Komisja Regulaminowa, Spraw Poselskich i Immunitetowych (RSP)

6 October 2026

03:12 - 04:45
Speaker 9
Dzień dobry.  Otwieram posiedzenie komisji.  Na podstawie listy obecności stwierdzam kworum.  Witam panie I panów posłów członków komisji oraz zaproszonych gości.  Panią prokurator Agnieszkę Chudykę, zastępcę dyrektora Departamentu do spraw Przestępczości Zorganizowanej Korupcji Prokuratury Krajowej. 

Dzień dobry pani prokurator.  Pana Marka Kaczmarzyka, prokuratora Prokuratury Regionalnej, Departament do spraw Przestępczości Zorganizowanej Korupcji Prokuratury Krajowej.  Dzień dobry panie Prokuratorze.  Pana Andrzeja Michalskiego, Prokuratora Prokuratury Regionalnej, Mazowiecki Wydział Zamiejscowy Departamentu do spraw Przestępczości Zorganizowanej Korupcji Prokuratury Krajowej.  Dzień dobry. 

Witam pana posła Władysława Teofila Bartoszewskiego, dzień dobry.  Oraz towarzyszącę pana mecenasa Mierzejewskiego, dobrze zapamiętałem.  Dzień dobry.  Witam przedstawicieli Biura Legislacyjnego.  Porządek dzisiejszego posiedzenia obejmuje, rozpatrzenie wniosku prokuratora Prokuratury Regionalnej w Warszawie, delegowanego do Mazowieckiego Wydziału Zamiejscowego ds. 

Przestępczości Zorganizowanej Korupcji Prokuratury Krajowej w Warszawie z dnia szesnastego czerwca 2000 dwudziestego szóstego roku o wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej posła Władysława Teofila Bartoszewskiego.  Przechodzimy do realizacji porządku dziennego. 
04:47 - 04:50
Speaker 3
Bardzo proszę, czy pani prokurator, czy któryś z panów? 
04:50 - 04:57
Speaker 7
Chodzi o krótkie przedstawienie wniosku, to co niech pani...  Proszę siedzieć. 
04:57 - 05:01
Speaker 5
Ale proszę włączyć mikrofon. 
05:01 - 05:08
Speaker 6
Wniosek zaprezentuje pan prokurator Andrzej Michalski, który jest referentem sprawy I autorem tego wniosku.  Także bardzo 
05:09 - 05:11
Speaker 4
Dziękuję bardzo.  Bardzo proszę panie prokuratorze, ma pan głos. 
05:12 - 05:24
Speaker 2
Szanowna Komisjo, panie posłanki, panowie posłowie.  Przepraszam bardzo.  Bliżej.  No myślałem, że lepiej działa troszeczkę, że że bardziej czuję. 

05:24 - 05:26

Speaker 1

Też taką nadzieję mieliśmy, jak wymieniano.

05:26 - 09:59

Andrzej Michalski

Dobrze, szanowni państwo, jeszcze raz chciałbym pokrótce zaprezentować wniosek, który zapewne kopie państwo macie przed sobą, wniosek prokuratury krajowej o wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej pana Władysława Teofila Bartoszewskiego. Oczyny, które miałyby wyczerpywać znamiona znamiona przestępstw z art. 284 2 w związku z art. 294 1 kodeksu karnego w związku z art. 12 1 kodeksu karnego, a polegającego na tym, że w okresie od lipca 2000 dwunastego roku do dwudziestego lutego 2000 piętnastego roku w Warszawie, działając wspólnie w porozumieniu z ustaloną osobą I w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, chciałem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przywłaszczył powieszone mu mienie celem zarządzania przez Andrzeja Ciechanowieckiego oraz fundację Non Omnis Moriar I to mienie w postaci środków pieniężnych w wysokości miliona funtów brytyjskich, czterystu 5000 euro oraz sześciu 1683705.86 złotego poprzez zakup za środki powierzone do zarządzania przez Andrzeja Ciechanowieckiego I fundację Non Omnis Moriar, zakup na spółkę Max & Maks zarejestrowaną na brytyjskich wyspach dziewiczych, 3 mieszkania położone w Warszawie przy ulicy Bitwy pod Rokitną.

Następnie po wypowiedzeniu umowy przez Andrzeja Ciechanowieckiego I fundację Non Omnis Moriar miał sprzedać wszystkie te mieszkania, jednocześnie odmawiając, nie zwracając pokrzywdzonemu powierzonych środków pieniężnych pochodzących ze sprzedaży wskazanych nieruchomości, jak I pozostałych środków pieniężnych I przeznaczając je na potrzeby, tym samym działając na szkodę Andrzeja Ciechanowieckiego, a następnie Fundacji Zbiorów imienia Ciechanowieckich w Zamku Królewskim w Warszawie. 2. Czyn miał polegać, był konsekwencją czynu pierwszego I od szesnastego lipca 2000 dwunastego do marca dwudziestego drugiego roku w Warszawie, również działając wspólnie w porozumieniu z ustaloną osobą, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru I też w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Działa w celu udaremnienia wykonania spodziewanego orzeczenia, w szczególności po wniesieniu przez Fundację Zbiorów imienia Ciechań Nowickich w dniu trzynastego, czternastego stycznia 2000 trzynastego roku do Sądu Okręgowego Pozwu. Udaremni uszczuplił zaspokojenie wierzyciela przez to, że dokonał ukrycia, zbycia, darowania składników swojego majątku, przede wszystkim sprzedaży przez spółkę Maks & Maks mieszkań przy ulicy Bitwy pod Rokitną, następnie rezygnacji z funkcji dyrektora spółki Maks & Maks, zbycia udziału w tej spółce, która następnie wyzbywała kolejne składniki majątku, czyli kolejne mieszkanie przy ulicy, kolejne 2 mieszkania przy ulicy Bitwy pod Rokitną w Warszawie.

Następnie w lipcu 2000 trzynastego roku, poprzez zawarcie umowy rozszerzającej wspólność majątkową, wprowadzanie do majątku wspólnego nieruchomości położonych w Kontnie I Highentach, a następnie we wrześniu 2000 dziewiętnastego roku zawarcie umowy wyprowadzającej, wprowadzającej rozdzielność majątkową I później w dniu szóstego marca 2000 dwudziestego roku zawarł zawarcie umowy o częściowym podziale majątku wspólnego, na mocy której wyzbył się praw do nieruchomości w Highentach, następnie zbył nieruchomość w Kontnie, a osoba z nim współdziałająca dokonała darowizny nieruchomości w Hayentach na rzecz małoletnich ich dzieci. Efektem stało się, iż pan poseł no przestał dysponować jakimkolwiek większym nam majątkiem, a ewentualny spodziewany wyrok sądu no może okazać się bezskuteczny z z braku z braku mienia, które mogłoby podlegać egzekucji. To takie działanie stanowi czyn z artykułu 300 paragraf 2 w związku z artykułem 12 paragraf 1. Kodeksu karnego. Szanowna Komisjo, państwo macie szerokie, rozbudowane uzasadnienie, przywołanie dowodów.

