Komisja Śledcza do zbadania legalności, prawidłowości oraz celowości czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych m.in. z wykorzystaniem oprogramowania Pegasus przez członków Rady Ministrów, służby specjalne, Policję, organy kontroli skarbowej oraz celno-skarbowej, organy powołane do ścigania przestępstw i prokuraturę w okresie od dnia 16 listopada 2015 r. do dnia 20 listopada 2023 r. (SKPG)

12 October 2026

Komisja Śledcza do zbadania legalności, prawidłowości oraz celowości czynności operacyjno-rozpoznawczych podejmowanych m.in. z wykorzystaniem oprogramowania Pegasus przez członków Rady Ministrów, służby specjalne, Policję, organy kontroli skarbowej oraz celno-skarbowej, organy powołane do ścigania przestępstw i prokuraturę w okresie od dnia 16 listopada 2015 r. do dnia 20 listopada 2023 r. (SKPG) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

00:05 - 00:54
Magdalena Sroka
PSL-TD Posłanka | Gdańsk
Członek | Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych
Magdalena Sroka
Dzień dobry, witam państwa bardzo serdecznie.  Otwieram posiedzenie Komisji Śledczej do zbadania legalności, prawidłowości oraz celowości czynności operacyjno-rozpoznawczych, podejmowanych między innymi z wykorzystaniem oprogramowania Pegasus przez członków Rady Ministrów, służby specjalne, policję, organy kontroli skarbowej oraz celno-skarbowej, organy powołane do ścigania przestępstw I prokuraturę w okresie od dnia szesnastego listopada 2000 szesnastego roku do dnia dwudziestego listopada 2000 dwudziestego trzeciego roku.  Szanowni państwo, na podstawie listy obecności stwierdzam kworum.  Porządek dzienny dzisiejszego posiedzenia to przedłożenie projektu stanowiska komisji śledczej po ponad dwu I pół roku pracy.  Drugim punktem są sprawy bieżące. 
00:54 - 01:24
Witold Zembaczyński
KO Poseł | Opole
Członek | Komisja Infrastruktury
Witold Zembaczyński
Czy jest wniosek o rozszerzenie porządku dziennego?  Nie widzę.  Przystępujemy w takim razie do realizacji punktu pierwszego.  Zgodnie z artykułem 19 a ustawy o Sejmowej Komisji Śledczej przedstawimy dzisiaj państwu raport Komisji Śledczej dotyczący systemu Pegasus.  Szanowni państwo, po ponad dwóch I pół latach pracy zaprezentujemy dzisiaj stanowisko. 
01:24 - 03:29
Magdalena Sroka
PSL-TD Posłanka | Gdańsk
Członek | Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych
Magdalena Sroka
Nie jest to dokument o programie komputerowym.  Jest to dokument o tym, jak władza publiczna w Polsce sięgnęła po narzędzie, ingerujące narzędzie w nasze prawa obywatelskie.  Narzędzie, jakie 1.  Raz w życiu trafiło w ręce polskich służb.  Jak je kupiła za pieniądze odebranym ofiarą przestępstw, jak uruchomiła je bez wymaganej prawem akredytacji, jak wprowadziła w błąd sądy I jak skierowała je nie przeciwko szpiegom czy terrorystom, lecz przeciwko sędziom, prokuratorom, samorządowcom, politykom, politykom opozycji w czasie kampanii wyborczej. 

Mówię to na początku, żeby nie było żadnych wątpliwości co do konkluzji komisji.  Komisja nie kwestionuje potrzeby wyposażenia polskich służb w najnowocześniejsze narzędzia operacyjne.  Komisja kwestionuje natomiast to, że państwo zostało w tej sprawie potraktowane jak prywatny folwark, a prawo jako przeszkoda, którą trzeba obejść.  Komisja została powołana przez Sejm w styczniu 2000 dwudziestego czwartego roku.  Za jej powołaniem głosowało czterystu trzydziestu dwóch posłów. 

