Podkomisja stała do spraw kształcenia Polaków mieszkających za granicą (LPG)
Legend
Transcript markers
- text Sentence being played
- text Search result
- text Intervention cited by the link you opened
Click a sentence to play the video from that moment. Select text to quote it with the speaker, timestamp and link.
More options
Podkomisja stała do spraw kształcenia Polaków mieszkających za granicą (LPG) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
Follow its sittingsSpeaker 1
Czy są kraje, w których w ogóle nie ma takiej możliwości I czy jest analizowana geograficznie dostępność właśnie takich egzaminów. I ewaluacja, czy NEVA prowadzi systematyczne badania ewaluacyjne dotyczące dalszych losów osób, które uzyskały certyfikat języka polskiego, posiadanie wiedzy o tym, czy absolwenci podejmują w Polsce studia, czy wchodzą na lokalny rynek, czy też traktują certyfikat wyłącznie jako formalność egzaminacyjną, no właśnie czy ich obserwujemy. I 2., taka cała pula pytań dotycząca elektoratów języka polskiego. Też chcieliśmy zapytać ile elektoratów języka polskiego jest obecnie finansowanych lub współfinansowanych przez NAVA na zagranicznych uczelniach? W jakich regionach świata?
W jakich jest najwięcej? Gdzie jest największe zainteresowanie? Ile wniosków z zagranicznych ośrodków akademickich jest corocznie odrzucanych ze względu na ograniczenia budżetowe. Czy NAVA dysponuje też zintegrowanym systemem teleinformatycznym zbierającym w czasie rzeczywistym dane o liczbie studentów uczęszczających na lektoraty. Wiem, że takie dane zbiera właśnie Nienawa, tylko bardziej chyba Ministerstwo Spraw Zagranicznych.
Czy jakby właśnie są wnioski, żeby... Że zainteresowanie jest dużo większe może niż nam na to pozwala budżet. Jak kształtuje się status prawny lektorów wysyłanych przez NAV-a? Chodzi tutaj o kwestie opodatkowania stypendiów czy ubezpieczenia zdrowotnego I czy istnieją mechanizmy chroniące ciągłość zatrudnienia w przypadku konfliktów dyplomatycznych lub zmian politycznych w danym kraju. Czy nowa dysponuje szczegółowymi danymi na temat rzeczywistej frekwencji studentów na lektoratach za granicą, czy prowadzi analizę rentowności tych zajęć.
Prowadzenie lektoratów generuje też koszty dla budżetu państwa, dlatego kluczowe jest ustalenie kryteriów oceny ich optymalizacji. Jak weryfikujecie państwo jakość programu nauczania realizowanego na zagranicznych lektoratach oraz czy przeprowadza, przeprowadza się hospitacje I audyty zajęć prowadzonych na uczelniach partnerskich. Jeszcze kilka.
To wspólna praca generalnie całej podkomisji. Czy monitoruje się ile osób uczęszczających jest na lektoraty z języka polskiego za granicą?
Czy to decyduje się... Czy te, które decydują się na kontynuację kształcenia na polskich uczelniach wyższych podejmują pracę w polskich firmach czy instytucjach? Czy uczelnie zagraniczne prowadzące elektoraty mają zapewniony pełny I cyfrowy dostęp do państwowych materiałów dydaktycznych. I Ministerstwo wiem, że odrzuciło, też kolejna pula pytań, wiem, że Ministerstwo odrzuciło wniosek o wsparcie Katedry Polish Studies na Uniwersytecie w Burkley, powołując się na brak środków oraz brak instrumentów dofinansowania funduszy wieczystych. Dlatego w przypadku takiego...
I pytaniem jest dlaczego właśnie w przypadku takiego interdyscyplinarnego Ośrodka Studiów Polskich czy planowanego ośrodka albo już w sumie zrealizowanego w Oksfordzie, na Uniwersytecie Oksfordzkim udało się wypracować stabilny taki mechanizm finansowania. No, a to byłby kluczowy ośrodek na amerykańskim zachodnim wybrzeżu. Czy jednak są podejmowane jakieś kwestie, dyskusje, czy jest więcej ośrodków takich uniwersyteckich, które chciałyby podjąć stałą współpracę I otworzyć na przykład katedry? I ostatnim pytaniem, takim bardzo ogólnym w kontekście nauki języka polskiego I ono jest trochę przeciwstawne do nazwy dzisiejszej podkomisji. Czy sama nauka języka polskiego na uczelniach zagranicznych jako cel naszych starań powinna być nadal zachowana.
Czy nie powinniśmy się skupić, tutaj bardziej otwieram dyskusję, na tym, ażeby bardziej kierować się na zaznajomienie różnych studentów z polską historią, tradycją, właśnie coś w stylu polish studies, a nie do końca filologii polskiej. Czy my rozróżniamy jako polskie instytucje te 2 kwestie I czy staramy się przełożyć tę powiedzmy wajchę, żeby jednak skupić się na rozwoju, nie na rozwoju języka polskiego, a na sprawieniem, że to jest tylko narzędzie do zainteresowania Polską. Dziękuję serdecznie.
Speaker 2
15 minut zadawania pytań. Więc bardzo proszę, może 1. Pan Łukasz Gołota-Znawy.
Speaker 4
Pani przewodnicząca, szanowni państwo, dziękujemy bardzo. No rzeczywiście bez pytań, jak żeśmy troszkę pytali dostali wcześniej, moglibyśmy bardziej wyczerpująco przygotować, ale postaram się na tyle odpowiedzieć na ile mogę I znam sprawę.
Speaker 3
Przede wszystkim dziękujemy za zainteresowanie tematyką, ponieważ język polski stał się co ciekawe, niezwykle popularny. Notujemy z roku na rok rekordy zainteresowania językiem polskim. No to wynika z po prostu z naszej obecności w świecie. Coraz więcej Polaków jeździ, tak, coraz ciekawsze regiony. Ciekawostka, w tym roku wysłaliśmy do Senegalu lektora, co się wydawało, prawda, żadnych, żadnych nie mamy tam tradycji naszej obecności.
Więc no I stajemy się troszeczkę ofiarą własnego sukcesu, bo o ile w 2000 szóstym roku zgazdawało 1000 osób język polski, to w tym roku planujemy zdobyć do czterdziestu 1000. Do pięćdziesięciu 1000 już mówi pani przewodnicząca. Rocznie, rocznie. Teraz w czasie jednej jednej tury zdaje więcej osób niż kiedyś przez cały rok, a zasoby na was się nie zmieniły. I tak samo od Państwowej Komisji, Więc już jest naprawdę sygnał bardzo wyraźny.
No będziemy mieli 3 dodatkowe daty od przyszłego roku, od stycznia, ale to taki jest jakiś minimalny postęp w stosunku do masowości I skokowej takiej I zmiany ilościowej. Oczywiście nas te te te cieszy. 2. Rzecz, którą chciałbym zaznaczyć, proszę pamiętać, że istnieje program lektorzy NAVA, w ramach których my utrzymujemy 101 lektorów w czterdziestu trzech krajach, na stu dwóch uniwersytetach. Poza tym są lektoraty nienawoskie, tak jak amery...
Katedry po prostu, tak jak amerykańskie uczelnie, one nie chcą mieć na włoskiego lektora, tylko sami sobie utrzymują swoich lektorów z języka polskiego, tylko normalnie pracownika uniwersytetu. Tak, to jest bardzo, to rozsiane po prostu polonistyki na całym świecie I oni we własnym zakresie, we własnym zakresie to prowadzą. Język polski, tak jak mówię, jest dobry polski język, ma teraz prime time. Zainteresowania popularnością I znaczenie, bo kiedyś wydawało się, że język polski poza polską jest zupełnie niepotrzebny I nie nie nie nieużyteczny. Okazuje się, że jednak jest I naprawdę my to odczuwamy.
2. Rzecz, czyli tak jak mówię naszych naszych lektorów jest stu 1. Najwięcej w 2000 dwudziestym szóstym roku, w tym roku akademickim wysłaliśmy do Francji 11, Włoch 10, Ukrainy dziewięciu, do Chin siedmiu. I ja zostawię dla pani przewodniczącej wykaz wszystkich z pism uczelni, jednostek, gdzie gdzie gdzie posiadamy lektoraty. Rzeczywiście one pokrywają praktycznie, pokrywają praktycznie cały świat.
Dobrze, to za chwilę panu panu rektorowi też przekażę. Jest kolejna rzecz, co pani przewodnicząca pytała o chaby. Polish-hub na Oksfordzie rusza siódmego listopada. Natomiast nie jest to lektorat. Jest to forma stałej obecności polskiej na najlepszej, jednej z najlepszych uczelni na świecie.
I będzie to funkcjonowało w oparciu o umowę między Nawą I Uniwersytetem w Oksfordzie. W ramach budżetu, który Nawa przeznaczy, oni będą mogli sobie realizować tam w ramach tej jednostki mikrogranty badawcze związane z Polską, uruchamiać kursy związane z Polską, Europą Centralną. Będą mogli sobie te pieniądze przeznaczać na mobilności polskich uczonych, polskich akademików z I do Oksfordu. I chodziło nam, żeby stworzyć, to też było 1 z rekomendacji zespołu do spraw promocji nauki polskiej za granicą, żeby stworzyć ramy dla stałej obecności polskiej nauki właśnie na tych najlepszych ośrodkach. Bo do tej pory my finansujemy współpracę za pomocą różnych projektów, różnych programów, jak choćby partnerstwa strategiczne.
Natomiast one mają dwuletni horyzont czasowy I często bywa tak, no że to może się trwałość nie zawsze jest po skończonym rezultacie, po skończonym projekcie, no jest, może być niższa. Więc my chcemy, żeby to było dłuższe, trwalsze I już tak zabetonować tą naszą obecność na tych... Tak jak pani przewodnicząca wspomniała, mamy też w planie ustanowienie takiego hubu właśnie w Dolinie Krzemowej w Kalifornii, bo tam jest I Stanford I Berkley. Taki przyczółek myślę, że już utworzyliśmy, bo w tym roku Uniwersytet imienia Adama Mickiewicza z Poznania otrzymał z nazwy grant w wysokości ponad dwóch 1000000 złotych na partnerstwo strategiczne z Berkley IIZI ze Stanfordem. To jest 1.2.
Uczelnia na świecie, prawda, każda powyżej setki noblistów.
Więc chyba już lepiej I wyżej się nie da. Więc to jest to rozróżnienie. Rzeczywiście przygotowujemy się, też przypominam, bo naszym ustawowym obowiązkiem jest właśnie promocja języka polskiego za granicą, ale my tak naprawdę tylko jesteśmy taką usługową instytucją dla Państwowej Komisji do spraw Języka Polskiego I tutaj staramy się właśnie stworzyć jak najlepsze warunki pracy, ale widzimy, widzimy wąskie gardła I jakieś właśnie zakłócenia. To co jeszcze mogę pani przewodniczącej powiedzieć, Nawa, co ciekawe, dysponuje zamrożoną systemem zdalnego, do zdalnego zdawania języka polskiego. Natomiast w czasie procedury legislacyjnej kiedyś zapis o możliwości był.
Nawa wydała duże pieniądze, żeby stworzyć, to jeszcze przed moją kadencją było, duże pieniądze, żeby ten, stworzyć ten system, po czym zapis o możliwości zdalnego zdawania został wykreślony I my dostaliśmy system za duży pieniądze, który jest nieużywany. Ale jest system, czyli można go, prawda wiadomo, że będzie go jakoś pewnie update'ować, upgrade'ować do do nowszych funkcji, ale istnieje I no jeszcze my płacimy za utrzymanie tego systemu. W przypadku my stoimy co rok, co roku z jakimś tam dylematem, z tym zrobić, ale po prostu te środki całkowicie przepadną, więc jest instrument jakby, jakby poszło w tym kierunku. Tak, z tych pytań, co pani przewodnicząca pytała, to chyba tyle mógłbym odpowiedzieć. Tak jak mówię I cieszę się, że się spotkaliśmy I wy wykorzystajmy ten czas, bo jest na całym świecie ogromna popularność na język polski, w Europie.
Jest to pokolenie, które dorosło od tych fali migracyjnej z 2000 czwartego roku, czyli stąd ogromne, ogromne... I dostajemy bardzo dużo zapytań, bardzo dużo zapytań do uniwersytet, chcą polskich lektorów. Sprawujemy nad nimi nadzór, jeżeli coś nie działa, nie pasuje. Bardzo często też jeździmy, czasami się wykłócamy, czasami grozimy palcem, jeżeli naprawdę sytuacja nie idzie, nie się nie rozwija, to naszego lektora wycofujemy. Mierzymy się też z mojego punktu widzenia, czy pani przewodnicząca jak to, bo generalnie elektorat języka polskiego są ustanowione na katedrach slawistycznych, a tam bardzo często rusycyści są przewodniczącymi czy szefami tych katedr I spotykam się z nieprzychylnym, czy czasami mamy przykłady wręcz wrogiego działania I sabotowania naszych, obecności naszych lektorów.