Powiem pokrótce dowody, dowodami są dowody zebrane przez sąd w sprawie cywilnej, dowodami są materiały przedstawione przez fundację imienia Ciechanowickich, dokumenty pochodzące od nieżyjącego już pana

10:00 - 10:38

Andrzej Michalski

Ciechanowieckiego, następnie zeznania szeregu świadków, pracowników, współpracowników, przyjacieli pana Ciechanowieckiego I również pana jednocześnie pana Bartoszewskiego I te wszystkie dowody prowadzą do smutnej konstatacji, że zachowanie pana posła wyczerpało, wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo wyczerpania znamion obu przestępstw, które które wcześniej wymieniłem. To powoduje, że konsekwencją takiego działania jest wniosek prokuratury o uchylenie immunitetu panu posłowi, o co, o co wnoszę.

10:39 - 10:49

Speaker 11

Dziękuję bardzo. Muszę zapytać, czy pan poseł Władysław Bartoszewski ustanowił obrońcy spośród posłów?

10:51 - 10:53

Speaker 10

Nie panie przewodniczący. Dziękuję bardzo.

10:53 - 10:56

Speaker 7

W takim razie teraz kolej na pana głos.

10:56 - 10:57

Bardzo proszę panie poseł.

10:57 - 16:40

Władysław Bartoszewski

Panie przewodniczący, wysoka komisjo. Wszyscy państwo posłowie dostali moje stanowisko pisemne w tej sprawie. Przepraszam, że to tak późno wpłynęło, ale ale chciałbym również zabrać głos w tej sprawie. Mam pełną świadomość, że przedmiotem dzisiejszego posiedzenia nie jest rozstrzyganie o zasadności zarzutów, ani ocena mojej winy lub niewinności. Nie zamierzam również prowadzić szczegółowej polemiki z prokuraturą co do całokształtu materiału dowodowego.

Chciałbym jednak zwrócić uwagę komisji na okoliczność, która pojawiła się już po skierowaniu do sejmu wniosku o wyrażenie zgody na pociągnięcie mnie do odpowiedzialności karnej I która w moim przekonaniu ma istotne znaczenie dla dalszego procedowania. Materiał dowodowy, na którym prokuratura dokonała większości ustaleń w tej sprawie, jest oparty o dowody I ustalenia sądów cywilnych rozpoznających obecnie sprawę po raz 2. W sądzie apelacyjnym w Warszawie. To ustalenie sądów cywilnych stanowią... Te ustalenia sądów cywilnych stanowią kanwę potencjalnych zarzutów karnych w stosunku do mnie.

Po skierowaniu tego wniosku przez prokuraturę ujawnione zostały nowe dokumenty dotyczące okoliczności stanowiących podstawę zarzutów. Dokumenty te zostały przekazane prokuraturze pismem przez mojego pełnomocnika. Nie były one przedmiotem analizy w chwili sporządzania wniosku skierowanego do Sejmu, a więc nie mogły zostać uwzględnione przy formułowaniu ustaleń faktycznych przedstawionych komisji. Obecnie, obecnie sprawa cywilna toczy się przed sądem apelacyjnym w Warszawie, w trzyosobowym składzie doświadczonych cywilistów. Rozprawa miała się odbyć dwunastego października.

Sąd apelacyjny zniósł ten termin, ponieważ pod koniec września pełnomocnik złożył nowe, nieznane wcześniej dowody, które mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Nowy termin został wyznaczony na czternastego grudnia, co samo przez się pokazuje, że w ocenie sądu apelacyjnego te dowody mają istotne znaczenie. Dowody te potwierdzają kluczowe zarzuty, które podniosłem w apelacji. Po 1., dokonano błędnych ustaleń faktycznych w zakresie rzeczywistej woli Andrzeja Ciechanowieckiego I działań transferów majątkowych jego fundacji. Po 2., prawo polskie nie ma w ogóle zastosowania w sprawie, tylko prawo księstwa Lichtenstein lub prawo angielskie.

Dokumenty, nowe dowody pisma Ciechanowieckiego z lat 2005, 2006, 2009 zostały także przekazane prokuraturze. Nie były one przedmiotem analizy w chwili sporządzania wniosku skierowanego do Sejmu, a więc nie mogły zostać uwzględnione przy formułowaniu ustaleń faktycznych przedstawionych komisji. Na szczególną uwagę zasługuje dokument z dnia dwudziestego pierwszego października 2000 piątego roku, skierowany przez Andrzeja Ciechano-Ciechanowieckiego do Ghillon Van Bergeschem, który był zarządzającym jego majątkiem WWW Szwajcarii. Był członkiem Rady Fundacji Ciechanowieckiej, która później zmieniła nazwę na Fundacja No No Miss Moriar, w skrócie NOM, I był upoważniony do wypłat z rachunku fundacji. Z jego treści wynika, że Andrzej Ciechanowiecki zdecydował jednoznacznie, że wszelkie decyzje dotyczące warszawskich nieruchomości po jego śmierci mam podejmować ja oraz oczekiwał poszanowania tych decyzji przez osoby zarządzające jego sprawami majątkowymi.

Kolejny dokument to wyciąg z zestawienia wydatków Fundacji Ciechanowieckiej, jak się wtedy nazywała, z okresu 1996, 2006, opatrzone notatkami ręcznymi Andrzeja Ciechanowieckiego I Gillon Van Berschem, z których wynika, że w 2000 piątym roku doskonale wiedział on, że na rachunek max I maks limity są wpłacane kwoty w z siódmego lutego 2000 piątego roku 50000 euro na inwestycje przez spółkę Max & Max w nieruchomości w Rumunii, co jest potwierdzone w aktach sprawy w w sądzie powszechnym, a dwudziestego trzeciego września 2000 piątego roku na rachunek maks in maks kwota 405000 euro na na poczet zakupu mieszkań. To ta spółka, zgodnie z wolą Andrzeja Ciechanowieckiego, miała dokonać zakupu mieszkań ze względów podatkowych. Było to celowe, świadome działanie Andrzeja Ciechanowieckiego, sam mnie o to prosił, aby to spółka max max kupiła te nieruchomości. O istnieniu spółki wiedział już w 2000 trzecim roku. Te fakty mają kluczowe znaczenie, ponieważ treść umowy jaka łączyła mnie z fundacją Ciechanowiecki, a potem fundacją Nonomics Omnia określa się według daty, czyli 2005 I jej zawarcia, a nie wedle zmieniających się później od 2000 dziewiątego roku oświadczeń Andrzeja Ciecha-Nweckiego.

Oczywistym jest, że zmiana tych oświadczeń woli dotyczących jak dysponować mieszkaniami czy innymi aktywami wynikała ze zmienionej sytuacji emocjonalnej I negatywnych emocji w stosunku do mnie po roku 2000 dziewiątym.

16:40 - 16:47

Speaker 13

Emocje jednak nie zmieniają treści zawartej już umowy między fundacją a spółką MaxiMax.