Nikt nie był przeciw.  Przypominam to wszystkim tym, którzy dzisiaj mówią, że komisja jest nielegalna.  Za tą ustawą głosowali również politycy Prawa I Sprawiedliwości.  Zakres badania obejmował okres od szesnastego listopada 2000 piętnastego roku do dwudziestego listopada 2000 dwudziestego trzeciego roku, czyli obejmował 8 lat rządów Prawa I Sprawiedliwości.  W tym czasie komisja odbyła 130 posiedzeń, jawnych I niejawnych. 
03:29 - 04:18
Witold Zembaczyński
KO Poseł | Opole
Członek | Komisja Infrastruktury
Witold Zembaczyński
Przesłuchała siedemdziesięciu siedmiu świadków na jawnym I niejawnym posiedzeniu komisji.  Przesłuchała byłych ministrów, szefów służb, funkcjonariuszy służb, służb specjalnych, prokuratorów, sędziów, urzędników najwyższej izby kontroli, przedstawiciela pośrednika handlowego oraz osoby inwigilowane.  Wysłuchała biegłych, w tym specjalistów z zakresu bezpieczeństwa teleinformatycznego.  Zgromadziła 1000 dokumentów, w tym dokumenty, które do czasu ich odtajnienia dla opinii publicznej były głęboko schowane.  Komisja sporządziła również zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa wobec jedenastu osób. 
04:19 - 05:48
Magdalena Sroka
PSL-TD Posłanka | Gdańsk
Członek | Komisja Administracji i Spraw Wewnętrznych
Magdalena Sroka
Są wśród nich, były Minister Sprawiedliwości I Prokurator Generalny Zbigniew Ziobro.  Były koordynator służb specjalnych Mariusz Kamiński I jego zastępca Maciej Wosik.  Były Minister Sprawiedliwości, Wiceminister Sprawiedliwości, Michał Woś.  Były szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego Ernest Bejda I jego zastępca Grzegorz Ocieczek.  Były szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Piotr Pogonowski, były szef służby kontrwywiadu wojskowego Maciej Materka, była prokurator regionalna w Gdańsku Teresa Rutkowska-Szmydyńska, Były dyrektor departamentu w Ministerstwie Sprawiedliwości Mikołaj Pawlak I były zastępca służby SKW Maciej Szpanowski. 

Podstawowym zarzutem, który łączy niemal te wszystkie zawiadomienia jest przekroczenie uprawnień I niedopełnienie obowiązków przez wyżej wymienione osoby.  W niektórych zawiadomieniach chodzi jednak o znacznie więcej.  O umożliwienie ujawnienia informacji niejawnych podmiotom zagranicznym.  O wyrządzenie szkody majątkowej w wielkich rozmiarach.  O pomocnictwo w pozyskaniu narzędzia do popełnienia przestępstw komputerowych. 
05:48 - 06:49
Witold Zembaczyński
KO Poseł | Opole
Członek | Komisja Infrastruktury
Witold Zembaczyński
Komisja musiała też walczyć o samą możliwość pracy.  1.  Raz w historii spotkaliśmy się z bezprecedensową sytuacją.  Musieliśmy skierować do sądu 41 wniosków o ukaranie świadków karą porządkową.  11 wniosków o zatrzymanie I przymusowe doprowadzenie. 

3 wnioski o uchylenie immunitetów.  2 wnioski dotyczące immunitetów europosłów, Mariusza Wąsi, Mariusza Kamińskiego I Macieja Wąsika.  Sądy świadkom, którzy nie stawiali się na posiedzeniach komisji, wymierzyli łączną karę prawie pięćdziesięciu 1000 złotych.  Chcę w tym miejscu powiedzieć, że w mojej ocenie jednym z najtrwalszych dorobków tej komisji jest jej staranie o odtajnienie dokumentu.  Dokumentów, które przez lata chowały się za klauzulami. 

06:50 - 11:32

Witold Zembaczyński

Jest to między innymi wystąpienie pokontrolne Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Są to dokumenty kontrwywiadu wojskowego. Są pisma szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Są to raporty techniczne I projekt umowy na zakup Pegasusa. Korespondencje między Centralnym Biurem Antykorupcyjnym a dysponentem tego narzędzia I jej producentem izraelską firmą NSO.

Pegasus to oprogramowanie szpiegowskie, izraelskiej firmy należącej do grupy NSO. Po przełamaniu zabezpieczeń każdy telefon komórkowy nie był już tajemnicą. Często bez żadnej działalności ze strony ofiary. Taki dostęp, przełamany dostęp dawał możliwość zaglądania do wiadomości, zdjęć, kontaktów, lokalizacji, do uruchamiania mikrofonu I kamery, a także do danych z dowolnie odległej przeszłości. To nie był podsłuch, to było przejęcie życia osób inwigilowanych.

Komisja ustaliła rzecz, którą poprzednia władza przez lata ukrywała. Państwo polskie nigdy nie miało pełnej kontroli nad systemem. Pegasus nie działał lokalnie w serwerowni CBA. Działał przez sieć anonimizującą producenta oprogramowania rozmieszczoną w różnych miejscach świata, przez którą przechodziły pobierane dane z telefonów polskich obywateli. Biegły powołany przez komisję powiedział wprost, kto ma władzę nad siecią anonimizującą, ma władzę nad danymi.

