronę rygorystycznej regulacji rynku mieszkalnictwa I turystyki.
Stanowi to próbę zbalansowania interesów społecznych kosztem swobody działalności komercyjnej w lokalach mieszkalnych, co przenosi ostateczny ciężar decyzji, ewentualnych sporów prawnych na poziom lokalnych samorządów oraz samych mieszkańców. Bardzo dobrze panie ministrze, że ta nowelizacja ma szansę wejść w życie I uspokoić tę newralgiczną sferę ustalenia zasad współżycia społeczno-gospodarczego. Bardzo dziękuję.
Tadeusz Tomaszewski
Pani Marszałek, Wysoki Sejmie to ważna ustawa, która będzie regulować wzajemne relacje między mieszkańcami. 1 z, 1 z tych rozwiązań mówi o tym, że jeśli służby porządkowe stwierdzą w ciągu pół roku 3 zakłócenia porządku, hałasu lub bezpieczeństwa, to będzie zobowiązanie do gminy wykreślenia z z rejestru właśnie tej nieruchomości. Czy to rozwiązanie nie będzie powodować właśnie wiecznie toczących się sporów? Sporów mówiących o tym, że życzliwie donoszą na życzliwych, a rozstrzygać ma gmina na podstawie właśnie opinii organów dbających o bezpieczeństwo I porządek. Czy tutaj nie trzeba bardziej jasnych przepisów mówiących, jakie rodzaje wykroczeń I zakłócania porządku są przesłanką do wykreślenia z rejestru.
Sławomir Nitras
Ja... Dziękuję panie Marszlak. Ja w podobnej sprawie jak pan poseł Tomaszewski, mam podobne tematy, nie wiem czy to samo mam na myśli, ale ja bym ciężar przeniósł na policję, nie organy, bo możemy dojść do sytuacji kiedy, a na przykład wyobraźmy sobie, że ja wynajmuję apartament, a obok, ale nie jestem właścicielem, nie jestem mieszkańcem. I na przykład dzwonię po policję, bo obok jest impreza. Ja nie mogę się poskarżyć, bo to nie jest, bo to nie jest moje.
W hotelu takich sytuacji nie ma. W hotelu jak przyjeżdża policja z interwencją, policja robi notatkę I policja może stwierdzić, że zabieramy koncesję na alkohol albo robimy jakieś restrykcje. Tu jest tworzona konstrukcja, że mieszkaniec musi się poskarżyć policji, a jak się sąsiad poskarży niebędący mieszkańcem albo ktoś, kto przechodzi ulicą I widzi, że przez okno ktoś szampana leje albo gaśnice. Takie przypadki w centrum Warszawy były. Pytanie czy tutaj ciężar nie powinien być przeniesiony na policję.
A jeżeli powinien być przeniesiony na policję, tak uważam, to pytanie dlaczego 3. To znaczy jak w hotelu ktoś zrobi burdę to I awantura to wystarczy 1, a w lokalu na wynajem muszą być, muszą być 3, ponieważ trzeba ich wysłać w ostatnie zdanie. Namawiałbym państwa do tego, do dwóch rzeczy. Do tego, żeby te sankcje zrobić jak najbardziej przepisami ogólnymi, takie które dotyczą restauracji, hotelu, a nie żeby otworzyć lex specialis, specjalnie do, do tego, żeby to było spójne. Tak jest tu, tak samo tu.
I 2. Rzecz, prośba. Uważam, że jest bardzo ważne. My tę ustawę poznaliśmy dzisiaj. Mówicie o pół roku vacatio legis.
Okej. Uważam, że bardzo ważne, pani marszałek to jest też dla, do nas do Sejmu, ponieważ przepisy wyszły z Rady Ministrów dzisiaj, bardzo ważne są konsultacje społeczne w tej sprawie I parlamentarne I równolegle, żebyście wy zrobili, bo drobne rzeczy mogą być przyczyną problemów. Nie spieszmy się, lepiej później o miesiąc uchwalić to prawo, ale żeby każdy w tej sprawie mógł się wypowiedzieć. Dziękuję bardzo.
Klaudia Jachira
Panie marszałkini, wysoka izbo, panie ministrze, z całą sympatią do pana, ale tak. Rozmawiamy o najmie krótkoterminowym I po tej auto poprawce, która dzisiaj się pojawiła, mam wrażenie, że zostało to przygotowane, napisane przez bogatych ludzi, przez posłów, posłanki, przez ministrów dla bogatych ludzi, a naprawdę nie dla 1000000 osób, których po prostu nie stać na spanie w drogich hotelach I jedyną możliwością podróżowania, wyjazdu na chociaż krótki urlop jest skorzystanie z najmu krótkoterminowego, bo ta, bo ta, nie mają innej alternatywy. I uważam, że jest to bardzo jawne, aż proszenie się po tej autopoprawce o to, aby było antagonizowanie mieszkańców jednych I drugich. Tych, którzy jedni I 2. Mają ten sam akt własności do danego lokalu, a postanowiliśmy, czy ta izba chce postanowić ich dzielić na mieszkańców stałych I mieszkańców, którzy nie wiem, ile nocy trzeba będzie spać w danym lokalu, żeby zasłużyć na status mieszkańca stałego, bo myślę, że my wszyscy tutaj jak jesteśmy nie zasłużymy na status mieszkańca stałego, bo mamy 2 tygodnie sejmowe, więc was 2 tygodnie nie ma w swoich mieszkaniach.
Naprawdę przeregulowane prawo, niemyślące o mieszkańcach, o ludziach, którzy chcą podróżować. Doprowadzi to do tego, że turystyka ograniczymy bazę noclegową. Doprowadzi to do tego, że turystycznie, znaczy musimy sobie odpowiedzieć na pytanie, czy my chcemy, abyśmy byli potęgą turystyczną, jak zaczynamy być? Czy my najpierw robiliśmy wszystko, żeby zachęcić cały świat do przyjeżdżania do Polski, a teraz zrobimy wszystko, żeby skurczyć bazę noclegową. Naprawdę nie tędy droga.
A kto za to zapłaci? Zapłacą ludzie, których nie stać na drogie hotele I zapłacą ludzie, którzy odważyli się w Polsce wynająć 1 mieszkanie na krócej niż 30 dni. Proszę o zmianę I wycofanie się z tej autopoprawki.
Zofia Czernow
Pani Marszałek, Wysoki Sejmie, panie Ministrze. Niezależnie jakie dyskusje są, bo są różne głosy, co jest ważne, bardzo potrzebna jest regulacja w zakresie najmu krótkoterminowego. Regulacja porządkująca wiele spraw, które do tej pory nie były uporządkowane. Bardzo
Ważne są uprawnienia dla samorządów. Potrzebna jest bowiem równowaga, nie chodzi o antagonizmy, równowaga między stałymi mieszkańcami, między mieszkańcami a turystami. Obecnie na skutek wielu zaburzeń I dysproporcji I braku regulacji, miejscowości turystyczne się wyludniają. Była mowa o Zakopanem, ale tak samo jest w Karpaczu. Każdego roku jest mniej mieszkańców.
Podobnie Szklarska Poręba ma takie trendy, a przecież nie o to chodzi. Chodzi o harmonijny czy jakiś zrównoważony rozwój. Jestem przekonana, że w dalszym etapie prac legislacyjnych pewne jeszcze niedoskonałości czy problemy wynikające z tej ustawy zostaną uporządkowane I będzie to dobry, dobra ustawa. Dziękuję bardzo.
Jarosław Sachajko
Pani Marszałek, Wysoko Izbo, panie ministrze, pani poseł, miejscowości się wyludniają, bo tam nie ma pracy. W Zamościu największym pracodawcą jest szpital, a później urząd miejski. Dlatego, bo zlikwidowano delię, zlikwidowano zakłady mięsne, zlikwidowano fabryki meblowe. Wszystko polikwidowane, dlatego się wyludniają. Mimo wszystko zachęcam panią do jeszcze raz wysłuchania wystąpienia pani poseł jak I ryb 1.
Raz w tej mównicy o tym mówię, bo bardzo dużo racji mam. A chciałem zapytać pana ministra, co dokładnie zmieniło się między 21 lipca a 2 września 2000 e 26 roku, że rząd najpierw uznał ingerencję wspólnot I spółdzielni w najem krótkoterminowy za rozwiązanie budzące poważne wątpliwości co do konstytucji, a następnie sam zaproponował możliwość wprowadzenia całkowitego zakazu takiej działalności. Dlaczego ministerstwo nie zmieniło wykluczenia zakłócania ciszy nocnej, miru domowego do sądów dwudziestoczterogodzinnych, zamiast tak drastycznie ingerować w prawo własności. Dziękuję.
Danuta Jazłowiecka
Dziękuję pani marszałek. Pani marszałek, panie ministrze, wysoka izbo. Najem krótkoterminowym coraz częściej żyją nie tylko turyści I wynajmujący, ale również mieszkańcy całych wspólnot. Z jednej strony jest to ważna część rynku turystycznego, która daje ludziom możliwość znalezienia tańszego noclegu, z drugiej brak jasnych zasad może oznaczać problemy z bezpieczeństwem, hałasem, a także nieuczciwą konkurencją wobec przedsiębiorców, którzy legalnie prowadzą działalność hotelarską. Potrzebujemy przepisów, które nie będą zabijały tego rynku, ale wprowadzą na nim porządek.
Jednocześnie musimy uważać, aby nowe regulacje nie sprawiły, że krótkoterminowy najem stanie się dostępny wyłącznie dla dużych podmiotów, a stracą na tym osoby, które wynajmują swoje mieszkanie czy, czy pokój. Moje pytanie do pana ministra. W jaki sposób rząd zamierza monitorować skutki nowych przepisów, aby z jednej strony skutecznie ograniczyć szarą strefę I zapewnić bezpieczeństwo turystów oraz mieszkańców, a z drugiej nie doprowadzić do nadmiernego obciążenia małych, uczciwie działających wynajmujących? Jak sprawdzona będzie rzetelność skarg mieszkańców, by uniknąć zwykłej sąsiedzkiej złośliwości? I ostatnie pytanie, samorządy otrzymają prawo do lokalnego zarządzania rynkiem nieruchomości, na przykład poprzez wprowadzenie limitów lub stref wolnych od najmu krótkoterminowego przy przeludnionych centrach miast, co pozwoli chronić historyczne dzielnice przed wyludnieniem.
Jak dokładnie mają działać strefy wolne od najmu? Dziękuję.
Mariusz Krystian
Wysoki Sejmie, panie ministrze, tak z powiedzenie, że dobrymi chęciami jest pikło wybrukowane, bo wiadomym jest, że znaczna część, duża część rynku najmu krótkoterminowego działa tak naprawdę w szarej strefie. I żadne regulacje prawne, oprócz oczywiście oficjalnych interwencji policji w sytuacjach kryzysowych, tutaj nie pomogą. No bo przecież jako właściciel takich lokali, lokalu można sobie zaprosić kolegów, przyjaciół, rodzinę, przedstawić ich jako właśnie takie osoby. No I w zasadzie jeśli nie dojdzie do jakiegoś ciężkiego naruszenia prawa, no to sytuacja nie jest do rozwiązania, bo przecież policja może kilkukrotnie przyjeżdżać wieczorem lub nocą, bo na przykład jest zakłócana cisza nocna, co przecież dzisiaj w normalnych relacjach na osiedlach bardzo często się dzieje. Jak państwo zamierzacie w tym temacie I w takiej kwestii rozwiązać ten problem?
Czy próbujecie tą regulacją również uregulować takie typu kwestie? I 2., czy państwo planujecie monitorować sytuację, w której nadmierne zakazy dotyczące najmu krótkoterminowego realizowanego na przykład przez uchwały stosownych Rad Miejskich, Rad Gmin mogą doprowadzić do zmniejszenia ruchu turystycznego I tym samym kryzysu branży. Dziękuję bardzo.
Bartosz Romowicz
Szanowna Pani Marszałek, szanowni państwo ministrowie, Zaka Izba. Ja się wypowiem jako samorządowiec z dziewięcioletnim stażem w gminie, której kilka 1000 miejsc noclegowych, z czego znaczna część w najem krótkoterminowym jest, ale także jako mieszkaniec bloku, w którym zdecydowana większość mieszkań jest właśnie w tym najem krótkoterminowym. I tak oceniając w skali szkolnej, jest to ustawa na czwórkę z plusem, za co dziękujemy. Nie jest idealnie, jest dobrze, prawie, prawie bardzo dobrze. Natomiast martwi mnie inna rzecz I to jest raczej prośba I apel do do pana ministra I do ministerstwa, my musimy jeszcze rozwiązać inne tematy, jak chociażby temat odpadów komunalnych.
To jest bardzo prosty przykład. Dzisiaj osoby, które mają najem krótkoterminowy opłacają opłatę za odpady komunalne od osoby. I jeżeli mają przykładowo apartament na 4 osoby, płacą 4 razy stawkę I jako osoba fizyczna tak płacą. Natomiast tak naprawdę zgodnie z przepisami dotyczących odpadów komunalnych powinni mieć podpisaną działalność, umowę z działalnością, jako działalność gospodarcza z przedsiębiorcą, który odbiera odpad I powinien te odpady oddawać. Jeżeli mogę proszę dokończyć panie marszałku.
Odpowiednie odpady oddawać jako suma odpadów objętościowo I znowu powinni płacić, więc idziemy w dobrym kierunku, ale my musimy jeszcze zmienić kilka rzeczy w innych ustawach, które sprawią, że ten cały system będzie spójny I ten najem będzie uregulowany w stu procentach, a nie tylko w części. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję I ostatnie pytanie należy do pana posła Artura Łąckiego.
Artur Łącki
Pani Marszałek, Wysoka Izbo, panowie ministrowie. Najpierw trzeba powiedzieć, że o wiele lepiej jest, jak ta ustawa wejdzie w życie, niż gdyby jej nie było. Do tej pory mamy totalne bezhołowie I tak naprawdę szarą strefę. Doprowadziliśmy naszymi przepisami lub brak przepisów do takich ewenementów jak chociażby miasto I gmina Dziwnów, w której, proszę państwa, jest więcej mieszkań niż mieszkańców. Tak to wygląda, więcej mieszkań niż mieszkańców.
Ja wszystkim tym, którzy się boją o przedsiębiorców z tak zwanego najmu krótkoterminowego, że oni nie będą zarabiali, że uciekną od interesu, że będzie mało miejsc turystycznych, nie martw się o to. Ani miejsc turystycznych nie będzie mniej, ani droższe nie będą. I nie możemy o tych ludziach mówić, że to są przedsiębiorcy. To są rentierzy. Przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą, opłaca wszystkie podatki od początku do końca.
To jest przedsiębiorca. To są rentierzy, a nie mam nic przeciwko do rentierów. Ale jeśli prowadzą działalność gospodarczą to przynajmniej po części powinni płacić takie same, mieć takie same obowiązki jak ci przedsiębiorcy. 1 przykład pani pani minister. Jeśli rentier ma mieszkania o łącznej powierzchni 1000 metrów kwadratowych, to płaci podatku do urzędu gminy 1000 złotych, dlatego że taki jest podatek, niecałe złotówkę za metr kwadratowy.
Jeśli przedsiębiorca hotelowy ma pensjonat o powierzchni tysiąca metrów kwadratowych, to do tej samej gminy płaci 34000 złotych podatku rocznie. To jest ta różnica. Co do śmieci to czasami się dziwię samorządowcom, śmieci można łatwo załatwić, śmieci trzeba po prostu liczyć od ilości zużytej wody, tak jest liczone to w mojej gminie I wtedy wszyscy płacą dokładnie tyle samo. Dziękuję bardzo I panu ministrowi Nitrasowi, panu ministrowi Borysowi za to, że ta ustawa wreszcie ujrzała światło dzienne, wreszcie nad nią pracujemy. Może I nie jest doskonała, ale jest o wiele lepsza niż gdyby jej nie było.
Dziękuję bardzo.
Monika Wielichowska
Dziękuję bardzo. To było ostatnie pytanie skierowane do sekretarza stanu w Ministerstwie Sportu I Turystyki Piotra Borysa. Panie ministrze, zapraszam.
Piotr Borys
Szanowna pani marszałek, wysoka izbo, postaram się odpowiedzieć na zadane pytania. Kilka elementów wstępnych. Przypomnę, że ta regulacja nie jest regulacją łatwą. Staramy się zbalansować I prawo do własności I ogromną przestrzeń przedsiębiorczości, Polaków, którzy zainwestowali własne środki I inwestują w najem krótkoterminowy z prawem mieszkańców, wspólnot, spółdzielni, gmin do regulacji jednak najmu. To jest, nie jest to łatwe, ale podejmą taką próbę.
Przez 30 lat do tej pory takich prób w państwie polskim nie było, a wiemy, że państwo polskie się rozwija, przyjmujemy argumenty, bo przecież odpowiadamy również za polską turystykę I wiemy jak ważny jest również ten sektor najmu krótkoterminowego także na sektor polskiej polskiej turystyki która ma ponad 5 procent pkb
ponad
Dwadzieściamilionów turystów z zagranicy I wiemy, że najem krótkoterminowy także sprzyja rozwojowi. Ale też chcemy uwzględnić te części społeczne, które niesie ze sobą najem krótkoterminowy w oddziaływaniu na mieszkańców, bo przecież to dzieje się także na naszych oczach. Znamy Barcelonę, wiemy co się dzieje w niektórych miejscach, overtouries, wykupywanie de facto całych przestrzeni miejskich, zakłócenie tak naprawdę relacji mieszkań I usług, najmu w relacji, w relacji z mieszkańcami. Trzeba to umiejętnie, umiejętnie zbalansować. Liczymy na to, że w Polsce będziemy mieli jednak do czynienia z ogromną odpowiedzialnością I zrozumieniem, Odpowiedzialnością za decyzje w przypadku regulacji.
Bo każde uprawnienie dla gminy I dla samorządu to jest ogromna odpowiedzialność za regulację najmu krótkoterminowego. Podobnie dla wspólnoty I spółdzielni, bo przecież mieszkańcy muszą się spotkać, wymienić argumenty, czasami poznać się, kto prowadzi taką działalność. W większości przypadków, w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach przypadków najem krótkoterminowy nie zakusa funkcjonowania mieszkańców, mieszkańców miast. W bardzo wielu miejscach tych, które rozwijają się turystycznie nad morzem w górach, apartamentowce, które powstają, stanowią już samoczynny najem krótkoterminowy. Wiemy, że największy problem jest w przestrzeni budynków mieszkalnych, czasami wielkiej płyty w dużych miastach, czasami centrów miast historycznych.
I dlatego regulacje muszą nastąpić, ale podkreślam raz jeszcze, chcemy wyważyć interes rozwoju polskiej turystyki I jednocześnie interes mieszkańców. Kilka uwag I odpowiedzi. 1. W w części pana posła posła Nitrasa, dziękuję za wsparcie kierunkowe ustawy. Jeżeli chodzi, jeżeli chodzi o uwagę, w przestrzeni już prac na komisji będziemy, będziemy jakby dyskutować na temat limitu, limitu decyzji, która będzie podejmowana przez walne zgromadzenia spółdzielni.
Przypomnę, że czasami dochodzi do sytuacji takiej, że na walne zebranie członków przychodzi 1 procent mieszkańców, która decyduje za wszystkich. Musimy jeszcze wyważyć w rozmowie najistotniejszy element, bo to jest jednak ciężar gatunkowy decyzji o o zakazie najmu przez przez spółdzielnie. To jest ogromna odpowiedzialność. Pytanie, czy miałaby być wykonywana za pomocą na przykład jednego procenta spółdzielców w stosunku do tak dużego, dużej wagi decyzji jakim jest zakaz najmu krótkoterminowego. Będziemy o tym rozmawiać, dlatego my wprowadziliśmy w wyjściowych propozycjach właśnie to, co wynika z przepisów ustawy, do jednej z form, że decyzja będzie większością przy obecności przynajmniej połowy członków, członków spółdzielni, którzy są spółdzielcami.
Nie widzimy wątpliwości w części drugiej, drugiego głosu. Otóż zgłoszenie do ewidencji innych obiektów, w tym, w których są świadczone usługi I hotelarskie w przypadku, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić po upływie roku od wykreślenia obiektu z ewidencji. Czyli w przypadku naruszenia I stwierdzenia naruszenia zakłócenia porządku, porządku publicznego, 3 zgłoszenia udokumentowane w trakcie roku. Podmiot, który został wykreślony, może dopiero po roku wystąpić o możliwość ponownego powrotu do najmu krótkoterminowego.
Sankcją jest po prostu rok wykreślenia I braku prowadzenia takiej działalności. Jeżeli chodzi o drugą uwagę, strefa, o której mowa w ust. 1, jest wyodrębnioną częścią gminy, na którym terenie czasowo nie mogą być świadczone usługi hotelarskie w obiektach. Nie mieliśmy żadnych uwag co do sformułowania czasowo. Pamiętajmy, że gmina, gmina decyduje o wyłączeniu, ograniczeniu przedmiotowym, podmiotowym najmu w sposób bardzo elastyczny, więc zastanowimy się oczywiście nad tym słowem czasowo, ale nie mieliśmy żadnych uwag zgłoszonych na w procesie, w procesie, przepraszam bardzo, w procesie konsultacji z RCL-em, gdzie są, gdzie są najlepsi prawnicy oraz prawnicy, panie ministrze, panie pośle Ministerstwa Sportu, Sportu I Turystyki.
Więc my jesteśmy jednak w tej przestrzeni, odpowiadamy także rządowo za konsultacje I za większość, więc mam nadzieję, że, że, że ten przepis, że ten przepis jest jasny I wyjaśniony, ale poddamy go jeszcze ocenie specjalistów od legislacji na poziomie, na poziomie sejmu. Bardzo chciałem podziękować panu Andrzejowi Gawronowi za także za wsparcie kierunkowe, kierunkowe ustawy. Jeżeli chodzi oczywiście o kary, przypomnę, że kary za naruszenie przepisów są do 50000 złotych. Dokładnie rozporządzenie mówi o tym, że, że kary mają być współmierne I, I taką też wysokość kar za prowadzenie działalności bezpisu daliśmy do 50000 złotych ona ma odstraszać wszystkich tych którzy chcą nielegalnie prowadzić swoją działalność dziękuję również panu Łukaszowi Kmicie także za kierunkowe poparcie poparcie ustawy. Rozumiem, że będziemy rozmawiali o limitach związanych z głosowaniami na przestrzeni, w obszarze wysokości obecnych osób nawalnych spółdzielni mieszkaniowych.
Także chciałem podziękować panu Cezowi Tomczyszynowi, pani poseł Gosek-Popiołek za wsparcie I kierunkowe poparcie projektów, projektu ustawy wraz z auto poprawką, która kompleksowo rozwiązuje obszar najmu krótkoterminowego. Jeżeli chodzi o uwagi Konfederacji pana Witolda Tumanowicza, Generalnie jest tak, że chcemy dać jednak uprawnienie sąsiadom do, do samostanowienia, ale sąsiedzi tym, którym naruszona jest przestrzeń porządku publicznego, 1. Będą mogli zainterweniować, zgłaszając naruszenie przestrzeni hałasu, porządku. Jeżeli to będzie nadmierne, częste, jeżeli udokumentuje to policja, wówczas takie uprawnienie nastąpi niemalże z automatu, podmiot wypadnie na rok z obiegu funkcjonowania w danym krótkoterminowym. To będzie pewnego rodzaju sankcja dla tych, którzy naruszają.