16:47 - 19:23

Władysław Bartoszewski

Ja działałem w tej relacji jako członek od Rady Fundacji NOM, który, który realizuje wolę Andrzeja Ciechanowieckiego jako właściciela fundacji, wyrażoną w 2000 piątym roku. Wolę wyrażono w Anglii, nie w Polsce, aby transfery środków fundacji NON były dokonywane z użyciem spółki MAX I MAX. To ta spółka nabyła mieszkania, była wpisana do księgi wieczystej, a nie ja, gdyż taka była wola Ciechanowieckiego w roku 2000 piątym.

Dzień czternastego grudnia 2000 dwudziestego szóstego roku wyznaczona została rozprawa apelacyjna przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie dotyczącej obowiązku zwrotu majątku pozastępcego u podstaw zarzutów przedstawionych przez prokuraturę. Jest to kwestia niezwykle istotna. Postępowanie karne opiera się bowiem na założeniu, że ciążył na mnie określony obowiązek zwrotu majątku, którego następnie miałem nie wykonać. Tymczasem właśnie ta kwestia pozostaje przedmiotem nierozstrzygniętego jeszcze sporu cywilnego. Jeżeli sąd cywilni ostatecznie uznał, że taki obowiązek nie istniał, podważone zostanie 1 z podstawowych założeń faktycznych przyjętych na potrzeby obecnego postępowania.

Nie przesądzam oczywiście wyniku tej sprawy, ale trudno pominąć znaczenie takiego postępowania dla oceny okoliczności będących przedmiotem zarzutów. Wysoka Komisjo, moja prośba jest zatem bardzo konkretna. Nie proszę państwa o cenę nowych dokumentów. Nie proszę o rozstrzyganie sporu pomiędzy mną a prokuraturą. Proszę jedynie, aby komisja miała możliwość zapoznania się ze stanowiskiem prokuratury wobec nowych dowodów, które zostały jej przekazane już po skierowaniu wniosku do sejmu.

Dlatego się, zwracam się z prośbą do komisji o rozważenie wystąpienia do prokuratury o przedstawienie pisemnego stanowiska odnoszącego się do tych materiałów. Jednocześnie zwracam się o rozważenie odroczenia rozpoznania sprawy do czasu, gdy komisja będzie mogła procedować przy możliwie pełnym I aktualnym obrazie okoliczności mających znaczenie dla jej oceny. Czternastego grudnia Sąd Apelacyjny w Warszawie może uchylić wyrok do ponownego rozpoznania, podzielając moje zarzuty I argumenty co do niewłaściwego prawa I nieprawdziwych ustaleń faktycznych. Wówczas kluczowa podstawa ustaleń faktycznych prokuratury odpadnie. Wyrok będzie prawomocny.

Z tego powodu proszę wysoką komisję o rozważenie mojego wniosku.

19:24 - 19:41

Speaker 11

Dziękuję bardzo. Otwieram dyskusję. Czyli rozumiem, że pan poseł postawił wniosek o odroczenie rozpatrzenia sprawy przez komisję, to jest temat.

19:43 - 20:00

Władysław Bartoszewski

Tak, o, o przełożenie rozpatrzenia sprawy przez komisję do momentu posiedzenia sądu apelnego, apelacyjnego w Warszawie czternastego grudnia I wydania wyroku prawomocnego. I

20:00 - 20:16

Speaker 15

Jeżeli, jeżeli... Tak, to jest, to jest ten, to jest taki taki jest mój wniosek.

20:17 - 20:24

Speaker 11

Dziękuję bardzo. Wniosek jest dopuszczalny, regulaminowa jeszcze dla pewności panie mecenasie, gdyby.

20:34 - 20:41

Speaker 14

Panie przewodniczący, szanowni państwo. Tak, wydaje nam się, że regulaminowo wniosek o odroczenie jest dopuszczalny.

20:41 - 20:55

Speaker 11

Dziękuję. No tu kontynuujemy dyskusję. Czy może dla wyjaśnienia sprawy, panie prokuratorze, odniesienie do... Bo to tak niestandardowo zmienia

20:55 - 28:48

Andrzej Michalski

Jeśli można pani panie przewodniczący. Bardzo proszę. Ja oczywiście jako tylko wnioskodawca, a nie członek tego szacownego gremium, nie, że tak powiem, nie mogę państwu sugerować, co powinniście w jakichś kwestiach formalnych, jakie zawierać stanowisko. Mogę tylko merytorycznie się odnieść do wniosku pana posła. Powiem, no nie do końca tak jest, jak pan poseł mówi.

Przede wszystkim tak, tak jak powiedziałem, owszem, materiały zgromadzone przez Sąd Cywilny są jednym, nie są je... Nie są najważniejszym dowodem, nie są jedynym dowodem, są jednym z wielu dowodów, które prokurator bierze pod uwagę I wcale niedecydującym. Co więcej, chciałbym zwrócić uwagę na artykuł 8 kodeksu postępowania karnego, który mówi o samodzielności jurysdykcyjnej sądu karnego, czyli organu organu, który prowadzi postępowanie karne. Oczywiście na etapie postępowania przygotowawczego takim organem, czytaj sąd, a tu jest jest prokurator, ale chodzi o to, że nie jest związany z żadnymi decyzjami innego organu, tylko samodzielnie ustala zagadnienia faktyczne, prawne. Jedyny jest wyjątek, że prawomocne rozstrzygnięcia sądu, prawomocne podkreślam, po 2.

Sądu, kształtujące prawo lub stosunek prawny są wiążące, a to są tak zwane konstytutywne skutki, nie deklaratoryjne. Jak sąd rozpoznaje odpowiedzmy sprawę właśnie o taką jak z powództwa państwa Ciechanowieckich, zawsze będzie wyrok deklaratoryjny. Konstytutywny to jest na przykład uznanie kogoś za zmarłego, unieważnienie małżeństwa. Tego sąd karny nie może zmienić. Natomiast kwestie winy, odpowiedzialności karnej jest są niezależne od odpowiedzialności cywilnej.

To 2., to Sąd Cywilny jest związany wtedy prawomocnym wyrokiem karnym. Ale nie mówimy tutaj o prawomocności, bo do tej prawomocności to jeszcze daleko, więc dlatego dlatego śmiem twierdzić, że no tutaj tłumaczenie pana posła no nie do końca, nie do końca jest zgodne z rzeczywistością. Natomiast jeżeli chodzi o przekazanie materiałów, ja takich materiałów do dnia dzisiejszego nie dostałem, być może one zostały wysłane I jeszcze do prokuratury nie dotarły, więc nie jestem w stanie się ustosunkować do do do tego, o czym mówi pan pan poseł. Owszem, od pełnomocnika swojego czasu wpłynął tylko pismo o żądanie dostępu do akt I umorzenie postępowania, ale to nie zostało rozpoznane, bo pełnomocnik pan pan poseł na razie przecież jest... Nie ma statusu strony w postępowaniu, więc jego wnioski też nie mogą być, nie mogą być brane pod uwagę.