Nie będę mówił teraz o konkretach, ale to też jest są jakieś sytuacje, o których chciałbym, żebyście państwo też wiedzieli I pracy, którą wykonujemy. Chyba z mojej strony to by było tyle informacji ogólnej wprowadzającej. U nas jest całe Biuro do spraw Języka Polskiego. Tak jak mówię, bieżąca obsługa, bieżąca obserwacja I bieżąca obsługa Państwowej Komisji Języka Polskiego jako języka obcego, tak. Pani przewodnicząca, Pozwoli pani, że przekażę głos dyrektorowi Kajakowi.
Piotr Kajak
Doprecyzowaniem, bo użyła pani takiego określenia filologia polska w tym kontekście międzynarodowym. Trzeba pamiętać, że w filologii polskiej na świecie mamy może tylko kilka sztuk w jakichś takich tradycyjnych ośrodkach. Zazwyczaj są to programy, które my umownie nazywamy polonistykami. Tak naprawdę one są polonoznawstwami, ale to jest kwestia tożsamościowa, bo gdyby ktoś do polonisty powiedział, ty polonoznawcą, to byśmy się obrazili, prawda? Więc wiemy I analizujemy te wszystkie kwestie I mimo że to określenie ogólne funkcjonuje, no to zazwyczaj są to programy studiów polskich.
Polish studies, studia polskie jakkolwiek byśmy tego nie nazywali. Więc to jest taka 1. Forma organizacji I ona zazwyczaj jest, tak jak tutaj powiedział pan dyrektor Gołota, częścią jakiejś struktury uniwersyteckiej, zapewne jakiejś Katedry Slawistycznej. Ale w Chinach na przykład, czy w Azji Wschodniej bardzo często mamy podczepione języki europejskie do katedr geopolitycznych, czy do wydziałów całych, czy do języków międzynarodowych. Więc wszystko zależy od tego, jaki jest porządek tradycyjny I administracyjny poszczególnych uczelni.
To, co dla nas jest ważne, to to, że moglibyśmy mówić ogólnie I ustanowić właśnie tę ramę teoretyczną jako polska obecność na danej uczelni. I ona może się przejawiać właśnie poprzez slawistykę, badania polonoznawcze w tym świecie funkcjonujące albo też coś, co nazywamy lektoratem języka polskiego. Czyli nie ma szans na utworzenie katedry albo jakiejś innej formy organizacyjnej, no to tworzymy zajęcia z języka polskiego, a taki lektor to jest zazwyczaj jednoosobowa armia do promocji Polski, literatury, kultury. A na przykład w Chicago na zaprzyjaźnionych uczelniach prywatnych pani profesor polskiego pochodzenia, która jest fizyczką, prowadzi centrum polskie. Prawda?
Więc tu generalnie chodzi nam o to, żeby była ta obecność, hub Polski, jakkolwiek byśmy tego nie nazwali. Tu akurat bardzo dobrze się składa, że NAVA jest w stanie przekierować państwowe pieniądze w stronę poszczególnych elektoratów na uczelniach wyższych, bo to są bardzo dobrze wydane pieniądze. Mieliśmy kolejną konferencję lektorów NAVA teraz w wakacje I to jest niesamowite środowisko zawodowe, część tej naszej wspólnoty dyskursywnej, glottopolonistycznej. Myślę, że to są przede wszystkim ludzie, którzy reprezentują politykę zagraniczną państwa polskiego na najniższym poziomie. My wszyscy uprawiamy dyplomację publiczną I kulturalną.
I żeby zakończyć ten monolog mój, bo tutaj jest dużo tematów wymagających poruszania, ja bym powiedział, że problem polega na tym, że my nie mamy jednej instytucji, która zajmuje się całością, bo koledzy z Ministerstwa Spraw Zagranicznych świetną pracę wykonują w swoim zakresie. Koledzy z Ministerstwa Edukacji Narodowej, Instytut Rozwoju Języka Polskiego także. Ministerstwo Nauki I Szkolnictwa Wyższego I NAVA także. Senat. A I tak o wszystkim decyduje minister finansów, prawda, ustawa o działach I tak dalej, I tak dalej.
Więc my nie mamy możliwości skoordynowania rzeczy. Myślę, że w odpowiednim momencie pan profesor Przemysław Gembal mógłby dołożyć bardzo ważne spostrzeżenia dotyczące walki o ustanowienie zawodu lektora języka polskiego jako obcego, jakkolwiek byśmy tego nie nazywali, bo to jest kolejna rzecz, której my nie mamy. Nie ma czegoś takiego jak lektor języka polskiego jako obcego w katalogu zawodowym. Więc mam takie wrażenie, że pozwoli pani, bo to nie jest coś, czym chciałbym wyrazić brak szacunku, ale rozmawiamy o tych wszystkich sprawach naprawdę od bardzo dawna. Ja prawie 30 lat jestem w zawodzie, licząc ten czas studencki I zmienia się jedynie to, że nam się cały czas chce wstawać, promować, działać I bardzo często to są wszystko takie działania rozproszone ze wsparciem MSZ-u, ze wsparciem MEN-u, Ministerstwa Nauki, czasem Senatu I tak dalej, I tak dalej.
I punktowe. Koordynacja, 1 struktura I wykorzystanie wspaniałych doświadczeń ludzi, których mamy przy tym stole, nie tylko Państwowej Komisji do spraw Poświadczania Znajominości Języka Polskiego, bo jako członek tej komisji nie chcę wchodzić z kolei w buty naszej pani przewodniczącej, pani profesor Aleksandra Achtelik, ale naprawdę jesteśmy na granicy wyporności, jeśli chodzi o realizację pewnych zadań nałożonych na nawę, pańską komisję
Speaker 7
Jeśli można, to w imieniu MSZ-u chciałbym też parę słów powiedzieć. Właściwie chciałbym wzmocnić to, co już zostało powiedziane. Znaczy największą słabością promocji języka polskiego jako obcego, czy w ogóle języka polskiego za granicą jest rozproszenie kompetencyjne instytucji.
Jeszcze raz to, co już powiedział pan profesor Kajak. My nie mamy jednej instytucji, która zadbałaby o całość, o całą promocję języka systemowo, to znaczy od produkcji materiałów dydaktycznych, organizację kursów za granicą po egzamin certyfikacyjny. To, że po państwa stronie jest parę osób w tej chwili, a po naszej jest ty 20, to jest najlepszym dowodem na to. Każdy z nas zajmuje się promocją języka polskiego w pewnym ograniczonym zakresie, gdyż ustawowo czy kompetencyjnie nie możemy więcej. I to jest olbrzymia bolączka.
Spotkaliśmy się tutaj dzisiaj po to przede wszystkim, żeby rozmawiać o języku polskim w kontekście akademickim. I znowuż to samo, czy to się nazywa power studies, czy filologia polska, to, to jest tak naprawdę uzależnione od tradycji w danym kraju, czy tradycji danej uczelni. Filologia, neofilologia, tak jak my ją rozumiemy w Polsce, ona właściwie bardzo rzadko występuje poza Europą. W krajach anglosaskich co do zasady nie ma tradycji filologicznych, są Polish studies, American studies I tak dalej. Ale to jest drugorzędne tak naprawdę.
Polski ze względu na to,
Speaker 7
jest co do popularności drugim językiem słowiańskim, bardzo często występuje na slabistykach I rzeczywiście tutaj, to też chciałbym podkreślić, czujemy oddech rusycystyk. Pochwaliliśmy się przed chwilą tym, że mamy lektora w Senegalu. Senegal jest takim przykładem, gdzie mieliśmy duże kłopoty. Znaczy kontrofensywa rosyjska I placówek rosyjskich była wyraźna, ale na szczęście współpraca z NAW-ą I bardzo aktywna rola pani Ambasador doprowadziły do tego, że mamy lektorat w Senegaru pomimo wielkich wysiłków strony rosyjskiej, żeby do tego nie dopuścić. Więc uniwersytety I świat akademicki to jest 1 rzecz, ale powiem coś, co może się wyda trochę politycznie niepoprawne.
Speaker 8
To nie świat akademicki obecnie świadczy o sukcesie polszczyzny za granicą. To, że mamy, jak ktoś tu się już wyraził, prime time języka polskiego
Speaker 7
Są, to nie dlatego, że mamy język polski, studia polonoznawcze na, w różnych ośrodkach akademickich, tylko dlatego, że to jest konsekwencja sukcesu ekonomicznego I politycznego Polski I rośnie zainteresowanie językiem polskim jako obcym po prostu, globalnie, we wszystkich możliwych grupach na całym świecie I my to obserwujemy. Proszę pamiętać, przepraszam, że wchodzę na trochę grząski grunt, ale wiemy III myślę, że tym, w tym gronie powinniśmy być szczerzy. Wiemy doskonale, że tak zwane sloty na to, żeby się zapisać na egzamin z języka polskiego jako obcego, są błyskawicznie wyczerpywane. Znaczy w Krakowie czy w Warszawie po dziesięciu minutach nie ma miejsc na to, żeby się zapisać na egzamin z języka polskiego. I my o tym wszyscy tutaj, jak siedzimy przy tym stole, wiemy, a z drugiej strony niewiele możemy zrobić, dlatego że nie ma instytucji, która by to wszystko, wszystko koordynowała.
Ja mógłbym bardzo dużo mówić o zadaniach I obszarach, gdzie MSZ wspiera promocję języka polskiego, bo mówiliśmy o świecie akademickim, o kursach języka polskiego jako obcego, po prostu dla wszystkich grup na całym świecie. Ale to jest również obecność języka polskiego w przestrzeni publicznej. To znaczy chodzi o to, żeby w muzeach, galeriach czy miejscach, gdzie, do których docierają nasi turyści, był obecny język polski. I to robimy, to wspieramy, tak. Przypomnę 1 z naszych ulubionych przykładów.
2 lata temu dzięki wysiłkom ambasady polskiej przy Watykanie, w końcu język polski zawitał do muzeów watykańskich, bo nikt wcześniej o to nie zadbał. Można było zwiedzać muzea watykańskie, mając, mając audiobook w języku norweskim czy szwedzkim, ale nie w języku polskim. Tak, nie, to nie kosztuje nas dużo. To jest zazwyczaj kwestia inicjatywy I drobnego wsparcia finansowego. Natomiast efekt jest, przełożenie jest nieprawdopodobnie wyraźny, tak.
W tej chwili na przykład pracujemy, jest projekt z Uniwersytetu Polskiego w Nowym Delli, żeby w Muzeum w Jodkurze, czyli tam, gdzie mamy między innymi prace Norblina, żeby tam zaistniał język, język polski. I to będzie zrealizowane. Więc każdy z nas prawdopodobnie, jak siedzi tutaj przy tym stole, mógłby opowiedzieć I pochwalić się I mieć poczucie spełnienia roli I dobrze wykonywanego, do wykonanego obowiązku. Natomiast faktem jest I to jest ten problem, że my nie mamy jednej instytucji, która by całą tą problematyką się zajęła I to powoduje, że no jesteśmy tam, tam, gdzie jesteśmy. Nawa pewnie się pochwali za chwilę liczbą osób, które zdają egzamin.
Rozmawiałem wielokrotnie na ten temat z dyrektorem Czechem, wiem, że to w ubiegłym roku było 27, 8000, jakoś tak. W tym roku to będzie blisko pięćdziesięciu 1000 I tylko dlatego 50000, a nie na przykład 400000, bo nie możemy więcej, bo nie ma kto to robić, kim to robić I nie ma instytucji odpowiedzialnej, bo NAVAT tak naprawdę jest operatorem wykonawczym. Jest komisja certyfikacyjna, która przygotowuje egzamin. Jest MSZ, który monitoruje to, co się dzieje za granicą. Jest MNIZ, który I Instytut Colbego, które formalnie są powołane do, do, do promocji języka polskiego.
Więc jest duże rozbicie, jeszcze raz, instytucjonalne III duży bałagan, ale papież gretodydaktyki polskiej, pan profesor pewnie może powiedzieć więcej na ten temat I przedstawić całą historię choroby. Ale naprawdę proszę mi wierzyć, bo to też może jeszcze, to jest istotna informacja dla państwa. Wszystkie badania, jakie wykonujemy, wizerunkowe, jeśli chodzi o Polskę, pokazują, że język polski czy w ogóle język I ma szalenie istotne znaczenie, jak idzie o wizerunek danego kraju. Innymi słowy, w pewnym skrócie, im bardziej jest popularny dany język jako język obcy, tym szacunek czy wizerunek danego kraju jest wyższy. Musimy o tym pamiętać, bo czasami mamy poczucie, że my jesteśmy ostatnią, ostatnią siłą, która tu w Polsce, która docenia walor języka polskiego jako koła zamachowego promocji Polski.