Przypomnę, że porządek, porządek, porządek publiczny. Są takie specyfiki niektórych mieszkań, które dokładnie są sprzedawane w najmie, w większości właśnie są tak atrakcyjne I są często przedmiotem wynajmu pod kątem kawalerskiego, panieńskiego, imprez, ale ogromna większość, ponad 99 procent naprawdę najem krótkoterminowy nie narusza jednak przepisów porządku I to trzeba absolutnie, to trzeba absolutnie doceniać. Przepisy strażackie chcemy, żeby od początku jednak wymusić czujki I gaśnice, to jest kwestia bezpieczeństwa, Natomiast przepisy przeciwpożarowe wchodzą od 1 stycznia 2000 e 30 roku I będą poprzedzone jeszcze wydaniem szczegółowych wytycznych przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych I Administracji, który także przygląda się obszarowi najmu krótkoterminowego, więc przepisy ppoż od roku 2000 trzydziestego, mówimy już 000, tych dodatkowych obowiązkach, ale w oparciu o przepisy, które będą przyjęte przez MSWiA. Opłata 40 złotych za wpis została wpisana, została ujęta na podstawie propozycji samorządów. Chcę powiedzieć, że konsultacje, konsultacje tej ustawy trwały naprawdę długo.
Prowadził je pan minister Raś, cały zespół, zespół naszych, naszych dyrektorów. Były bardzo szerokie I właściwie były w pełni skonsultowane, panie ministrze, poza, poza tym ostatnim elementem, który dotyczy uprawnień wspólnot I spółdzielni. To była bardzo szeroko skonsultowana przez pana ministra ustawa. Głosy, głosy klubu parlamentarnego pani poseł Oliwieckiej. Rozumiemy podejście, natomiast chcemy w całości uregulować najem krótkoterminowy, dając jednak uprawnienia wspólnotom, wspólnotom I spółdzielniom.
Będziemy się w tym zakresie zapewne, zapewne różnić, ale będziemy się starali jeszcze przekonywać na poziomie prac, prac w samej, w samej komisji. Co do pozostałych szczegółowych państwa uwag, o PPOŻ-u już powiedziałem. Cały pakiet państwa pytań u pana, u pana posła Ściborskiego, pana posła Szopińskiego. Jeżeli chodzi raz jeszcze, szanowni państwo, o rejestry, rejestr jest elementem rozporządzenia. Rejestr będzie decydował o tym, czy taka działalność będzie prowadzona, nie, czyli wpis do rejestru, uzyskanie, uzyskanie, stosownego numeru.
Uważamy, że podobnie jak we wszystkich innych państwach Unii Europejskiej jest to dobre rozwiązanie, bo ono naprawdę wyeliminuje, jak wspomniałem na początku, szarą, szarą strefę. Pani, pani, nie wiem, czy dobrze zapisałem, pani Lidia Czeszek. Tak? Co jest w rozporządzeniu, a co jest w dodatkowych regulacjach? Otóż w rozporządzeniu jest rejestr I są kary.
Kary, które mają być adekwatne do w przypadku, w przypadku prowadzenia działalności bez, bez rejestru I one są podstawą regulacji. Wszystkie inne elementy, które zostały u nas przygotowane, takie jak regulaminy, uprawianie wspólnot I spółdzielni, uprawnienia, uprawnienia gmin co do stref, zostały
Były przepisane ustawie na podstawie głosów całego środowiska które prosiło o regulację znacznie szerszą najmu krótkoterminowego niż tylko I wyłącznie sam wpis I sam I sam rejestr. Pani Wioletta Ku... Pani Wioletta Kulpa. Kulpa, tak? Tak.
Otóż, cały najem do trzydziestu dni jest najem krótkoterminowym, 30 dni I więcej jest już będzie już innym najem w większości najem długoterminowym. Dlatego te kwestie przepisów I definicje zostały tutaj jednoznacznie, jednoznacznie, jednoznacznie przygotowane. Nie widzimy tych problemów, które zaznaczyła pani Anna Krupka, jeżeli chodzi o, o nadmierne działanie wspólnot I spółdzielni. Uważamy, że jeżeli przepis wejdzie w, czy regulacja o zakazie wejdzie w życie I będzie podjęta przez odpowiednią wspólnotę lub, lub spółdzielnię, to jej obowiązywanie 6 miesięcy po takiej decyzji jest wystarczającym czasem, aby przedsiębiorca mógł zdecydować o tym, aby mieszkanie przeznaczyć na najem długoterminowy lub inaczej zarządzać swoją, swoją własnością. Nie zgadzamy się ze sformułowaniem, że te przepisy dotyczą tylko ludzi bogatych.
Naprawdę najem krótkoterminowy ma się rozwijać, jest on dedykowany absolutnie wszystkim Polkom I Polakom, Ma być po prostu ucywizowane I miejmy nadzieję, że takie też będą decyzje głównie wspólnot I spółdzielni, ale także, ale także samorządów. Pan Sachajko. Regulacje, regulacje podjęte 21 lipca miały za zadanie po 1. Przygotować projekt ustawy w węższym zakresie, a całą część masywną dotyczącą uprawnień wspólnot, spółdzielni oraz samorządów, przekazać do drugiej ustawy, z którą na pewno było, z którą na pewno uważaliśmy wówczas, że będzie dużo więcej, dużo więcej uwag. Chcieliśmy przede wszystkim przyjąć, przyjąć przy absolutnym konsensusie tę ustawę.
Zdecydowaliśmy się na to, aby uzupełnić to auto poprawką. Po wielu, po wielu jeszcze głosach ze strony klubów parlamentarnych, w wyniku dyskusji, także głosów publicznych, aby autopoprawką uwzględnić cały pakiet I przeprocedować go możliwie szybko, aby uwzględnić całość regulacji jednak w jednym projekcie ustawy, a nie w dwóch, co też miało miejsce dokładnie dzisiaj. Rząd jednogłośnie przyjął autopoprawkę na nasz wniosek, na wniosek Ministerstwa Sportu I Turystyki. Liczymy na to, że ustawa będzie przyjęta, jest to ustawa ważna, reguluje po raz 1. W historii naszego państwa cały obszar najmu krótkoterminowego z ogromnymi korzyściami dla podmiotów, które prowadzą najem.
Zakładam, że będzie się to cywilizowało, także uwzględniając interes mieszkańców I właściwie opisując całą przestrzeń najmu krótkoterminowego, czyli tego zjawiska, które do tej pory nie miało swojego miejsca w żadnych regulacjach w państwie polskim. Po raz 1. Będzie miało. Liczymy na to, że będą, że będzie przyjęta przez wysoki Sejm, a następnie podpisana przez pana prezydenta. Bardzo dziękuję.
Bardzo dziękuję także panu ministrowi Gloszowi Rasiowi za, za pełen pakiet konsultacyjny ponad roku I wszystkim, wszystkim pracownikom Ministerstwa Sportu I Turystyki bardzo dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję panie ministrze za kompleksową odpowiedź na zadane pytania. Zamykam dyskusję. Marszałek Sejmu po zasięgnięciu opinii Prezydium Sejmu proponuje, aby Sejm skierował rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek I przewodników turystycznych oraz niektórych innych ustaw, zawarty w drukach nr 2865200 865 a do Komisji Infrastruktury oraz Komisji Samorządu Terytorialnego I Polityki Regionalnej w celu rozpatrzenia. Jeżeli nie słyszę, nie usłyszę sprzeciwu będę uważała, że Sejm propozycję przyjął. Sprzeciwu nie słyszę, jednocześnie Marszałek Sejmu na podstawie artykułu 95 b regulaminu Sejmu wyznacza termin przedstawienia sprawozdania przez Komisję do dnia dwudziestego października 2000 dwudziestego szóstego roku.
I wysoka izbo przystępujemy do rozpatrywania kolejnego punktu na porządku dziennego czyli punktu dziewiątego 1. Czytanie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatkach I opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw druk numer 2872 I proszę pana posła Ireneusza Rasia o przedstawienie uzasadnienia projektu ustawy. Zapraszam bardzo serdecznie panie pośle.
Ireneusz Raś
Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Mam zaszczyt w imieniu klubu parlamentarnego, mojego, Polskie Stronnictwo Ludowe, 3. Droga zaprezentować projekt ustawy o zmianie ustawy o podatkach I opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw według druku numer 2872. Szanowni państwo, projekt ten oczywiście odwołuje się w swoim uzasadnieniu do zasad konstytucyjnych, które są w konstytucji wpisane o dobru wspólnym wszystkich obywateli, my zawieramy, że turystyka krajowa stanowi istotny element tego dobra wspólnego. Oczywiście nie tylko stanowi ona rodzaj aktywności spędzonej w ramach, w różnych celach, na przykład wypoczynkowym czy poznawczym, ale jest również ważną dziedziną polskiej gospodarki oraz narzędziem promocji naszego kraju I kultury wśród podróżujących z innych państw.
Rzeczywiście podzielam te uwagi, które były przez państwa posłów tutaj podkreślane, że turystyka staje się absolutnie motorem polskiej gospodarki. Pięcioprocentowe PKB I to, co często podkreślamy, dwukrotne PKB, dwukrotnie większe PKB niż z rolnictwa. To pokazuje o stanie dzisiaj tej części polskiej gospodarki bardzo dobrej, która jest budowana na bardzo mocnych filarach I fundamentach, jeśli chodzi o, o jakość, serwis, o jakość polskich hoteli, ale infrastrukturę tą komunikacyjną, na której się turystyka opiera. To jest efekt tego skoku cywilizacyjnego, który tak mocno podkreślaliśmy przy okazji organizacji euro 2012 I potem rok po roku się to poprawiało. Dziś mogę powiedzieć 1, że z tych informacji, które dzisiaj obserwatorium turystyczne GUS podkreśla za 1.
Półrocze, będziemy mieć kolejny rekordowy rok w turystyce. I teraz mamy do czynienia, bo ja odejdę jakby od uzasadnienia tego, który jest państwu dostępny w w druku, ale mamy do czynienia z funkcjonowaniem de facto opłaty w tym obszarze w Polsce, I, w dwóch obszarach. 1 opłata w tej ustawie o podatkach I opłatach lokalnych mówi o opłacie, opłacie uzdrowiskowej. No I ona działa w sposób standardowy. Pamiętacie państwo, że ona polega na tym, że to, co w danym roku zbierze dana gmina, no potem jest to przemnożone mniej więcej przez 2 I w następnym roku dostaje jako rekompensata za pośrednictwem pana ministra finansów I I to jest, to jest, I ona działa względnie dobrze.
Myślę, że uszczelnienie najmu krótkoterminowego I wynikające z tego przepisy, o których wysoka izba mówiła w poprzednim punkcie, spowoduje, że rzeczywiście opłata uzdrowiskowa w tych gminach uzdrowiskowych się znacznie podwyższy, ponieważ zlikwidujemy szarą strefę, tak że to jest dobra na pewno informacja, jeżeli chodzi o ten aspekt, mówiąc ogólnie. 2., 2. Forma, która jest od wielu, od prawie dwudziestu lat funkcjonuje, to jest opłata miejscowa. Ona jest uzależniona od tak zwanych czynników klimatycznych. I dzisiaj mogę powiedzieć, że ona funkcjonuje w dwustu kilku gminach w Polsce.
A praktycznie nie funkcjonuje w gminach turystycznych, które nie są gminami uzdrowiskowymi, które mają istotne znaczenie dla polskiego PKB z turystyki. Takie miasta jak Kraków, Zakopane, Warszawa, Gdańsk, Wrocław, Poznań I
inne
Średnie, mniejsze, które nie spełniają warunków tych związanych z czystym powietrzem, są wyeliminowane z tego, z tego, z tej opłaty. A jaka jest dzisiaj sytuacja w Europie? W Europie, w trzydziestu krajach europejskich tak zwana tax'a, różnie się ona nazywa, ona jest pobierana. Oparta jest oczywiście na zasadzie tak jak u nas opłata miejscowa na zasadach fakultatywności, czyli tak, że gmina może wprowadzić tą opłatę, nie musi I w ten czas, w ten czas jakby I te opłaty nie są równe, one są uzależnione od wielu czynników I wprowadzają sobie to zgodnie ze swoją pozycją na rynku turystycznym te, te gminy. Mało tego, nie można tego liczyć tutaj wysoka izbo, żeby tutaj tej krytyki nie było, że w tych gminach, gdzie są wprowadzone te, te opłaty, to jest licząc tak jakby niektórzy przeciwnicy, bo tu antycypuję, że może być taki pogląd, że będą liczyć, że żeby wy, że czternastodniowy wyjazd rodziny to jest 14 razy ta opłata w danym, w danej gminie I to tak podroży 10:10 ten pobyt wypoczynkowy w danej gminie.
Tak się nie dzieje. Najczęściej w Europie, tak jak w uzasadnieniach, w uzasadnieniu też jest cytowane w różnych krajach, pobiera się zwykle 2, 3 doby 1., żeby to nie stanowiło obciążenia dużego dla pobytu na przykład takiej rodziny. To wszystko oczywiście kształtują sobie w Europie samorządy, taki model jest przyjęty. Oczywiście są też podatki takie ogólne, tak jak w Grecji, w sytuacji kryzysu tego finansowego, jak państwo pamiętacie, to 1. Co Grecja zrobiła, to sięgnęła po ten, po ten, po ten, po to narzędzie.
W Polsce nie mamy takiej potrzeby absolutnie. I klub parlamentarny nasz proponuje oczywiście uprawnienie fakultatywne dla gmin, określenie tej kwoty z jakąś górną granicą, która będzie średnio niską granicą, biorąc pod uwagę analizę wszystkich opłat w Europie, tak żebyśmy przy tym znakomitym serwisie jednak byli konkurencyjni. A filozofia nasza jest taka, żeby ta opłata, czyli 3. L, 3. Model tej opłaty bardziej turystycznej, który proponujemy, żeby był oparty na filozofii rekompensaty.
To jest bardzo ważne, bo tutaj też państwo posłowie też mówili w poprzednim punkcie, że jest potrzebna ta rekompensata dla społeczności lokalnych. Jeśli chodzi o utrzymanie tego, co buduje dzisiaj postrzeganie Polski jako takiej bardzo istotnej I takiej wręcz przez turystów zagranicznych odkrywanej destynacji turystycznej jako kraju już słynącego z czystości I z bezpieczeństwa. To wszystko kosztuje te lokalne społeczności. Tu jest ten element również, na który my zwracamy uwagę w uzasadnieniu, takiego podejścia zrównoważonego. Mamy rozwój olbrzymi turystyki, ale musimy na to nakładać też ten element zrównoważenia, żeby te lokalne społeczności gminne, które budują nasz potencjał gospodarczy kraju, miały z tego tytułu jakąś rekompensatę.
I ta filozofia również jest istotnym elementem. Czyli w naszych, w naszym projekcie, który rekomendujemy wysokiej izbie do pracy, jest również zawarta pewna, pewne dążenie, które jeszcze 10 lat temu było oczywiste, że cała branża turystyczna uważała, że opłata turystyczna powinna być skierowana I wydawana na promocję turystyczną, na wszystkie rzeczy, które są związane tylko I wyłącznie z działalnością turystyczną w gminach. Dzisiaj wiemy, że to rozwiązanie nie byłoby sprawiedliwe. Wydaje się, że musi to być połączone właśnie z tym wcześniejszym elementem bardzo istotnym jako rekompensaty dla gmin. Natomiast uważamy, że to jest wypracowane przez przedsiębiorców I przez sektor turystyczny I warto jest uznać również, żeby część z tych środków pobieranych było kierowane na promocję turystyczną Polski.
Stąd też jak państwo widzicie, my w swojej propozycji proponujemy podział, aby połączyć z jednej strony to, co słusznie według nas od wielu lat wnioskują samorządy turystyczne w Polsce, czyli środki na rzecz gmin, które nie będą znakowane, tak jakby w większości też sektor turystyczny od lat wnioskował, ale z drugiej strony proponujemy 18 procent dopisać jako odpis na współpracę na wszystkich szczeblach, szczególnie tym lokalnym, z Polskiej Organizacji Turystycznej I lokalnych organizacji turystycznych, które w perspektywie mogłyby również wypracowywać pewien model, który jest przyjęty w wielu gminach I który nam się akurat jako wnioskodawcom podoba I to na konsultacjach podkreślałem, tak jak w wielu gminach turystycznych w Europie, jest tak zwana karta benefitów, czyli pod mógłby być odpowiedzialny za stworzenie w każdej z tych gmin, gdzie jest pobierana jakakolwiek opłata tego typu, to powinien pod w tej gminie przygotować dla wszystkich, którzy płacą tą opłatę turystyczną, są gośćmi tej gminy, kartę benefitów, czyli takich benefitów na wszystkie usługi okołoturystyczne I turystyczne, które witałyby w tym miejscu, w którym dany turysta czy dana rodzina odpoczywa, czy spędza spędza swój czas, który zaplanowała. To jest bardzo możliwe, to jest profesjonalne, to się stosuje dzisiaj w Europie I to jest dodatkowe narzędzie do pięknej promocji Polski.
To sprawdza się I w Austrii I we Włoszech w tych najważniejszych destynacjach. Uważam, czegoś możemy się od tych, na tych doświadczeniach zbudować. Więc my tak to proponujemy. Proponujemy również zostawić inkaso z uwagi na też ostatnie dyskusje, które przetoczyły się gdzieś w krytyce w branżowych, turystycznych mediach, że być może wysoka izba przyjmie zmianę filozofii, bo do tej pory opłata miejscowa wiązała się z pobieraniem inkaso, czyli zapłaty za tą czynność, ale ta filozofia przejścia na płatnika według naszej dzisiejszej opinii może być niekorzystna dlatego że płatnik ma obowiązek obliczyć wysokość opłaty pobrać ją od gościa hotelowego I wpłacić do urzędu skarbowego Odpowiada całym swoim majątkiem za opłatę nie pobraną lub pobraną, a niewypłaconą. Ryzyko z punktu widzenia przedsiębiorcy turystycznego jest stosunkowo duże.
W związku z tym trzeba wziąć to pod uwagę przy tym, jak będziemy pracować nad ostateczną, mam nadzieję, formą, którą też pan prezydent podpisze, zaraz się do tego odniosę, bo to zawsze jest ten dylemat, czy to jest nowy podatek, czy to nie jest nowy podatek. A inkasent, przypomnę, ma obowiązek tylko pobrać opłatę od gościa hotelowego lub w, który jest gościem w innym obiekcie hotelarskim, już mówiąc po wprowadzeniu opłaty I przepisów o najmie krótkoterminowym, wpłacić ją w terminie do urzędu. Kwota opłaty jest już znana I wyliczona wcześniej, a nie robi tego, nie robi tego inkasent. Inkasent odpowiada tylko za opłatę, którą faktycznie pobrał, a nie wpłacił do urzędu. Za inkaso przysługuje odpowiednie wynagrodzenie.
To też samorządy te turystyczne mówią, że to jest, to jest lepsza formuła I też w jaki sposób no nie nakładałaby obowiązku
Odbiorców jakby tej czynności bez pobierania tej opłaty, więc my to w tym zakresie proponujemy. Przypomnę, przechodząc do szczegółów, nie będzie to nowy podatek, tylko będzie to nowa forma pobierania tej opłaty, która dzisiaj nie funkcjonuje z uwagi na te przepisy. Masz najpierw jeszcze chwilkę bym prosił. Więc myślę, że tu nie będzie to zaklęcie, że prezydent powie, że to jest nowa danina, w związku z tym ja tego, tej, tej ustawy nie podpiszę. Tylko tak można to rozumieć, że my po prostu realizujemy jakby wnioski płynące z tych gmin, a to jest doprecyzowanie tych przepisów, które dzisiaj w praktyce nie działają.
Oczywiście zachowujemy wszystkie zwolnienia dla osób szczególnych, które gminy będą mogły wprowadzać przy pobieraniu tej opłaty, czyli, czyli te zwolnienia od osób przebywających w tych gminach w szpitalach, od dzieci do lat szesnastu, od osób, od których pobierana jest opłata miejscowa albo uzdrowiskowa, czyli nie ma podwójnego opodatkowania, w tym wypadku tej podwójnej opłaty, opłacie. Reasumując, państwo macie wiele krajów w uzasadnieniu przytoczonych w jaki sposób są pobierane te opłaty, a raczej te opłaty turystyczne, akcje turystyczne rosną. W Mediolanie, Wenecji, Rzymie to jest, to jest już dwucyfrowe, czyli 10 lub więcej euro za jedną dobę od każdego noclegu, w hotelach, w miejscach poza hotelowymi to jest poziom gdzieś pięciu, czterech euro za dobę, w Popradzie Słowackim 2 I pół euro, 3 euro w Bratysławie, podobnie gdzieś to się kształtuje w Pradze, czyli nie tak daleko. To są wysokie opłaty. My proponujemy, aby ta opłata była na poziomie, kończąc, na poziomie, szanowni państwo, bo to jest istotne I tu przyznam szczerze, że wzorowaliśmy się trochę na pomyśle lewicy, bardzo zgrabnie napisanym, że stawka tej opłaty turystycznej nie mogłaby być większa, nie mogłaby przekroczyć równowartości trzydziestu pięciu procent u nas, minimalnej stawki godzinowej ustalonej na podstawie przepisów ustawy z dnia dziesiątego października 2000 drugiego o minimalnym wynagrodzeniu za pracę.
Czyli pokazujemy tutaj, że to nie jest jakaś bardzo uciążliwa kwota, to byłaby dzisiaj, przekładając na na złotówki w granicach jedenastu złotych, czyli niska stawka europejska absolutnie, popraw, pobiera 2 I pół, jest to maksymalna opłata na Słowacji, a przecież my musimy zmieścić w tym katalogu tych opłat gminy małe, średnie I wielkie, które dzisiaj konkurują z największymi potęgami turystycznymi w Europie, takie jak destynacje jak, jak Gdańsk, Warszawa, Kraków, Wrocław. Tyle. Mam nadzieję na dobrą dyskusję I na przełamanie tej inercji, która trwa bardzo długo, jeżeli chodzi o wnioskowanie przez wszystkich interesariuszy, jeżeli chodzi o opłatę turystyczną. Powinniśmy być konkurencyjni, bo naprawdę mamy się z tego cieszyć I mamy serwis, który wymaga, żebyśmy stosowali te same narzędzia, które są stosowane w Europie. Dziękuję bardzo.