Niemniej jednak prokuratura, jeżeli jakieś istotne dowody mogą być przekazywane, materiały, może je zawsze dopuścić, no no przecież nie zamykamy oczu na na na na na jakieś istotne dowody. Natomiast ja takich istotnych dowodów nie widziałem, nie dotarły I tak jak jeszcze podkreślam, ustalenia sądu nie są dla organu wiążącego. Powiem tak, nie chcę nie chcę wdawać się w szczegóły, bo tutaj rozumiem jest kwestia kwestia formalna, ale pan poseł łaskawie mówi o roku 2000 piątym, czyli czyli o początkach, o początkach powierzenia, o początkach zawarcia umowy. Umowa, tak jak, tak jak, tak jak sama nazwa wskazuje, umowę się podpisuje, umowę się zawiązuje, umowę się można można I trzeba czasami rozwiązać. I w tej sytuacji jest...

Ja nie kwestionuję ustaleń na na na na początku, że ta umowa była, że to jest umowa tak jak sąd stwierdził, że to jest no tą tą umowę taką nienazwaną należy by należałoby zaliczyć do do umów tak zwanych powierniczych, czyli powierzenia cudzego majątku, tak. One są w dwóch formach, może być to powiernictwo fiducjarne, czyli przeniesienie własności na tego, któremu powierzono z obowiązkiem zwrotu po zakończeniu umowy, czy też upoważnianie, czyli zarządzanie aktywami, ale bez przeniesienia ich własności. Ale szanowna Komisu, niezależnie od tego, no umowa, jeżeli 2. Strona żąda rozwiązania, rozliczenia się z umowy, no to ja nie mogę twierdzić, o ja bym na przykład pana posła majątkiem zarządzał, powierzył mi majątek I mówi, no to proszę mi teraz oddać, a ja oddam, bo to mi zostało powierzone. No I tutaj przepraszam, pan profesor Ciechanowiecki do końca życia nie doczekał się, rozwiązując umowę, nie doczekał się żadnego rozliczenia.

Gdyby gdyby gdyby rozliczenie nastąpiło I byłyby wątpliwości co do tego, kto komu jest winien, czy pieniądze były tak czy inaczej za zadysponowane, czy czy jest zysk, czy jest strata, jak jak jest dzielone, tak. To wtedy było, nie byłoby żadnej ingerencji prokuratury, bo sprawa by była stricte stricte cywilna. Natomiast to jest sprawa karna, bo czym się różni przywłaszczenie od sprawy cywilnej? No właśnie, od jakiegoś nieporozumienia między, między dwoma stronami umowy. No przywłaszczenie.

W przywłaszczeniu to jest odrębnie niż jak w przypadku kradzieży. W przypadku kradzieży potrzebny jest zabór, natomiast przywłaszczenie, no to, no to sprawca, potencjalny sprawca wchodzi legalnie w w posiadanie danego, danej rzeczy, ale odmawia jej zwrotu, odmawia jej oddania prawowitemu właścicielowi. I tutaj tak nastąpiło. I tutaj ważne jest to tak się w łacinie ładnie się mówi, animus rem sibi habendi, czyli chęć posiadania tej rzeczy, postąpienia jako właściciel. No niestety pan poseł właśnie nie rozliczył się z z krewnym, z fikcyjnym krewnym, no ale ale z bliską osobą, ze swoim ojcem chrzestnym, tak.

Bo nie oddał mu żadnych pieniędzy, w żaden sposób się nie rozliczył. Co więcej, składniki tego majątku zadysponował jak jak jak właściciel. Przekazał spółce, spółka sprzedała później majątkiem własnym też ten majątek, ten który został włączony do własnego majątku, rozporządził, a to nie były jego pieniądze I na tym się cała odpowiedzialność zasadza. I ona jest niezależna od, od sprawy cywilnej, chociaż sprawa cywilna tak, powiem, to też są istotne dowody, ale to nie jest, to nie jest dowód jedyny przekonywujący sąd poza tym, szanowna Komisjo. No inaczej wygląda procedura cywilna, inaczej procedura karna.

W postępowaniu cywilnym no jest tak zwana prawda sądowa. No jak strony, jak strony przedstawią, jakich, jakich argumentów użyją, jakich prawników, no bo bez prawnika to raczej chyba bez adwokata to chyba sobie w poważnej sprawie cywilnej to chyba nikt sobie nie poradzi dzisiaj z prekluzją dowodową I wieloma różnymi innymi rzeczami. Jak, jak, jak się, jak będzie atakował, czy jak się będzie bronił w zależności jaka jaka jest strona. I tu chodzi, chodzi właśnie o rozstrzygnięcie sporu, natomiast w postępowaniu karnym chodzi o zasadę prawdy materialnej I my tej prawdy materialnej doszukujemy się I dowody zgromadzone przez prokuraturę, nie tylko przez sąd cywilny, bo jest tych dowodów dużo więcej, wskazują na to, że sprawa na pewno nie jest sprawą cywilną, wykracza poza sprawę cywilną I niestety no jest ten, jest ten, jest ten zły zamiar, doszło do rozwiązania umowy, ale nigdy nie doszło do rozliczenia, więc niestety w naszej ocenie znamiona przestępstwa, przywłaszczenia zostały wyczerpane. A cóż, no do rozstrzygnięcia sądu, no to ono może nastąpić, może nie nastąpić, bo wcale nie jest powiedziane, że w grudniu ono będzie, że ten wyrok na pewno będzie.

Ale tak jak powiedziałem, niezależnie od te od od rozstrzygnięcia tego wyroku. No powiem inaczej, a nawet jeżeli jeżeli wyrok zostanie utrzymany w mocy, to też nie będzie oznaczać automatycznie, że pan poseł Bartoszewski popełnił przestępstwo. To jeżeli przegra sprawę cywilną, to jeszcze też nie oznacza, że popełnił przestępstwo, tak. Bo to od innych, od szeregu innych dowodów zależy, dowodów, którymi dysponujemy. Dlatego ja swój wniosek podtrzymuję, natomiast no no nie chciałbym się wypowiadać tutaj co do tego, czy czy czy czy jak jako komisja powinna podjąć decyzję, bo to przerasta moje kompetencje.

Dziękuję bardzo.

28:48 - 28:51

Speaker 17

Dziękuję bardzo. Bardzo proszę,

28:52 - 29:58

Marek Kaczmarzyk

pani prokurator. Prokurator Marek Kaczmarzyk. A teraz? Postaram się mówić głośniej. Chciałem zwrócić uwagę przede wszystkim na to, że prokurator ocenia istniejący stan faktyczny, a nie stan hipotetyczny, który nie istnieje.