Byłem ostatnio w Tokio, gdzie rozmawiałem, no jeśli można tak powiedzieć, z guru polonistyki światowej, czyli z emerytowanym już profesorem Sikuguchi. To jest autor między innymi japońskiego tłumaczenia lalki, które pan premier Tusk podarował pani premier Japonii parę miesięcy temu. I on ze łzami w oczach mi opowiadał, jak musiał zakładać ze swoimi zagranicznymi kolegami stowarzyszenie Bristol, bo nikt w Polsce nie wierzył, że, że język polski ma walor promocyjny I jest istotny. 30 lat temu. Naprawdę.
Łukasz Zamęcki
takim razie bardzo, bardzo króciutko, niejako podkreślający, wpisując się w tą dyskusję, nie będąc ekspertem, jeżeli chodzi o kwestie elektoratów języka polskiego, ale z perspektywy Uniwersytetu Warszawskiego czy z perspektywy środowiska akademickiego warto podkreślić, że to zainteresowanie rzeczywiście jest zauważalne, ale też należy zwrócić uwagę na pewne wyzwania, które w rozmowach, chociażby z Ohio Strat University, gdzie, gdzie również funkcjonuje ośrodek sawistyczny, gdzie mamy również polish studies, inicjatywę. Ta geopolityka też, która wpłynęła na zainteresowanie Polską w ostatnich, w ostatnich latach. Ona po 1. No bardzo szybko może też przesunąć się wraz, miejmy nadzieję, z zakończeniem tutaj agresywnej działalności Federacji Rosyjskiej w naszej części Europy, ale też dużą aktywnością samej Ukrainy, jeżeli chodzi OOO promowanie kultury, języka I funkcjonowania. To dla w jakiś sposób też może być, może być pewnym wyzwaniem.
Natomiast to, na co zwracali uwagę amerykańscy partnerzy, obawiali się też, że to zainteresowanie może znikać z tego powodu, że bardzo w krótkim czasie będzie dochodziło do zmiany pokoleniowej osób, które 35 lat temu w związku z transformacją, z którego Polski promowało funkcjonowanie różnego rodzaju ośrodków, badań nad Polską. Już nie mówię tylko w kontekście języka ekspertów tutaj, których, których mamy, ale z perspektywy chociażby badań właśnie nad gospodarką, kulturą czy polityką. No ponieważ są to osoby, które przechodzą już w wiek emerytalny I bardzo często z powodu braku finansowania czy czy zainteresowania ich działalnością, no nie widzą następców, następców osób, którym którym pozostawią te polish studies w ramach tych katedr slawistycznych. Dziękuję.
Przemysław Gębal
Proszę państwa, tu już wiele rzeczy zostało powiedzianych, w związku z tym ja postaram się powiedzieć coś jeszcze innego, ale co dotyczy nas wszystkich, to jest właśnie to spojrzenie, takie bardzo szerokie, na język polski jako obcy, 2. W kontekście migracji, dziedziczony, pochodzenia, jako na 1 wielki worek, który nas wszystkich łączy. I te wszystkie argumenty, które tutaj do tej pory zostały wszystkich państwa wypowiedziane, jakby chociażby ten ostatni argument, że zauważamy, że w tym momencie dzieje się coś takiego w tym środowisku, ale wyrasta nam z boku, właśnie w innej przestrzeni, dużo większe zainteresowanie. W związku z tym to trzeba opracować wszystko w jakimś stopniu no bardzo, bardzo strategicznie. My tak naprawdę nie mamy strategii promocji języka polskiego takiej długofalowej, która wchodząc we wszystkie dokumenty strategiczne, które są do dyspozycji tak naprawdę dzisiaj w rzeczywistości w ogóle współczesnej Polski, żeby spojrzeć na to wybitnie z tej perspektywy, bo wtedy te wszystkie tematy, te wszystkie wątki by tutaj zostały zamknięte I kwestia chociażby opieki, rozwoju srawistych, polonistyk, studiów polskich również by była w gestii tego właśnie dokumentu w pewnym sensie.
Dlatego, żebyśmy sobie wypracowali wizję, co my chcemy robić dalej, bo na chwilę obecną mamy sytuację, że niektóre polonistyki w niektórych miejscach się po prostu walą w pewnym sensie I kadrowo, I w dużym stopniu ze względu na coraz mniejsze zainteresowanie po prostu studiami językowymi. To nie jest związane z językiem polskim, tylko w ogóle obserwujemy wszędzie. Podobna sytuacja jest na naszych studiach językowych tutaj w Polsce, w odniesieniu często do tych tak zwanych światowych języków. No ale pojawiają się inne potrzeby. W związku z tym, mówiąc chociażby o certyfikacji samej w sobie, ona startowała właśnie jako taka perełka pod kątem tego, co ja do tej pory powiedziałem, a dzisiaj ona obsługuje język polski w kontekście migracji tutaj w Polsce, dla wszystkich I wszędzie.
Speaker 14
I to też musi być zgrane z rzeczywistością języka polskiego za granicą I w środowiskach polonijnych, bo to ci ludzie, tak jak tutaj państwo słusznie zauważyli, oczywiście dostrzegają sukcesy Polski, dostrzegają coraz większą pozycję Polski, coraz ważniejszą I tak naprawdę chcą tego polskiego, chcą zdawać egzamin, chcą robić różne rzeczy związane z polskim I to jest dzisiaj, no niestety czasami bardzo, bardzo, bardzo trudne ze względu na to. Tutaj wracamy do tego, co zostało powiedziane na temat jednej instytucji, która widzi to wszystko bardzo szeroko. Wobec tego my wszyscy widzimy, ale musimy się przynajmniej tutaj spotkać, żeby sobie te różne rzeczy wspólnie, wspólnie powiedzieć. Natomiast się rozchodzimy, jesteśmy znowu w swoich ogródkach, w swoich kapliczkach, robimy bardzo dużo. Ja też jeszcze od razu powiem, tutaj
doktor
Przemysław Gębal
Jak o tym wspominał. To, że my nie mamy cały czas uregulowanego zawodu nauczyciela języka polskiego, to pokazuje, jak my do tego z perspektywy państwa niegodnie podchodzimy. Mamy grupę lektorów, którzy pojawiają się, chociażby na tych różnych konferencjach NAV-a właśnie, którzy ciężko pracują w całym świecie I to są środowiska też się wymieniające, w związku z tym byśmy policzyli wszystkich ludzi, którzy swoje życie w jakimś stopniu oddali temu wszystkiemu, no to będziemy mówiły już o bardzo pokaźnej liczbie osób. Natomiast proszę pamiętać, że my mamy w tym momencie niekończące się, wzrastające zainteresowanie studiami podyplomowymi z języka polskiego jako obcego, to wiem, że w Polonicum w tym roku jest tak samo rekord. To samo jest na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Speaker 14
I prowadzimy najróżniejsze studia w różnych formatach, bo nie mamy standardów, bo nie ma regulowanego zawodu, możemy robić różne rzeczy. Przygotowujemy I podpolski jako 2., I podpolski jako obcy, I podpolski jako dziedziczony. To jest wszystko w zasadzie uczciwością poszczególnych ośrodków. Nie ma czegoś, co by nam wszystkim pokazało, co powinno być wypracowane, w jakim kierunku my dalej zmierzamy. W ogóle z językiem polskim w świecie tak naprawdę.
Była taka inicjatywa, to jest, odwołam się do nieżyjącego profesora Władysława Miodunki, kiedy Krakowskie Centrum języka polskiego w świecie właśnie przyjmowało, przyjmowało taką nazwę, ona właśnie była wtedy tak ustanowiona, żeby wyjść poza schemat obcego, drugiego, dziedziczonego, tylko po prostu spojrzeć na polski w świecie. Profesor Miodunka mówił, że wtedy to było jakimś tam koronysłem, już tak powiem troszeczkę po wielkopolsku, ambicjonalnym I tak dalej. Dzisiaj stało się rzeczywistością. W związku z tym musimy tutaj coś po prostu dalej zrobić, bo inaczej będziemy przegrywać z innymi mniejszymi językami, które będzie łatwiej zrobić różne rzeczy, bo po prostu nie są uwikłane w dziesiątki różnych instytucji, bo jest to dla nich nowy temat. To dla nas nie jest nowy temat.
Polski wśród języków syweńskich to myślę, że tutaj koledzy I koleżanki mi dydaktycy języka polskiego kiwną głową, jest opracowany z języków słowiańskich bardzo dobrze. Przez to, że mieliśmy silne ośrodki, mieliśmy właśnie władcę Miodulkę, który też życie temu wszystkiemu oddał. Natomiast gdzie indziej nie mają tego, ale wiedzą, jak my to chociażby zrobiliśmy, tak. I próbują nas w różnych krajach też naśladować. Dlatego to jest naprawdę ten moment, żebyśmy poważnie do tego wszystkiego podeszli, bo tak odpowiedzi na wszystkie pytania, które tutaj pani posłanka nam postawiła, będą odpowiedziami, które wystarczą na parę dni.
A my naprawdę chcemy I domagamy się czegoś już na zawsze. Wracając do doktora Piotra Kajaka, który powiedział, że 30 lat już o tym dyskutuje. No jakbyśmy dolicili życiorys Władysława Miodunki, to się zrobi pewnie już z 60. W związku z tym nie czekajmy na następne 40, żeby dobić do setki, bo przegramy z Czechami, Chorwatami I innymi, którzy będą brali ludzi na słońce I tak dalej. My bierzemy na sukces Polski, w związku z tym skonsumujmy ten sukces też w wymiarze językowym.
Speaker 7
Ja jeszcze dodam, że 13 lat temu Ministerstwo Spraw Zagranicznych w ścisłej współpracy ze środowiskami glotodydaktycznymi w Polsce opracowała taką broszurę na temat wyzwań, problemów I tego, co należy zrobić, żeby poprawić sytuację, jeśli chodzi o promocję języka polskiego. Z przykrością należy przyznać, proszę państwa, że po trzynastu latach ta broszura jest całkowicie nadal aktualna I nic się nie zmieniło.
Speaker 1
Dziękuję serdecznie. Tylko chcę powiedzieć, że jest 16. 50 mamy głosowania I czy państwo zgodziliby się poczekać na nas?
Speaker 1
Ja od razu przy okazji już właśnie już dzwonią, żeby żeby iść. Może tak na zakończenie tej pierwszej połowy. Zadając te pytania, nie sądziłam, że aż takie może są infantylne w takim razie te pytania I nie powinnam w ogóle ich zadawać.
To się cieszymy, że doszło do tego.
Speaker 1
Cieszę się, że ta dyskusja w ogóle weszła na tak bardzo emocjonalny poziom I od razu, jeżeli jakbyśmy mogli pójść I przy okazji się dowiedzieć od państwa po powrocie, ile, czy w ogóle była jakakolwiek inicjatywa stworzenia tego zawodu lektora języka polskiego? Czy ktoś, kto ma pamięć instytucjonalną, mógłby to opowiedzieć, ale musimy iść, więc przepraszam, wodę mogę tylko zaproponować na razie.
W takim razie skończyliśmy... Chyba też zdążyłam udzielić kilku porad jeśli chodzi o o zawód lektora języka polskiego. Czy mogliby państwo właśnie też zaproponować to co, to co było? Czy były już jakieś wcześniej propozycje uregulowania tego zawodu?
Aleksandra Achtellich
Znaczy ja chciałam mówić o innych kwestiach, ale może tutaj do mojej enigmatyczne I je poruszę jak już udzielono mi głosu. Ale jeżeli chodzi o zawód lektora, to w 2000 szesnastym roku Jeszcze
Aleksandra Achtellich
Aleksandra Achtellich, przewodnicząca Państwowej Komisji do spraw Poświadczania Znajomości Języka Polskiego. W 2000 szesnastym roku z inicjatywy pana profesora Władysława Miodunki na zlecenie Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Powstało wtedy takie grono eksperckie, w którym między innymi też uczestniczyłam, które pracowało właśnie nad wyzwaniami, nad możliwościami promocji języka polskiego jako obcego I wtedy 1 z takich postulatów, który był tam bardzo mocno podkreślony, było powstanie I powołanie zawodu lektora języka polskiego oraz animatora kultury polskiej. I między innymi było to motywowane nie tylko obecnością tych profesji w obrębie ośrodków zagranicznych, czy w obrębie szkół, które uczą języka polskiego jako obcego, ale też w kontekście szkoły polskiej, ponieważ wtedy rozpoczęły rozpoczęły się ruchy migracyjne I do Polski zaczęło napływać no bardziej zauważalna grupa migrantów już tylko nie tylko obejmująca tak zwane duże ośrodki miejskie, ale też mniejsze. W związku z tym rozpoczęła się, rozpoczęło się zwiększenie zainteresowania studiami podyplomowymi, posiadaniem kwalifikacji w zakresie nauczania polskiego jako obcego, drugiego odziedziczonego, ale przede wszystkim także umocowania tych osób w szkole polskiej, bo to nie zawsze miał być polonista, który wypracowywałby dodatkowe godziny z cudzoziemcami, którzy w proces edukacji w polskiej szkole, ale mieli być to nauczyciele, którzy no zajmowaliby się tym w sposób profesjonalny, bo byliby do tego przeszkoleni.