Monika Wielichowska
Sejm ustalił, że w dyskusji nad tym punktem porządku dziennego wysłucha pięciominutowych oświadczeń w imieniu klubów I trzyminutowych oświadczeń w imieniu kół. Otwieram dyskusję I pierwszego do głosu, pierwszą do głosu zapraszam panią poseł Zofię Czerpną z Koalicji Obywatelskiej.
Zofia Czernow
Pani Marszałek, Wysoki Sejmie, panowie ministrowie. Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu parlamentarnego Koalicja Obywatelska w sprawie poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatkach I opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, druk 2872. Celem projektu ustawy jest zapewnienie gminom narzędzi prawnych pozwalających im reagować na bieżąco na potrzeby wynikające z ruchu turystycznego. Potrzeby te dotyczą nie tylko odwiedzających I turystów, ale także mieszkańców. Narzędziem takim według projektodawców może być opłata turystyczno-rekompensacyjna.
Opłata ta nie będzie nowym podatkiem, gdyż posiadać będzie cechę ekwiwalentności. Ekwiwalentność realizowana będzie przez rekompensatę dla turystów w postaci zniżek do korzystania z imprez kulturalnych, sportowych lub z innej oferty o charakterze turystycznym. Takie rozwiązania stosowane są z powodzeniem w wielu krajach jak na przykład Hiszpanii, Włoszech, Grecji czy Francji I są one bardzo interesujące. Przechodząc do szczegółów projektu, należy zwrócić uwagę na następujące rozwiązania. To Rada gminy może wprowadzić opłatę turystyczno-rekompensacyjną w obiektach hotelarskich lub w innych obiektach, gdzie świadczone są usługi hotelarskie, jednocześnie określając wysokość tej opłaty.
Warunkiem koniecznym do jej wprowadzenia jest uchwalenie przez radę gminy rekompensat I zasad ich stosowania. Po 2., projekt określa także, że opłata nie będzie, czyli zwolnienia określa, a mianowicie to, że opłata nie będzie pobierana od osób przebywających w szpitalach, od dzieci do lat szesnastu, od osób, od których pobierana jest opłata miejscowa lub uzdrowiskowa, o którym, o których mówił szeroko pan minister. Poważne wątpliwości budzi jednak zawarta w projekcie ustawy propozycja dystrybucji tej opłaty. Mianowicie, propozycja 80 procent przychodów dla gminy, 18 procent przychodów dla polskiej organizacji turystycznej I 2 procent dla inkasenta. Trudno dokładnie oszacować wysokość przychodu z proponowanej opłaty, ale oprócz takich miejscowości jak Zakopane I dużych miast, w większości pozostałych nie będą to tak wysokie przychody, aby służyły również finansowaniu wielu innych zadań, a także polskiej organizacji turystycznej.
Jednocześnie wszystkie miejscowości o dużym ruchu turystycznym potrzebują środków finansowych na realizację wielu dodatkowych potrzeb związanych z rozwojem ruchu turystycznego I wspieraniem tego ruchu, a także promocji regionów. Nie można pominąć tutaj głosu Unii I Metropolii Polskich, która twierdzi I taką opinię przekazała, że rozwiązanie to narusza podstawowe zasady samodzielności finansowej jednostek samorządu terytorialnego. Nad dystrybucją przychodów z opłaty turystyczno-rekompensacyjnej należy więc poważnie się zastanowić podczas dalszych prac legislacyjnych, biorąc pod uwagę wszystkie opinie I potrzeby. Projekt ten jest potrzebny, bowiem dotyczy ważnych spraw dotąd nieuregulowanych. I wnioskuję dlatego w imieniu klubu parlamentarnego Koalicja Obywatelska o skierowanie go do do komisji sejmowych do dalszych prac, celem wypracowania ostatecznej wersji.
Dziękuję bardzo.
Monika Wielichowska
Dziękuję, momencik, dziękuję bardzo pani pani poseł Czernow. No na pewno panie pośle do jednej rzeczy wszyscy musimy się przyzwyczaić na sali. Od teraz największym klubem parlamentarnym jest Koalicja Obywatelska, więc ten 1. Głos w debatach będzie należeć do Koalicji Obywatelskiej I pan I ja musimy się teraz do tego przyzwyczaić. Taka nowa powakacyjna rzeczywistość parlamentarna I warto ją odnotować.
I już zapraszam pana posła Andrzeja Kosztowniaka Prawo I Sprawiedliwość.
Andrzej Kosztowniak
Bardzo dziękuję pani marszałek za tą uwagę. Ta rzeczywistość trwa już 3 lata, więc myślę, że wszyscy się przyzwyczailiśmy, choć nie kryję, że poseł Raś będzie mi się zawsze kojarzył z platformą I w taki sposób jakoś odbiera ptasiej jego aktywność. Ale zostawmy te elementy związane z kolejnością, bo istotnie rzeczywiście jest tak, jak pani powiedziała. Pani Marszałek, panie ministrze, szanowni państwo, mam przyjemność w imieniu Prawa I Sprawiedliwości odnieść się do, odnieść się I wyrazić nasze stanowisko do druku numer 28 72 projekt ustawy o zmianie ustawy o podatkach I opłatach lokalnych oraz niektórych innych ustaw, a tak naprawdę odnosimy się do bardzo ważnej I też już starej w naszym układzie parlamentarnym ustawy z 12 stycznia 1991 roku o podatkach I opłatach lokalnych, który tworzy tak naprawdę pewien kościec I system finansowania samorządów terytorialnych w Polsce.
Pan poseł Raś przedstawiając uzasadnienie, przedstawił rzeczywiście bardzo szerokie uzasadnienie do projektu tej ustawy, uciekając od stwierdzenia podatek. Rzeczywiście, jeżeli wejdziemy w taki dyskurs bardziej akademicki, to istotnie w momencie, kiedy mówimy o ekwiwalentności, to mówimy o opłacie, jeżeli będziemy mówili o podatku, to będziemy mówili o bardziej abstrakcyjnym elemencie, ale prawda jest taka, że to państwo również zapisujecie w uzasadnieniu do projektu tej ustawy, że wartość tej opłaty, tego obciążenia, już tutaj nie wchodźmy w nazewnictwo, to mniej więcej kwota około czterystu pięćdziesięciu pięciu 1000000 rocznie tyle będą nie tylko polscy, ale w ogóle ci, którzy przebywają w polskich miejscowościach, musieli zapłacić jako turyści, jako osoby, które przebywają w tym krótkim okresie czasu I Prawo I Sprawiedliwość nie jest z automatu przeciwne projektowi tej ustawy, ale też zgłasza pewne uwagi, które były już tutaj przywołane przez panią poseł Czernow, a tak na dobrą sprawę przez Unię metropolii polskich I chyba najistotniejsza uwaga dotycząca tej ustawy to podział tej opłaty odnoszącej się do tych wartości 80 procent dla poszczególnej gminy, osiemnastu dla polskiej organizacji turystycznej I 2 procent dla inkasenta. I wydaje się, że największym problemem rzeczywiście jest to 18 procent. Czy nie lepiej pozostawić więcej pieniędzy dla samorządów, które wiedzą bardzo dobrze jak mają się promować.
Bardzo często polskie samorządy promują się przez indywidualne choćby imprezy, różnego rodzaju eventy, które są charakterystyczne dla danego miejsca I dane miejsce, mówię tutaj o samorządzie gminnym, najlepiej wie jak to robić. Polska organizacja turystyczna I tak ma swój budżet, swoje zasady I cele. Ministerstwo choćby sportu również wspiera polską turystykę, bo takie ma też zadanie. Poszczególne samorządy wojewódzkie również mają wpisany ten element dbałości o polską turystykę. Nie przesądzam w tym momencie, czy to jest właściwe to 18 procent, czy gdyby pozostało 5, 7 jest najlepsze, ale nie kryję, że moim zdaniem ta wartość największa jak gdyby pozostała przy polskich samorządach, niekoniecznie będzie transferowana do organizacji turystycznej.
Wydaje się, że po prostu te pieniądze by były zdecydowanie lepiej spożytkowane. Na to, na co zwraca uwagę również Unia Metropolii Polskich, to krytyczny stosunek do skomplikowania w ogóle tej ustawy odnoszącej się do wielu wyjątków. Problemy inkasa to już wspomniany problem, o którym również pan poseł mówił, czy też wspominała również pani poseł. Wady legislacyjne to kolejny element, na który wskazuje Unia Metropolii Polskich. No I sprzeczność z konstytucją.
Zasada adekwatności dochodów do realizacji zadań. To zasada podstawowa dla finansów publicznych, ale I też dla funkcjonowania polskich samorządów. To wszystko składa się, szanowni państwo, na stanowisko ze strony klubu parlamentarnego Prawo I Sprawiedliwość do tego, że chcemy dalej pracować nad projektem tej ustawy, ale też zgłaszamy do niej konkretne uwagi I chcielibyśmy, żeby ona była jak najlepsza. Czy będziemy to robić najlepiej promować polską turystykę przez te 18 procent dodatkowe dla polskiej organizacji turystycznej, czy przez najlepszą formę zadbania o bezpieczeństwo, o którym pan powiedział, czy też tworzenie różnego rodzaju infrastruktury. Wydaje się, że samorządy zrobią to najlepiej, bo one najlepiej wiedzą I też ustalają pewną strategię na siebie.
Speaker 97
O tym też pamiętajmy, że cała polska turystyka jest oparta przede wszystkim o polskiej gminy, czyli o polskie samorządy I niech one decydują. Dziękuję. Klub Prawa I Sprawiedliwości jest zainteresowany dalszą pracą nad projektem ustawy.
Łukasz Kmita
Pani Marszałek, panie Ministrze, Wysoka Izbo. No my się przyzwyczajamy do bycia trzecim klubem pod względem wielkości w Sejmie, a w przyszłym Sejmie, daj Boże drugim. Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu parlamentarnego Rozwój Plus do projektu ustawy o zmianie ustawy o podatkach I opłatach lokalnych oraz o zmianie ustawy, o zmianie niektórych innych ustaw. Dziękuję za te głosy życzliwości.
Życzliwość szczególnie o tak późnej porze zawsze jest pożądana. Ustawa wprowadza możliwość pobierania przez gminy nowej opłaty turystyczno-rekompensacyjnej I zmienia zasady pobierania opłaty uzdrowiskowej. Część argumentów nie będę przytaczał z racji pory, ale my także przedstawimy nowe pewne argumenty, które myślę, że w dyskusji warto wziąć pod uwagę I my także nie jesteśmy za tym, aby ta ustawa została odrzucona w pierwszym czytaniu, tylko jako klub parlamentarny Rozwój Plus oczekujemy dalszej pracy w komisjach. Samo wprowadzenie opłaty, jak już było powiedziane, jest dyskusyjne I musi być poprzedzone szeroką dyskusją, konsultacjami z wieloma, wieloma środowiskami, stąd wspomniana między innymi, wspomniane między innymi środowiska samorządowe, które zwracają swoje uwagi, zwracają swoje poprawki. I tutaj chyba nikt nie ma wątpliwości, że de facto jest to nowy podatek, pomimo że w uzasadnieniu do projektu ustawy czytamy o zasadzie ekwiwalentności.
Lokalne samorządy z pewnością będą zadowolone z możliwości dodatkowych dochodów, szczególnie po tym, jak rząd koalicji trzynastego grudnia nie ogłasza nowych naborów na programy inwestycyjne, zainicjowane jeszcze za czasów Mateusza Morawieckiego, pana premiera I tym I tym bardziej pozbawił obecny rząd polski lokalnych środków na inwestycje, na inwestycje także w turystyce. Trzeba jednak uczciwie przyznać, że duża liczba turystów w wielu polskich miastach powoduje zwiększone wydatki dla lokalnych samorządów. Czy to w zakresie utrzymania czystości I porządku, działalności straży gminnych, miejskich, dofinansowania etatów policji, większych nakładów inwestycyjnych, wywozu I zagospodarowania odpadów czy nawet oświetlenia ulicznego. Dlatego też przyjmujemy część argumentów, które zostały tutaj złożone I przedstawione. Natomiast bardzo nas niepokoi I dyskusje spore budzi fakt proponowanego podziału za zebranej kwoty.
Opłata turystyczno-rekompensacyjna po dokonaniu poboru zgodnie z projektem ustawy podlegałaby dystrybucji w następujących proporcjach 80 procent trafiałoby do gminy, której została zebrana. 2. Składnik 18 procent do Polskiej Organizacji Turystycznej I 2 procent do Inkrasenta. To oczywiste, że największa część powinna trafiać do gminy, ale pozostałe przeznaczenie osiemnastu procent faworyzuje wyłącznie polską organizację turystyczną, która będzie miała dużą dowolność w rozdzielaniu tych środków. My stoimy na stanowisku, że te pieniądze powinny zostać w regionie, a nie być transferowane do Warszawy I z Warszawy ewentualne podejmowane decyzje dotyczące dalszego ich wydatkowania.
Ta kwestia powinna być poddana konsultacjom, także z lokalnymi organizacjami turystycznymi, takimi chociażby jak Małopolska Organizacja Turystyczna, które zostają de facto pozbawione gwarantowanych wpływów z ewentualnych opłat. Panie ministrze, środki zebrane w Małopolsce mogą być wszak przeznaczone na promocję na przykład województwa opolskiego, a myślę, że raczej takie zapisanie na twardo tego, że środki z Małopolski będą wydatkowane w Małopolsce byłoby zasadne. Nasze wątpliwości budzi także stosunkowo wąski katalog osób, od których opłata turystyczno-rekompensacyjna nie będzie pobierana. Tutaj ustawodawca przewidział 3 możliwości od osób przebywających w szpitalach, dzieci do lat szesnastu, osób od których pobierana jest opłata miejscowa albo uzdrowiskowa. Nam w wyłączeniu brakuje chociażby emerytów czy rencistów, którzy w Polsce mają zazwyczaj bardzo niskie dochody, czy rodzin wielodzietnych.
Tak jak już wspomniałem, klub parlamentarny Rozwój Plus opowiada się za dalszym procedowaniem wyżej wymienionego projektu poselskiego w komisjach I uwzględnienia interesu zarówno tych osób, dla których nowa opłata może być znaczącą barierą, jak I stanowiska lokalnych samorządów. Dziękuję bardzo.
Monika Wielichowska
Dziękuję I zapraszam pana posła Stanisława Tomczyszyna, Polskie Sr. Ludowe 3. Droga.
Stanisław Tomczyszyn
Szanowna pani marszałek, panie ministrze, wysoka izbo. Mam zaszczyt przedstawić w imieniu klubu parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego stanowisko wobec poselskiego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatkach I opłatach lokalnych oraz niektórych innych ustach zawartego w druku sejmowym 2872. Turystyka krajowa jest jednym z najważniejszych I najszybciej rozwijających się sektorów polskiej gospodarki. Generuje setki 1000 miejsc pracy, stymuluje powstawanie nowych obiektów hotelowych I noclegowych, wspiera
rozwój
Branży gastronomicznej oraz przyczynia się do rozwoju publicznych I prywatnych instytucji kultury sportu I rekreacji. Jednocześnie dla wielu atrakcyjnych turystycznie gmin dynamiczny wzrost ruchu turystycznego oznacza również systematyczny wzrost kosztów. Dotyczą one między innymi utrzymania porządku publicznego, infrastruktury komunalnej, zwiększonych wydatków na usługi porządkowe, sprzątanie przestrzeni publicznej, gospodarowanie odpadami, a także budowę, rozwój, utrzymanie infrastruktury turystycznej. To właśnie jakość tej infrastruktury w ogromnym stopniu wpływa na postrzeganie danej miejscowości, jej atrakcyjność dla odwiedzających. Projekt przygotowany przez Polskie Stronnictwo Ludowe wychodzi naprzeciw temu problemowi.
Proponujemy zastąpienie dotychczas funkcjonującej opłaty miejscowej opłatą turystyczno-rekompensacyjną, która pozwoli gminom oraz wielu innym miejscowościom odwiedzanym każdego roku przez 1000000 turystów uzyskać dodatkowe środki na pokrycie kosztów generowanych przez ruch turystyczny. Jest to rozwiązanie sprawiedliwe, ponieważ pozwala częściowo zrekompensować wydatki ponoszone przez samorządy I jej mieszkańców na utrzymanie infrastruktury, z której korzystają odwiedzający. Należy jasno podkreślić, że proponowana opłata turystyczno-rekompensacyjna nie ma charakteru podatku, jest... Jej wprowadzenie jest bowiem uzależnione od przyjęcia przez radę gminy odpowiedniej rekompensaty dla osób ją uiszczających. Rekompensata ta może przyjąć formę zniżek na bilety do innych kultury, obiektów sportowo-rekreacyjnych lub innych atrakcji o charakterze turystycznym.
Niezwykle istotne jest również to, że decyzja o wprowadzeniu do tej opłaty pozostanie wyłączną kompetencją samorządu gminnego. To Rada gminy będzie decydowała zarówno o jej ustanowieniu, jak I o jej wysokości mieszczącej się w granicach minimalnej I maksymalnej stawki określonej w przepisach wykonawczych. Tym samym projekt realizuje zasadę samorządności I pomocniczości pozostawiając decyzję tym wspólnotom lokalnym, które najlepiej znają własne potrzeby I uwarunkowania. Projekt przewiduje również mechanizmy zapewniające przejrzystość I społeczną kontrolę nad wykorzystaniem środków pochodzących z opłaty. Wójtowit, burmistrz lub prezydent miasta będzie zobowiązany do corocznego przedstawienia Radzie gminy informacji o sposobie przeznaczenia środków oraz stopniu wykorzystania wpływów z opłaty turystyczno-rekompensacyjnej.
Ważnym elementem proponowanego rozwiązania jest także przeznaczenie części wpływu z opłaty na promocję polskiej lokalnej turystyki za pośrednictwem polskiej organizacji turystycznej. Dzięki temu korzyści funkcjonowania systemu odniosą nie tylko poszczególne gminy, ale również regiony I miejscowości turystyczne, których walory będą mogły być jeszcze szerzej I skutecznie promowane. Podkreślenia wymaga również fakt, że nie proponujemy rozwiązania nowatorskiego w skali europejskiej. Opłaty turystyczne od wielu lat funkcjonują z powodzeniem w licznych państwach Unii Europejskiej, między innymi we Włoszech, Czechach, Austrii czy na Węgrzech. Są one powszechnie wykorzystywanym instrumentem wspierania rozwoju turystyki, utrzymania infrastruktury oraz ograniczania kosztów związanych ze wzmożonym ruchem turystycznym.
Projekt uwęgla także interes przedsiębiorcy świadczących usługi hotelarskie. Nie pozostawia ich wyłącznie obowiązkami związanymi z poborem opłaty, prowadzeniem ewidencji czy rozliczeniem środków. Właśnie do tego 2 procent wpływów z opłaty zostało przeznaczone na wynagrodzenia inkasentów, rekompensując dodatkowe obowiązki administracyjne nakładane na podmioty branży turystycznej. Podsumowując, przedstawiony projekt odpowiada na realne potrzeby wielu polskich samorządów, daje gminom realne narzędzia I środki dofinansowania zadań związanych ze zwiększonym ruchem turystycznym. Mieszkańcom zapewnia bardziej sprawiedliwy podział kosztów jego obsługi, a turystom lepszą ofertę I infrastrukturę turystyczną.
Klub parlamentarny Polskiego Stronnictwa Ludowego popiera projekt I wnosi o skierowanie projektu do dalszych prac w komisji. Dziękuję bardzo.
Daria Gosek-Popiołek
Dziękuję panie pośle I zapraszam panią poseł Darię Wojciech Kopiołek z klubu Ledica. Pani Marszałek, wysoka izbo, panie ministrze. Kraków ma 100000000 powodów, by czekać I domagać się tej ustawy, bo tyle Kraków może na tej ustawie zyskać. W zeszłym roku odwiedziło go 16000000 turystów I turystyk, korzystając z naszej gościnności, korzystając z infrastruktury miasta, korzystając z możliwości, które my, mieszkańcy, opłacamy z naszych podatków. I te 100000000 złotych mogło już dla Krakowa I dla mieszkańców Krakowa pracować.
Ale my od pół roku czekamy, aż Koalicja Obywatelska, dwóch przewodniczących komisji z Koalicji Obywatelskiej, wyjmą te ustawy. Ustawę moją I ustawę Rafała Komarewicza z zamrażarki komisyjnej. Więc cieszy mnie, że pojawia się 3. Ustawa. Mam nadzieję, że już 3 ustawy o opłacie turystycznej w tej zamrażarce się nie zmieszczą.
Szanowni państwo, opłata turystyczna to rekompensata. Rekompensata dla mieszkańców gmin, którzy ponoszą koszty związane z masową turystyką. Bo o takiej turystyce mówimy w Krakowie, o takiej turystyce mówimy w bardzo wielu gminach. I tu są konkretne koszty. Koszty związane z utrzymaniem infrastruktury, ale również koszty społeczne.
I ta rekompensata po prostu mieszkańcom tych gmin się należy. I nie bez powodu od wielu, wielu lat Związek Miast Polskich I inne organizacje zrzeszające gminy wprowadzenia tej opłaty się domagają. I jest absolutnie niezrozumiałym. Tak jest. Dlaczego Ministerstwo Sportu I Turystyki czy Ministerstwo Finansów tego nie chce dostrzec?
A nie chce dostrzec, bo w czerwcu Ministerstwo Finansów, minister Domański skierował do wykazu prac rządowych projekt ustawy, który nie, który miał dotyczyć opłaty miejscowej I nie usuwał warunku, przez który Kraków tej opłaty pobierać nie może, czyli warunków środowiskowych. Możemy w końcu tę sprawę załatwić raz a dobrze. Załatwiać po to, by Kraków I inne gminy już od sezonu jesiennego czy zimowego opłatę turystyczną mogły pobierać. W ustawie przedstawionej przez pana posła Rasia jest kilka rzeczy bardzo dyskusyjnych. Po 1., opłata ta w całości, w całości powinna trafiać do gmin.
Wie to klub lewicy, bo taki projekt złożyliśmy. Wie to klub centrum, mam nadzieję, bo to część tych posłów, podpisała się pod tą ustawą. Wie to część posłów na pewno Polski 2050. Wie to Donald Tusk, bo premier to właśnie ogłosił w Krakowie. Mam nadzieję, że wiedzą to również w tym momencie politycy PSL-u czy Koalicji Obywatelskiej.
I my taką poprawkę będziemy składać. Po 2., turyści są w Krakowie mile widziani. Są naszymi gośćmi, którym pokazujemy nasze piękne miasto, dziedzictwo narodowe, ale nie zgodzę się za to, że jeszcze my, jako mieszkańcy, powinniśmy im rekompensować opłatę turystyczną I oferować cały pakiet zniżek. Te zniżki należą się tym, którzy w Krakowie odprowadzają podatki. I oczywiście, jeżeli jakieś prywatne podmioty, firmy chcą oferować turystom zniżki, prosta, oczywiście mogą to zrobić.