To jest 1. Założenie. A ten stan faktyczny w tej sprawie wygląda troszeczkę inaczej, niż to przedstawił szanowny pan poseł, ponieważ poza zdarzeniami z 2000 piątego roku, które pan poseł opisał, miały miejsce, zdarzenia z 2000 dwunastego roku, kiedy to dziewiątego lipca pan profesor Ciechanowiecki zarządzał rozliczenia się przez pana posła z majątku, który mu powierzył. Tego samego dnia Fundacja Non omnis moriarm wydała oświadczenie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa panu posłowi. Następnie osiemnastego lipca 2000 dwunastego roku.

Fundacja skierowała do pana posła wezwanie do zapłaty.

29:59 - 30:01

Następnie

30:00 - 32:33

Marek Kaczmarzyk

Mamy już następcę prawnego pana profesora Ciechanowieckiego, czyli Fundację Zbiory imienia Ciechanowieckich w Zamku Królewskim w Warszawie, która wniosła pozew I po wniesieniu tego pozwu rozpoczyna się reakcja pana posła polegająca na stopniowym wyzbywaniu swoje się swojego majątku po to, żeby uniemożliwić egzekucję potencjalnego wyroku, który może zapaść w tej sprawie. Więc to zupełnie inaczej przedstawia stan faktyczny, niż próbował to nam przedstawić pan, pan poseł. A stan faktyczny w tej sprawie wygląda również w ten sposób, że sąd pierwszej instancji wydał wyrok zasądzający od pana posła wielomilionową roszczenia na rzecz powoda. I odnosząc się już do samej kwalifikacji prawnych z artykułu 300, więc oczywiste w świetle orzeczenia Sądu Najwyższego, że warunkiem poniesienia odpowiedzialności za przestępstwo popełnione z artykułu 300 paragraf 2 nie jest prawomocne rozstrzygnięcie odnoszące się do roszczenia będącego przedmiotem postępowania karnego. Więc te wszystkie informacje, które przekazał pan poseł Bartoszewski, biorąc pod uwagę też okres zdarzeń, które wskazał w tych informacjach, moim zdaniem powodują, że nie mają istotnego wpływu na ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przygotowawczego przez prokuratora prowadzącego postępowanie, ponieważ nawet jeżeli uznamy, że umowa między panem posłem a świętej pamięci, panem profesorem Ciechanowieckim została zawarta, to potem ta umowa została skutecznie rozwiązana.

I cały problem w tej sprawie polega na tym, nie na jakości wykonania tej umowy, tylko na tym, że pan profesor Ciecha, pan poseł nie rozliczył się ze składników majątku, które zostały mu powierzone przez świętej pamięci profesora Ciechanowieckiego, a następnie podjął szereg działań uniemożliwiających egzekucję potencjalnego wyroku w sprawie wniesionej z powództwa następcy prawnego pana profesora Ciechanowieckiego. Więc moim zdaniem ten wniosek zasługuje na to, żeby został rozpatrzony

32:33 - 32:34

dzisiejszym. Dziękuję bardzo.

32:35 - 32:36

Dziękuję bardzo za Dzień dobry,

32:36 - 34:09

Speaker 6

ja jeszcze chciałam, jeśli mogę, tak? W uzupełnieniu do wypowiedzi panów prokuratorów, ja chciałam zwrócić uwagę, że niezależnie od tego, iż przepis artykułu 300 paragraf 2 kodeksu karnego mówi o imieniu zagrożonym zajęciem, a więc niemieniem zajętym na skutek zapadłego już orzeczenia sądowego, lecz chodzi tu o mienie zagrożone. Ale zwracam również uwagę, że przepis artykułu, przepis artykułu 284 paragraf 2 kodeksu karnego w żadnym ze swoich zapisów nie warunkuje stwierdzenia zaistnienia przestępstwa czy też odpowiedzialności karnej sprawcy od tego, czy zapadł wyrok sądu cywilnego, tak. Czy rzecz będąca przedmiotem przywłaszczenia jest jednocześnie przedmiotem roszczeń I postępowań cywilnych. Zresztą byłoby to całkowicie nierealne, ponieważ utrudniałoby to, przedłużało postępowanie karne, konieczność oczekiwania na prawomocny wyrok.

Przepis artykułu 284, paragraf 2, o którym mówimy, jest krótki, prosty I jednoznaczny. Kto przywłaszcza sobie powierzono mu rzecz ruchomą. Rzecz ruchomą w rozumieniu środki finansowe. I w związku z tym uważam, że te kwestie, które pan poseł dzisiaj podniósł, nie mają najważniejszego I najistotniejszego znaczenia w kwestii procedowania, więc uważam, że ten wniosek należałoby, mając na względzie wypowiedzi panów prokuratorów oraz moją rozpoznać na dzisiejszym posiedzeniu. Dziękuję.

34:10 - 34:14

Speaker 18

Dziękuję bardzo pani prokurator. Pan przewodniczący Smoliński, bardzo proszę.

34:14 - 35:05

Kazimierz Smoliński

Dziękuję bardzo. No jak gdyby przychylając się do opinii państwa prokuratorów, niestety, moim zdaniem tutaj argumenty podniesione przez pana posła, no nie zmieniają sytuacji odpowiedzialności, wynikającej z artykułu 284, bo nawet jeżeli, tak jak pan poseł powiedział, w 2000 piątym roku on miał prawo do dysponowania tymi rzeczami, to później to prawo utracił. Artykuł 284, paragraf 1, paragraf 2 mówi o tak zwanym przywłaszczaniu powierzonej, czyli no potocznie sprzeniewierzenie, tak, tak to, tak to określamy. I później ten stan się zmienił. Jeżeli nawet w 2000 piątym roku pan profesor ma rację, że miał, uznał, że miał prawo dysponować, to później to prawo utracił.

35:05 - 35:53

Speaker 25

Bo przecież za życia profesora Ciechanowieckiego rozpoczął, rozpoczął się ten proces, o którym, ten cywilny, o którym państwo prokuratorzy I z wniosku on wynika, przecież w 2000 trzynastym roku ten proces się rozpoczął, więc to było za życia profesora Ciechanowieckiego. Więc to, to jest najlepszy dowód, że to uprawnienie I to prawo, o które, na które pan poseł się powołuje z 2000 piątego roku, on utracił, tak. No już żądano rozliczenia się, o czym państwo prokuratorowie mówią. No I tutaj ta kwestia pozbywania się majątku, no niewątpliwie jest no tak jak gdyby dowodem na to, że oczywiście to prawo już zostało utracone. Bo gdyby przyjmować, że pan poseł cały czas to prawo ma, no to, to mógł ten majątek posiadać, tak.

35:53 - 36:28

Speaker 24

No zgodziłby się na proces cywilny, by udowodniony, czy ma prawo, obowiązek, przepraszam, oddać, czy ma prawo zatrzymać, to by sąd cywilny określił. A tak to moim zdaniem pan poseł pogorszył swoją sytuację, wyzbywając się tego majątku w trakcie procesu cywilnego. Tak że moim zdaniem nie ma podstaw, żebyśmy musieli odraczać to postępowanie. Natomiast sprawa cywilna, jeżeli zostanie rozstrzygnięta, to w trakcie postępowania karnego no nie będziemy czekać właśnie na na rozstrzygnięcie cywilne. Być może ono będzie miało wpływ na na na rozstrzygnięcie sądu karnego.