Komisja w 2000 dwudziestym czwartym roku, dokładnie dwudziestego czwartego maja, wystąpiła do prokuratura, do prokuratury krajowej, do zespołu śledczego o wykonanie oględzin systemu znajdującego się w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Na ostatniej prostej otrzymaliśmy dokumenty po wykonaniu opinii przez Biuro Badań Kryminalistycznych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Biegli powołani zostali na wniosek prokuratury krajowej przez zespół 3.. Część tej opinii, ponieważ wykonana jest ona w klauzuli ściśle tajne, decyzją Prokuratora Generalnego została odtajniona. Całość tej opinii została przekazana komisji.

My dzisiaj państwu powiemy o tym, co jest w odtajnionej części tej opinii. Szanowni państwo, niektóre elementy systemu PKZUS, część infrastruktury anonimizującej, znajdowały się pod kontrolą NSO, grup izraelskiej

Firmy, co oznacza, że strona polska nie miała kontroli nad elementami znajdującymi się poza siedzibą CBA. CBA nie posiadało między innymi haseł dostępu do części kont z uprawnieniami administracyjnymi, co oznaczało, że nie mogło pełnić kontroli nad elementami systemu znajdującymi się wewnątrz siedziby CBA. Kontrolę spowodował producent tego oprogramowania. Moduł serwera odpowiedzialnego za infekowanie urządzeń osób będących w zainteresowaniu służb był pod wyłączną kontrolą producenta. Dane pobierane z przez system Pegasus opuszczały terytorium Polski.

Używano zagranicznych adresów IP. Producent po, Pegasusa miał możliwość dostępu do materiałów z kontroli operacyjnej realizowanej przez polskie służby. Kiedy system potrzebował wsparcia technicznego ze strony producenta poprzez usuwanie błędów, Nie przerywano kontroli operacyjnej, które były realizowane. To samo działo się w momencie aktualizacji systemu. Producent oprogramowania, izraelska firma NSO Group, miała pełen dostęp do danych pozyskiwanych przy wykorzystaniu przy realizacji kontroli operacyjnej.

11:32 - 12:32

Magdalena Sroka

Nie była to wiedza tajemna dla służb. Już na początku 2000 siedemnastego roku szef ABW ostrzegał, że zakup tego systemu grozi ujawnieniem zainteresowań operacyjnych. Służba kontrwywiadu wojskowego w 2000 siedemnastym roku odmówiła udziału w zakupie, wskazując na ryzyko uprawnienia przepływu danych. A w 2000 dziewiętnastym roku, już używając systemu, pisała do podległych sobie jednostek, że nie da się wykluczyć zapoznania z przesyłanymi danymi przez producenta izraelską firmę. Mówimy więc jasno, dane polskich sędziów, prokuratorów, adwokatów, samorządowców, polityków, polityków opozycji, były w rękach zagranicznej firmy.

12:34 - 13:16

Witold Zembaczyński

Decyzje o tym I kontrolę nad tym nie sprawował, nabyła z Warszawy, tylko z Izraela. Był jeszcze 1 dowód na to, kto tak naprawdę był gospodarzem systemu. Producent miał techniczną możliwość odcięcia służb od systemu. Według ustaleń komisji licencja została odebrana. I ponowna informacja, która dyskredytuje dzisiaj polityków opowiadających o tym, że gdyby był system, nie wiadomo jak można by było walczyć z terrorystami.

13:17 - 13:50

Magdalena Sroka

Otóż w 2000 dwudziestym drugim roku ta licencja została odebrana. Polska Służba Specjalna została pozbawiona narzędzia operacyjnego decyzją zagranicznej korporacji. I to jest definicja utraty suwerenności operacyjnej za czasów rządu PiS-u. Teraz szybko, jak kupiono Pegasusa? Kto doprowadził do jego zakupu?

13:50 - 15:23

Witold Zembaczyński

Odpowiedź komisji jest jednoznaczna. Decyzja polityczna zapadła na styku Ministerstwa Sprawiedliwości, gdzie ministrem był wówczas Zbigniew Ziobro oraz pionu służb specjalnych nadzorowanych przez Mariusza Kamińskiego I Macieja Wąsika. Zbigniew Ziobro sam przedstawił się tutaj na posiedzeniu komisji podczas przesłuchania, że jest inicjatorem zakupu systemu. Szef CBA Ernest Bada piętnastego września 2000 siedemnastego roku zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości o pieniądze na zakup techniki specjalnej. Jarosław Kaczyński zeznał, że o zakupie rozmawiał, choć szczegółów nie pamiętał.