Natomiast nie powinien być to warunek, by gmina I instytucje gminne miały obowiązek oferować jakieś dodatkowe zniżki turystom. Polska Organizacja Turystyczna szanuje pracę tej organizacji. Natomiast uważam, że jej finansowanie powinno iść z absolutnie innych, innych źródeł. Nie ma potrzeby, żebyśmy my, mieszkańcy Krakowa, mieszkańcy Warszawy, bo być może ona również będzie korzystała z tego mechanizmu, czy mniejszych gmin jeszcze utrzymywali dodatkowo organizacje turystyczne? Mamy, mamy określone zadania, jeżeli chodzi o gminy.
Gminy potrzebują na to dobrego budżetu. Opłata turystyczna pozwoli im sensownie układać swój budżet. I jeżeli państwu przyjdzie do głowy, mrozić jeszcze tą trzecią ustawę, to też chcę poinformować, że do ustawy o najmie krótkoterminowym też zgłoszę poprawki o opłacie turystycznej, bo mam nadzieję, że na tym posiedzeniu Sejmu uda nam się opłatę turystyczną wprowadzić. Dziękuję. Dziękuję pani poseł I zapraszam pana posła Witolda Tumanowicza z Konfederacji.
Witold Tumanowicz
Panie marszałku, Uzyska izbo. Ten projekt ma zastąpić obecną opłatę miejscową nową opłatą turystyczno-rekompensacyjną. W praktyce oznacza to rozszerzenie możliwości
Opłaty od turystów również na gminy, które dzisiaj nie spełniają warunków wymaganych do pobierania opłaty miejscowej. Autorzy przekonują, że nie będzie to nowy podatek, ponieważ w zamian turysta ma otrzymać rekompensatę na przykład zniżkę do instytucji kultury, ośrodka sportu czy innej atrakcji. Problem w tym, że projekt nie określa konkretnej wartości takiej rekompensaty. Trudno więc nie odnieść wrażenia, że mamy do czynienia po prostu z nową daniną nakładaną na osoby korzystające z noclegów. Co więcej, projekt nie gwarantuje, że pieniądze pozostające w gminach będą rzeczywiście przeznaczone na poprawę infrastruktury turystycznej, technicznej czy ochronę środowiska.
Gmina ma jedynie przedstawić informacje o przeznaczeniu I wykorzystaniu swojej części wpływów. Jeśli nie wiążemy tych środków z kosztami generowanymi przez ruch turystyczny, to w praktyce tworzymy po prostu kolejne źródło zwykłych dochodów. Do tego dochodzi bałagan w samym projekcie. W przepisach pojawiają się niespójne określenia opłaty I błędne odesłania. Są nawet przepisy odwołujące się do jednostek redakcyjnych, których w danym artykule nie ma.
Przy tworzeniu nowej daniny takie błędy legislacyjne są szczególnie niepokojące. Niejasny jest zresztą nawet ostateczny model podziału pieniędzy. Projekt przewiduje 80 procent dla gminy, 18 procent dla polskiej organizacji turystycznej I 2 procent dla inkasenta. Podczas gdy premier już zapowiadał, że całość wpływów miałaby trafić do samorządów. No trudno przedstawiać stanowisko do ustawy, kiedy nawet w tak podstawowej kwestii jej autorzy I rząd wysyłają sprzeczne sygnały.
Praktyce proponuje się nam więc nową daninę, która zwiększy koszty wypoczynku, nie daje gwarancji poprawy infrastruktury turystycznej, a do tego została przygotowana w sposób niespójny I niechlujny. Tak przygotowane przepisy nie powinny zostać przyjęte. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję I zapraszam pana posła Bartosza Romowicza Polska 2000 e e 50.
Bartosz Romowicz
Szanowna pani marszałek, panowie ministrowie. Mam wrażenie, że pani posłanka Gosek-Popiołek pomyliła wiec wyborczy w Krakowie z polskim parlamentem. To nie jest o Krakowie ustawa, tylko o całej Polsce I ta ustawa nie dotyczy jednego miasta I prawa nie tyczy, nie tworzy się w Polsce po to, żeby w jednym mieście tylko było lepiej, dobrze, tylko w całej Polsce. Jak będziemy tworzyć prawo dla jednego miasta, to oczywiście nic dobrego to nie przyniesie w dłuższej perspektywie. Ale przechodząc do meritum.
To już jest 3. Projekt dotyczący opłaty, jakby ją nie nazywać to noszącą ten sam sens, czyli rekompensującą miastom I gminom to, że mają cenne obszary turystyczne I turyści przyjeżdżają I tak naprawdę cały ten model, który jest obecnie jest do zmiany I rozmawialiśmy o tym wielokrotnie z panem ministrem Nemannem, że dopóki będzie sytuacja taka, że ściągnięcie podatku będzie droższe jak jego wymiar, to nigdy nie będzie to skuteczny pobór podatku. My musimy odwrócić cały system pobierania tego podatku, żeby ściągalność nie była... Egzekucja I ściągalność była droższa jak wysokość tego podatku. Więc jeżeli pracujemy nad zmianą, to zróbmy tą zmianę już raz a porządnie I w sposób znaczący I kluczowy, bo te dochody wbrew pozorom są ważną częścią dochodu I podam państwu na przykładzie gminy Ustrzyki Dolne.
Gmina Ustrzyki Dolne, która jest gminą turystyczną, w najlepszych okresach miała kilkaset 1000 złotych rocznie z opłaty turystycznej, mimo że ta opłata była na poziomie 1 52 na ten poziom. Dzisiaj jeżeli te stawki pójdą do góry, zlikwidujemy też ten czynnik uzależniający od jakości powietrza, który jest blokujący dla wielu samorządów, to te dochody będą jeszcze wyższe I samorządy będą mogły więcej środków przeznaczać na promocję, bo to głównie o to chodzi. Co do tego projektu, dobrze, że on jest, dobrze, że też Polskie Stronnictwo Ludowe ten projekt złożyło. Ja nie rozumiem osobiście akurat, dlaczego 2 procent inkasa, a nie 3 na przykład, a nie 5 procent, dlaczego inkaso w tym projekcie oznaczamy stałą kwotą, a nie zmienną od różnego rodzaju czynników. Co za tym idzie, konsekwencją tego jest 18 procent dla polskiej organizacji turystycznej I 80 dla samorządu.
Dlaczego taka proporcja, nie inna? Dlatego o tym trzeba dyskutować, o tym trzeba rozmawiać. Wierzę, że ten projekt trafi do komisji I z komisji te 2, które są już złożone między innymi przez Polskę 2050, wprowadzony przez posła klubu centrum Rafała Komarewicza, ale też ten projekt, ale myślę, że może I projekt rządowy do tego dołączy, będą w efekcie jedną dobrą zmianą, zmianą przepisów, które po 1. Powinny dać większą elastyczność samorządom, po 2. Faktycznie być opłatą turystyczną, nie opłatą środowiskową, bo dzisiaj jest ona opłatą środowiskową, nie turystyczną, będzie łatwa do ściągnięcia I będzie też stanowiła znaczący dochód dla samorządów w zakresie tych opłat lokalnych.
Krótko mówiąc, Polska 2000 e e 50 jest za tym, za tym projektem pracować dalej w komisji I oczywiście w tych pracach będzie brała udział. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję. I zapraszam pana Jarosława Kanajdę, demokracja bezpośrednia.
Jarosław Sachajko
Pani Marszałek, Wysoka Izbo, panie ministrze. Sam pomysł zasługuje na pochwałę. Miejscowość, miejscowości turystyczne ponoszą realne koszty, więcej odpadów, zużycie dróg, infrastrukturę, dodatkowe wydatki na bezpieczeństwo, porządek czy ochronę środowiska. Dlatego możliwość wprowadzenia przez gminę opłaty turystyczne jest rozwiązaniem racjonalnym. Dobrze również, że nie ma być to obowiązek narzucony wszystkim gminom.
To Rada Gminy ma zdecydować, czy taka opłata jest jej potrzebna, ale dobry pomysł można zepsuć złym wykonaniem I tutaj niestety właśnie to widzimy. Po 1., skoro opłata ma rekompensować gminie koszty turystyki, to dlaczego tylko 80 procent pieniędzy zostaje w gminie? Aż 18 procent ma dostać Polska Organizacja Turystyczna, a 2 procent inkasent. Jeżeli turysta zużywa lokalną drogę, korzysta z lokalnej infrastruktury, zostawia śmieci I wymaga lokalnego zabezpieczenia, to pieniądze powinny przede wszystkim zostać tam, gdzie te koszty rzeczywiście powstają. Po 2.
Projektodawcy próbują przekonywać nas, że to nie jest podatek, bo turysta dostanie rekompensatę, na przykład zniżkę do muzeum, obiektu sportowego albo innej atrakcji. Tylko, że ustawa nie mówi jak duża ma być to zniżka. Czy zapłacimy 10 złotych opłaty, dostaniemy złotówkę rabatu do muzeum, do którego wcale nie chcemy iść? Jeżeli ma być rekompensata, to nie może być fikcyjna. Po 3., sami autorzy szacują, że Polacy zapłacą około 450 pięćmilionów złotych rocznie, bo większość noclegów w kraju przypada właśnie na naszych obywateli.
To nie jest drobna kwota. Po 4., nawet dokument skutków oceny skutków regulacji nie jest spójny. Raz czytamy, że Polska Organizacja Turystyczna dostanie 140000000 złotych rocznie, a za kilka stron dalej wyliczenia 18 procent z 700000000 daje 120 sześćmilionów złotych. Jeżeli chcecie nakładać na Polaków nową daninę, to najpierw sami policzcie ją poprawnie. Dlatego tak dla opłaty turystycznej, tak dla pieniędzy dla gmin, ale nie w takim kształcie.
Więcej środków musi zostać lokalnie, rekompensata musi być realna, stawki jasne I ustawowo ograniczony, a wyliczenia prawidłowe. Dobry pomysł zasługuje na dobrą ustawę. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję bardzo, to był ostatni głos w debacie, przechodzimy do pytań. Zapraszam już pana posła posła Tłumanowicza, bo zada pytania jako 1., pytań mamy 12. Wyznaczam czas na zadanie pytania o jedną minutę. Zamykam też listę. Zapraszam panie pośle.
Witold Tumanowicz
Pani Marszałek, wysoka izbo, ja w sumie tutaj też to to nawiążę trochę do wystąpienia pana profesora Zachaiko, no bo właśnie tutaj tej... No brak jest w ustawie mowy o tym, jaka wysokość ma być tej rekompensaty. Znaczy, dlaczego nie określono minimalnej wartości tejże, ani żadnej relacji między jej wartością a wysokością pobieranej opłaty oraz rzeczywiście tego, czy taka rekompensata będzie, będzie można z niej w ogóle skorzystać. Dlaczego w ogóle nie ma doprecyzowania? Chcielibyśmy odpowiedzieć, odpowiedź na to pytanie.
Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję I zapraszam panią poseł Lidię Czechach, ale nie... A widzę panią poseł. Zapraszam.
Lidia Czechak
Szanowna pani marszałek, ja mam również 2 pytania do tego projektu. Projekt wprowadza nową opłatę turystyczno-rekompensacyjną, która w praktyce podnosi będą osoby korzystające z noclegów, a więc przede wszystkim polskie rodziny wyjeżdżające na wypoczynek. Dlaczego w sytuacji wysokich kosztów życia I coraz droższego wypoczynku proponujecie rozwiązania, które może oznaczać kolejne obciążenia finansowe dla Polaków? Czy przeprowadziliście państwo analizę, o ile w praktyce wzrośnie koszt tygodniowego pobytu urlopu na czteroosobowej rodziny I jaki będzie wpływ tej opłaty na konkurencyjność polskich miejscowości turystycznych. Samorządy potrzebują stabilnych dochodów na otrzymanie infrastruktury wykorzystywanej przez turystów, ale pojawia się pytanie, dlaczego dodatkowe pieniądze mają pochodzić z kolejnej opłaty pobieranej znowu od obywateli, zamiast odpowiedniego udziału w samorządach w dochodach państwa?
Czy projekt nie jest w istocie próbą przerzucenia na turystów kosztów, które powinny być pokrywane w ramach właściwego finansowania samorządów? I czy wnioskodawcy mogą zagwarantować, że po wprowadzeniu tej opłaty nie pojawi się kolejny pomysł jakiejś lokalnej daniny obciążania
Mieszkańców I turystów. Dziękuję.
Wioletta Kulpa
Pani Marszałek, Wysoka Izba. Samorządy potrzebują oczywiście wsparcia finansowego w miejscowościach turystycznych, bo wzrastają koszty sprzątania, komunikacji I bezpieczeństwa I utrzymania infrastruktury. Jednak pod warunkiem, że te środki do nich trafią. Projekt pod hasłem Rekompensaty wprowadza opłatę sięgającą niemal 11 złotych od osoby za każdą rozpoczętą dobę. Dla rośliny oznacza to nawet kilkaset złotych dodatkowego kosztu wypoczynku.
Dlaczego zatem aż 18 procent pieniędzy pobranych od turystów ma trafić do Polskiej Organizacji Turystycznej zamiast pozostać w gminie, która ponosi rzeczywiste koszty ruchu turystycznego. Dlaczego projekt nie określa minimalnej wartości rekompensaty? Czy gmina będzie mogła pobrać od rodziny kilkaset złotych, oferując w zamian symboliczną zniżkę do jednej z lokalnych placówek, na przykład kultury? Jak zamierzacie objąć opłatą platformy rezerwacyjne I nieewidencjonowany najem krótkoterminowy albo obowiązki, koszty I odpowiedzialność, aby te obowiązki, koszty I odpowiedzialność nie spadły wyłącznie na legalnie działające hotele I pensjonaty. Dziękuję bardzo.
Monika Wielichowska
Dziękuję I zapraszam pana posła Grzegorza Lorka, ale nie widzę, ale jest pan poseł Bartosz Romowicz.
Bartosz Romowicz
Pani Marszałek, panowie ministrowie. Na początku to dziękuję panu ministrowi Grasiowi za przygotowanie tego projektu, bo zawsze warto kolejną perspektywę I rozmawiać o najlepszym rozwiązaniu. Natomiast pytanie mam do pana ministra Nemanna, czy możemy spodziewać się projektu rządowego, w jakim kształcie I w jakim zakresie I kiedy? Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję I zapraszam pana posła Marka Sowę I szykuje się pan Jerzy Majchtowicz.
Marek Sowa
Pani Marszałek, panie ministrze, wysoka izbo. Myślę, że ta debata I te wcześniejsze, które przetoczyły się przez tą salę, jasno pokazują, że nie tylko przez samorządy, ale również myślę przez wysoką izbę wprowadzenie tych zmian jest oczekiwane I konieczne. Nie ma się co oszukiwać, że ruch turystyczny generuje dodatkowe koszty. I w tych miastach, gdzie on jest szczególnie duży, pewnie taka opłata byłaby nie tylko impulsem rozwojowym, ale też pozwoliłaby zmniejszyć obciążenia dla mieszkańców poszczególnych miast I to jest zupełnie naturalne, dlatego też chciałbym prosić tutaj pana ministra, żebyśmy w miarę szybko mogli nad tym projektem procedować, żeby jeszcze we wrześniu ta ustawa mogła z sejm wyjść. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję I zapraszam pana posła Jerzego Majchrowicza I za moment pana posła Łąckiego.
Jerzy Meysztowicz
Pani Marszałek, panowie miejscowie, wysoka izbo. Szkoda, że dopiero teraz pracujemy nad tą ustawą dlatego, że gminy I miasta mogły już co najmniej od roku korzystać z tych dodatkowych środków do budżetu. W wypadku Krakowa oszacowano to na kwotę między 50 a 100000000 złotych w zależności od tego, jakby była ustalona stawka tej opłaty turystycznej. Jeśli chodzi o podział tych środków, te prace się właśnie dlatego, że nie było do końca wiadomo jak podzielić te środki. Uważam, że decyzja o tym żeby 100 procent tych środków z opłaty turystycznej trafiały do do gmin jest właściwa, bo to gminy w dużej mierze są odpowiedzialne za utrzymanie czystości I ponoszą koszty zwiększenia ilości turystów w mieście.
Mam tu jeszcze tylko 1 pytanie, czy przewiduje się opracowanie jakiegoś jednego systemu ściągalności tego podatku, bo inaczej będzie od tego tej opłaty, bo inaczej będzie to przekazywał prywatny właściciel apartamentu, inaczej hotel, a inaczej platformy rezerwacyjne, bo one inaczej funkcjonują. Dziękuję bardzo.
Artur Łącki
Pani Marszałek, Wysoka Izba, panowie ministrowie. Jak się krakusy zabiorą za ustawę o opłacie turystycznej, się okaże, że gmina Rewal, Dziwnów I Międzyzdroje zapłacą za opłatę w Zakopanem. Tak to wygląda. Ja słucham tego I nie mogę wyjść ze zdziwienia, jak potrafiliście, nie wiem, skomplikować prostą sprawę. Jest opłata miejscowa, zwana klimatyczną.
Ja wiem, że Kraków, Zakopane nie może I pobierać, bo sobie od czterdziestu lat nie mogli poradzić ze swoim powietrzem. My, gmina trzytysięczna, która przyjmuje 1000000 turystów, pani poseł, jest 300 razy mniejsza od Krakowa, przyjmuje 1000000 turystów, żeby zrobić tą proporcję, to gdyby była jak Kraków to by przywołała 300000000 turystów, poradziła sobie z tym I może pobierać opłatę miejscową. Jest to 3 złote od osoby, od każdej osoby za dzień. I proszę w takim razie, zamiast robić nowe ustawy, nowe opłaty, zmienić ustawę o opłacie miejscowej. Odejdź od tej, tego czynnika klimatycznego I wtedy każda gmina będzie miała prawo I obowiązek pobierać opłatę miejscową I będą to pieniądze normalne.
2. Sprawa, pani Marszałek 2 zdania jeszcze. 2. Sprawa to jest opłata miejscowa dla tej gminy, więc ja nie rozumiem, czy nawet ta turystyczna. Ja nie rozumiem, dlaczego ma tylko w części być dla gminy.
100 procent powinno być w gminie, a Polska Organizacja Turystyczna no sorry. Polska Organizacja Turystyczna to jest państwowa osoba prawna. Niech ją państwo finansuje z podatków, chociażby tych od turystów, które są naprawdę duże. Dziękuję bardzo.
Monika Wielichowska
Dziękuję I zapraszam pana posła Nikrasa, ale nie widzę, ale jest pan poseł Michał Kowalski.
Michał Kowalski
Bardzo dziękuję pani Marszałek. Wysoka Izbo, chciałbym dopytać wnioskodawców o skutki wprowadzenia opłaty turystyczno-rekompensacyjnej dla gmin typowo turystycznych, takich jak Werysowo, Heliasarnia czy Łeba. W sezonie liczba przebywających tam osób wielokrotnie przewyższa liczbę stałych mieszkańców, na przykład Warysowo, które posiada rocznie 15000 mieszkańców, jednorazowo w sezonie letnim liczy, liczy około 100000. I pytanie jest następujące, czy projekt gwarantuje, że pieniądze pobierane od turystów, czy rzeczywiście pozostaną przede wszystkim w tych gminach, które ponoszą koszty gospodarki odpadami, utrzymania porządku, bezpieczeństwa czy rozwoju infrastruktury turystycznej? I czy te samorządy nie stracą finansowo na zastąpienie obecnej opłaty miejscowej nową opłatą.
Dziękuję bardzo.
Jarosław Sachajko
Pani Marszałek, Wysoka Izbo, panie Ministrze. Skoro istotą opłaty turystyczno-rekompensacyjnej ma być rekompensowanie gminą kosztów ruchu turystycznego, to dlaczego aż 18 procent wpływów ma trafić do Polskiej Organizacji Turystycznej, a tylko 80 procent ma pozostać tam, faktycznie pozostają koszty. Jaką realną wartość ma mieć rekompensata dla turysty? Czy możliwa będzie sytuacja, w której turysta zapłaci kilkanaście złotych opłaty, a w zamian otrzyma symboliczną zniżkę do atrakcji, z której w ogóle nie zamierza skorzystać. I czy naprawdę można mówić o niewielkim obciążeniu, skoro sami projektodawcy szacują, że polscy obywatele zapłacą z tytułu opłaty około czterystu pięćdziesięciu pięciu 1000000 złotych rocznie.
Dziękuję.
Daria Gosek-Popiołek
Dziękuję bardzo. Pani Marszałek, panie Pośle Romowicz. Ja rozumiem, że pan jest posłem pierwszą kadencję, ale tak, czasami w Sejmie przyjmujemy również rozwiązania dla bardzo konkretnych gmin, miast. Niedawno, o czym pan po prostu doskonale wie, przyjęliśmy ustawę o Pomorskiej Metropolii. Rozwiązanie dla gmin stamtąd.
Mamy różne ustawy metropolitalne w tym momencie. Na tym posiedzeniu Sejmu będziemy również dla Płocka przyjmować ustawę, która przemianuje Akademię Mazowiecką w Uniwersytet Mazowiecki. Dotyczy to jednego miasta, co więcej jednego podmiotu. Więc tak, czasami jest tak, że Sejm pracuje nad jednostkowymi projektami dotyczącymi węższej grupy czy jednego miasta, czy jakiegoś innego podmiotu. A opłata turystyczna dlatego w Krakowie jest tak istotna, że co roku odwiedza nas kilkanaście 1000000 turystów.
I tak czekamy na tą ustawę bardzo, bardzo długo I to nie Kraków ją skomplikował, ale Ministerstwo Finansów. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję I ostatnie pytanie należy do pana posła Kamila Wnuka.
Kamil Wnuk
Dziękuję pani Marszałek, Wysoka Izbo, drodzy rodacy, pod do was się będę zwracał I wydaje mi się, że to miejsce, mównica sejmowa to jest miejsce, gdzie się mówi na temat ustaw I mówi się do rodaków, bo ma to się odnosić bezpośrednio do pojedynczych posłów. Ja myślę, że poseł Romończyk jest bardzo kompetentnym I dobrym parlamentarzystą. Pani Daria się zgłaszała do pana tylko se popieram do pana posła. Ja będę mówił o ustawie, którą dzisiaj procedujemy, bo to jest clue tej dyskusji. Kończyły się właśnie wakacje.
Jeżdżąc na wakacje po całej Europie, widzimy jak wyglądały te opłaty klimatyczne w innych państwach naszego kontynentu. No w Polsce dzisiaj jest ustawa, opłata, którą mało kto tak naprawdę płaci I trzeba to uregulować. Pamiętajmy, że te samorządy, w których jest ta turystyka, potrzebują z czegoś tych turystów utrzymać. Jest większa, większa generacja śmieci, większe zużycie wody, więc musimy raz na zawsze zrobić taki projekt ustawy, taką opłatę, nie nowy podatek, tylko ustawę, taką opłatę, która jest opłacana, nie taka, która jest fikcją. Tak jak jest dzisiaj w niektórych miastach, nie tylko w Krakowie, ale także w Czeladzi w Zawierciu w Ogrodzieńcu czy w Uszczykach Dolnych dziękuję
Monika Wielichowska
dziękuję bardzo to było ostatnie pytanie zapraszam teraz podsekretarza stanu w ministerstwie finansów pana Jarosława
Pana Lehmanna.