36:28 - 36:57

Speaker 27

Tego nie przesądzamy, tak. I to może mieć dla pana korzystny wynik, ale no to nie może powodować, że teraz nie przystąpimy do, do kontynuowania postępowania karnego, bo będziemy 10 lat czekać, co się w sądzie cywilnym stanie, tak. No moim zdaniem to jest błędna argumentacja. Tak jak pan poseł też powiedział, absolutnie nikt mi nie przesądza o winie, ale moim zdaniem ten materiał jest wystarczający, żeby pozwolić postępowanie karne prowadzić, a jaki będzie wynik tego, no nikt nie wie, tak. Dziękuję bardzo.

36:58 - 37:00

Speaker 19

Dziękuję bardzo. Pani profesor Lenartowicz.

37:05 - 38:45

Gabriela Lenartowicz

Dziękuję bardzo. Ja w kwestii bardziej formalnej. We wniosku, który złożył poseł o odroczenie rozpatrzenia wniosku o uchylenie immunitetu przez komisję, mamy taką zasadniczą sprzeczność. Tak mi się wydaje. Po 1.

Odroczenie, jeśli mogłoby mieć miejsce, no musi mieć jakiś termin. Ten termin jest tu nie nieprecyzyjnie w ogóle sformułowane, raczej go nie ma, Bo z jednej strony to jest kwestia, dopóty prokuratura nie zajmie pisemne stanowisko co do znaczenia sprawy dodatkowych dokumentów, co do których, czy dodatkowych dowodów pan prokurator mówi, że one nie wpłynęły, czyli też jest to zupełnie nie nieprecyzyjnie, nie wiadomo, kiedy to miałoby nastąpić I czy prokuratura by się w ogóle do tego odniosła. A 2., a 2. Wątek, który się pojawia do czasu rozstrzygnięcia prawomocnego postępowania cywilnego, które który to, którą to data datę wymienił pan poseł, jest czysto hipotetyczna, bo sąd nie ma obowiązku, nawet gdyby to miało znaczenie dla sprawy, a nie tak jak prokuratura mówi, nie ma obowiązku rozstrzygać prawomocnie dokładnie w tej, w tej dacie. Także myślę, że my jako komisja nie możemy podjąć decyzji o odroczeniu no tak naprawdę do, jak to ludowo się mówi, do świętego nigdy I nie wiadomo, na jakich zasadach.

38:45 - 38:50

Speaker 20

Myślę, że to byłoby też regulaminowo niemożliwe. Dziękuję.

38:51 - 38:56

Speaker 23

Dziękuję bardzo. Cały czas dyskutujemy tylko w kwestii

38:56 - 39:32

Gabriela Lenartowicz

Ja jeszcze jedną rzecz chciałam tylko dodać. I oczywiście myślę, że jeśli pojawiły, pojawią się nowe dowody rzeczywiście, które zmienią obraz sprawy, to prokuratura je rozpozna, rozumiem, z urzędu niezależnie od tego, czy sejm na przykład uchyliłby immunitet, nawet przed sformułowaniem aktu oskarżenia czy postawieniem zarzutów I to jakby to nie nie nie zamyka, ta kwestia decyzji Sejmu nie zamyka uwzględnienia przez prokuraturę dodatkowych dowodów.

39:34 - 39:37

Speaker 22

Dziękuję bardzo. Pani Marszałek Witek, bardzo proszę.

39:37 - 39:59

Elżbieta Witek

Panie przewodniczący, ja wsłuchałam się w bardzo komunikatywny, prosty I rzeczowy wywód państwa prokuratorów. Wniosek pana posła o odroczenie, podobnie jak pani poseł Lenartowicz, nie uważam za stosowny I uważam, że w ogóle nie powinniśmy go głosować. Sprawa ciągnie się od tylu lat,

39:59 - 40:00

kilkunastu

40:00 - 40:33

Elżbieta Witek

Lat. Pan profesor już nie żyje. Sprawa dotyczy potężnego majątku. Państwo prokuratorzy wyjaśnili, że nie ma żadnych przeszkód, żeby sprawa cywilna mogła się toczyć, a obok sprawa karna. Ale taki wniosek o odroczenie w moim przekonaniu jest znowu próbą przesunięcia tego terminu.

To się już ciągnie ile, 17 lat czy więcej, więc o kolejne miesiące kolejne. Dlatego uważam, że tego wniosku nie powinniśmy procedować. Natomiast wniosek o, o to, czy jesteśmy za uchyleniem immunitetu, czy też nie, jak najbardziej.

40:35 - 40:46

Speaker 29

Myślę, że rozstrzygniemy to w głosowaniu, żeby nie było wątpliwości. Czy w tej sprawie jeszcze ktoś chciał zabrać głos? Tak? Bardzo proszę pan Pocuch Bartoszewski.

40:46 - 45:14

Władysław Bartoszewski

Panie Przewodniczący, w celu komisja tak ad vocem. Jeśli chodzi o dostarczenie pisma do prokuratury, to mają wszyscy państwo przed sobą to pismo I na stronie, na stronie drugiej pisma, po moim wstępie, po moim pisemnym stanowisku, jest stempel Mazowieckiego Wydziału Zamiejscowego Departamentu do spraw Przestępczości Prokuratury Krajowej z dzisiaj, z dzisiejszą datą, czyli do do prokuratury ten dokument dotarł. To tak po 1.. Po 2., po 2., zwrócić uwagę, bo pan prokurator Malinowski mówi o tym, że tutaj pierwszeństwo są, mają sprawy karne I nie musi się prokuratura przejmować tym, mówi sąd apelacyjny. No ale jest postanowienie Sądu Najwyższego, Izby Karnej, karnej panie prokuratorze, z dnia piątego lutego 2000 trzeciego roku, sygnatura 4 kkn 617 90 łamane przez 99, które mówi sąd karny rozpoznający daną sprawę ma co do zasady obowiązek rozstrzygać samodzielnie wszystkie zagadnienia prawne, a poglądy wyrażone w kwestiach wymagających rozstrzygnięcia mogą stanowić ważny materiał pomocniczy, który sąd nie...

Którego sąd nie powinien pomijać, czyli prokuratura nie może pomijać ustaleń sądu powszechnego, sądu apelacyjnego. Co do całej istoty sprawy, no właśnie chodzi o to, co jest w aktach, które mają państwo na stronie drugiej, w punkcie pierwszym, że nie było żadnej umowy powiernictwa, dlatego że że Andrzej Ciechanowiecki potwierdził w piśmie do Gioma van Pechszem z dwudziestego pierwszego października dwudziestego piątego roku, że mogę dysponować nieruchomościami jak po jegoś... 2000 piątego roku, że mogę dysponować nieruchomi w Warszawie, nieruchomiściami w Warszawie po jego śmierci I po jego śmierci, jak tylko sobie zażyczę, a nie było tutaj w ogóle kwestii powiernictwa. Ja coś dostałem I mogłem tym dysponować. To nie jest powiernictwo.