No I z tego, z tej wtedy powstała ekspertyza, została wydana publikacja, do której można sięgnąć I tamte po tamte postulaty były zapisane, potem były prowadzone rozmowy w różnego rodzaju ministerstwach. Natomiast z mojej wiedzy wynika, że nie przełożyło się to na żadne takie działania nawet, które miałyby prowadzić do wpisu tych profesji na listę zawodów, co nas oczywiście bardzo martwi. Natomiast wcześniej chciałabym jeszcze zabrać I ustosunkować się do kilku kwestii, które wcześniej zostały tutaj poruszone I które bezpośrednio dotyczą Państwowej Komisji, która współdziała czy w zasadzie jest organicznie zrośnięta nie tylko z Ministerstwem Nauki I Szkolnictwa Wyższego, ale przede wszystkim z Narodową Agencją Wymiany Akademickiej. I pojawiły się liczne z Pani strony pytania. Proszę państwa, my próbujemy jako komisja wspierana przez Nawę oczywiście jak najbardziej udrażniać system.
Myślę, że mówiąc o I chwaląc się tymi liczbami, które tutaj były przytoczone, że obecnie mamy już ponad 27000 osób w tym roku przeegzaminowanych, jeszcze mamy 2 sesje egzaminacyjne, więc będziemy w granicach czterdziestu pięciu, może pięćdziesięciu 1000 osób. No ja nie wiem czy się cieszyć czy płakać. Nie mówię nawet o tym zapleczu organizacyjnym, powiem o tym za moment, ale musimy sobie uświadomić jedną rzecz, że system certyfikacji jest niezwykle potrzebny, Natomiast nie możemy tylko patrzeć na te liczby, które mają być dla nas takim elementem mówiącym o tym, że dobrze promujemy język polski. Dlatego, że musimy rozdzielić te grupy cudzoziemców, z jakich one względów przystępują do tego egzaminu I większość ludzi, którzy przystępują do egzaminów zdaje te egzaminy na terenie Polski w konkretnych celach, najczęściej edukacyjnych, takich życiowych dotyczących oczywiście pobytu długoterminowego, obywatelstwa, możliwości uprawiania konkretnych za zawodów. To nas bardzo cieszy, ale trzeba też patrzeć na obszar poza Polską I bardzo by nas cieszyło, żeby ta liczba osób, które przystępuje do tego egzaminu niekoniecznie wiązała perspektywę życiową z pobytem
W Polsce, ale przystępowała do tego egzaminu, żeby realizować swoje cele zawodowe, życiowe za pomocą certyfikatu I języka polskiego poza granicami Polski I powiedziałabym, że nasze działania, o czym rozmawialiśmy nie tak dawno w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, powinny dążyć przede wszystkim do zwiększenia rozpoznawalności certyfikatu języka polskiego poza granicami Polski. Bo w Polsce on jest świetnie rozpoznawany I każdy wie po co ten egzamin zdaje. Natomiast mamy takie liczne niuanse dotyczące pewnego rodzaju, ja bym powiedziała, nie niechęci czy niedbałości, ale powiedziałabym takiego przeoczenia wynikającego z działań różnych podmiotów instytucjonalnych, Bo proszę sobie wyobrazić, że na przykład mamy podmiot uprawniony, który działa w Turynie, no ale egzaminy języka polskiego I państwowy certyfikat nie jest respektowany I rozpoznawany poprzez instytucje działające na terenie Włoch. Podobnie jest na terenie Hiszpanii. Tutaj bardzo dziękuję Ministerstwu Spraw Zagranicznych, które na nasze monity podjęło konkretne działanie, żeby ten państwowy egzamin był respektowany przez uczelnie działające na terenie Hiszpanii I okazało się, że Hiszpania nie ma nic przeciwko temu certyfikatowi.
Bardzo się cieszy, ponieważ oni też jako 1 z nielicznych języków mają jakby certyfikat państwowy, tak? Ale nie mieli świadomości, że u nas taki dokument funkcjonuje I jaką on ma wagę. W związku z tym myślę, że strategiczne działania powinny dotyczyć tego, co było na początku czyli tam w latach, nie wiem, 2003, 2004. Takiej olbrzymiej wzmocnionej promocji certyfikatu poza krajem. Były organizowane swego czasu konferencje za granicą.
One były organizowane przez ówczesne ówczesne Buwiw, różne uniwersytety między uni... Między innymi ośrodek, który jakby pracowo reprezentuje, czyli Uniwersytet Śląski. Robiliśmy takie jakby konferencje promujące certyfikację między innymi na terenie Niemiec, na terenie Czech, na terenie Słowacji I one toczyły się nie tylko w języku polskim, ale też były adresowane do osób, które zajmowały się w ogóle nauczaniem języków na tych, znaczy w tamtych środowiskach, nie tylko oczywiście na uczelniach, ale też do osób, które pracowały nad certyfikacją swoich własnych języków. Wtedy była ta przepływowość, tak? I zobaczenie, że my jako Polska mamy takie same wyznaczniki jak inne języki certyfikowane, więc myślę, że tego też nam brakuje I o tym zapominamy, żeby promować ten certyfikat na zewnątrz.
Pytali państwo na początku, no co zrobić, żeby za granicą była większa dostępność do do tego, żeby, nie wiem, osoby zainteresowane mogły przystępować do egzaminu. Proszę państwa, zrobiliśmy taką rzecz, ja nie wiem czy ja jestem zwolennikiem czy przeciwnikiem, bo byłam w obu światach I w obu systemach, ale państwo polskie zadecydowało, że system certyfikacyjny ma być zdecentralizowany, co jest działaniem na podstawie funkcjonującej ustawy nowa ustawa, która wejdzie w życie w nowym roku. Także jakby ten, jakby ten model czy tę strukturę certyfikacji podtrzymuje. W związku z tym proszę zobaczyć, jakie my mamy narzędzia tworzenia podmiotów uprawnionych. Komisja I minister, a de facto minister właściwy, który podejmuje decyzję czy podmiot po opinii komisji zaistnieje czy nie, podejmuje tę decyzję w drodze administracyjnej, ale inicjatywa musi zaistnieć po stronie instytucji, która spełnia konkretne warunki.
Czyli na przykład, jeżeli mówimy o uniwersytecie, nie wiem, w Turynie albo na przykład teraz próbuję... Czy Kokopolu na terenie Niemiec, który uzyskał uprawnienie takich ośrodków zagranicznych mamy 8, czyli bardzo niewiele. Uważam, że ich powinno być co najmniej 20 pa 20 parę w różnych miejscach, żeby można było na ten egzamin. Jak jest na Słowacji, no to z Czech dojadę na ten egzamin, tak? Dojadę z Węgier na te na ten egzamin.
Ale żeby one były rozproszone, ale co my możemy jako komisja? My możemy tylko zachęcać, promować. Możemy działać przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych, żeby ono propagowało, zróbcie, zróbcie, bądźcie podmiotem, złóżcie dokumentację, ale nie możemy zrobić nic innego, ponieważ jest decentralizacja I działalibyśmy wbrew prawu. 2. Rzecz, często I to jest perspektywa mojego działania z punktu ośrodka, a nie Państwowej Komisji, różne podmioty, różne ośrodki zagraniczne zwracają się do nas jako Uniwersytetu Śląskiego, który ma status podmiotu uprawnionego od samego początku z prośbą o przeprowadzenie egzaminu.
I przeprowadza... My przeprowadzaliśmy egzaminy między innymi na terenie Chin, na terenie Gruzji, na terenie Ukrainy wielokrotnie I tak dalej. I teraz proszę zobaczyć, że za każdym razem nasza strategia taka wewnętrzna podmiotu była taka, no zróbcie sami uprawnienia mówiąc familiarnie, stańcie się podmiotem, my wam wyszkolimy kadrę, będziecie samodzielni. No I na przykład, tak, powstał ośrodek na Uniwersytecie Lwowskim, tak po powstał ośrodek w Pekinie, ale co? Po kilku latach te ośrodki mówią, no ale przecież nam jest wygodniej jak przyjedzie podmiot zewnętrzny, weźmie całą odpowiedzialność, przeprowadzi na naszym terenie ten egzamin, no I my dajemy wtedy naszym odbiorcom to co chcemy, ale nie prze...
Znaczy nie bierzemy na siebie tej odpowiedzialności. I to co robi, to nie robi z jednej strony lenistwo czasem, no nie wiem, jakiejś grupy osób, ale powoduje to dokument prawny, który reguluje takie, a nie inne funkcjonowanie podmiotów uprawnionych. I teraz naszym wspólnym działaniem w tym kontekście dostępności poza granicą byłoby sprawienie, nie wiem, takie intensywne promowanie tego, żeby te podmioty, te podmioty powstawały I żeby one samodzielnie ten egzamin przeprowadzały. Inna rzecz, że to rodzi różnego rodzaju problemy dlatego, że w ustawie czy w rozporządzeniu, teraz proszę mi wybaczyć, nie pamiętam tego, jest taki akapit, który mówi o tym, że jednostki konsul, konsularne mogą być takim elementem, który dostarcza dostarcza arkusze egzaminacyjne I tak dalej. Jest to niemożliwe do wykonania.
Staraliśmy się to wykonać na Ukrainie z wiadomo z innych też względów, które teraz są realiami polityczno-historycznymi, tak? Ale okazuje się, że jest to fizycznie niemożliwe, ponieważ żeby taka przesyłka konsularna została nadana musi być nadawana z odpowiednim wyprzedzeniem, a egzamin I arkusze egzaminacyjne mogą być też drukowane w w ściśle określonym czasie, ponieważ muszą wpłynąć wpłaty, musi się odbyć rekrutacja I tak dalej. Czyli są pewne czynniki ustawowe, które w dużym stopniu I to jest tylko 1 z przykładów, które nam nie poma nie pomagają, a wręcz utrudniają pewną pewną płynność naszych działań. Czy to z punktu podmiotów uprawnionych, czy to z punktu Państwowej Komisji. Teraz następna kwestia.
Pytanie było tutaj o ilość, no liczbę podmiotów uprawnionych. Mamy 86 podmiotów uprawnionych, ale proszę państwa znowu Państwowa Komisja, znowu Minister właściwy, żadne inne ministerstwo nie ma wpływu na to I nie ma w ustawie takiego zapisu, że podmiot uprawniony jest zobowiązany do na przykład w każdej sesji egzaminacyjnej, przeprowadzania egzaminu, bądź przynajmniej w kilku sesjach egzaminacyjnych. Czyli na tej liście osiemdziesięciu sześciu podmiotów mamy takie podmioty załóżmy jak podmiot, który ma 5 lokalizacji w danej sesji, ale mamy na przykład 10 podmiotów, które w ogóle nie przeprowadzają egzaminu I my nie możemy nawet nawet wyrazić swojego niezadowolenia czy upomnienia I tak dalej. Ale kto to reguluje? Reguluje to ustawa I I rozporządzenie.
W związku z tym koło się zamyka. Ja takich przykładów mogę tutaj państwu mnożyć, ponieważ znam ten system od pisania testów, audytu po system te po jakby ten moment kiedy jesteśmy w fazie, nie wiem, pracy nad rozporządzeniami I I radzeniem sobie jakby od... Ze strukturą z tego z tej z tego z tej najwyższej najwyższego szczebla drabiny. I jest to zatrważające, ponieważ niejednokrotnie napotykamy na tak zwaną niemożność działania. Nie możemy też na przykład odebrać podmiotowi uprawnie uprawnionemu uprawnień w momencie, kiedy popełnia proceduralne błędy I chcemy dbać o jakość, rzetelność systemu I tak dalej.
Możemy wtedy apelować I wnioskować do ministra właściwego, ale nigdy to dotąd nie nastąpiło. Więc tych czynników jest naprawdę dużo. 2. Rzecz. Pytała pani przewodnicząca o różnego rodzaju dane dotyczące certyfikacji.
Ustawa, która wejdzie w życie pozwala nam wreszcie na budowanie takiego zaplecza stata statystycznego, które być może w przyszłości spowoduje, że będziemy mogli mówić o profilu zdającego. Nie wiem jaka to jest osoba, w jakim wieku, jaką ścieżkę edukacyjną przeszła I tak dalej I tak dalej, skąd pochodzi. Ta ustawa, która teraz funkcjonowała przez 10 lat, nie pozwalała nam nawet na, nie wiem, na stopniu badawczym takich informacji uzyskiwać, ponieważ no nie było takiej możliwości, był wręcz zakaz. Ta ta ustawa nie nie dawała takiej ścieżki. A co trzeba byłoby robić?