Jarosław Neneman
Sławek, szanowni państwo, dawno już takiej ciekawej dyskusji nie słyszałem na tej, na tej sali. Pan poseł Artur Łącki spytał I zaproponował rozwiązania, które w tej ustawie będą, dokładnie tak, pan proponuje. Jak państwo wiedzą, procedujemy ustawę, ona jest przed stałym komitetem. Ta ustawa to jest kilka drobnych rzeczy, ale ważnych. Na przykład kwestia inkasa, o której była już mowa.
Inkasent odpowiada tylko za to, co pobierze, jak nie pobierze, nie odpowiada. Bardzo komfortowa sytuacja I nie bez powodów organizacje samorządowe zwracają uwagę na to, że taka, taki sposób jest nieefektywny, tak to nazwiemy. Ciekawa była dyskusja na temat samej nazwy turystyczno-rekompensacyjna, a konkretnie dyskusja o rekompensacie, bo czytając ustawę, rekompensata ma być dla turysty. Słuchając wypowiedzi pana ministra I słuchając państwa, rekompensata jest dla mieszkańców. To tak trochę jakby czytać między wierszami.
Rząd stoi na stanowisku, że opłata powinna być, powinna być powszechna, powinna być pobierana. Nie powinniśmy jej za nadto komplikować. Ten system, ta ustawa przewiduje, że inaczej niż dzisiaj, że to administracja skarbowa byłaby zaangażowana w pobór tej opłaty, co wiąże się z nowymi wyzwaniami, z nowymi kosztami przede wszystkim. To chyba nie jest najlepszy pomysł, co mi się najbardziej podoba w tej dyskusji tutaj, że mówią państwo o wysokości opłaty. Nie...
Większość z państwa, nie kwestionując sensu samej opłaty. Ja mogę zadeklarować, że na kolejnym posiedzeniu Sejmu pojawi się projekt rządowy, bardzo krótki, bardzo prosty, załatwiający tę tę kwestię, o której państwo mówią, czyli czystego powietrza. Wprowadzający płatnika, nie inkasenta. Definiujący, opłatę pobierałoby się również od przyjazdów biznesowych, bo, bo ta opłata, która dzisiaj funkcjonuje, która wyjazdów biznesowych nie obejmuje, jest, jest co najmniej dziwna. Bardzo dziękuję za ciekawą dyskusję.
Myślę, że na komisji będziemy mieli o czym dyskutować również. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję I zapraszam przedstawiciela wnioskodawców pana posła Ireneusza Rasia.
Ireneusz Raś
Pani Marszałek, Wysoka Izbo, panie ministrze, no rekompensatę trzeba czytać w naszym, w naszej propozycji z dwóch stron. Z jednej strony ta rekompensata, biorąc pod uwagę wszystkie doświadczenia europejskie, bo jak chcemy być, mieć to know-how w turystyce na najwyższym poziomie, to powinniśmy brać pod uwagę wszystkie doświadczenia. Z jednej strony ta rekompensata, tutaj mówię do państwa jeszcze, którzy słuchają, mam nadzieję, to jest rekompensata dla... Za tą gościnność, jeżeli chodzi o samorządy, ale też dobre wzorce, jeżeli chodzi o tą rekompensatę, 10:10 karta benefitów, którą którą mógłby każdy turysta, czy nasz gość z zagranicy, czy nasz gość po polski turysta mógłby otrzymać w miejscu, w którym z... Nocuje turystycznie.
Oczywiście te archaizmy, że biznesowy wyjazd nie jest wyjazdem turystycznym, no to, to przecież to, to się kupy od lat nie trzyma. Fajnie, że wszyscy uważamy, że należy to zmienić. Mam nadzieję, że będzie to doprowadzenie do szczęśliwego końca, ale chcę powiedzieć, że archaizmem jest również to, że stawka na przykład tej opłaty miejscowej dzisiaj to jest na poziomie trzech złotych. Nie ma takiej stawki I żaden z tych propozycji poselskich takiej niskiej stawki nie proponuje, więc tu należy na pewno zrobić jakąś średnio niską cenę, żebyśmy znowu byli bardzo konkurencyjni I wybrać również te, te, te być może doświadczenia już w tych przepisach, żeby rzeczywiście nie wprowadzać tego, co 1 z pań posonek się bała, że będzie to mnożone przez 14 dni pobytu, tylko na przykład 3, 3 1. Doby.
To jest wystarczające, to jest pewna średnia. To nie jest, to nie jest utrudnienie, ale byłoby to według mnie z tych doświadczeń europejskich, te dobre rozwiązanie, które nie straszyłoby Polaków, że oni za pobyt wakacyjny będą musieli zapłacić od każdej osoby, tej która nie jest zwolniona z tej osoby razy 14 czy razy 7. To należy naprawdę rozważyć ze względu na to, że ewentualnie może to spotkać się z takim uproszczonym badaniem później prezydenta I na końcu on tego podpisu nie złoży. Przestrzegam. Wszystkie te elementy w debacie powinny być brane pod uwagę, bo de facto uporządkowanie tego jest dla tego parlamentu byłoby wielkim sukcesem, ja się, ja się z tym zgadzam.
Jeśli chodzi o... I teraz na końcu. Ja apeluję w imieniu mojego środowiska politycznego, żeby nie traktować sektora turystycznego jako czarnego luda. Od lat nakłady na ten sektor średnio w Polsce per capita, w ogóle jeżeli chodzi o najbliższe kraje te z Europy Środkowej są na najniższym poziomie. I to muszę powiedzieć w imieniu środowiska.
Stąd te 18 procent się pojawiają do dyskusji wobec polskiego parlamentu I mam nadzieję, że nie pozbędziemy się tego, tej tej odpowiedzialności, żeby ta polska promocja mogła być na takim poziomie, jak jakość serwisu, który świadczymy. Bo kto te środki dla, na rekompensatę będzie wypracowywał? Przecież przedsiębiorcy turystyczni. I o to się upominam w tym parlamencie I warto o tym pamiętać. I klub parlamentarne Polskie Stronnictwo Ludowe, 3.
Droga zachęca wszystkich do takiej spokojnej rozmowy. Możemy tą, tą wysokość, czy ona będzie symboliczna, czy taka, możemy ją w jakiś sposób wyskalować. Ale zachęcam do takiej rozmowy dlatego, że w perspektywie, mówię też do pana ministra Nemana, dokument, który jest projektowany strategiczny I przygotowany przez resort, przygotowywany przez resort sportu I turystyki, który mówi, że w 2000 trzydziestym piątym roku w Polsce miejsc pracy w sektorze turystyki będzie ile? Blisko 1000000. Dziś mamy 760000.
Czyli musimy za tym wszystkim nadążać I musimy też uwzględnić jakby to, żeby wszystkie działania wynikające z kooperacji I z funkcjonowania Polskiej Organizacji Turystycznej, regionalnych organizacji turystycznych I lokalnych organizacji turystycznych, żeby te aspiracje I te wnioski też był w jakiś sposób uwzględnione w tej debacie. Uważam, że to będzie prawdziwe, sprawdzone, ale dziękuję za te wszystkie głosy. Mam nadzieję, że na, na, te szczegółowe w pracach w komisji, mam nadzieję, że dojdziemy do, do takiego porozumienia, które spowoduje, że proces legislacyjny w tym zakresie, nieważne na który projekt będzie tym wiodącym, zakończy się naszym wspólnym sukcesem. Dziękuję bardzo.
Monika Wielichowska
Bardzo dziękuję. Zamykam dyskusję. Marszałek Sejmu po zasięgnięciu opinii Prezydium Sejmu proponuję, aby Sejm skierował poselski projekt ustawy o zmianie ustawy o podatkach I opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw zawarty w druku numer 2872 do Komisji Finansów Publicznych oraz Komisji Samorządu Terytorialnego I Polityki Regionalnej w celu rozpatrzenia. Jeżeli nie usłyszę sprzeciwu będę uważała, że Sejm propozycję przyjął. Sprzeciwu nie słyszę.
Wysoka Izbo I przystępujemy do rozpatrzenia punktu 10 porządku dziennego, sprawozdanie Komisji Gospodarki I Rozwoju oraz Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych I Leśnictwa o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz ustawy o prawach konsumenta druki numer 2799300 43 proszę pana posła Łukasza Horbatowskiego o przedstawienie sprawozdania komisji zapraszam panie pośle.
Łukasz Horbatowski
Bardzo dziękuję. Szanowna pani Marszałek, Wysoka Izbo, mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie Komisji Gospodarki I Rozwoju oraz Komisję Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych I Leśnictwa o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz ustawy o prawach konsumenta
Druki nr 2000 e e 799 oraz nr 3000 e e 43. Projekt wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego I Rady o numerze 2000 e e 20 cztery/osiemset 25 w sprawie zmiany dyrektyw w odniesieniu do wzmocnienia pozycji konsumentów w procesie transformacji ekologicznej. Ten projekt z jednej strony ma zapewnić ochronę konsumentom przed nieuczciwą praktyką rynkową, greenwishingiem, czyli przekazem tworzącym nieuzasadnione wrażenie korzyści środowiskowych. Z drugiej, ma zapewnić konsumentom rzetelną informację przy podejmowaniu decyzji zakupowych, między innymi o trwałości produktu, możliwości jego naprawy I okresie wsparcia, aktualizacjami. Już dzisiaj przepisy zakazują wprowadzania konsumentów w błąd, a przedstawiana ustawa jedynie doprecyzowuje te zasady.
Problem, na który ta ustawa odpowiada, każdy z nas zna z własnych zakupów. Na opakowaniach I w reklamach mamy dziś coraz więcej haseł jak eko, przyjazne środowisku, neutralny klimatycznie czy też zielonych medali I certyfikatów. Konsument wybiera produkty oznaczone w ten sposób, myśląc, że robi coś dobrego dla środowiska, podczas gdy w praktyce, za deklaracją nie stoją rzeczywiste działania. Pseudoekologiczny marketing to nie jest tylko problem konsumentów, to jest również problem dla uczciwego biznesu I popytu. Z badań komisji zleconych przy przygotowaniu dyrektywy wynika, że 75 procent konsumentów w Unii deklarowało chęć kupowania produktów produktów korzystnych dla środowiska, ale z powodu nieufności wobec deklaracji środowiskowych w praktyce robiło to jedynie 17 procent.
Co więcej, 44 procent konsumentów w Unii Europejskiej nie ufało twierdzeniom o środowiskowych cechach produktów I usług, a co najmniej 12 procent rezygnowało z zakupów produktów z takim oznakowaniem właśnie z powodu braku zaufania. Rzetelne oznaczenie mają pozwolić odblokować popyt, który dziś bywa tłumiony przez brak zaufania, co ma przynieść korzyści zarówno dla konsumentów, jak I przedsiębiorców oraz wyrównać warunki konkurencji. Przepisy będą stosowane również do przedsiębiorców spoza Unii Europejskiej, którzy dziś posługują się nieudokumentowanymi deklaracjami, czym budują przewagę konkurencyjną. Ustawa odnosi się do czterech grup zagadnień. Po 1., porządkuje kwestie certyfikatów I oznakowań zrównoważonego charakteru.
Będą mogły być stosowane tylko wtedy, gdy opierają się na niezależnym systemie certyfikacji albo zostały ustanowione przez organy publiczne. Po 2., reguluje się stosownie, stosowania ogólnych haseł, takich jak eko czy zielony. Będzie je można stosować, gdy przedsiębiorca doprecyzuje je w tym samym przekazie albo przedsiębiorca wykaże tak zwane, tak zwaną uznaną wysoką efektywność środowiskową. Podkreślę od razu, ustawa nie zmienia reguł dla haseł, które już dziś podlegają innym odrębnym przepisom, jak w szczególności certyfikaty bio czy eko dla żywności. Jeżeli przedsiębiorca z branży spożywczej ma mieć certyfikat bio czy eko, zgodny z rozporządzeniem 2018 łamane na 848, na przykład dla mleka, masła czy jogurtu, może się nim posługiwać dokładnie tak jak dotychczas.
Ta ustawa nie nakłada w tym zakresie żadnych nowych wymogów. Po 3., projekt dotyczy obietnic na przyszłość hasła jak neutralność klimatyczna do 2000 czterdziestego roku. Będą musiały mieć pokrycie w realistycznym planie, weryfikowanym przez niezależnego eksperta. Po 4., ustawa wprowadza nowe obowiązki informacyjne o trwałości, naprawialności, aktualizacjach oprogramowania I dobrowolnej gwarancji trwałości, którą producent będzie mógł się uczciwie wyróżnić. Wysoka Izbo, w toku prac komisji przyjęte zostały poprawki.
1., najistotniejsza, to wydłużenie vacatio legis. Przepisy wejdą w życie 27 września 2000 e e 27 r. Komisję uznały, że przedsiębiorcom należy się czas na dostosowanie się do nowych standardów. Zaproponowano także poprawki porządkujące, używane w projekcie określenie minimum, zastąpiono określeniem co najmniej, a niezależnego eksperta będącego stroną trzecią, doprecyzowano jako niezależnego eksperta zewnętrznego. Komisja Gospodarki I Rozwoju oraz Komisja Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych I Leśnictwa po rozpatrzeniu powyższego projektu ustawy wnoszą, aby Wysoki Sejm raczył uchwalić przedstawiony projekt ustawy wraz z poprawkami.
Dziękuję bardzo.
Monika Wielichowska
Dziękuję. Dziękuję bardzo. Sejm ustalił, że w dyskusji nad tym punktem porządku dziennego wysłucha pięciominutowych oświadczeń w imieniu klubów I trzyminutowych oświadczeń w imieniu kół. Otwieram dyskusję I jako pierwszego do debaty zapraszam pana posła Roberta Jabłońskiego z Koalicji Obywatelskiej.
Robert Jagła
Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu parlamentarnego Koalicja Obywatelska wobec rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwych praktykom rynkowym oraz ustawy o prawach konsumenta z druku numer 2799 oraz 3043. Szanowni państwo, stajemy dziś przed szansą wykonania milowego kroku w stronę realnej ochrony portfeli Polek I Polaków. Wciążamy kluczowe unijne przepisy I wypowiadamy zdecydowaną, bezkompromisową walkę dwóm plagom współczesnego rynku, powszechne ekościemie oraz celowemu powtarzaniu sprzętu. Czas raz na zawsze skończy z patologią, której płacimy wyższą cenę za produkt rzekomo eko, zielony czy naturalny dla klimatu, a w rzeczywistości otrzymujemy wyłącznie tani chwyt marketingowy, niesprawdzalne hasła I bezwartościowe, niecyrtyfikowane znaczki.
Nowe prawo traktuje takie zabiegi wprost jako nieuczciwą praktykę handlową I uznaje je za nielegalne. Stop wprowadzeniu konsumentów w błąd. Co równie ważne, kładziemy kres urządzeniom, które jak po czarodziejską, po czarodziejskiej różdżce psują się tuż po upływie gwarancji. Każdy z nas tego doświadczył. Pralka, telefon czy telewizor nagle przestają działać, nowa aktualizacja drastycznie spowalnia system, a prosta wymiana baterii staje się droższa niż zakup nowego sprzętu.
To nie jest przypadek, to przemyślana strategia, którą dziś zatrzymujemy. Dzięki nowej ustawie, zanim wydamy, chociażby złotówkę, każdy z nas dostanie przejrzystą informacją, jak łatwo da się dany sprzęt naprawić I czy części zamienne będą powszechnie dostępne. Które produkty oferują dłuższą, bezpłatną gwarancję producenta. Ułatwi to nowe, jednolite I czytelne w całej Unii Europejskiej oznaczenie. Czy aktualizacja oprogramowania nie wpłynie negatywnie na sprawność I prędkość naszego urządzenia?
To nie są abstrakcyjne, unijne dyrektywy, ani suche paragrafy. To są realne oszczędności w domowym budżecie każdej polskiej rodziny. To ochrona przed kupowaniem jednorazowych bubli, ale także wsparcie dla uczciwych, rodzimych przedsiębiorców, którzy od lat stawiają na jakość, trwałość I szacunek dla klienta. Nie chcemy gospodarki opartej na wyrzucaniu I marnotrawstwie. Chcemy gospodarki trwałej, przejrzystej I sprawiedliwej.
W imieniu klubu parlamentarnego Koalicja Obywatelska wnoszę o uchwalenie tego projektu z poprawkami, aby te istotne prawa mogły chronić polskich konsumentów już od dwudziestego siódmego września dwutysięcznego dwudziestego siódmego roku. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję bardzo panie pośle I zapraszam pana posła Macieja Małeckiego Prawo I Sprawiedliwość.
Maciej Małecki
Pani Marszałek, wysoka izbo. Mam zaszczyt przedstawić stanowisko klubu parlamentarnego Prawo I Sprawiedliwość do ustawy zawartej w druku 2799. Choć ustawa nosi nazwę o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym I zawiera kilka rozwiązań pozytywnych dla konsumentów, to pod płaszczykiem ochrony konsumentów wymusza politykę klimatyczną na setkach 1000 przedsiębiorstw I narzuca określony model zarządzania firmami, które dotychczas nie były objęte systemami takimi jak EU-ETS, raportowaniem emisji czy przygotowywaniem planów transformacji. Przedsiębiorca, który chce mówić o ograniczeniu wpływu na środowisko, będzie musiał nie tylko udowodnić prawdziwość komunikatu. Może zostać zobowiązany do przygotowania wieloletniego planu, wyznaczania mierzalnych celów, zabezpieczenia zasobów, zewnętrznej weryfikacji.
Oznacza to dodatkowe procedury, dokumenty, audyty, obsługę prawną, zmiany w systemach informatycznych, stałe koszty kontroli I ryzyko kar dla przedsiębiorcy za błędną interpretację nieostrych przepisów. Dotychczas firma musiała przede wszystkim nie wprowadzać klienta w błąd. Teraz będzie musiała wykazać, że komunikat odpowiada rozbudowanym kryteriom środowiskowym. Ten system będzie premiował duże korporacje kosztem małych polskich firm, bo duże firmy już dziś posiadają działy prawne, zespoły ESG, systemy raportowania I środki na zewnętrzne audyty. Dla nich nowe wymogi będą tylko kolejnym obowiązkiem administracyjnym, ale dla małych polskich firm będą barierą wejścia, być może nie do przeskoczenia, bo mała firma będzie musiała wybierać między poniesieniem kosztów certyfikacji I obsługi prawnej a
Rezygnacją z informacji z informowania o rzeczywistych zaletach swojego produktu polski producent korzystający z lokalnych surowców ograniczający ilość opakowań lub oferujący produkt o większej trwałości może nie mieć środków na przejście formalnego procesu potwierdzenia tych cech. W efekcie regulacja uderzy w mniejsze firmy I umocni pozycję dużych marek, które kupią certyfikaty, audyty I obsługę prawną. Prawo przedstawiane jako ochrona konsumenta stanie się kolejną przewagą regulacyjną największych korporacji. Skorzystają też podmioty certyfikujące, które będą mogły de facto narzucać nowe wymogi. Nie jest to już wyłącznie walka z kłamstwem w reklamie.
Rząd I instytucje unijne zaczynają rozstrzygać, w jaki sposób opisywania produktów jest zgodny z przyjętą polityką klimatyczną, jakie systemy certyfikacji są wiarygodne I jakie działania przedsiębiorstwa zasługują na miano środowiskowo korzystnych. Rząd twierdzi, że regulacja nic nie kosztuje, a przecież firmy będą musiały wydać pieniądze na dostosowanie opakowań, materiałów reklamowych, stron internetowych, procedur sprzedażowych, zakresu informacji udostępnianych klientów, klientom oraz systemów certyfikacji I weryfikacji. Ocena skutków regulacji przywołuje unijny szacunek, że dostosowanie firm w całej Unii to około 10000000000 euro, ale rząd nie policzył jaka część tego rachunku przypadnie na polskie firmy. Projekt nie przedstawia też analizy kosztów certyfikacji, liczby dostępnych jednostek kontrolujących ani wpływu nowych wymogów na konkurencję. Nie wiadomo również jak długo będą trwały procedury I czy polskie firmy będą miały równy dostęp do uznanych systemów.
Formalnie zapłaci przedsiębiorca. W wielu przypadkach część kosztów zostanie po prostu przeniesiona na konsumentów w cenach produktów I usług. W ten sposób ustawa mająca chronić kupujących może jednocześnie zwiększyć koszty prowadzenia działalności I podnieść ceny. Projekt jest przedstawiany jako walka z nieuczciwym marketingiem, ale jego skutki są znacznie szersze. Tworzy nową warstwę biurokracji środowiskowej, rozszerza wymagania polityki klimatycznej na firmy dotychczas nie objęte bezpośrednimi obowiązkami I buduje rynek certyfikacji oraz zewnętrznych audytów.
W projekcie brakuje też mierników pokazujących wpływ regulacji na ceny, rzeczywistą trwałość produktów, skalę napraw I koszty przedsiębiorców. Rząd nazywa tę regulację bezkosztową, ponieważ jej rachunek wystawi nie administracji, ale firmom, a ostatecznie klientom. Więcej obowiązków nie musi niestety oznaczać, więcej obowiązków nie oznacza lepszej ochrony konsumenta. Dlatego w imieniu klubu Prawo I Sprawiedliwość składam wniosek o odrzucenie tego projektu ustawy. Dziękuję bardzo.
Monika Wielichowska
Dziękuję I zapraszam pana posła Marcina Gwoźdę z Rozwoju Plus.
Marcin Gwóźdź
Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Przed nami druk nr 2000 e e 799. Projekt ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz ustawy o prawach konsumenta. I oczywiście jest to implementacja przepisów unijnych, a jeżeli implementujemy te przepisy, jeśli już musimy, to zróbmy to dobrze albo przynajmniej postarajmy się zrobić to dobrze. Chcę jasno powiedzieć, że klub parlamentarny Rozwój Plus popiera cel jakim jest ochrona konsumentów przed wprowadzeniem w błąd.
Nikt nie powinien reklamować produktu jako ekologicznego, trwałego czy przyjaznego środowiska, środowisku, jeżeli nie potrafi tego udowodnić. Problem polega jednak na tym, że dobry cel nie usprawiedliwia złego procesu legislacyjnego ani przepisów, które pomogą uderzyć przede wszystkim w małe I średnie polskie firmy. Projekt wprowadza pojęcie praktyk uznawanych za nieuczciwe w każdych okolicznościach. Dotyczy to między innymi oznaczeń ekologicznych, twierdzenia o neutralności klimatycznej, trwałości produktów, możliwości ich naprawy, aktualizacji oprogramowania oraz stosowania części zamiennych. Są to kwestie ważne, jednak projekt posługuje się wieloma pojęciami, które mogą powodować poważne wątpliwości interpretacyjne.