Co do, co do wyroku Sądu Okręgowego z 2000 dwudziestego czwartego roku, który pan prokurator zechciał przypomnieć, no ja zwracam uwagę, że w 2000 siedemnastym roku Sąd Okręgowy pod przewodnictwem pana sędziego Gala stwierdził, że żadne zarzuty nie nie zostały uprawdopodobnione. Następnie Sąd Apelacyjny stwierdził, że że sprawa powinna być ponownie rozpatrzona, bo pewne wątki nie były, nie były wystarczająco wyjaśnione. Następnie Sąd Okręgowy w 2000 dwudziestym czwartym roku wydał wyrok, nie rozpatrując wniosków sądu czy zaleceń sądu apelacyjnego I z którym stwierdził, że zarzuty się potwierdzają w osiemdziesięciu dwóch procentach, bardzo szczegółowo pani p pani sędzia Zaleska to wyliczyła, a w osiemnastu się nie potwierdzają I stąd poszła apelacja do Sądu Apelacyjnego. Sąd Apelacyjny przełożył rozprawę, która miała się odbyć dwunastego, czyli za tydzień niecały, dwunastego października, dlatego że po dostarczeniu nowych dowodów sąd uznał, że to musi być, musi być rozpatrzone przez sąd I I rozprawę wyznaczył na czternastego grudnia, czyli nie jest to, nie jest to na następne 10 lat, tylko zakładamy, że czternastego grudnia Sąd Operacyjny sprawę rozpatrzy. W związku z tym nie branie pod uwagę dowodów, nowych dowodów, które wszyscy członkowie komisji mają przed sobą, w sytuacji, że Sąd sąd apelacyjny uważa, że są to dowody istotne I po, spowodowały przesunięcie rozprawy o 2 miesiące, jest moim zdaniem sprawą przedwczesną, zwłaszcza że te dowody pokazują, że stosunek prawny między Andrzejem Ciechamierskim a moją spółką czy mną były zupełnie odmienne od tego niż prokuratura rzekomo ustaliła we wniosku dostarczonym do do Marszałka Sejmu.

45:15 - 45:18

Speaker 11

Dziękuję bardzo. Pani poseł Szymanowska. Szanowny

45:19 - 45:51

Ewa Szymanowska

panie przewodniczący, wysoka komisjo. Ja mam jedną taką zasadniczą uwagę. O tym, że będziemy procedować uchylenie immunitetu było wiadomo od czerwca, kiedy wniosek do komisji wpłynął, a my dzisiaj na dosłownie W lipcu. Chwilę przed rozpoczęciem prac komisji dostajemy jakieś dokumenty od pana posła I pan poseł oczekuje, że my, nie wiem, przeczytamy, zapoznamy się I będziemy wyciągać wnioski. Ja uważam, że to jest niepoważne I w tej sytuacji uważam, że nie powinniśmy tego wniosku przyjmować.

Dziękuję.

45:53 - 45:59

Speaker 30

Dziękuję bardzo. Pan Mecenas, tak? Podtrzymuje chęć. Oj.

46:03 - 46:04

Bardzo proszę.

46:04 - 46:52

Speaker 34

Dziękuję panie przewodniczący. Proszę państwa, zostałem ustanowiony pełnomocnikiem pana posła Bartoszewskiego w postępowaniu prowadzonym przez prokuraturę, w której, w którym to postępowaniu został złożony wniosek, który dzisiaj jest procedowany przez komisję. W kwestii, w których wypowiadała się, wypowiadał się urząd prokuratorski, Chciałbym dodatkowo podkreślić to, o czym już pan poseł wspomniał, orzeczenie Sądu Najwyższego, które nakazuje jednak mimo wszystko takiego rodzaju rozstrzygnięcie sądu apelacyjnego, sądu cywilnego brać pod uwagę. Nie można go zgodnie z tym orzeczeniem przywołanym przez pana posła pomijać.

46:54 - 48:20

Speaker 31

Wydaje mi się, że naturalnym gremium do rozstrzygnięcia czy naturalnym forum do rozstrzygnięcia sporu dotyczącego tego, jakiego rodzaju to była umowa, czy była to umowa powiernicza zawarta pomiędzy panem posłem Bartoszewskim a panem profesorem Ciechanowieckim, jest właśnie Sąd Cywilny. I oczywiście nie odbieram tutaj prokuraturze prawa do zabrania określonego stanowiska co do tego stosunku prawnego, natomiast uważam, że z racji tego, że na czternastego grudnia, czyli za nieco ponad 2 miesiące, ma zapaść prawomocne rozstrzygnięcie, w którym uzyskamy informacje co do tego, jak zdaniem sądu apelacyjnego ten stosunek był ukształtowany, co najmniej to powoduje, że dobrze byłoby wstrzymać się z rozpoznaniem wniosku urzędu prokuratorskiego z tego względu, że jest on nieoparty o pełny materiał dowodowy. Ja w dniu dzisiejszym, proszę mi to wybaczyć I jest to absolutnie moją winą, w dniu dzisiejszym przedłużyłem ten materiał do urzędu prokuratorskiego. Otrzymaliście państwo kopię tego pisma, które zostało skierowane do prokuratury wraz z prezentatą. Bardzo za to przepraszam.

48:20 - 52:20

Speaker 33

Niestety ten materiał I ustanowienie mnie pełnomocnikiem miało miejsce piątek. Ten materiał do sądu apelacyjnego również został przekazany pod koniec poprzedniego miesiąca, stąd on jest przedłożony dopiero teraz. Chciałbym zwrócić państwa uwagę na właśnie ten przedłożony materiał z pisma pierwszego, które wskazaliśmy urzędowi prokuratorskiemu jako pismo, z którym urząd prokuratorski powinien się zapoznać w toku dalszego prowadzenia tej sprawy, ale też w szczególności w toku ferowania pewnego rodzaju rozstrzygnięcia polegającego na tym, czy pana posła można by było I należałoby tutaj pociągnąć do odpowiedzialności karnej, to 1. Z tych pism wskazuje, że pan Andrzej Ciechanowiecki w dacie zawarcia stosunku prawnego z panem posłem Bartoszewskim wskazywał, że po jego śmierci rozporządzenie tym mieniem nie nieruchomościami warszawskimi będzie należało do pana Bartoszewskiego, co daje wyraźne powody do tego, żeby twierdzić, że nie mówimy o umowie powiernictwa, w ramach której zostało zostały przekazane określone środki do inwestowania, tylko mówimy o innej umowie nienazwanej, której charakter może być częściowo zbliżony do umowy dożywocia, która mogłaby sprowadzać się do tego. Ja mówię to oczywiście, szanowni państwo, z pewną dozą ostrożności, biorąc pod uwagę etap, na jakim jesteśmy, ale

Mogłaby sprowadzać się do tego, żeby pan poseł Bartoszewski zarządzał tymi nieruchomościami. Dodatkowo w sytuacji śmierci tymi nieruchomościami mógłby w dowolny sposób rozporządzić. Jest to innego rodzaju umowa nienazwana, to jest 1 z argumentów podnoszonych w postępowaniu cywilnym. Dlatego wydaje mi się, że najwłaściwszym byłoby, aby prokuratura mogła z tymi dokumentami się zapoznać. Państwo prokuratorzy, zakładam, że tego dokumentu nie znacie.