Trzeba byłoby też zacząć badać I zacząć się interesować tak zwanymi losami absolwentów. Czy może nie nie tyle absolwentów co posiadaczy certyfikatu, tak? Że na przykład jeżeli zdał ten certyfikat to gdzie on teraz jest? Czy ten certyfikat stał się faktycznie przepustką do pracy? Czy on wykorzystuje to na terenie Polski czy poza czy poza Polską?
Myślę, że to są bardzo ważne kwestie, które by też w przyszłości pomogły nam w dużym stopniu też myśleć o pewnej zmianie struktury egzaminu. I nie chodzi mi tylko o taką zmianę, która teraz wejdzie w życie I będzie jakby inna inaczej badać poszczególne umiejętności za pomocą inaczej skonstruowanej struktury egzaminu, ale być może za jakiś czas kiedy no jakby tych wyzwań będzie troszeczkę, nie wiem czy mniej, ale będą innego typu, to będziemy mogli sprofilować być może te egzaminy I wreszcie mówić o tym, co na początku certyfikatu certyfikacji było, że będzie, nie wiem, egzamin dla uchodźcy, egzamin dla kogoś tam, kogoś, tak? Więc to też są takie wyzwania na daleką przyszłość. I teraz jeszcze 1 kwestia, bo już nie pamiętam tamtych pytań, proszę mi wybaczyć. Poza tym jestem zawsze kiedy mówię o certyfikacji jakoś nie wiem, powiedziałbym tyle tych tematów jest, które uważam, że powinniśmy razem nad nimi, nad nimi się zastanowić I spróbować znaleźć realne rozwiązania.
Bo ja jestem przerażona, że najczęściej na tego typu spotkaniach my bardzo dużo deklarujemy, ale ta deklaratywność niestety nie przekłada się potem na konkretne działania. Mówili państwo o jednej instytucji. Jak najbardziej myślę, że to jest bardzo słuszny postulat. Natomiast myślę też o takiej rzeczy ze swojego certyfikacyjnego, naszego podwórka. Od lat apelujemy, żeby powstała, powstał taki ośrodek, który byłby umac umocowany, nie wiem, przy NAV-a, przy ministerstwie.
Nie interesuje nas, gdzie by był umac umocowany, ale byłby on ośrodkiem organizacyjno-badawczym. I teraz proszę sobie wyobrazić jak my produkujemy egzaminy. Bo myślę, zapraszam państwa do jakby tego, zobaczenia tej procedury. To są osoby, które zatrudnione są, wysokiej klasy specjaliści, najczęściej zatrudnieni w różnych ośrodkach akademickich, od zawsze z, nie wiem czy to dobrze czy źle, pomijam, z certyfikacją związani, u których robi się zamówienia na zadania. Te zadania są tworzone, przechodzą cały proces tam weryfikacji, standardyzacji, recenzji, potem egzaminy są recenzowane, ale proszę zauważyć, że to nie są osoby na etatach.
Jeżeli, nie wiem, pan doktor byłby osobą zatrudnioną na etacie I wie, że przychodzi I od godziny ósmej do godziny szesnastej ma wyprodukować w ciągu miesiąca 1 moduł do egzaminu na b na b 1, no to codziennie przychodzi, wykonuje swoją pracę I tak dalej. A my w zasadzie cały czas jesteśmy w takiej sytuacji proszenia się specjalistów o to, znaleźli czas kiedy oni są uwikłani w różnego rodzaju swoje obowiązki. Obowiązki, które zapewniają im to, że są zatrudnieni w jakiejś jednostce, czyli muszą mieć sloty I tak dalej I tak dalej, bo wszyscy wiemy jakie są realia akademickie, a najczęściej to są akademicy. Nie ma takiego czegoś. Nie ma teraz grupy, która byłaby grupą badawczą.
My dajemy zezwolenia jako komisja, nie wiem czy zezwolenia, tak, przychylamy się do próśb naszych kolegów, którzy wykonują pojedyncze badania mające na celu w artykułach naukowych albo książkach przełożenia empirii na sproblematyzo sproblematyzowanie. Natomiast proszę państwa to są pojedyncze rzeczy jeszcze dodatkowo obwarowane różnego rodzaju warunkami możliwości nawa, nie wiem, po pozbycia się, jak się to nazywa, pozbycia się nazwiska I imienia zdającego I tak Na przykład ktoś nam każe, że chce egzaminy tylko na przykład osób ukraińskojęzycznych. Nie wiemy tego. My możemy tylko intuicyjnie po nazwiskach wskazać, że może to będą osoby, które są z tego obszaru językowego I tak dalej I tak dalej. Tak, taki ośrodek jest konieczny I przy tej przy tym zainteresowaniu osób pozyskaniem certyfikatu, jeżeli takiego ośrodka w krótkim czasie nie zbudujemy to naprawdę proszę państwa mimo dobrej woli, zaangażowania ludzi, ta certyfikacja umrze, po prostu nie udźwignie tego systemu, jakby tego zainteresowania systemem.
I też takie tutaj pan dyrektor mówił o tym, że w 10 minut. Nie, nie w 10 minut, w 3 minuty się zamyka rejestracja, która jest transparentnie prze przekazywana, jakby przeprowadzana, ale proszę sobie wyobrazić, że też my nigdy nie możemy wiedzieć na ile osób możemy liczyć na tym egzaminie, ponieważ za każdym razem to podmiot uprawniony wskazuje liczbę miejsc, które przeegzaminuje ze względu na możliwości lokalowe, na komisję, na chcenie bądź niechcenie samego podmiotu uprawnionego. I też komisja nie ma tutaj takiej możliwości, czyli na przykład jak Uniwersytet Śląski teraz dał 150 miejsce, 150 miejsc, 2 minuty się wypełniły, no to przeprowadzamy taki egzamin, taki egzamin, ale równie dobrze możemy dać egzamin na 20 miejsc. I teraz jeszcze 1 rzecz. Mówimy tutaj o egzaminach zagranicznych.
Myśmy niedawno przeprowadzali egzamin w Gruzji z dużym wsparciem Instytutu Polskiego I MSZ-u w Gruzji. No fantastycznie. Daliśmy 50 miejsc. Proszę państwa, ile się wypełniło? I posłaliśmy tam kadrę, która mogła obsługiwać egzamin w Polsce.
14. Z czego połowa tych osób to były byli cudzoziemcy, którzy zamieszkali są na stałe w Polsce I przyjechali do Gruzji zdawać ten egzamin, bo byli tak zdeterminowani. Czyli musimy zobaczyć ten problem wieloaspektowo I znaleźć siąść wspólnie do stołu I znaleźć rozwiązania, które pozwoliłyby z jednej strony nasycić rynek taką liczbą podmiotów uprawnionych, że faktycznie miałoby to sens w tych różnych miejscach, że mamy te egzaminy, a z drugiej strony dostaję, nie wiem, skargę od nie wiem piszącego osoby, która chciała zdać, że w Rybniku to nie ma takiego egzaminu, a ona mieszka w Rybniku, dlaczego ma jechać do Katowic na egzamin czy tam do Wrocławia. I ostatnia rzecz, którą chciałabym tutaj w tym jakby kontekście spraw do do do załatwienia I tak dalej państwu, nie wiem, wskazać, powiedzieć, że nawet taka resortowa międzyinstytucjonalna komunikacja w zakresie egzaminu co zgłaszaliśmy nie jest dobra I nie nie robi dobrego PR-u w ogóle na państwa polskiego. Proszę sobie, proszę zwrócić uwagę na sytuację, że z jednej strony ustawa o języku polskim powołuje czy zachęca do tego, żeby za granicą były powoływane podmioty uprawnione.
Takie podmioty są u jakby powstają. No I 2. Resort, resort Ministerstwa Służby, Ministerstwa Zdrowia. Co robi? Nie uznaje certyfikatów, które tak samo wyglądają, na takim samym arkuszu były wypisane, takie same procedury egzaminacyjne były.
Nie uznaje certyfikatów, które pochodzą z ośrodków funkcjonujących na terenie poza państwem polskim, tutaj konkretnie chodzi na Ukrainie. No to przepraszam bardzo, czy my żyjemy w państwie dualistycznego prawa? No I jest to zatrważające. Monitowaliśmy jako państwowa komisja do jednego I drugiego ministra. Sprawa być może się toczy, ale nie ma żadnej informacji zwrotnej względem komisji.
I to jest takich powiedziałabym góra lodowa, którą mogłabym tutaj przed państwem odsłonić. I nawet jeżeli wszyscy mamy dobrą wolę, to powinniśmy zacząć od tych miejsc, które są miejscami powiedziałabym trudnymi, które nie tak, nie wiem, laurkowo po pokazują nasz system. On cudownie, że powstał. Wszystko robimy, żeby on jak najbardziej się, nie wiem, rozwijał. Zrobiliśmy już 5 sesji egzaminacyjnych, czyli 14 poziomów jakby tych, znaczy 14
W ciągu roku jest egzaminowanych, czyli zwiększyliśmy dostępność. Ale musimy pamiętać, że powinniśmy działać strukturalnie I mówić jednym głosem w różnych w różnych instytucjach. I bez promocji na zewnątrz certyfikacji będziemy dusić się powiedziałabym w SOS-ie własnym I będzie to tylko system dla migrantów mieszkających w Polsce. I tutaj Ministerstwo Spraw Zagranicznych ostatnio podjęło duże kroki takie wychodzące naprzeciw tego, żeby zaangażować się też w w obszar certyfikacji I myślę, że powinniśmy naprawdę bardzo poważnie w tym obszarze zacząć myśleć, żeby po prostu być nie tylko w Polsce. Bo w Polsce być może będzie, będzie, będą znowu migranci I tak dalej I tak dalej, ale w pewnym momencie ten rynek się no w jakimś stopniu nasyci.
Myślmy o zagranicy I myślmy też właśnie jakby w tym obszarze. I ostatnia jakby kwestia, którą chcę poruszyć. Proszę państwa, żeby te podmioty chciały robić egzaminy I nie były tylko oparte na osobach, które są, nie wiem, miłośnikami idei certyfikacji, współtwórcami I tak dalej, to coś powinniśmy zrobić ze stawką za egzamin. Proszę państwa, te 150 euro za egzamin na b 1 czy b 2, to teraz to nie da się na polskiej uczelni zamknąć tego egzaminu, żeby on się zamknął, wyzerował. Te propozycje, które są w nowej ustawie, no to znaczy, że jeżeli pani pracuje na uczelni I pani ma 100 osób, które wpłaciły za egzamin, to ja muszę robić kosztorys, tak, w każdej firmie, prawda?
I muszę zapłacić osoby, które przewodniczą w egzaminie, osoby, które sprawdzają egzamin, muszę oddać rektorowi za możliwość wykorzystania budynku I tak dalej I tak dalej. Przecież ten egzamin rodzi koszty, a my cały czas udajemy, że tych kosztów nie ma, że tylko nie wiem profity te ośrodki, podmioty uprawnione spijają. I nie tylko I z kolei pieniądze, które idą do na was, zgodnie z ustawą 20 procent, każdy ten podmiot odprowadza to też nie są pieniądze, które bezpośrednio dostaje NAVA tylko one idą do Skarbu Państwa I jak wiemy NAVA dostaje tam jakąś malutką działkę na obsługę systemu. 80 procent podmiot, który egzaminuje, ale realne koszty, jeżeli pani chce sprawdzić ten egzamin, proszę pamiętać, że zgodnie z tą ustawą na muszę mieć na 30 osób trzech członków komisji. Każda dziesiątka to jest następny członek komisji.
Ci ludzie pracują I nie pracują tylko w dniu egzaminu jak to często osoby, które nie są praktykami myślą, ale potem sprawdzają egzamin pisemny I jest to w zależności od wielkości egzaminu, ale jest to co najmniej tydzień jak nie więcej. I te osoby I plus VAT I VAT jeżeli jest tak. I teraz I też monitorowaliśmy o to żeby uczelnię zwolnić z VAT-u I nic się w tym momencie nie zadziało, ponieważ powołują się instancje wyższe na prawo Unii Europejskiej. No to co to jest to nasz interes czy udajemy, że czegoś nie ma I na przykład część uczelni wyższych, co też dawało rangę, zwiększało rangę egzaminowi certyfikacyjnemu, na przykład jak Kraków, jak Warszawa wycofali się z organizacji tego egzaminu, chociaż mają prawa uprawnienia podmiotu dlatego, że nie są w stanie finansowo zamknąć. Przecież ludzie no nie biorą za to dużych pieniędzy, ale no jak pracują kilka dni, no to też muszą dostać jakieś honorarium.