Przykładem jest obowiązek weryfikacji planów środowiskowych przez niezależnego eksperta. Ustawa nie określa jasno kto takim ekspertem może być, jakie powinien posiadać kwalifikacje I według jakich standardów ma dokonywać oceny. To oznacza ryzyko, że przedsiębiorca będzie ponosił odpowiedzialność za wybór eksperta, jednocześnie nie będzie miał pewności, czy jego opinia zostanie później zaakceptowana przez organ administracji. Jeszcze większe zastrzeżenia budzi termin wejścia ustawy. Projekt przewiduje, że nowe przepisy zaczną obowiązywać w 2000 dwudziestym szóstym roku.
Tymczasem przedsiębiorcy mają już wyprodukowane towary, opakowania I materiały reklamowe. Często są to produkty legalnie wprowadzone na rynek na podstawie dotychczasowych przepisów. Czy naprawdę oczekujemy, że mała firma w ciągu kilku tygodni wymieni opakowania, zmieni kampanie reklamowe, przeprowadzi nowe analizy I wycofa istniejące zapasy? Dla dużej korporacji może to nie być aż tak kosztowna operacja. Dla małego czy mikroprzedsiębiorcy może oznaczać utratę płynności finansowej albo konieczność zniszczenia pełnowartościowych produktów.
Na ten problem zwrócił uwagę zarówno rzecznik małych I średnich przedsiębiorców, jak I pracodawcy RP. Postulat jest prosty I racjonalny. Należy wprowadzić przepisy przejściowe oraz mechanizm wyczerpywania zapasów dla produktów wyprodukowanych I wprowadzonych do obrotu przed wejściem nowych regulacji. Nie można karać przedsiębiorcy za to, że działał zgodnie z prawem obowiązującym w momencie produkcji I sprzedaży towarów. Wątpliwości budzi także możliwość nakładania dodatkowych obowiązków na branżę, które już podległe podlegają szczegółowym regulacjom.
Ochrona konsumenta nie może oznaczać przerzucania całego ryzyka na przedsiębiorcę. Potrzebujemy przepisów jasnych, proporcjonalnych I możliwych do wykonania. Dlatego klub parlamentarny Rozwój Plus opowiada się za dalszymi pracami nad projektem, ale pod warunkiem wprowadzenia konkretnych zmian. Jeżeli takiej deklaracji nie uzyskamy, to rozważymy poparcie wniosku o o odrzucenie tego projektu ustawy. Po 1., odpowiednio długi okres przejściowy.
Po 2., ochrony zapasów produktów wyprodukowanych I wprowadzonych do obrotu przed wejściem ustawy w życie. Po 3., jasnego określenia kryteriów dotyczących niezależnego eksperta. Po 4. Wyeliminowania, dublowanie obowiązków już wynikających z innych przepisów. W obecnym kształcie projekt jest niedopracowany I może uderzyć w polskich przedsiębiorców, szczególnie tych najmniejszych.
Speaker 112
Dlatego klub parlamentarny, podkreślę to jeszcze raz, klub parlamentarny Rozwój Plus nie poprze tej ustawy bez wprowadzenia odpowiednich zabezpieczeń dla przedsiębiorców I bez zagwarantowania, że nowe przepisy będą rzeczywiście chronić konsumentów, a nie tworzyć kolejną biurokratyczną pułapkę. Dziękuję bardzo.
Magdalena Sroka
Dziękuję I zapraszam panią poseł Magdalenę Srokę, Polskie Stronnictwo Ludowe 3. Droga. Pani Marszałek, Wysoka Izbo. W imieniu klubu parlamentarnego Polskie Stronnictwo Ludowe przedstawię państwu stanowisko wobec projektu ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym tykom rynkowym oraz ustawy o prawach konsumenta. Projektowana ustawa ma na celu wdrożenie dyrektywy Parlamentu Europejskiego I Rady Unii Europejskiej 2024 na 825.
Jej celem jest wzmocnienie pozycji konsumentów w procesie transformacji ekologicznej poprzez lepszą ochronę przed nieuczciwymi praktykami oraz lepsze informowanie. Projekt ma umożliwić konsumentom podejmowanie świadomych decyzji dotyczących zakupu produktu w ramach zróżnicowanej konsumpcji, a równocześnie ograniczyć nieuczciwe praktyki handlowe. 1. Obszar zmian dotyczy nieuczciwych praktyk rynkowych. Projekt wprowadza definicję między innymi towaru, twierdzenia dotyczącego okoliczności, systemu certyfikacji, trwałości, aktualizacji oprogramowania, materiału eksploatacyjnego oraz funkcjonalności.
Jednocześnie rozszerzony zostanie katalog tak zwanych czarnych praktyk rynkowych, czyli praktyk uznawanych za nieuczciwe w każdych okolicznościach. Szczególnie istotne z punktu widzenia konsumentów są rozwiązania dotyczące pseudoekologicznego marketingu. Przedsiębiorca nie będzie mógł stosować oznakowania dotyczącego zrównoważonego charakteru, jeżeli nie będzie ono oparte na systemie certyfikacji ani ustanowione przez publiczny organ. Projekt przewiduje nowe praktyki wprowadzające w błąd między innymi reklamowanie nieistotnych korzyści dla konsumentów, które nie wynikają z żadnej cechy produktu lub działalności przedsiębiorcy. Rozszerzony zostanie również katalog cech produktu, których dotyczą informacje mogące doprowadzić do praktyki wprowadzającej w błąd.
Obejmuje on między innymi cechy środowiskowe lub społeczne.
Oraz aspekty związane z obiegiem zamkniętym, w tym trwałości, możliwości naprawy I zdolności do recyklingu. 2. Część projektu dotyczy ustawy o prawach konsumenta I koncentruje się przede wszystkim na zwiększeniu zakresu informacji przekazywanych konsumentowi przed zawarciem umowy. Konsument ten ma otrzymać informację o przewidzianej przez sprawę odpowiedzialności przedsiębiorcy za zgodność świadczenia z umową, a w przypadku towaru również głównych warunkach tej odpowiedzialności, w tym o okresie jej trwania wynoszącej 2 lata. Kolejna kwestia to aktualizacja produktów, wykorzystywanych rozwiązań cyfrowych.
Konsument ma otrzymać informację o minimalnym okresie dokonywania aktualizacji towarów z elementami cyfrowymi, treści cyfrowych oraz usług cyfrowych, albo, ale tylko wtedy, gdy producent lub dostawca udostępnia sprzedawcy takie informacje. Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Projekt wprowadza więc szereg konkretnych zmian, których wspólnym celem jest zwiększenie przejrzystości rynku I umożliwienie konsumentom podejmowania świadomej decyzji. Z jednej strony ogranicza możliwość stosowania nieuzasadnionych deklaracji ekologicznych I nieweryfikowanych oznaczeń, z drugiej strony zwiększa zakres informacji dotyczących trwałości, naprawy, aktualizacji czy gwarancji. W ocenie klubu parlamentarnego Polskiego Stronnictwa Ludowego ważne jest, aby konsument otrzymywał rzetelną informację I mógł na jej podstawie dokonywać świadomych wyborów.
Dlatego przychylnie zaopatrujemy się na przedmiotowy projekt, który w dalszych pracach będziemy popierać. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję Pani Poseł I zapraszam pana posła Bronisława Foltyna z Konfederacji.
Bronisław Foltyn
Szanowna Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Tak się zastanawiam, jak państwo opowiadacie o tym projekcie, gdyby to już dzisiaj obowiązywało, to ta pani profesor Mróz-Gorgoń, która tam wypełniała te wszystkie swoje projekty Marka Polska, czy tam Marka Beskidy, właśnie takimi stwierdzeniami jak w tej ustawie są cytowane, tak, czy czy których dzisiaj mamy zakazać, to pani profesor chyba w Kajdankach by wyszła, czy tam z 2000000 grzywny by dostała, bo tam pełno jest tych eko stwierdzeń. Do czego on się sprowadza ten projekt? Generalnie to jest jakaś forma cenzury, tak, Że nie będzie można używać pewnych stwierdzeń, słów, no I tu jest sporo przykładów podanych w uzasadnieniu, no czyli na przykład słowo zielone, no to już jest takie, które trzeba będzie udowadniać, tak? Przyjazne dla środowiska, eko przyjazne, ekologiczne, forma cenzury, no ale jak ona ma wyglądać?
No ona ma zrobić, być zrobiona instytucjonalnie, czyli mówi się o niezależnym operatorze, czy dobrowolnym certyfikowaniu takich stwierdzeń, które są wykorzystywane w marketingu, na opakowaniach czy na stronach internetowych, no właśnie u takich operatorów, no ale oni są mniej więcej znani, wiadomo co to są za certyfikatorzy. Przykład taki, no jednym z certyfikatorów, którzy tam jest właśnie o nim mowa w uzasadnieniu, no to jest ue eko label,
Bronisław Foltyn
To ja sobie sprawdziłem z ciekawości ile kosztuje taki certyfikat załóżmy serka tak, żeby był ekologiczny I mógł sobie wykorzystać eko. 600 euro dla małej, średniej firmy za sam wniosek I potem od dwóch do dwudziestu pięciu 1000 euro za roczną licencję, co roku trzeba odmawiać. No to myślę, że producenci ekoserków no są wniebowzięci w tej sytuacji tak, że coś takiego im szykujecie. Jakie są kary, jeżeli ktoś sobie nie zrobi, a wpisze se eko tak, czy słowo, które użyję nagle się nie spodoba, bo będzie ten katalog rozszerzony, 150 słów tam było, Komisja Europejska stwierdziła, że jest, ale może być rozszerzane. No to jeśli ktoś się załapie na to, no to te kary, UOKiK ma nakładać te kary, do 10 procent rocznych obrotów za użycie takiego słowa eko, tak, czy jakiegoś takiego podobnego I do dwóch 1000000 odpowiedzialności osobistej.
No to przecież proszę państwa, no co to jest? To jest 1 wielki bat na małe I średnie przedsiębiorstwa, na polskie firmy. No ten przykład, który był na komisji, ten właśnie serek, ekologiczny serek, który uzyskał już certyfikat z właśnie z tej ustawy o rolnictwie ekologicznym, Opakowany będzie załóżmy w opakowanie plastikowe, które jest robione wiadomo z ropy naftowej, z granulatu, czyli on już nie jest ekologiczny. No I pytanie teraz, ten zielony listek, który tam będzie na tym plastikowym opakowaniu, jak będzie zinterpretowany przez, no przez operatora, tak, przez UOKiK. Istnieje ryzyko, no że będzie zinterpretowany tak, że się skończy tą karą.
I to jest to ryzyko, dlatego Konfederacja będzie głosowała przeciwko. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję I zapraszam pana posła Włodzimierza Skalika Konfederacja Korony Polskiej.
Włodzimierz Skalik
Szanowna pani Marszałek, wysoka izbo. No znowu unijni klimatyści dali głos. W każdym niemalże stwierdzeniu pobrzmiewa ta obrona klimatu, tak. I to jest zawsze wygodny motyw do tego, żeby wdrażać kolejny biurokratyczny system. I ten system, który tutaj państwo proponujecie, jest dokładnie tym efektem, którego się obawiamy, że małe I średnie firmy będą prześladowane w ramach walki z klimatem.
Spełnienie wymagań będzie dość proste dla dużych firm, natomiast małe będą z rynku eliminowane, bo nie będzie ich stać na opłacenie tych wszystkich audytorów. I ten projekt zawiera fałszywe uzasadnienie. Jak spojrzymy do uzasadnienia, do oceny skutków regulacji, tam wszędzie widzimy 0. Koszt dla firm 0, dla małych I średnich również, dla budżetu 0. Prawda jaka będzie?
Skutki spadną na przedsiębiorcę. Zapłaci za sprawdzenie opakowań, zmianę reklamy, stronę internetową, wszystkie te certyfikaty, opłaty I szkolenie. Będzie musiał na powrót oznaczyć towar, który będzie już wyprodukowany, ale niezgodnie z obowiązującym prawem w przyszłości. Projekt podstępnie wykorzystuje z pozoru dobry cel, no bo jak słyszymy, że konsument dobrze by był, aby nie był karmiony hasłem ekologicznym bez dowodu, żeby nie obiecywać naprawy, która nie będzie zrealizowana. To się wszystko bardzo ładnie słucha, natomiast skutki będą godnego pożałowania I w związku z tym Konfederacja Korony Polskiej wnosi o to, by wydłużyć do dwóch lat okres uniemożliwiający zbycie towarów wyprodukowanych przed dniem wejścia w życie ustawy.
Ten głos, ten postulat był wielokrotnie podnoszony w czasie obrad komisji I nie został uwzględniony. Również, ponieważ są ogromne ryzyka dla naszego biznesu, dla małych I średnich polskich firm, proponujemy, by zobowiązać prezesa UOKiK-u do przedstawienia Sejmowi po dwóch latach informacji obejmującej liczbę postępowań, wysokość kar, koszty dostosowania firm, wpływ na małe I średnie przedsiębiorstwa, rozwój rynku certyfikacji, problemy interpretacyjne. Jeżeli te wnioski nasze nie będą uwzględnione, Konfederacja Korony Polskiej będzie głosowała przeciwko tej ustawie.
Monika Wielichowska
Dziękuję I zapraszam pana posła Jarosława Kajko o demokracja bezpośrednia.
Jarosław Sachajko
Pani Marszałek, wysoka izbo, panie ministrze. Cel tej ustawy można zrozumieć, DreamWashing trzeba zwalczać. Konsument nie powinien kupować produktu opisanego jako zielony, ekologiczny czy neutralnie, neutralny dla tematu, jeżeli za tym hasłem nie stoją żadne realne fakty. Dobrze również, że projekt próbuje walczyć ze sztucznym skracaniem życia produktów, fałszywymi informacjami o trwałości czy zmuszaniem klientów do przedwczesnej wymiany materiałów eksploatacyjnych. Ale jak zwykle realny problem próbujecie rozwiązać gigantyczną porcją biurokracji tworzycie cały nowy język urzędniczy twierdzenia środowiskowe ogólne twierdzenia środowiskowe oznakowania
zarówno
Jarosław Sachajko
Ważnego charakteru uznaną wysoką efektywność środowiskową system certyfikacji I niezależnych weryfikatorów wielki międzynarodowy koncert zatrudni prawników specjalistów I zapłaci za kolejną certyfikację A co zrobi mała polska firma? Zamiast produkować lepszy towar, będzie produkowała dokumenty, ekspertyzy I zaświadczenia, żeby udowodnić urzędnikowi, że wolny jest, że wolno jej napisać na opakowaniu, że produkt jest bardziej ekologiczny. To skończy się paradoksem. Stworzycie tak skomplikowany I drogi system, że tylko największe koncerny będą będzie stać na udowodnienie, że ich produkt jest ekologiczny. Jeszcze bardziej absurdalne jest to, jak chcecie walczyć z celowym skracaniem trwałości produktów.
Po co tworzyć kolejne definicje, oznaczenia I procedury? Jeżeli producent twierdzi, że lodówka, pralka czy telewizor są trwałe, niech za tę trwałość odpowiada finansowo. Wprowadźmy prostsze rozwiązanie, wydłużmy ustawowo odpowiedzialność za zgodność towaru z umową, odpowiednik dawnej rękojmi, na przykład 5 lat dla sprzętu elektronicznego, a dla samochodów I maszyn 10 lat. 5 lat odpowiedzialności bardzo szybko nauczyłoby producentów projektowania urządzeń, które mają działać, a nie psuć się chwilę po upływie ochrony. Mniej certyfikatów, mniej urzędników, mniej biurokracji, więcej rzeczywistej odpowiedzialności producenta.
Chrońmy konsumenta, ale nie budujmy przy okazji systemu, w którym mały przedsiębiorca tonie w papierach, a wielki koncert kupuje sobie zgodność z przepisami. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję bardzo. To był ostatni głos w debacie. Przechodzimy do pytań. Wyznaczam czas na zadanie pytania. Jedną minutę.
Zamykam też listę I jako pierwszego zapraszam do głosu pana posła Witolda Tumanowicza.
Witold Tumanowicz
Marszałek, Łódzka Izba. Projekt przewiduje, posługuje się pojęciem niezależnego eksperta, który ma weryfikować określone plany przedsiębiorcy, więc mam pytanie, jak przedsiębiorca ma ustalić, czy wybrana osoba spełnia wymagania, skoro w konsultacjach wskazywano na brak jasnych kryteriów oraz oficjalnej listy takich ekspertów. Dziękuję.
Lidia Czechak
Szanowna pani marszałek, ja mam 2 pytania do tego druku. Rząd przedstawia ten ustawę jako ważną dla ochrony polskiej konsumentom. Tymczasem z samego uzasadnienia projektu wynika, że termin wdrożenia unijnej dyrektywy już upłynął. Komisja Europejska wszczęła wobec Polski postępowanie naruszeniowe, a teraz rząd domaga się przyspieszenia prac w Sejmie. Dlaczego pyta?
Dlatego pytam, dlaczego rząd nie przygotował tych przepisów na czas I kto ponosi polityczną odpowiedzialność za te opóźnienia? Dlaczego Sejm ma teraz pracować nad podpresją czasu nad przepisami, które mogą mieć poważne konsekwencje dla 1000 polskich przedsiębiorców? I najważniejsze, czy przez opóźnienia rządu Polska jest obecnie narażona na jakiekolwiek konsekwencje finansowe związane z postępowaniem Komisji Europejskiej. Nikt nie kwestionuje potrzeby ochrony konsumentów przed fałszywymi deklaracjami ekologicznymi, ale dobre prawo musi chronić konsumentów, a jednocześnie nie można nakładać na uczciwych przedsiębiorców kosztów wynikających z błędów I opóźnień administracji. Pracodawcy zwracają uwagę na problem produktów, które zostały legalnie wyprodukowane I wprowadzone do obrotu przed wejściem nowych przepisów I postulują umożliwienie przedsiębiorcom wyczerpania istniejących zapasów.
Dlatego pytam, czy rząd zamierza zagwarantować odpowiedni okres przejściowy dla produktów już znajdujących się na rynku? Dziękuję.
Wioletta Kulpa
Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Rząd nie wdrażając dyrektywy w terminie skutkami niestety własnego opóźnienia. Chce teraz obciążyć polskich przedsiębiorców. Firmy mają przez nieudolność rządu prawie z dnia na dzień wymieniać opakowania, zmieniać reklamy, systemy sprzedaży I podawać deklaracje audytom. Bez przepisów przejściowych zagrożona jest nawet sprzedaż legalnie wyprodukowanych towarów, znajdujących się już w magazynach I sklepach.
Dlaczego za opóźnienie rządu mają zapłacić polskie firmy, niszcząc opakowania, wycofując pełnowartościowe produkty I ponosząc gigantyczne koszty logistyczne? Na jakiej podstawie przyjmujecie koszt zaledwie około czterdziestu euro rocznie na przedsiębiorstwo, jeśli pomija się wydatki na certyfikację, audyty, nowe etykiety, systemy informatyczne I utylizację zapasów. Kto będzie niezależnym ekspertem oceniającym deklaracje środowiskowe, skoro projekt nie określa jego kwalifikacji, odpowiedzialności ani zasad wyboru. Dziękuję bardzo.
Maciej Małecki
Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Ta ustawa pod pretekstem ochrony konsumentów zmusza 1000 polskich firm do przyjmowania polityki klimatycznej. Tych firm, które do tej pory były poza ETS-em, poza raportowaniem emisji I dzisiaj, żeby polskie firmy mogły na równych zasadach rywalizować z wielkimi korporacjami, będą musiały zmierzyć się z gigantyczną biurokracją, z wielkimi wydatkami. Napisaliście w ocenie skutków regulacji koszty 0. Polskie firmy muszą wymieniać opakowania, muszą przeprowadzać audyty, muszą brać ekspertów, płacić za tych ekspertów, robić wieloletnie plany.
Kto za to zapłaci? Przecież to, co jest łatwe dla dużej korporacji, będzie workiem kamieni na plecach małego polskiego przedsiębiorcy. I dlatego, jeżeli chcecie chronić konsumentów, przygotujcie wprost przepisy chroniące konsumentów, a nie wprowadzajcie tylnymi drzwiami polityki klimatycznej do wielu, wielu 1000 polskich firm, bo one tego nie potrzebują. Dziękuję.
Klaudia Jachira
Panie marszałkini, wysoka izbo, eko jest cool. No nie zawsze na tej sali wiem, ale generalnie konsumenci kochają takie produkty, bo każdy chce czuć, że jest fajny I chociaż trochę dba o środowisko. Wiedzą o tym handlowcy I zdarza im się niestety wciskać ekościemę. Po wejściu tej ustawy będą musieli udowodnić, że ich produkty po prostu rzeczywiście mają cechy eko. Przenosząc to na grunt polityki, to trochę jest tak, jakby ktoś na przykład nazwał swoją partię Prawo I Sprawiedliwość, a wprowadzałby bezprawie I gangsterkę, a jego minister sprawiedliwości z tej partii zajmowałby się okradaniem budżetu.
No to według tej nowej ustawy ta partia nie miałaby prawa do tej nazwy. Musiałaby po prostu te nazwy zmienić I w tej ustawie myślę obecnie, którą procedujemy jest więcej dobrych rzeczy, które przydałyby się też w polityce. Na przykład czy można daną partię, to znaczy produkt naprawić? Czy są dostępne części zamienne? Jaka jest przewidywana trwałość oraz jakie prawa przysługują wyborcy, to znaczy konsumentowi z tytułu niezgodności towaru z umową.
Małgorzata Niemczyk
Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Bardzo doceniam ten projekt, bo ogranicza reklamowanie produktów jako ekologicznych bez rzetelnej podstawy. Mamy epidemię otyłości, a choroby układu krążenia są najczęstszą przyczyną zgonów. Uważam, że dobre etykietowanie produktów może chronić konsumenta. Dlatego mam pytanie, czy rząd planuje w przyszłości zmienić system etykietowania produktów w Polsce tak, aby etykiety zawierały kraj pochodzenia, a nie tylko kraj pakowania.
Procentowy udział surowca podstawowego mięsa, owoców, orzechów. Stopień przetworzenia żywności według skali. Rodzaj technologii, pasteryzacja, sterylizacja, promieniowanie jonizujące. Stopień rafinacji, szczególnie olej, mąki czy były oczyszczane chemicznie. Wykaz substancji użytych podczas produkcji.
Obecność chemii rolnej I pestycydów. Podział cukrów na naturalne I dodane wraz z ilością dodanego. Żywność rekonstru, rekonstytuowana powinna być oznaczona jak mleko z proszku produkowane. Czy produkt jest wzbogacony w witaminy I minerały, czy są one naturalne, jaki wpływ na mikrobion jelitowy, czy wspiera, czy zaburza florę bakteryjną. Profile kwasów tłuszczowych, szczególnie nasyconych I trans, proporcje omega 3 do omega 6, a indeks glikemiczny kluczowy dla osób z cukrzycą, insulinoopornością powinien być na każdej etykiecie.
Ale także czy na etykietach jest możliwe, żeby był ślad węglowy I wodny, instrukcja segregacji oraz ostrzeżenie, że dany produkt wchodzi w interakcję z lekami. Poproszę o odpowiedź na piśmie, bo konsument powinien wiedzieć, co kupuje. Dziękuję.