On został w ostatnim czasie odnaleziony w dokumentach rodzinnych, przeszukanych przez córkę pana posła Bartoszewskiego. Stąd wydaje mi się co najmniej właściwym, żebyście państwo mogli, chociażby z tym dokumentem się zapoznać I stwierdzić, czy on w waszym zdaniem nie powoduje I nie powstaną po państwa stronie jako urzędu prokuratorskiego wątpliwości co do tego, czy ten stosunek prawny nie wyglądał inaczej. Jeśli stosunek prawny wyglądał inaczej, to być może jest tak, że pan poseł Bartoszewski nie musiał zwracać określonych aktywów niezależnie od tego, że umowa ta miałaby być rozwiązana. Dlatego ja apeluję o to, żeby urząd prokuratorski mógł po prostu z tymi dokumentami się zapoznać I w związku z tym, jakby uważam wniosek mojego mocodawcy za w pełni uzasadniony. Jeszcze raz przepraszam państwa, że to jest na ostatnią chwilę I absolutnie to rozumiem, natomiast te dokumenty zostały odnalezione również w ostatnim czasie I przedłożone do sądu apelacyjnego, który z tego tytułu odroczył rozprawę na czternastego grudnia.

Dlatego nie mówimy, tak jak pan poseł powiedział, o terminie bardzo odległym, tylko mówimy o terminie grudniowym, który być może po zapoznaniu się państwa prokuratorów z tym materiałem zmieni państwa optykę I być może stwierdzicie, że w ogóle procedowanie takiego wniosku, który został złożony, nie jest w tej sprawie konieczne. Dziękuję, panie przewodniczący, dziękuję państwu za udzielenie mi głosu, za możliwość przedstawienia tej sytuacji z perspektywy pełnomocnika w postępowaniu karnym. Dziękuję bardzo.

52:20 - 56:47

Speaker 11

Dziękuję. Czy w sprawie wniosku złożonego dzisiaj przez pana Bartoszewskiego ktoś jeszcze chciałby zabrać głos? Nie widzę. Proponuję rozstrzygnąć w głosowaniu kwestię przyjęcia lub odrzucenia tego wniosku. Wniosek brzmi...

Proszę przygotować głosowanie. Słucham? A, już jest, przepraszam. Kto jest za odroczeniem rozpoznania wniosku o wyrażenie zgody na pociągnięcie posła Władysława Teofila Bartoszewskiego do odpowiedzialności karnej przez Komisję dzisiaj? Kto jest przeciw?

Kto wstrzymał się od głosu? Dziękuję, zamykam głosowanie. Proszę podać wyniki. Głosowało 15 posłów, za 1 osoba, 14 przeciw, nikt nie wstrzymał się od głosu. Stwierdzam, że komisja odrzuciła wniosek.

Kontynuujemy procedowanie samego wniosku o uchylenie immunitetu. Bardzo proszę, kto w tej sprawie chciałby zabrać głos? Do tej pory dyskutowaliśmy o wniosku o odroczenie sprawy. Wszystko jest czytelne, tak? Pan przewodniczący, nie?

Dobrze, w takim razie zamykam dyskusję. Przystępujemy do rozstrzygnięcia. Prokurator Prokuratury Regionalnej w Warszawie, delegowany do Mazowieckiego Wydziału Miejscowego... Zamiejscowego, przepraszam, Departamentu do spraw Przestępczości Zorganizowanej Korupcji Prokuratury Krajowej w Warszawie, zarzuca posłowi Władysławowi Teofilowi Bartoszewskiemu popełnienie dwóch czynów. Konieczne jest odrębne głosowanie każdego z zarzutów, ponieważ zarówno Komisja, jak I Sejm mogą ocenić odmiennie każdy z tych zarzutów.

W związku z tym przystępujemy do głosowania w zakresie punktu pierwszego wniosku. Kto z pań I panów posłów jest za przyjęciem wniosku prokuratora Prokuratury Regionalnej w delegowanego do Mazowieckiego Wydziału Zamiejscowego Departamentu do spraw Przestępczości Zorganizowanej I Korupcji Prokuratury Krajowej w Warszawie z 16 czerwca 2000 e e 26 r. O wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej posła Władysława Teofila Bartoszewskiego w zakresie czynu zawartego w punkcie pierwszym wniosku. Kto jest przeciw? Kto wstrzymał się od głosu?

Dziękuję bardzo, zamykam głosowanie. Proszę podać wyniki. Głosowało piętnastu posłów, za czternastu, nikt nie był przeciw, 1 osoba wstrzymała się od głosu. Stwierdzam, że Komisja przedłoży Sejmowi propozycję przyjęcia wniosku w zakresie punktu pierwszego. Przechodzimy do drugiego głosowania.

Kto z pań I panów posłów jest za przyjęciem wniosku prokuratora Prokuratury Regionalnej w Warszawie, delegowanego do Mazowieckiego Wydziału Zamiejscowego Departamentu ds. Przestępczości zorganizowanej Korupcji Prokuratury Krajowej w Warszawie z 16 czerwca 2000 e 26 roku o wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej posła Władysława Teofila Bartoszewskiego w zakresie czynu zawartego punkcie drugim wniosku, kto jest przeciw, kto wstrzymał się od głosu? Dziękuję bardzo, zamykam głosowanie, proszę podać wyniki. Głosowało 15 posłów, za 14, nikt nie był przeciw, 1 osoba wstrzymała się od głosu. Stwierdzam, że Komisja przedłoży Sejmowi propozycję przyjęcia wniosku w zakresie punktu drugiego.

56:49 - 57:08

Speaker 36

Proszę o zgłaszanie kandydatur na sprawozdawcę komisji. Bardzo proszę, pan przewodniczący Głogowski. Chciałem zgłosić pana przewodniczącego Łukasza Osmaka.

57:09 - 57:13

Speaker 35

Czy pan przewodniczący wyraża zgodę? Czy są inne propozycje?

57:15 - 57:38

Speaker 11

Nie widzę I nie słyszę. Jeśli nie usłyszę sprzeciwu, uznam, że komisja wybrała pana przewodniczącego Smolaka na sprawozdawcę komisji w przedmiotowej sprawie. Nie widzę. Stwierdzam, że komisja wybrała pana przewodniczącego Łukasza Osmalaka na sprawozdawczo w przedmiotowej sprawie. Dziękuję bardzo, na tym wyczerpaliśmy porządek dzienny.

Zamykam posiedzenie komisji.