Nie czarujmy się. W związku z tym ja mogę pokazać taki kosztorys z punktu widzenia podmiotu, więc to są żadne pieniądze. No I I teraz taka kwestia ten niedobór finansowy pro I o czym zgłaszamy wielokrotnie prowadzi do różnego rodzaju nadużyć, szczególnie w podmiotach uprawnionych, które nie są zawieszone instytucjonalnie w szkolnictwie wyższym. Prosiliśmy o opinię Ministerstwa Nauki I Szkolnictwa Wyższego, ogłosiliśmy to, apelujemy do podmiotów uprawnionych. Podmioty uprawnione organizowały egzaminy, przygotowanie do egzaminu za odpłatnością I wpisywały to na przykład sumę egzaminów, że to nie było 150 euro tylko nagle człowiek, który chciał tam zdać, miał pierwszeństwo w rejestracji I płacił na przykład 1500 euro.
Zgłaszaliśmy takie nadużycia, ale musimy się też zastanowić z czego one się rodzą, ponieważ ta stawka na egzamin jest stawką nierealną I zapisy w nowej ustawie, nasze apele Ministerstwo Finansów ucięło dyskusję, te 6 procent z tej stawki minimalnej albo 7 procent w zależności od poziomu, ja to przeliczyłam, to obecnie na b 1 I b 2 to jest 19 złoty mniej niż to 100 150 euro. No w związku z tym będzie to jeszcze powodować jakby mniejszą kalkulację I o pieniądzach nie mówi się w momencie kiedy się jest damą czy dżentelmenem, ale myślę, że jest to też miejsce, żebyśmy sobie uświadomili, co będzie też w dużym stopniu powodować zwiększenie bądź zmniejszenie puli dostępności tego egzaminu, bo podmioty będą się na to decydować albo będą miały niemożność decydowania się na ten egzamin. I to musi też wybrzmieć. I I dobrze by było, żebyśmy sobie to wszyscy uświadomili. A z drugiej strony proszę zauważyć już ostatnie zdanie.
Państwowy egzamin, każda sesja egzaminacyjna to jest nowy arkusz egzaminacyjny. Wymaga czasu, rzetelności, profesjonalizmu I tak dalej. Wiemy jakie etapy musi to przejść. Ten egzamin idzie raz I w zasadzie potem już jest nie wykorzystywany ponieważ boimy się nietajności, no wydajemy egzamin dokument państwowy, tak. Czyli tak matura ma być utajniony, potem już jest ujawniony I tyle.
I teraz proszę zauważyć, za to bierzemy te 150 euro od osoby. Ja nie nie wnioskuję żebyśmy więcej brali, ale może nie wiem, może skarb państwa powinien do tego dopłacać. Nie mam pojęcia. Natomiast proszę zauważyć, że egzamin TERK, który bardzo dobrze, że jest na rynku, posługu... Takie same profity w postaci, nie wiem, długoterminowego pobytu I tak dalej, na podstawie czy dostępności na studia na podstawie tego egzaminu zyskuje, a arkusze egzaminacyjne idą wielokrotnie.
No to przepraszam bardzo, czy my faktycznie jakby stać nas na to, żeby mieć różne wymogi względem egzaminów I arkuszy egzaminacyjnych, które są robione przez różne instytucje? Nie wiem. To tylko tak, rzucam tutaj różne myśli. Jeżeli państwo są bardziej zainteresowani certyfikacją, zapraszamy. Myślę, że jest tu nas kilkoro reprezentantów, bo aż czworo reprezentantów Państwowej Komisji chętnie różne do różne różne rzeczy, które nam spędzają sens oczu, podzielimy się z nimi I pomysłami, które moglibyśmy zaaplikować, ale często jesteśmy właśnie ograniczeni różnego rodzaju no właśnie blokadami prawnymi albo właśnie brakiem komunikacji między instytucjonalnej.
Myślę, że z tymi praktykami nie zawsze jest tak, jak sobie wyobrażaliśmy, gdy nie mieliśmy kontaktu jako jako członkowie komisji. Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Dziękuję serdecznie. Czy receptą na to jest według Pani po prostu podwyższenie tej stawki, której no musi uiścić chętny na posiadanie takiego certyfikatu?
Aleksandra Achtellich
Nie, ja nie mówię, że to jest cała recepta. To jest cała machina.
A w sensie czy mogłoby być to,
Speaker 20
Znaczy, nie kosztuje, tylko egzamin. Egzamin ile kosztuje na b 1 powiem, bo on jest najbardziej popular popularny na b 1, na b 2, kosztuje 150... Znaczy cena przystąpienia do egzaminu to jest równowartość. Dzisiaj stu pięćdziesięciu euro, jeżeli człowiek zda taki egzamin to może, ale nie musi, ale oczywiście 99 procent występuje występuje o certyfikat.
Aleksandra Achtellich
Koszt druku I suplementu dołączonego do certyfikatu to jest 20 euro. I taka taki... Proszę zauważyć też na pewną taką specyfikę. Od 2000 szesnastego roku ta kwota jest niezmienna I nie może nie mogłaby być zmieniona dlatego, że jest regulowana w ustawie. To ustawodawca jakby zakłada, że przez 20 lat będzie 1 kwota, a rynek I nasze realia się zmieniają.
I też stawki na przykład osób, które piszą, przygotowują te testy, które audytują potem I tak dalej. Wszystkie te procedury, które z wymogami są związane, one przecież muszą zachować pewną rynkowość, bo nikt nie będzie pisał zadania, jeżeli zapłacimy tyle ile w 2000 szesnastym roku to jedynie komisja ma takie honorarium stałe jak w 2000 szesnastym roku, no ale my działamy społecznie bym powiedziała.
Speaker 1
Też też patrzę na ceny jakichkolwiek innych egzaminów jak FC to tam jest około stu dziewięćdziesięciu euro za za to. Zaraz oczywiście udzielę Panu głosu, ale chciałam
Speaker 1
Do... Kurczę, mam tutaj dużo różnych wszędzie pytań. Czy jest szansa do tego, żeby w jakiś sposób uzyskać te te... Nawiązać rozmowę jednak z Nawą, która oczywiście ma inne zadania, ale jeżeli ja patrzę na tabelkę, w której jest 86 państw, w którym Polska prowadzi lektoraty, które są praktycznie w większości opłacane przez Nawę, to czy nie można troszeczkę związać danego uniwersytetu, bo ja mówię o osiemdziesięciu sześciu państwach, w niektórych państwach jest kilka podmiotów, które prowadzą takie lektoraty na uniwersytetach, które mają cały oczywiście zaplecze. Podejrzewam, że problem jest bardzo podobny jak na Uniwersytecie Warszawskim czy na Ja
Aleksandra Achtellich
prze przerwę pani. Dlatego, że przepraszam, bo wiem, że to nieeleganckie, ale nie utożsamiajmy lektoratu z możliwością powstania podmiotu uprawnionego. Zachęcam do zapoznania się z ustawą I rozporządzeniem, które jak rozumiem tutaj było też przygotowywane dlatego, że podmiot uprawniony musi spełnić kilka warunków. Nie tylko zaplecze lokalowe, ale musi to być miejsce, w którym na przykład przez tyle I tyle lat uczy się języka polskiego albo jest są studia filologiczne, ma odpowiednią kadrę, musi przedstawić komisji program na przykład nauczania I musi to być objęte konkretnym, konkretną przestrzenią czasową. To nie może być na przykład, jeżeli teraz
Od wczoraj
Aleksandra Achtellich
rozmawialiśmy. Powstał lektorat, tak, oni będą musieli ileś przeprowadzić, będą musieli stworzyć kadrę przeprowadzić. Wprawdzie już ostatnio na lektorach, na konferencji lektorów padł taki pomysł, żeby było żeby lek dla lektorów, państwowa komisja przygotowała szkolenie, żeby mogli pełnić funkcję przewodniczącego I komisja bardzo się przychyliła do jakby tego pomysłu I tak dalej. Ale to, że na przykład załóżmy pani magister Knapik uczy w Gruzji Polskiego I ma uprawnienia wcześniej już zdobyte przewodniczącej komisji, to jeszcze nie pozwoliło pani Knapik do stworzenia tam podmiotu, ponieważ na przykład na tym uniwersytecie jest tylko, no tylko albo aż, co nas bardzo cieszy, bo tutaj żeby państwo źle tego nie zrozumieli, tylko lektorat, który który ona sama prowadzi, czyli nie ma tego zaplecza instytucjonalnego. Tu by musiały być inne rozstrzygnięcia prawne, ustawowe, które by pozwalały taki...
Znaczy na innych zasadach powołać podmiot uprawniony albo też inne państwa polskiego, które funkcjonują na przykład w jakiejś tam przestrzeni zagranicznej. No tutaj Pan Dyrektor widzę, że już Pan Ambasador kiwa głową I myśli o instytutach polskich, tak? No to one byłyby tym zapleczem, które byłoby, nie wiem, gwarantem spełniania wszystkich zasad, procedury I tak dalej I tak dalej. Ale ustawa tego nie przewiduje. Związku
Speaker 7
Jeśli mogę ci wejść w słowo, ustawa tego nie przewiduje. My cały czas rozmawiamy o bardzo ważnych problemach, ale cały czas rozmawiamy punktowo. Żadnego problemu nie rozwiążemy, jeżeli nie będziemy mieli spojrzenia z lotu ptaka. I cały czas problemem ontologicznym jest to, że nie ma jeszcze raz instytucji państwa polskiego odpowiedzialnego za problem I za proces. Bo wszystkie te rzeczy, które były tu wymienione przez panią profesor, one są szalenie istotne, ale nie da się poszczególnych tych punkcików pozmieniać w momencie, kiedy nie ma instytucji ogarniającej całość.
Speaker 1
Panie masotorze, jesteśmy na pod komisji I nawet nie na komisji I nie jesteśmy w stanie nawet jednoosobowo, choć przy wielkich chęciach zmienić ustroju I stworzyć strategii. Więc na razie może to, co się uda, możemy połatać, więc też nie nie ogarniemy tego. To wrócę,
Speaker 7
to wrócę tylko do jednego tematu, który pani profesor powiedziała, wywołując trochę m z do odpowiedzi, a mianowicie promocja certyfikatu języka polskiego. Oczywiście, że świadomość na temat certyfikatu jest istotna za granicą I to jest coś, co powinno mieć miejsce. Ale przede wszystkim powinniśmy zacząć od tego, że cała administracja rządowa uznaje ten certyfikat. A nie, że 1 z ministerstw nie uznaje. To jest po 1..
Po 2., proszę zwrócić uwagę, że co my mamy promować? Certyfikat języka polskiego natychmiast nasze placówki, czyli instytuty polskie, otrzymają pytania, a gdzie ja mogę zdać ten egzamin? Nie mamy odpowiedzi, bo nie wiemy gdzie. Czyli promujemy pewną ideę. Po 3., nawet jeżeli w danym kraju jest podmiot uprawniony, to jako przedstawiciele państwa polskiego, zgodnie z ustawą, nie mamy żadnej kontroli nad tym podmiotem.
Czyli mamy promować kogoś, kto nie gwarantuje żadnego poziomu, a być może dochodzi tam do do do do niewłaściwych, do nieprawidłowości III jak. Nie, nie, mówię teraz nawet, nie mówię teraz 0000 podmiocie uprawnionym, który organizuje w tej chwili egzaminy certyfikacyjne z języka polskiego jako obcego w kraju x. I to jest podmiot prywatny, poza siecią naszej kontroli I nie możemy nic zrobić, nawet jeżeli wiemy, że tam dochodzi do nieprawidłowości. Bo jeżeli rzeczywiście były takie przypadki, że jakiś cudzoziemiec płacił 1500 euro za egzamin z języka polskiego, no to jest skandal. Więc innymi słowy, musimy się zastanowić, kto ma odpowiadać za promocję języka polskiego jako obcego, zwłaszcza w strukturze zagranicznej.
Instytuty polskie teoretycznie byłyby dobre, ale ustawa o finansach publicznych nam tego nie pozwala. Zresztą ustawa o działach również nie. I ten problem był wielokrotnie poruszony przez MSZ I niestety rozbijamy się o Ministerstwo Finansów głównie. To tutaj potrzebna byłaby oczywiście wola I decyzja kierownictwa. Natomiast no proszę zwrócić uwagę, jak to jest rozwiązane na całym świecie.
No jednak instytuty narodowe kultury danych państw, czyli instytut włoski, Servantes, Gete czy Brudyges-Kansul, czy centrum czeskie, no tego typu egzaminy organizują I są odpowiedzialne za promocje swoich języków.
Przemysław Gębal
No właśnie I to ja też tutaj ad vocem I to jest po prostu biznesem. My jesteśmy uwikłani w rozporządzenia, nowelizacje najróżniejsze. Nawet jak słuchamy tutaj państwa, to ten język specjalistyczny, który został wygenerowany, podmiot uprawniony I tak dalej. O czym my w ogóle mówimy? Terk, przepraszam, który jest biznesem międzynarodowym, ma taką samą akredytację jak Polski System Certyfikacji I daje w Polsce zresztą wiele tych samych uprawnień.