Michał Kowalski
Pani Marszałek, wysoka izbo. Ochrona konsumentów przed wprowadzeniem w błąd jest oczywiście potrzebna. Chciałbym jednak zapytać przedstawiciela rządu o konsekwencjach tej ustawy dla polskich przedsiębiorców, szczególnie małych I średnich firm. Czy rząd oszacował jakie dodatkowe koszty I obowiązki administracyjne będą musieli ponieść przedsiębiorcy, aby udowodnić, że używane przez nich określenie takie jak ekologiczny, zielony czy przyjazny
Zysku spełniają nowe wymagania I najważniejsze czy wprowadzając kolejne regulacje wynikające z prawa unii europejskiej rząd zagwarantuje że uczciwy polski przedsiębiorca nie będzie karany za drobne uchybienia formalne, podczas gdy rzeczywiste przypadki greenwashingu pozostają bezkarne. Dziękuję bardzo.
Włodzimierz Skalik
Szanowna Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Dlaczego jesteśmy oszukiwani w uzasadnieniu tej ustawy? Ocena skutków regulacji wykazuje zerowy koszt dla przedsiębiorców, skoro mimo wszystko projekt wymaga zmiany opakowań, reklam, stron internetowych I systemów sprzedażowych? Proszę o odpowiedź, co przedsiębiorca będzie miał zrobić z zapasami towarów wyprodukowanych przed dniem wejścia w życie ustawy, nawet uwzględniając proponowany okres przesunięcia. Przecież wiele produktów żywnościowych ma wieloletni okres zdatności do spożycia.
Dlaczego te kwestie nie zostały oszacowane w OSR? Czy przewidywane są odszkodowania dla przedsiębiorców, którzy będą zmuszeni do utylizacji już wyprodukowanych produktów? Dziękuję bardzo.
Paweł Sałek
Szanowna pani Marszałek, Wysoko Izby, panie Ministrze, panie Prezesie. W dokumentacji, którą mamy do tej ustawy dotyczącej tak zwanego greenwashingu I etykietowania dobrowolnego, jak to wybrzmiało na komisjach, na których obradowaliśmy, państwo ukazują, że ta ustawa nie będzie wprowadzała obciążeń dla sektora naszych przedsiębiorstw. I tu rzeczywiście pojawia się problem, dlatego że państwo twierdzą, że nie będzie tych opłat I to będzie można powiedzieć bezkosztowe. Jednocześnie Komisja Europejska ukazała w swojej, w swojej ocenie regulacji informację taką, że te koszty będą znaczne. Tylko problem polega na tym, jak to tradycyjnie bywa w legislacji unijnej, że koszty są policzone w przypadku polityki unijnej I tego dokumentu na całą Unię Europejską.
Ja chciałem zapytać pana prezesa bardzo precyzyjnie, czy w Polsce są wyliczenia, ile rzeczywiście polskie przedsiębiorstwa będzie kosztowało wprowadzenie tej ustawy. Bo nie chodzi o to, żebyśmy mieli policzoną koszty na całą Unię Europejską, bo nie można porównywać Marty I Polski czy Niemiec I Hiszpanii, tylko odnoszę się do w tym przypadku do naszego kraju. Dziękuję uprzejmie.
Jarosław Sachajko
Pani Marszałek, wysoka izbo. Ja chciałem zapytać się o taką sprawę. No jeżeli jednym z celów tej ustawy jest walka ze sztucznym skracaniem trwałości produktów, to dlaczego zamiast kolejnych obowiązków informacyjnych nie rozważyliście państwo prostszego rozwiązania, wydłużenia ustawowej odpowiedzialności producenta lub sprzedawcy za trwałe, za trwałe towary na przykład do pięciu lat. Co skuteczniej zmusi producenta, państwa zdaniem, do wytwarzania trwałych pralek, lodówek czy telewizorów. Kolejny znaczek I certyfikat czy obowiązek bezpłatnej naprawy wadliwego urządzenia przez okres 5 lat.
Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję I ostatnie pytanie należy do pana posła Bronisława Foltana.
Bronisław Foltyn
Pytanie do przedstawicieli ministerstwa. W projekcie ustawy czytamy, że uznane za nieuczciwe praktyki rynkowe może być nakłanianie konsumenta do uzupełniania materiałów eksploatacyjnych towarów wcześniej niż jest to konieczne z przyczyn technicznych. To jest taki zapis. Czy ja dobrze rozumiem, że za to, że nakłanianiem do tych nieuczciwych praktyk może być informacja na drukarce, że toner się kończy I ktoś sobie będzie go chciał kupić wcześniej? Czy to o to chodzi?
Bo to z tego wychodzi, że ten. I 2. Pytanie, tak, Komisja Europejska stwierdziła, że ten koszt dla przedsiębiorców to będzie dziesięćmiliardów euro. Ile z tych dziesięćmiliardów euro to poniosą koszt przedsiębiorcy polscy?
Monika Wielichowska
Dziękuję bardzo panie pośle. To było ostatnie pytanie skierowane do wiceprezesa Urzędu Ochrony Konkurencji I Konsumentów pana Daniela Mańkowskiego. Serdecznie pana Prezesa zapraszam.
Speaker 122
Szanowna pani marszałek, panie I panowie posłowie, wysoka izbo. Konsument stając dzisiaj w sklepie przed sklepową półką stawiany jest przed coraz trudniejszymi wyborami. Często stoi przed dwoma wydawałoby się identycznymi produktami. 1. Często z nich wytworzyła mała polska firma, która rzeczywiście ograniczyła zużycie energii, zmieniła surowce na ekologiczne, zainwestowała w trwałe opakowania, a 2.
Ma ładny zielony listek I hasło, że jest przyjazna dla planety. I dzisiaj niestety często zdarza się, że uwagi klienta wygrywa ten produkt z listkiem. I nie dlatego, że jest lepszy dla środowiska, dla klienta, dla konsumenta, lecz dlatego, że ta obietnica była tańsza dla tego przedsiębiorcy niż faktyczna zmiana. I projekt, który dzisiaj przed wysoką izbą jest rozpatrywany, ma tą logikę odwrócić. Mówiąc krótko, na rynku ma być premiowany dowód, że produkt faktycznie ma charakter ekologiczny, a nie tylko dekoracja zielonego listka.
I wdrażana dyrektywa, która wdrażana jest ustawą dzisiejszą, doprecyzowuje zasadę, która od wielu lat w polskim systemie obowiązuje. Przedsiębiorca nie może wprowadzać konsumenta w błąd. Dotyczy to także słów eko, zielony, neutralny klimatycznie czy znaków jakości sugerujących korzyści dla środowiska, które są tylko pozorne. I ta ustawa wbrew temu, co mogliśmy tutaj dzisiaj usłyszeć, nie jest przeciwko zielonemu marketingowi. Ta ustawa jest marketingowi bez pokrycia, pustym, fałszywym twierdzeniom, które mogą wprowadzać konsumenta w błąd.
Ta ustawa nigdzie nie zakazuje mówić o środowisku. Ona tylko wymaga, żeby przedsiębiorcy mówili konkretnie, prawdziwie I w sposób, który konsument jest w stanie zweryfikować. Greenwashing nie jest sporem o słowa, to jest realna gospodarcza szkoda. Ta szkoda odbiera często klienta w firmie, która faktycznie poniosła koszty zmiany, koszty bycia ekologiczną I przekazuje tego klienta firmie, która tylko pozoruje, która wydaje jedynie na reklamę pozorującą bycie ekologiczną. I to jest różnica zarówno dla konsumentów jak I dla polskiego biznesu, bo konsument ma otrzymywać informację, której może ufać, a uczciwy przedsiębiorca, który te koszty poniósł ma mieć pewność, że jego inwestycja nie przegra z fikcyjnym medalem, zielonym listkiem czy czymkolwiek innym zaprojektowanym wyłącznie w dziale reklamy.
Speaker 123
Jest to szczególnie moim zdaniem właśnie ważne dla polskich małych I średnich przedsiębiorstw, które nie mają budżetów promocyjnych, ale często konkurują jakością produktów, właśnie ekologicznością, specjalizacją I wiarygodnością swoich produktów. I ten projekt ma sprawić, że te cechy faktycznie będą miały wartość rynkową, które konsument będzie w stanie zweryfikować. Bo korzyść dla biznesu to równe warunki gry, tak aby firma, która poniosła koszty, ogranicza wpływ na środowisko, mogła uczciwie konkurować z podmiotem, który ograniczył się do zmiany koloru opakowania. Odpowiadając na zagadnienia, które pojawiły się tutaj z wypowiedzi szanownych pań I panów posłanek. Ustawa ta dotyczy wyłącznie dobrowolnego stosowanego przez przedsiębiorców oznakowania ekologicznego.
I nie jest prawdą, że zmusza ona polskich przedsiębiorców masowo do wchodzenia w systemy certyfikacji, raportowania ESG I innych rzeczy. Jest to całkowita nieprawda. Wystarczy, że przedsiębiorca będzie posługiwał się precyzyjnym określeniem korzyści środowiskowych ze swoich produktów. Wystarczy, że powie nie, że po prostu produkt jest jako przelew I znaczek. Wystarczy, że powie, że moje opakowanie faktycznie pochodzi z materiałów ponownie używalnych.
To, że mój, moja energia pochodzi ze źródeł zielonych. Takie precyzyjne komunikaty w zupełności wystarczą I one wyłączają konieczność jakiejkolwiek certyfikacji. O konieczności wykazywania, czy to certyfikacyjnymi środkami mówimy tylko, kiedy przedsiębiorca posługuje się ogólnikowymi właśnie hasłami czy wzorami typu eko, przyjazny środowiska, które w normalnych warunkach konsument w żaden sposób nie jest w stanie zweryfikować. Szanowni państwo, padłyby pytania dotyczące reakcji biznesu I ja akurat pracuję nad tym projektem od samego początku I jestem niezwykle pozytywnie zaskoczony odbiorem tej ustawy przez biznes, bo wbrew temu co mam usłyszeć w większości ona była jak najbardziej pozytywna. Duża część przepisów już dostosowała się do tych regulacji,
Część jest w procesie, natomiast większość przedsiębiorców widzi korzyści wynikające z możliwości uczciwego komunikowania kwestii bycia ekologicznym. Ten projekt to padło też jednym z pytań dlaczego tak długo jest procedowany I czy z tego tytułu Polsce grożą sankcje. Ten projekt jest procedowany tak długo, bo praktycznie cały okres był poświęcony na rozmowy, dialog z biznesem. To jest ten przykład projektu, który praktycznie poza ramy wykraczające rządowym procesem legislacyjnym, otworzył się na biznes I rozmowy, jak ten projekt uczynić jak najlepszy od polskiego biznesu. To projekt, który był prekonsultowany przed, na samym początku, który podlegał następnie dodatkowym konsultacjom, uzgodnieniom I cały czas w dialogu z biznesem był realizowany, co wiele izb branżowych potwierdzało.
Praktycznie wszystkie postulaty, które można było w tej ustawie zrealizować, a które pozostawały w zgodzie z prawem Unii Europejskiej, w tym projekcie zostały włączone. Dlatego też tutaj padł rzecznik małych I średnich przedsiębiorców. Rzecznik w trakcie prac nad tym nie zgłosił uwag do finalnej wersji, nie było ze strony zastrzeżeń do brzmienia procedowanego. Komisja Europejska, też jesteśmy z nią cały czas w kontakcie I wskazujemy na kwestie, dlaczego ten projekt toczy się takim innym tempem, jak trudne są te regulacje I komisja też to rozumie w tym momencie. Polsce nie grożą kary żadne z tego tytułu, to też padło w trakcie dzisiejszej komisji.
Duża część krajów europejskich też cały czas pracuje jeszcze nad tymi projektami. To nie są przepisy proste, one faktycznie muszą być zrobione w takiej formie, która będzie dawała szansę uczciwego konkurowania biznesowi. Idąc dalej, jeżeli chodzi o, bo tu padały też kwestie dotyczące czasu na przygotowanie się, tutaj w szczególności pan poseł Góź o tym mówił. Szanowni państwo, w projekcie, który został przyjęty dzisiaj przez komisję w wyniku poprawek poselskich wydłużone zostało vacatio legis wejścia w życie całej ustawy o rok. Projekt zacznie obowiązywać dopiero dwudziestego siódmego września przyszłego roku, co daje tym przedsiębiorcom, którzy jeszcze nie dostosowali się do tych wymagań cały rok na modyfikację komunikacji marketingowej, wysprzedaż produktów, przygotowanie się.
Wydaje mi się, że jest to czas racjonalny, który pozwoli tym firmom w sposób pełny wejść w funkcjonowanie tych realiów. Poza tym prezes urzędu cały czas pozostaje w dialogu z biznesem, czego wynikiem będą też to, co od samego początku biznesowi obiecaliśmy, czyli wytyczne prezesa urzędu w jaki sposób te przepisy w praktyce będą stosowane. Obiecaliśmy to biznesowi, obiecaliśmy to małym przedsiębiorcom, tak żeby razem z nami, wspólnie te przepisy mogły być wdrożone jak najmniejszym kosztem po stronie biznesu. Padło pytanie o potencjalne sankcje dla małych przedsiębiorców, czy te kary nie są nadmiarowe. Szanowni państwo, po 1.
Prezes urzędu rozpoczynając działania takie jak przy innych eventów I wachtach nigdy do tej pory nie zaczynał od karania, tylko właśnie od dialogu z biznesem, wskazywaniu, rozwiązywaniu wątpliwości, wskazywaniu ścieżki czy ewentualnemu pokazywaniu, które obszary jeszcze wymagają zaopiekowania I dopiero później, jeżeli te wszystkie miękkie działania, ten dialog nie osiąga rezultatu, postępowania sankcje są de facto ostatnim środkiem, po który urząd sięga. Tak samo będzie w tym przypadku. Liczymy, że w uczciwej współpracy z biznesem te regulacje zostanę, zostaną wdrożone w życie. Padło również pytanie dotyczące niezależnego eksperta. I tutaj czy ta definicja nie powinna być doprecyzowana?
Proszę państwa, we wcześniejszych wersjach projektu ta definicja była dostosowana, natomiast po 1. Przedsiębiorcy, izby branżowe wskazywały, że ta definicja właśnie powinna pozostać katalogiem otwartym. Po 1. Dlatego, że również dyrektywa, którą wdrażamy, tą definicję zostawia otwartą. Ona w czwartym motywie wskazuje tylko główne elementy, które wskazują, że dana osoba może być ekspertem, czyli niezależność, kompetencje, doświadczenie, ale mówimy tutaj o takiej mnogości branży I specjalizacji, że jakiekolwiek zawężenia tylko w mojej ocenie utrudniałyby przedsiębiorcom znalezienie właściwych ekspertów, którzy wspomogą ich w procesie tam, gdzie będzie to niezbędne wykazywania tych elementów zgodności z regulacjami.
Z pytań, na które jeszcze z podziałem padły pytania też dotyczące kosztów dla MŚP. I faktycznie tutaj wskazywano, kilku panów wcześniejszych posłów wskazało, że w WOS-e, że on jest wskazany jako 0. Natomiast proszę zwrócić uwagę na 2 rzeczy. Po 1. 0 wskazane jest w kosztach dla budżetu państwa, bo faktycznie prezes urzędu na realizację tej ustawy nie otrzymał z budżetu ani złotówki, więc wszystkie kwestie wykonania tej ustawy będzie realizował w ramach posiadanych środków budżetowych I będziemy musieli zrobić to efektywnie bez dodatkowych zasobów jakichkolwiek.
Jeżeli chodzi o biznes, kwota 0, która nam się pojawia, wynika tylko z metodologii OSR. Wynika z metodologii w jaki sposób pokazuje się koszty, jest ona trochę odmienna od metodologii komisji. Jak państwo wejdziecie szczegóły dalej w OSR, te potencjalne koszty dla biznesu są wykazane, są szczegółowo powiedziane, a tylko dlatego, że są to koszty przyszłe I niepewne, ich nie wykazuje się w takiej formule nominalnej. Jeżeli chodzi o to, co Impact Assessment, czyli tę ocenę skutków regulacji, którą dokonała komisja, ona została dokonana pewną średnią europejską, natomiast uważamy, że te kwoty, które tam są pokazane, czyli około 600 euro na starcie I później rocznie rzędu około pięćdziesięciu 1000000 euro, to będą faktycznie koszty, które uśrednione będą ponosiły przedsiębiorstwa, które w te systemy certyfikacji mimo wszystko, zechcą wejść I mimo wszystko dalej będą chciały posługiwać się ogólnymi twierdzeniami. Przy czym mówię, tych kosztów wcale nie muszą ponosić.
Wystarczy, że hasła ekologiczne będą precyzyjne I dokładnie wskazały, który charakter jest ekologiczny, co wyklucza konieczność w ogóle z takich systemów certyfikacji korzystania. Kwestia, o tym już mówiłem. Wydaje mi się, szanowni panowie, że najważniejsze pytanie zaadresowałem, jeżeli jakieś nie mi umknęło oczywiście służę, czy raz czy później w formie pisemnej służę, jestem w stanie je uszczegółowić. Bardzo dziękuję I proszę wysoką izbę o przyjęcie tego projektu. Szczerze uważam, że korzyści z niej płynące zarówno dla konsumentów, jak I dla polskiego biznesu są na tyle istotne, że ustawa ta powinna wejść do polskiego systemu prawnego.
Bardzo dziękuję.
Monika Wielichowska
Bardzo dziękuję panie prezesie. Zamykam dyskusję I w związku z tym, że w czasie drugiego czytania zgłoszono do przedłożonego projektu ustawy poprawki. Marszałek Sejmu kieruje ten projekt ustawy ponownie do Komisji Gospodarki I Rozwoju oraz Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych I Leśnictwa w celu przedstawienia sprawozdania. I na tym zakończyliśmy rozpatrywanie punktów porządku dziennego zaplanowanych na dzień drugiego września. Informuję, że zgłosili się posłowie w celu wygłoszenia oświadczeń poselskich.
Jeśli ktoś z pań I panów posłów chce jeszcze się dopisać do listy, to jest ten moment, ponieważ za moment ją zamkniemy. Mamy do oświadczeń zgłoszeń 20. Wyznaczam czas na wygłoszenie oświadczenia jedną minutę I jako pierwszego do wygłoszenia oświadczenia zapraszam pana posła Witolda Tumanowicza. Bardzo proszę.
Witold Tumanowicz
Panie marszałku, K-Izbo raport NIK dotyczący powodzi z dwudziestego czwartego roku pokazuje obraz państwa, które w chwili próby po prostu zawiodło. Wojewodowie nie ogłaszali alarmów mimo przekroczenia stanów alarmowych rzek. Wojewoda dolnośląski nie przekazał do RCP informacji o pęknięciu tamów w Stroniu Śląskim. Wnysienie, prowadzono wymaganych ćwiczeń z zarządzania kryzysowego I ewakuacji. Głodko miała pusty magazyn przeciwpowodziowy, a uszkodzona stacja pomiarowa w Stroniu Śląskim przez miesiące nie została naprawiona.
Zawodniła także komunikacja na zaporach. To nie są drobne uchybienia administracyjne, to nie zaniedbania dotyczące bezpieczeństwa, zdrowia, życia I majątku obywateli. I w tym kontekście szczególnie bulwersują informacje o nagrodach I premiach dla urzędników związanych z działaniami powodziowymi. Daniel Szkaruski z Opolskiej Konfederacji dwudziestego piątego sierpnia skierował do NIK wniosek o kontrolę zasadności przyznawanych tych nagród I premii. Obecne ustalenia pokazują, jak bardzo taka kontrola jest potrzebna, bo jeśli państwo nie potrafi ostrzec ludzi przed nadchodzącą wodą, nie ma aktualnych planów, nie prowadzi ćwiczeń, nie zapewnia sprawnej łączności, to za co właściwie urzędnicy dostają premię?
Oczekujemy, że nie nagród, lecz wskazania odpowiedzialnych I wyciągnięcia wobec nich konsekwencji. Dziękuję bardzo.
Jarosław Sachajko
Pani Marszałek, drodzy Polacy. Ceny pelletu w tym roku już teraz przekroczyła... Cena pelletu już w tym roku teraz przekroczyła 2000 e e 160 złoty za tonę państwo zarządzane przez Donalda Tuska samo stworzyło problem a teraz Polacy mają za niego słono zapłacić przez lata publicznymi pieniędzmi dopłacano do kotów na pellet W samym 2000 e e 25 roku około 77 procent wniosków o wymianę źródła ciepła w programie Czyste Powietrze dotyczyło kotów na pellet I drewno. Polska wieś ma ogromny potencjał produkcji, produkcji taniego agropelletu ze słomy I pozostałości rolniczych. To mogłoby dać rolnikom dodatkowy dochód, Polsce własne paliwo, a rodzinom tańsze ogrzewanie.
I gdzie jest w tym wszystkim minister rolnictwa z PSL-u? Szanowni rolnicy, minister rolnictwa z PSL-u Stefan Krajewski grozi kobiecie staroście Zambrowskiej I jej rodzinie, że ją zniszczy oraz mówi o użyciu do tego państwowych służb. Zamiast być ministrem rolnictwa okazał się prymitywnym bandziorem. Rolnicy potrzebują ministra, który tworzy rynki zbytu, a nie pluskającego się w beczce zastraszającego kobiety gangstera. Dziękuję.
Włodzimierz Skalik
Szanowna pani marszałek, wysoka izbo, Andrzej Domański ogłosił projekt budżetu na przyszły rok z deficytem 282000000000 złotych. To najwyższa nominalna dziura budżetowa w historii Polski. Deficyt całego sektora finansów publicznych przekroczy 40 procent rocznych przychodów państwa. I to jeszcze nie jest pełny obraz. Te liczby nie obejmują wydatków publicznych wyprowadzonych poza bieżącą kontrolę Sejmu.
Zaczął Morawiecki, kontynuuje Tusk. Suma deficytów budżetowych za 4 lata rządów Donalda Tuska szokuje, gdyż przekroczy bilion złotych. To program doprowadzenia do upadłości państwa polskiego, to zaprogramowana awaria finansów prowadząca do zniewolenia. Najbardziej jaskrawy efekt widać w obsłudze długu. W przyszłym roku ma on kosztować 100 siedemmiliardów złotych.
To rosnący paśnik dla rynków finansowych. Tym się kończy polityka tuska. Transfery, wydatki na rzecz I inter I w interesie obcych, brak reformy I służby zdrowia, uleganie terrorowi euro-sosieckich klimatystów, kosztem konkurencyjności I kosztów życia, aparat urzędniczy 3 razy większy niż w okresie przemian ustrojowych, to ostatni dzwonek, zanim do upadku doprowadzi nas donek.