On po prostu szkoli egzaminatorów przez 1 dzień czy 2 dni, proponuje egzaminy pisane przez sztuczną inteligencję, Powtarza je bardzo często I ludzie po prostu zdają, dostają uprawnienia. Egzamin można zamówić 3 tygodnie wcześniej, za 3 tygodnie go się robi, nie czeka się za jakieś 5 terminów w roku, że ktoś musi spełniać jakieś wymagania. Są wymagania odnośnie sali I tak dalej. Ja też chciałbym do tego jeszcze raz powrócić, że właśnie musimy zobaczyć w tym wszystkim biznes, tak. A nie nawet samo słowo.
Speaker 14
Egzamin państwowy. Proszę państwa, jaki egzamin państwowy? Czy jak ktoś ma egzamin z angielskiego, czy z francuskiego, czy z niemieckiego, to w ogóle ma egzamin państwowy? No ma egzamin z języka. Jaki państwowy po prostu?
No historia tego była taka, że kiedy walczono o te cyfryfikacji, kiedy jeszcze walczył profesor Władysław Miodunka, no to trzeba było jakieś rozwiązanie znaleźć Wydawało się był 2 drogie. Albo Uniwersytet Jagielloński mógł przyjąć to, działo się na przykład z Włoskim w przypadku Sieny czy Perudzi, że to uniwersytet robił różne rzeczy, ale wtedy miał inne swoje cele, takie bardziej ambitne, żeby zjednoczyć środowisko, żeby podnieść poziom dydaktyki w innych ośrodkach I żeby one poczuły troszeczkę tej europejskiej dydaktyki, którą reprezentował Kraków I zdecydowano się na takie rozwiązanie. Ale to było w roku 2000 czwartym. Od trzeciego zaczęła się cała praca. Wszystko zaczęło się w roku 2000 czwartym, gdy Polska wchodziła do Unii Europejskiej.
Mamy rok 2026., inny profil zdających. Egzaminy wzorowane tak naprawdę, cokolwiek byśmy nie zrobili nowoczesnego z nich, w nich filozofia jest tamtych czasów przejęta. Dlatego, że tak to było zaprogramowane I cały system zbudowano, obudowano różnymi zakazami I tak dalej. I mamy potem taką sytuację. I tu ja państwu podam przykład, żebyśmy też to słyszeli.
Z moich badań to wynika, które robiłem na osobach zdających egzaminy. Kiedy się idzie na egzamin TERK, idzie się na radosny egzamin. Kiedy się idzie na egzamin z języka polskiego, ma się wrażenie, że ktoś czeka, kiedy ja się pomylę, żeby mi powiedzieć, że mam taki poziom albo nie mam innego poziomu. My mamy nawet problem mentalny w tym wszystkim. Ja nie mam nic przeciwko egzaminatorom, przeciwko komisji, tylko wszyscy kupiliśmy właśnie te podmioty uprawnione, kupiliśmy całą tę terminologię, kupiliśmy jakąś państwowość w tym wszystkim.
Natomiast na końcu są zwykli ludzie, którzy są często kierowcami, którzy są często ludźmi z wykształceniem zawodowym, a egzaminuje ich się po prostu w sposób iście filologiczny, bo system wymaga tego, bo musi być taki audyt. Telg czy inne organizacje mają też wszystkie audyty I tak dalej. Nie mają zaangażowanych 1000 ludzi, przepraszam, dla których by trzeba było tworzyć etaty, nie wiem gdzie I po co tak naprawdę. Trzeba na to spojrzeć jako na biznes, ale to znowu wracamy. Jeżeli będzie instytucja, która będzie dominowała nad językiem polskim I jego promocją, to ona już będzie wiedziała.
Bo proszę państwa, egzaminowanie I certyfikowanie jest wtórne wobec nauczania I promocji tak naprawdę. U nas mamy ucznionego coś, że my zrobiliśmy certyfikację, a teraz wyobrażamy sobie, że ona
Speaker 14
Promocją. No nie będzie promocją, bo państwu powiedziałem wyraźnie. Zapytajcie zwykłego śmiertelnika jak podchodzi do różnych egzaminów I dochodzi jeszcze do absurdów na Uniwersytet Śląski w Gruzji, organizuje egzamin dla ludzi, którzy w Polsce żyją. No przecież to jest jakimś absurdem, tak. W związku z tym, no trzeba o tym naprawdę pomyśleć I zbudować wizję w ogóle dla całego języka polskiego jako obcego, drugiego I tak dalej.
I w tym niech się znajdzie wreszcie certyfikacja, ale nie znowu poprawiana w jedną stronę czy w drugą, bo zdaje się, że tam już nie ma czego poprawiać po prostu. Ja wiem, że pani będzie oczekiwała jakichś doraźnych rozwiązań I my je damy, ale my się znowu spotkamy za rok, za 2. I do podmiotów uprawnionych dorosną jeszcze 3 nowe określenia, z których się zadomowimy I o których będziemy opowiadać, że nie stać nas na nie, że tutaj jest coś takiego I tak dalej. Przecież to nie o to chodzi. Miodunka zostawił dzieło swojego życia I to będzie coś, co otworzyło nową, wielką drogę.
Ale w ciągu tych dwudziestu paru lat również zmienił się miodunka. W związku z tym żyjący jeszcze. I on widział te wszystkie rzeczy, że one powinny zmierzać w innym kierunku. Naprawdę pomyślmy o tych innych kierunkach.
Piotr Kajak
Information overload, no nie? Ale ja bym tutaj też był daleki od dyskutowania na temat różnych systemów certyfikowania, bo pewne rozwiązania zostały przyjęte. Ja patrząc na to z perspektywy politologicznej, potem jestem politologiem, uważam, że takie systemy jak Telc są zagrożeniem bezpieczeństwa państwa. Bo one bardzo radośnie, ale dopuszczają, przyszedłem przez szkolenie zdobyłem licencję egzaminatora dualnego na poziomie b 1, b 2. Natomiast szkolenie było zatrważające, bo próbowano mnie przekonać jako osobę, która recenzowała standardy, które się znajdą w rozporządzeniu szczegółowym, że osoba, która jest na a 2 wschodniosłowiańska I popełnia typowe błędy dla takiego kręgu I dla takiego użytkownika języka, tak na dobrą sprawę w pewnych sytuacjach zasługuje nawet na b 2.
Więc w zależności od tego, co my tutaj chcemy wymyślić, to możemy sobie przeprowadzić dyskusję także toczącą się w tę stronę. Ja nie mówię, że system certyfikacji państwowej, w którego jesteśmy uczestnikami, jest idealny, Bo te egzaminy, które zostały powołane w przeszłości do życia właśnie, one nie miały służyć jako tak zwany egzamin rezydenta czy obywatela. Więc tu się zgadzamy, nie ma takiej refleksji. Natomiast TELK, ECL I tak dalej, I tak dalej, no zostały dopuszczone do systemu po to, żeby rozładować kolejkę na poziomie B1, moim zdaniem zbyt pochopnie. Na szczęście nie wylono dziecka z kąpielą, natomiast no nie chcemy, żeby ktoś, kto jest taksówkarzem na UB-rze, zyskał Telka I miał w papierach b 1, b 2 dualne, a tak naprawdę nie posługiwał się polszczyzną na a 2.
A to się dzisiaj dzieje. Więc jest wiele tutaj takich rzeczy. Pani po prostu, jak to powiedziano w seksmisji, otworzyła puszkę Pandora. I też myślę, że to też jest taka nasza chęć, żeby jako osoba zaangażowana w procesy legislacyjne nie miała pani takiego poczucia, że my tu wszyscy narzekamy I tak dalej I tak dalej. Zwłaszcza po dzisiejszym dniu I głosowaniach, prawda?
Natomiast reprezentujemy I to jest bardzo ważne, zgodne grono ekspertów, którzy wywodzą się z różnych ośrodków akademickich, z różnych instytucji państwowych. Przechodzimy bardzo często taką ścieżkę, że działamy I tu, I tu, I tam. I naprawdę wiemy, jak to zmienić. Potrzebujemy po prostu takiego wsparcia w wielu wymiarach, które doprowadzi do powołania jednej struktury, bo przez etapy rozmaite I przez decentralizację, centralizację rozmaite przechodziliśmy w przeszłości. A czas jest dobry, no bo tak jak wszyscy dzisiaj powiedzieli, to jest 5 minut języka polskiego w świecie.
My to przedłużamy do kilkunastu lat już skutecznie, więc tego typu rzeczy by nam się przydały. No I też jeszcze dodam taką ostatnią uwagę. Mówiłem o tych środowiskach akademickich. Tak się złożyło, że u nas ta refleksja teoretyczna I 1. Elementy praktyczne ze względów na poprzedni system polityczny rozpoczęła się na tym poziomie.
Ale to nie oznacza, że nie ma wśród nas reprezentacji właśnie tam ośrodków prywatnych, ludzi, którzy nie są związani ze środowiskiem naukowym, ale z drugiej strony my wszyscy sytuujemy promocję języka polskiego w obszarze dyplomacji naukowej państwa polskiego. Więc stąd też ten nasz głos akademicki musi być wysłuchany I I chętnie też te wszystkie inne podmioty dopuszczamy do głosu, no ale dbamy o ten standard działania, o jakość. Tak zostaliśmy przez tych naszych mistrzów tutaj umiejscowieni, żeby żeby właśnie zadbać, żeby to się wszystko nie wymknęło spod kontroli. Dziękuję.
Speaker 25
Dziękuję bardzo. Jeszcze chciałam dopytać o te 50000 osób, które w tym roku dostaną certyfikat albo przejdą przez egzamin powiedzmy. Czy to jest, to nie jest rozumiem maksymalna liczba, która mogłaby uczestniczyć w takim egzaminie. Jest dużo więcej, którzy się zgłaszają, tak. Czy jeżeli mielibyśmy odpowiednie standardy, motywację, więcej pieniędzy, moglibyśmy przepuścić więcej ludzi przez taki egzamin.
Aleksandra Achtellich
Jeżeli tylko podmioty uprawnione, czyli te ośrodki egzaminacyjne chciałyby otworzyć większą pulę I miałyby większą kadrę. Są takie ośrodki, które przeprowadzają egzamin I otwierają tę ścieżkę naboru na 50 osób, ale są też takie ośrodki, które w jednej sesji egzaminacyjnej egzaminują 400 osób. Czyli mają tak dużą kadrę, że jest w stanie sobie poradzić z taką pulą zdających. No I teraz jakby nie ma ich Ale
Speaker 22
nie, Bo jest tak, że wszyscy, przepraszam, że tak poszternatologicznie Tak. Proszę bardzo.
Speaker 1
Poseł z ludu. Wszystkie pieniądze, które są, które płacą ludzie te 100 ileś
150. Euro.
Speaker 1
100 150 euro. One idą na poczet tego egzaminu. 20 procent idzie do nawy, która co robi w tym całym zamieszaniu?
Speaker 24
bo to państwo przygotowujecie z Państwowej Komisji Akredytacyjnej jednak wszystko, że
Aleksandra Achtellich
egzaminy jest Znaczy nie mówimy o komisji akredytacyjnej, tylko poświadczającej Przepraszam, przepraszam. Nie ma wpływu. Ale to już tylko taki drobiazg myślę Przejęzyczenie. Przejęzyczenie. Natomiast chciałam powiedzieć tak, że proszę nie umniejszać roli nawy, dlatego że Państwowa Komisja zleca autorom zadań zadania.
Czuwa od strony merytorycznej nad tym, żeby ten te poszczególne moduły powstały I powstał arkusz egzaminacyjny. NAVA obsługuje tych autorów zadań od strony takiej powiedziałabym finansowej, czyli honoraria, rozliczenia I tak dalej. Jest już przygotowany arkusz egzaminacyjny, zostaje przekazany do NAVA. NAVA zapewnia nagrania, czyli to co jest na tym arkuszu studio nagrywają, jeżeli to jest na przykład B1 I ten egzamin wymaga nagrywania. Następnie ma umowę z drukarnią.
Drukarnia produkuje odpowiednią liczbę testów. Te testy NAVA znowu pakietyzuje I tworzy tak zwane pakiety egzaminacyjne I wysyła do tych ośrodków. Jak pani już przeprowadzi w ośrodku egzamin, to odsyła pani oprócz protokołu, tabeli wyników I tak dalej, odsyła pani wszystko do Nawa. Nawa czuwa nad tym, żeby zostało to pod patronatem komisji, rozesłane w odpowiedniej liczbie do audytu. Teraz ten audyt to był 20 procent całości zdawanych egzaminów.
Nowa ustawa zakłada, że będzie to 15 procent. I znowu rozlicza, rozlicza 10:10 ten audyt. Zaplecze komisji jakby organizuje. Co to jest to zaplecze komisji? To są odwołania, które przychodzą od zdających.
To są wnioski o certyfikat bez egzaminu. Proszę sobie wyobrazić, że od posiedzenia, które było siódmego września do teraz wpłynęło 2400 wniosków o certyfikat bez egzaminów. Wymaga to nie tylko tego, że pracownik NAVA przyjmie taki wniosek, ale opracuje go, a potem na przykład pan profesor Gembal dostaje go ode mnie informację o tym, że ma wejść do systemu I jako członek Państwowej Komisji ten, przeanalizować ten wniosek I oddać głos w głosowaniu I tak dalej. Potem my przekazujemy uchwały do NAVA. NAVA produkuje certyfikaty.
I teraz proszę zauważyć, że certyfikat jest produkowany ręcznie na drukarce. Składa się z dwóch elementów, czyli certyfikatu I suplementu. I po uiszczeniu opłaty pracownik NAVA siedzi I systemu drukuje, tak. A potem my podpisujemy te certyfikaty, musi je opieczętować pieczęcią przewodniczącego I pieczęcią okrągłą. To proszę zauważyć ile to jest czasu.
Speaker 25
Okay, rozumiem, tylko na samym końcu ja też pamiętam dyskusję budżetową z Nawą. Oczywiście na razie nie usłyszałam żadnych powiedzmy wątpliwości
czy
Jeśli chodzi o finanse. Natomiast w 2000 dwudziestym pierwszym roku to było przeznaczone budżet 175000000 złotych. W tym roku to jest 311000000 złotych. I kiedy pytałam czy ta suma, oczywiście taki wzrost wynika również właśnie z tych certyfikatów. I pytałam czy faktycznie wystarczy na wie, na spokojnie egzaminowanie I sprawdzenie
Speaker 26
o której mi pani opowiedziała teraz, to powiedzieli, że absolutnie wystarczy.
Aleksandra Achtellich
Więc no też Nie ma tutaj pana dyrektora, który mógłby reprezentować NAV-a, więc ja o finansach nie będę pozwolił pani się wypowiadać. Tak.
Przepraszam, ad vocem,
jeśli można. No.
Piotr Kajak
My tu mówimy, opłata egzaminacyjna to jest taka część, z której 20 procent trafia do budżetu państwa. 80 to są koszty operacyjne samego egzaminu. W przypadku uczelni to wygląda tak, że mamy 50 procent kosztów operacyjnych, jeszcze VAT trzeba zapłacić. Więc może tutaj, gdyby pani chciała więcej tych szczegółów uzyskać, to myślę, że nie ma sensu trzymać wszystkiego, bo możemy sobie porozmawiać o finansach. Ale poseł z ludu, chłopak z Rusynowa.
Powiem tak, pani należy do Państwowej Komisji składającej się z czterystu sześćdziesięciu członków. Takim sekretariatem państwa jest prawdopodobnie kancelaria Sejmu, jeśli się nie mylę, tak.
Mamy więcej pracowników.
Piotr Kajak
Więc mamy tutaj adekwatne porównanie. Bo tak samo, jak my jako ciało kilkunastoosobowe jesteśmy obsługiwani przez komórkę NAV-a liczącą. Szymon, ile macie osób?
Piotr Kajak
Tak. No to cieszymy się, że mamy wsparcie NAVA, bo w starej certyfikacji to wyglądało trochę inaczej. Wszystko było na dwóch etatach. No. Tak.
Zasięg był mniejszy, no ale też to trochę inaczej wyglądało. Więc ja mogę dużo o tym
Speaker 28
Tylko etaty, tylko wejdę w słowo, przepraszam, ale właściwie to tak naprawdę od 2000 jakiegoś dwudziestego trzeciego zaczęto nas zwiększać etaty, więc tutaj też trzeba wziąć pod uwagę przepustowość.
Piotr Kajak
System zarabia na siebie, tak? Myślę, że naprawdę jest to coś, co finansowo jest dobrze uregulowane. Wydaje mi się, że I Rada Nawa I Dyrekcja Nawa, ludzie będący przedstawicielami rządu, parlamentu. Bardzo rozumnie podeszli do tego. Więc to, co mówi pani profesor Aktelik, w niektórych przypadkach odnosi się do kosztów operacyjnych przeprowadzania egzaminów przy rosnących kosztach pracy.
Mogę się do tego odnieść też jako wieloletni organizator właśnie lektoratów. Na przykład rosyjska inwazja na Ukrainę spowodowała, że zmieniły się stawki rynkowe. Tak jak kiedyś na przykład ludzie pracowali za kilkadziesiąt złotych za godzinę elektoratu, to tutaj nagle zaczęły się pojawiać zupełnie inne stawki. Potem doszły do tego czynniki obiektywne, prawda, kwestie inflacyjne, zmiany cenowe I tak dalej I tak dalej. Więc tu długo moglibyśmy o tym rozmawiać, nie wiem, czy jest sens.
Tu proszę nam zaufać na słowo, że te koszty, które generuje system I są pokrywane z budżetu państwa, to to jest jakoś rozsądnie rozwiązane. Nam chodzi o to, że jeśli pojawia się decentralizacja systemu, to może dojść do licznych nieprawidłowości ze względu na to, że podmioty prywatne na przykład wykonują pewne sztuczki, żeby zmaksymalizować nawet nie zyski, tylko może zminimalizować straty wynikające z pewnej działalności. Oni muszą wyjść na plus. My jako uczelnia zerowaliśmy budżet, żeby po prostu uczciwie podchodzić do pieniędzy, które otrzymujemy jako uczelnie budżetowe, właśnie pieniędzy państwowych. Więc może tak nie idźmy w tę stronę taką.
Speaker 25
Dobra, ja ja tak dopytywałam nie z punktu widzenia, żeby was tutaj denerwować. Ale tak może, może podsumuję to, co myślę, że da się, no to, co da się podsumować, to co ja ze swojej strony spróbuję zrobić, oczywiście mając też świadomość, że jestem jedynym posłem. Myślę, że najłatwiejsze będzie podwyższenie ustawowe kwoty za egzamin.
Magdalena Maciejewska
Przepraszam pani przewodnicząca, Magdalena Maciejewska, Ministerstwo Nauki I Szkolnictwa Wyższego. My mówimy dzisiaj o stawkach, które obowiązują, ale te stawki będą obowiązywać jeszcze przez niecałe 3 miesiące, ponieważ z dniem pierwszego stycznia 2027 wchodzi w życie nowa ustawa, znaczy nowelizacja ustawy o języku polskim, w ramach której oczywiście nie uzyskaliśmy tego, co postulowała komisja, jeżeli chodzi o propozycję wysokości stawek zarówno za przeprowadzenie egzaminu, jak I za wydanie certyfikatu, wydanie duplikatu, certyfikatu I inne tego rodzaju koszty. Jedyne co udało nam się osiągnąć, to powiązanie tych stawek z minimalnym, z przeciętnym wynagrodzeniem za 3. Kwartał oczywiście roku poprzedzającego rok, na który dane stawki będą obowiązywały I odwiązanie tych stawek od kursu euro, czyli po prostu będą to stawki w złotych w tej chwili od pierwszego stycznia. Więc ustawa została uchwalona przez Sejm trzydziestego kwietnia tego roku, więc obawiam się, że próba zmiany czegoś, co jeszcze nie weszło w życie, może okazać się trudna.
Aczkolwiek myślę, że nie tylko ja wierzymy w panią przewodniczącą, ale minister finansów, jeżeli chodzi o przedłużenie rządowe, był nieugięty. Jednak skutki dla budżetu państwa nie pozwoliły mu poprzeć naszych propozycji. Więc jeżeli mogę tak ad vocem a propos stawek. O ile pamiętam, to te stawki chyba były, chyba były wyższe, bo my próbowaliśmy bodajże podwoić tą stawkę. Czyli jak było 3, 150.
Euro, to chyba szliśmy w kierunku dwustu albo trzystu. Bardziej dwustu, ale no próbowaliśmy jakby podwyższyć. No udało się. Tak, tak,
Magdalena Maciejewska
W tej chwili mamy procentowo to powiązane. Tam jest bodajże 4, 4, 6, 7.9 procent tego wynagrodzenia minimalnego w zależności od poziomu egzaminu I grupy egzaminowanej.
Aleksandra Achtellich
Jeżeli chodzi o b 1 to jest 6, o b 2 to jest 7.8 chyba za c 1. Czy 9, czy 9 za c za c 1. A dla dzieci jest bardzo niska już, tak. Tak, tak. Więc co...
Ale ona też teraz była, nie.
Speaker 31
Tej argumentacji nie pamiętam niestety, ale ale był... No my zwykle toczymy. Zacięte boję, jeżeli chodzi o, o kawkę.
Speaker 33
To znaczy my jesteśmy bardzo zainteresowani tym tematem I sami go wielokrotnie zaczynaliśmy. Natomiast po prostu jesteśmy w pułapce prawnej. To to, tutaj jest dużo szczegółów, ale. Nie tylko organizacja egzaminów jest wyzwaniem dla naszej biurokracji, ale również organizowanie nawet kursów języka polskiego.
Magdalena Maciejewska
A jeszcze dodam, że taki instytut musiałby również być zatwierdzony jako podmiot uprawniony przez ministra właściwego.
Speaker 7
Niemniej byłabym Państwo proponowaliście instytuty polskie, my się na to nie zgodziliśmy dlatego, że po prostu wiemy w jakich uwarunkowaniach prawnych funkcjonujemy.
Speaker 1
Niemniej byłoby, byłaby to kolejna instytucja, która by prowadziła jakieś, no nie jakieś, egzaminy I to by powiększyło tę decentralizację, o której wcześniej pani profesor z Państwowej Komisji do spraw Poświadczania I Znajomości Języka Polskiego opisywała. I no to oprócz tego, że nadać nowe zadanie trzeba byłoby raczej zunifikować to I odebrać wtedy innym instytucjom takie uprawnienia, żeby nie było później wątpliwości ministerstwa.
Przemysław Gębal
I jeszcze proszę pamiętać o tej regulacji zawodu, tak? Bo tych No właśnie, przewodnicząca powiedział 2016.. Od tamtego roku było wiele, wiele prób, teraz nawet bardziej współczesnych
związków
Speaker 32
Kto się zajmował... Oddolnie były podejmowane najróżniejsze inicjatywy, ostatnie podejmowaliśmy w zeszłym roku.
A z kim?
Przemysław Gębal
Z Ministerstwa Edukacji. Tak. W zeszłym roku była ta konferencja taka. Tak, No bo bez tego nie można jakby pójść dalej, no bo proszę zobaczyć, że ile komisja by miała mniej pracy przy zatwierdzaniu potencjalnych kandydatów na egzaminatorów, przewodniczących, bo teraz są dyskusje czy mają mieć takie wykształcenie czy inne. Po prostu to byliby ludzie w tym zawodzie.
Jednocześnie.
Speaker 25
No dobrze, tak że my już kilka sobie tutaj dużo notatek zrobiłam. No nie spodziewałam się takiego przebiegu posiedzenia, aczkolwiek jest to niezwykle inspirujące. Do tej pory zajmowałam się raczej wszystkimi innymi kwestiami prócz certyfikacji, więc jest to nowy temat. Stąd bardzo przepraszam, to nie jest moja ignorancja jeśli chodzi o pytania bądź niewiedzę w kilku sprawach. Natomiast oczywiście państwo bardzo nadrobili moje braki.
No I mam nadzieję, że pozostaniemy takimi partnerami. Jeśli mogłabym poprosić przede wszystkim panią Aleksandrę, panią profesor o te dane I raporty dotyczące uregulowania lektora zawodu, zawodu. Wydaje mi się, że na podstawie jakieś mogą też Tak,
Aleksandra Achtellich
my możemy prześlę tę książkę, która była wtedy na zlecenie Ministerstwa Spraw Zagranicznych, bo potem pokłosiem była tego książka. Więc myślę, że tutaj my naprawdę nie odbieramy tego w jaki sposób, nie wiem, negatywny. Nam bardzo zależy, żeby ktoś, kto przejąłby się sytuacją języka polskiego I promocją Polski poprzez język, no to to właśnie, żeby z nami współpracował, pytał, bo bo tylko przez to dzięki temu, że pani pyta, no to my możemy się dzielić swoimi spostrzeżeniami, rzeczami dobrymi, ale I bolączkami I liczyć na to, że pani będzie ambasadorem wśród innych posłów I w swoim środowisku I będzie działała na tę rzecz, która jest naprawdę paląca. A mówimy cały czas o marce polskiej, no to myślę, że jednym z tych narzędzi do jej kreacji jest przede wszystkim język.
Speaker 25
Dobrze, w takim razie na dzisiaj już tak przeciągnęłam państwa strasznie tymi głosowaniami. Dziękuję serdecznie I bądźmy w kontakcie. Ja z kolei też poproszę komisję, żeby jednak takie spotkanie odbyło się na ramach jednak pełnej komisji łączności Polaków za granicą, połączonej z Komisją Edukacji. Myślę, że to byłoby najbardziej odpowiednie miejsce. Dobra, dziękuję serdecznie.