Roman Fritz
Wysoka Izbo, wakacje się skończyły I na koniec wakacji wspaniałe informacje z dziedziny energetyki. Trzydziestego pierwszego sierpnia, Elektrownia Dolna, Odra, wyłączone ostatnie 2 bloki energetyczne, a w Rybniku blok energetyczny numer 5. Minister Energii zakłada, że do 2000 czterdziestego roku polska energetyka będzie oparta głównie na OZE I na atomie, którego jak nie ma, tak nie ma, a mówi się o tym od mniej więcej półwiecza. W tym Rybniku pracują już tylko 3 spośród ośmiu bloków energetycznych, a ich łączna moc wynosi 675 megawatów. Według zapowiedzi PGG blok numer 8 ma zostać odstawiony w 2000 dwudziestym siódmym, a bloki 6.7 w połowie 2000 dwudziestego ósmego roku, co uwaga jest złamaniem umowy społecznej z 2000 e 21 roku mówiącej o tym, że Elektrownia Rybnik ma funkcjonować do 2030, a być może w perspektywie przedłużona działalność funkcjonowanie do 2000 trzydziestego piątego roku.
Pytanie, czy minister energii posiada aktualny harmonogram wyłączenia poszczególnych bloków węglowych? Pytam też o przyszłość elektrowni Łaziska, które być może, która która być może będzie w podobnej sytuacji. I czy wyłączenie bloków elektrowni Dolna Odra I w Rybniku gwarantuje utrzymanie bezpieczeństwa energetycznego kraju, również w kontekście zdarzeń w Niemczech, próby ataku na elektrownie konwencjonalne. Bardzo dziękuję.
Dariusz Matecki
Wysoka Izbo, to są słowa Donalda Tuska na 3 dni przed wyborami do Parlamentu Europejskiego.
Speaker 126
Dzisiaj możemy powiedzieć, że do 2000 trzydziestego piątego elektrownia dolna odra jest bezpieczna I no w sumie zainwestowano, jeśli dobrze pamiętam, w sumie chyba 700000000 złotych.
Dariusz Matecki
Minęło, minęło trochę czasu, 2 dni temu elektrownia dolna odra została zamknięta przez rząd Donalda Tuska. Podobna, niemal identyczna sytuacja miała miejsce w sprawie stoczni szczecińskiej, gdzie przed wyborami do Parlamentu Europejskiego Donald Tusk mówił, że przejmą ją katarscy inwestorzy I osoby, które tam pracowały, będą dalej mogły pracować. Pytanie do Donalda Tuska, co ci zrobiło Pomorze Zachodnie, że tak się nad tym Pomorzem Zachodnym znęcasz? W Gryfinie ponad 500 osób traci pracę, ciepło, ceny za ciepło wzrosną być może o nawet 100 procent, a prąd będziemy musieli kupować z Niemiec. To jest po prostu zdrada.
Monika Wielichowska
Zapraszam panią poseł Annę Gębicką, ale pani poseł nie widzę, ale jest pan poseł Paweł Sałek.
Paweł Sałek
Szanowna pani Marszałek, wysoka izbo. W ostatnich latach obserwujemy ruchy społeczne, które promują postawy I zachowania zmierzające do animalizacji człowieka I humanizacji zwierząt. Silnie promowany jest również trend antropomorfizacji elementów naturalnego środowiska, w tym nadawania osobowości prawnej bytom przyrody, takim jak rzeki, lasy, jeziora, nawet tereny podmokłe. Formalnym wyrazem tego działania jest tak zwana Europejska Inicjatywa Obywatelska pod tytułem Prawa dla natury, wzmocnienie pozycji obywateli w reprezentowaniu I ochronie ekosystemów. Inicjatywa ta ma swój udział na przykład w nadawaniu lagunie osobowości prawnej na mocy prawa hiszpańskiego.
W różnych krajach Unii Europejskiej pojawiają się hasła głoszone przez środowiska tak zwanych organizacji pozarządowych, że natura zasługuje na coś lepszego niż to, co jej obecnie proponuje prawo. Szanowni państwo, wspomniana inicjatywa obywatelska jest już zarejestrowana I trwa zbiórka podpisów w krajach członkowskich Unii Europejskiej. Finalnie, jeśli podpisy zostaną zebrane, Parlament Europejski będzie musiał zająć się tym tematem, a jeśli Parlament Europejski poprze pomysł nadania osobowości prawnej ekosystemom, to Komisja Europejska będzie musiała przygotować odpowiednie przepisy I przedstawić krajom członkowskim do negocjacji I ewentualnego zatwierdzenia. Wizję tę zostawiam państwu do oceny I własnego osądu. Pytam jednocześnie, do czego zmierzamy I czy byty przyrody mają mieć takie same prawa jak człowiek.
Dziękuję uprzejmie.
Lidia Czechak
Szanowna pani Marszałek, Wysoka Izbo. Pierwszego września 1900 trzydziestego dziewiątego roku o świcie niemiecka napaść na Polskę rozpoczęła najtragiczniejszy konflikt w dziejach świata, drugą wojnę światową. Dla naszego narodu rozpoczęła się o 6 lat terroru, okupacji masowych egzekucji, obozów koncentracyjnych, wysiedleń I niewyobrażalnego cierpienia. Polska jako 1. Powiedziała nie niemieckiemu agresorowi I zapłaciła za swoją niezłomność ogromną cenę, milionami istnień swoich obywateli I zniszczeniem ojczyzny.
Ale 1 września to również Dzień Weterana Walk o niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej. To dzień tych, którzy w najtrudniejszych momentach naszej historii byli gotowi stanąć w obronie biało-czerwonej flagi, polskiej ziemi, naszych rodzin, języka, wiary, tradycji I prawa do życia we własnym, niepodległym państwie. Dziś z tej sejmowej mównicy pragnę oddać hołd wszystkim polskim żołnierzom, weteranom I kombatantom. Tym, którzy walczyli we wrześniu 1939 r. Żołnierzom Polskich Sił zbrojnych na zachodzie, Armii Krajowej I Polskiego Państwa Podziemnego.
Powstańcom Warszawscy oraz wszystkim, którzy na różnych frontach I w różnych formacjach walczyli o wolną Polskę. Dziękujemy wam za wolność, dziękujemy wam za odwagę, poświęcenie I wierność ojczyźnie. Pragnę również serdecznie podziękować wszystkim samorządom, szkołom, organizacjom kombatanckim, służbom mundurowym, pocztom sztandarowym, harcerzom, organizacjom społecznym oraz mieszkańcom, którzy 1 września uczestniczyli w uroczystościach rocznicowych. Dziękuję za składane kwiaty, zapalone znicze, wspólną modlitwę I obecność przy pomnikach oraz mogiła. Cześć I chwała bohaterom.
Dziękuję bardzo
Wioletta Kulpa
Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Pierwszego września 1939 r. Niemiecka 3. Rzesza napadła na Polskę, rozpoczynając najtragiczniejszy w dziejach świata akt zabójstwa sześciu 1000000 Polaków. Dziś w 87 rocznicę tych wydarzeń oddajemy hołd wszystkim, którzy stanęli w obronie naszej ojczyzny oraz milionom obywateli Rzeczypospolitej, którzy zostali zamordowani.
Poddano 1000000 ludzkich niemieckiemu terrorowi, okupacji I planowej polityki wyniszczenia. Pamiętamy o żołnierzach Wojska Polskiego, o obrońcach Westerplatte, Poczty Polskiej w Gdańsku I wielu innych miejscach, w których od pierwszych godzin wojny Polacy podejmowali nierówną walkę z agresorem. Pamiętamy również, że 17. Września trzydziestego dziewiątego roku, realizując ustalenia paktu Ribbentrop-Mołotow, od wschodu na Rzeczpospolitą uderzył w Związek Sowiecki. Polska znalazła się pomiędzy dwoma totalitaryzmami niemieckim nazizmem I sowieckim komunizmem.
Za wierność ojczyźnie nasz naród zapłacił niewyobrażalną cenę. 1000000 zamordowanych obywateli, zniszczone miasta I wsie, utracony dorobek wielu pokoleń oraz dramat rodzin na zawsze pozostaną częścią naszej narodowej pamięci. Dlatego naszym obowiązkiem jest strzec prawdy o drugiej wojnie światowej I przekazywać ją kolejnym pokoleniom. Nie możemy pozwolić na relatywizowanie odpowiedzialności sprawców ani na zapomnienie o ofiarach. W 86, 7 rocznicę wybuchu drugiej wojny światowej pochylamy głowy przed wszystkimi, którzy walczyli, cierpieli I ginęli za wolną Polskę.
Cześć I chwała bohaterom, wieczna pamięć ofiarom. Dziękuję.
Waldemar Andzel
Oświadczenie dzisiejsze mam pani Marszałek, wysoka izbo na temat 87 rocznicy wybuchu drugiej wojny światowej I obowiązku pamięci o polskich ofiarach. 87 lat temu polskie dzieci nie poszły bezpiecznie do szkoły. Niemiecka napaść brutalnie przerwała dzieciństwa, małżeństwa I całe ludzkie życia. Dlatego w pełni zgadzam się z prezydentem Karolem Nawrockim. Polskim ofiarą należy się w Berlinie godny pomnik, a nie kamień przywieziony ciężarówką.
Właśnie dlatego pani Aleksandra Dulkiewicz strzeliła sobie w stopę, opowiadając 1 września na Westerplatte o blokadzie Leningradu. Pani Aleksandro, na Westerplatte naprawdę nie brakuje polskich historii do opowiedzenia. Pamięć zaczyna się od prawdy o własnych ofiarach. Cześć I chwała bohaterom. Dziękuję bardzo.
Maciej Małecki
Pani Marszałek, wysoka izbo. Przypomnę słowa Donalda Tuska jak w drodze po władzę obiecywał paliwo po 5 złotych.
Speaker 126
Naprawdę, uwierzcie mi, byłem premierem. Wiem na czym polegają te mechanizmy. Wystarczy 1 prosta decyzja, żeby benzyna w Polsce kosztowała nie ponad 6 złotych tylko 5 złotych. To nie są żadne fanaberie. Naprawdę.
Maciej Małecki
Szanowni państwo, wtedy, kiedy Donald Tusk mówił te słowa, baryłka ropy liczona w dolarach kosztowała dużo więcej niż dzisiaj. I dolar kosztował dużo więcej niż dzisiaj. A dzisiaj, kiedy Donald Tusk jest premierem, paliwo nie kosztuje 6 z kawałkiem ani 5, ale benzyna 7 50, a diesel 8 50. Donald Tusk w drodze po władzę potrafi okłamać wszystkich I we wszystkim.
Monika Wielichowska
I zapraszam panią poseł Annę Cicholską, ale nie widzę pani poseł, ale jest pani poseł Barbara Bartuś. Zapraszam.
Barbara Bartuś
Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Sierpień I wrzesień to w polskiej historii szczególny czas. Piętnastego sierpnia zwycięstwo nad bolszewikami. Pierwszego sierpnia wybuch powstania warszawskiego. 1.
Września niemiecka napaść na Polskę, a za kilkanaście dni będziemy wspominać 17. Września sowiecką agresję. To nie są tylko daty z podręcznika. To doświadczenia, które w poprzednich pokoleniach kształtowały polską świadomość. Dlatego właśnie dzisiaj, gdy rozpoczął się nowy rok szkolny I jednocześnie wdrażane są zmiany w nauczaniu historii, warto zapytać, ile z naszej historii poznają polskie dzieci?
Czy będą wiedziały, dlaczego 15. Sierpnia 1900 dwudziestego roku miało znaczenie nie tylko dla Polski, ale I dla Europy? Czy poznają historię powstania warszawskiego I ludzi, często bardzo młodych, którzy walczyli o Warszawę? Czy zrozumieją, dlaczego 1.17. Września 1900 trzydziestego dziewiątego roku Polska została zaatakowana z dwóch stron?
Nie chodzi o to, by uczyć dzieci na pamięć jak największej liczby dat. Chodzi o to, by wiedziały skąd jesteśmy, dlaczego mamy własne państwo I jaką cenę zapłacili ci, którzy je dla nas odzyskiwali I bronili. Bo naród, który nie zna własnej historii, łatwo może przestać rozumieć wartość tego, co otrzymał od swoich przodków. Jeżeli młode pokolenie nie pozna własnej historii, ktoś inny będzie mógł mu tę historię opowiedzieć po swojemu. Bo szkoła, która nie uczy, skąd przyszliśmy, nie przygotowuje młodych ludzi do odpowiedzi na najważniejsze pytanie, za co I za kogo jesteśmy odpowiedzialni dzisiaj.
I dlatego o historię Polski w szkole trzeba się upominać nie z myślą o przeszłości, ale z myślą o przyszłości naszych dzieci. Nie pozwólmy, żeby w imię nowoczesnej szkoły zabrakło w niej miejsca na pamięć o Polsce. Nie odbierajmy naszym dzieciom prawa do poznania własnych bohaterów, własnych zwycięstw, ale także własnych tragedii. Dziękuję bardzo.
Władysław Kurowski
Pani Marszałek, wysoka izbo. W tych dniach po raz kolejny pochylamy głowy w zadumie nad tragicznym, tragicznym wrześniem 1939 roku, obchodząc osiemdziesiątą siódmą rocznicę wybuchu drugiej wojny światowej. W tym roku miałem zaszczyt po raz kolejny uczestniczyć w uroczystych obchodach tej rocznicy oraz w upamiętnieniu bohaterów legendarnej bitwy o wysoką. To właśnie tam na Ziemi Jordanowskiej żołnierze dziesiątej Brygady Kawalerii, wspierani przez jednostki obrony narodowej oraz lokalną ludność, stawili heroiczny opór przeważającym siłom niemieckiego na miejscu. Kluczową rolę w tej nierównej walce odegrał dowódca brygady pułkownik Stanisław Maczek.
Jego genialny zmysł taktyczny I niezwykły kunszt sprawiły, że polscy żołnierze skutecznie na kilka dni zablokowali potężny niemiecki atak. Ten wybitny oficer, późniejszy legendarny Generał I Dowódca Pierwszej Dywizji Pancernej już we wrześniu 1900 trzydziestego dziewiątego roku pod wysoką dał popis niezłomności I nowoczesnej sztuki wojennej, zapisując się na trwałe w chlubnej historii polskiego oręża. Miejscowość wysoka bez wątpienia zasługuje na miano naszego południowego Westerplatte. Przypomniał o tym swoim liście skierowanym do uczestników tych patriotycznych uroczystości Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Karol Nawrocki, którego słowa odczytano podczas tego wyjątkowego wydarzenia. Pragnę z tego miejsca złożyć serdeczne podziękowanie Wójtowi Gminy Jordanów panu Arturowi Kudzi, Starostwu Powiatowemu w Suchej Beskidzkiej, gminnemu Ośrodkowi Kultury, Sportu I promocji w Jordanowie, Związkowi Podhalan, Oddziałów Wysokiej, Koło Gospodyń Wiejskich oraz wszystkim mieszkańcom I parafii w Wysokiej za przepięknie przygotowanie przygotowaną uroczystość, gdzie jak co roku panowała tam, podniosła dostojna atmosfera, która w wyjątkowy I żywy sposób przywołała ducha tamtych historycznych wydarzeń.
Pamięć o obrońcach wysokiej I czynach polskiego żołnierza to nasz wieczny, narodowy obowiązek. Cześć I chwała bohaterom.
Patryk Wicher
Szanowna Pani Marszałek, Wysoka Izbo, szanowni państwo. Kultura, tradycja I dziedzictwo to wiara naszych też przodków u nas na południu, na Podhalu, na Sądecczyźnie, siemilinarskiej, gorlickiej. To wyjątkowe hasła, szczególnie zaklęte w tym haśle Bóg, Honory I Ojczyzna, ale też tym dziedzictwie kulturowym. Dlatego też chciałbym podziękować wszystkim organizatorom, bo w ostatnią niedzielę odbyły się 2 wyjątkowe wydarzenia. 5.
5. Małopolskie Spotkania Regionów, czyli tak zwana 5. Pielgrzymka Lachów I Górali. Tym razem w Oświęcimiu, w sanktuarium w Oświęcimiu. Bardzo dziękuję tu MCK Sokół w Nowym Sączu I wszystkim organizatorom, stowarzyszeniu Lachów Sądeckich, także Związkowi Podhalan I wszystkim bratnim organizacjom za to, już 5 lat jesteśmy razem, że pokazujemy piękno naszego tańca, śpiewu, kulinariów, naszej wiary, tradycji, strojów I nie tylko w dziewiętnastu regionach, bo aż 19 regionów etnograficznych jest na terenie województwa małopolskiego.
Górale, lachy, krakowiaki, ale też inni. Ale jeszcze było 1, moi drodzy Państwo, wyjątkowe wydarzenie, nowe wydarzenie. 1. Międzynarodowe święto flisaków pienińskich, pokazaliśmy właśnie tą tradycję, kulturę flisacką. Zawody flisackie, które się odbyły.
Niesamowite zainteresowanie. Ponad 1000 osób, które były I brały udział w tym wydarzeniu. I widzimy już, że ludzie pragną cieszyć się tym pięknym właśnie tej tradycji, kultury I dziedzictwa. A więc moi drodzy państwo, dziękuję tu też wszystkim organizatorom. Pozdrawiam Flisaków Pienińskich, pozdrawiam Związek Podhalan, Związek Laków Sądeckich, Stowarzyszenie Laków Sądeckich I nie tylko.
Oby nasza tradycja, wiara naszych ojców, nasza kultura przetrwały następne tysiąclecia, czego sobie, wam I wszystkim I naszym przyszłym pokoleniom z całego serca życzę. Dziękuję serdecznie.
Maria Kurowska
Pani Marszałek, Wysoka Izbo. Z dniem 1 września wchodzi do naszych szkół rozporządzenie dotyczące żywienia w szkołach I przedszkolach. Jest to tak zwana dieta planetarna. Drodzy państwo, na czym to polega? Otóż ideologia wkracza nam aż na ten szczebel żywieniowy.
I teraz 2 razy w tygodniu tylko w szkołach czy w przedszkolach można będzie podać potrawy mięsne, natomiast 2 razy muszą być tylko wykonane z roślin, nawet bez dodatku mięsa czy śmietany. Szanowni państwo, czy ktoś, kto to rozporządzenie wydał, ma opinie ekspertów, jak to wpłynie na zdrowie naszych dzieci. Rodzice obawiają się, że dzieci będą chodzić głodne,
Ponieważ mają inne przyzwyczajenia żywieniowe w domu. Więc zagrożona jest egzystencja naszych dzieci. I teraz drodzy państwo, rodzice, organizujcie się, nawiązujcie relacje z nauczycielami, z innymi rodzicami. Nie pozwólcie, aby wasze dzieci były krzywdzone w szkołach. Nie dosyć, że wprowadzono przymusowo edukację zdrowotną, bo przecież 70 procent rodziców nie wyrażało zgody I w zeszłym roku to przy zajęciach nieobowiązkowych nie uczęszczało na te zajęcia.
Teraz jest przymus, to dodatkowo jeszcze wprowadza się inne elementy tej obłąkańczej ideologii lewackiej, której ma się za nic nasze dzieci, nasze życie, ludzi, ale wymyślone ideologie ratowania planety. Rodzice, łączcie się ze sobą I ratujcie dzieci. Dziękuję.
Monika Wielichowska
Dziękuję bardzo pani poseł, ale z tego, z informacji, jakie ja posiadam, to eksperci do spraw zdrowia publicznego I dietetycy jednoznacznie dobrze popierają wprowadzenie zdrowego żywienia w szkołach. Ja też przy
Maria Kurowska
Bardzo proszę o tę opinię, o tą ekspertyzę, która jest, a ponadto pani marszałek, pani nie ma prawa recenzować moich wypowiedzi I ustosunkowywać się do nich. Pani zadania są zupełnie inne I proszę sobie je przyswoić I nie robić tego więcej.
Monika Wielichowska
Pani poseł, ja też pani chcę przypomnieć, że rok 2026. Przez Sejm, myślę, że pani też również za tą uchwałą głosowała, jest rokiem profilaktyki zdrowotnej. I profilaktyka ta pierwotna no opiera się na trzech głównych przesłaniach, no może nawet czterech. Na tym, żeby dobrze się I zdrowo odżywiać, żeby uprawiać aktywność fizyczną I żeby mieć dobry, długi I spokojny sen, a ja dodałabym jeszcze do tego szczepienia. Wtedy naprawdę będziemy wszyscy zdrowsi.
I zapraszam pana posła Michała Kowalskiego.
Michał Kowalski
Bardzo dziękuję pani marszałek. Z tego miejsca chciałbym zwrócić się do pana Prezesa Rady Ministrów pana Donalda Tuska. Panie premierze, zwracam się do pana z pilnym apelem o zapewnienie dodatkowej całodobowej karetki pogotowia ratunkowego dla Miastka I okolic. Sytuacja jest dramatyczna. Szpital miejski w Miastku znalazł się w stanie upadłości, a jego dotychczasowa działalność jest wygaszana.
Mieszkańcy tracą dostęp do świadczeń, które przez lata dawały im poczucie bezpieczeństwa zdrowotnego. W tej sytuacji każda minuta może decydować o ludzkim życiu. Najbliższe zespoły ratownictwa znajdują się między innymi w Bytowie, ale odległości w tym regionie są znaczne. Dlatego apeluję do pana premiera oraz do pani minister zdrowia, proszę znaleźć środki na dodatkową całodobową karetkę stacjonarną w Miastku. Mieszkańcy Miastka I okolic nie mogą pozostać pozbawieni odpowiedniego zabezpieczenia medycznego.
To kwestia ich zdrowia, życia I elementarnego bezpieczeństwa. Dziękuję bardzo.
Monika Wielichowska
Dziękuję I zapraszam pana posła Roberta Jagłę, który kończy dzisiejsze oświadczenie.
Robert Jagła
Szanowna pani Marszałek, wysoka izbo. Staję dzisiaj na tej mównicy, by oddać głos milionom I Polaków, którzy narastającym lękiem patrzą na wschód. Słyszę ich pytania, pyta mnie Wojtek z Miastka, z miasta, przepraszam, Międzyzdroje, czy będzie wojna? Czuję ich strach przed agresją ze strony Putina I niepewność o jutro naszych dzieci. Ci ludzie nie chcą wojny, chcą żyć w bezpiecznym domu, pracować I planować przyszłość.
Dlatego z tego miejsca apeluję do całej klasy politycznej, bez względu na szyld I podziały. I znowu zacytuję Wojtka, zróbcie wszystko, by nie były, nie było wojny. Absolutnie wszystko, co w waszej mocy, aby nie dopuścić do konfliktu. Naszym najwyższym obowiązkiem jest skuteczna dyplomacja, budowanie silnych sojuszy I mądre odstraszanie, odstraszanie. Bezpieczeństwo Polski wymaga dziś odpowiedzialności, chłodnej głowy I jedności.
Nie możemy pozwolić, by ten lęk stał się naszą codziennością. Zróbmy wszystko, by ochronić nasz pokój. Dziękuję bardzo.
Monika Wielichowska
Bardzo dziękuję za to wystąpienie panie pośle. I na tym zakończyliśmy oświadczenia poselskie. I zarządzam przerwę w posiedzeniu do jutra, czyli do trzeciego września do godziny dziewiątej. Życzę wszystkim dobrej nocy.