Szanowni państwo, Ile kosztował Pegasus? To jest pytanie, które wszyscy zadali, zadajemy sobie od samego początku naszej pracy. Do tej pory mówiliśmy o dwudziestu pięciu milionach, które z Funduszu Sprawiedliwości przekazane zostały do Centralnego Biura Antykorupcyjnego. To nie jest jednak całość kosztów poniesionych przez państwo polskie. 33.4 miliona, tyle zapłacono za zakup systemu Pegasus.

15:25 - 18:05

Magdalena Sroka

Ponad 8000000 była procentem, które trafiło do firmy pośredniczącej w zakupie. To było wynagrodzenie pośrednika. To nie jest jednak całość kosztów, które ponieśliśmy jako państwo. Za eksploatację tego systemu również płaciliśmy. Łączny koszt przedstawiony jest w niejawnej części raportu.

Jest on co najmniej o kolejną tą sumę wyższy. To był dopiero początek rachunku, ten który zapłaciliśmy na samym początku. Licencja Pegasusa to pakiet celów, które można inwigilować jednocześnie I pakiet ten trzeba odnawiać. System z systemu korzystało poza Centralnym Biurem Antykorupcyjnym, także Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego I Służba Kontrwywiadu Wojskowego, również policja. Jednak te 2 służby specjalne również partycypowały w kosztach jego utrzymania.

Były szef SKW pytany przed komisją, czy jego służba płaciła około dwóch 1000000 złotych co pół roku, łącznie około jedenastu 1000000, odmówił podania kwoty, ale powiedział, można powiedzieć, że 11000000 to nie jest duży koszt. Mogę powiedzieć jasno, łączny rachunek zakupu I utrzymania, administrowania I przedłużania licencji, który w końcu, którą w końcu wyłączono w 2000 dwudziestym roku, drugim roku jest zdecydowanie wyższy. Prokuratura krajowa kierowana przez Bogdana Święczkowskiego kupiła system Pegasus, system Hermes. Ten system łącznie kosztował nasze państwo 15000000 złotych. Bez przetargu, bez analizy potrzeb, bez testów.

O tym będziemy mówić w dalszej części, prezentując poszczególne rozdziały. System ten pracował bez akredytacji. O tym również wspominaliśmy państwu podczas pracy naszej komisji. Jest w tej sprawie 1 fakt, który sam w sobie przesądza o nielegalności tego systemu od samego początku jego zakupu. System, który miał przetwarzać informacje niejawne, musi mieć akredytację bezpieczeństwa teleinformatycznego wydaną przez odpowiednią służbę.

18:05 - 18:44

Witold Zembaczyński

W tym przypadku tą służbą była Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Pegasus takiej akredytacji nigdy nie uzyskał. CBA nigdy nie wystąpiło do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o przeprowadzenie takiej akredytacji. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, organ właściwy w tej sprawie, powiedział to wprost w odtajnionym na wniosek komisji, pokontrolnym z dziewiętnastego marca 2000 dwudziestego piątego roku. System zorganizowany I wykorzystany do pozyskiwania informacji z kontroli operacyjnej wymagał uprzedniej akredytacji.

18:45 - 19:33

Magdalena Sroka

Celem systemu, cel, ewentualny system znajdował się w strefach ochronnych CBA, więc żaden wyjątek od ustawy nie miał zastosowania. Wykorzystanie systemu bez akredytacji wiązało się z naruszeniem artykułu czterdziestego ósmego ustawy o ochronie informacji niejawnej. Taki sam wniosek sformułowała Komisja Senacka. Oznacza to, że przez cały okres eksploatacji, od 2000 siedemnastego roku, Pegasus działał poza ustanowionym systemem bezpieczeństwa państwa. Każdy szef służby, który dopuścił do użytkowania I każdy minister, który o tym wiedział, nie dopełnił obowiązku, za które ustawa przewiduje odpowiedzialność karną.

19:34 - 20:01

Witold Zembaczyński

Nowelizacja tych przepisów w 2000 dwudziestym roku wprowadzona przy okazji uchwały ustawy o obronie ojczyzny nie legalizował czynności podjętych przed uchwaleniem. Prawo ocenia się według stanu z chwili czynu. Kolejną kwestią, którą chciałam poruszyć to kwestia sądów I wyrażania zgód

20:00 - 20:24

Magdalena Sroka

Na kontrolę operacyjną. Sądy były wprowadzane w błąd. Obrońcy Pogazusa powtarzają 1 zdanie, na każdą kontrolę operacyjną była zgoda sądu. Komisja zbadała, co ta zgoda sądu była warta. Przesłuchani sędziowie Sądu Okręgowego w Warszawie I Sądu Apelacyjnego zeznali zgodnie.

20:24 - 21:15

Witold Zembaczyński

Nikt ich nigdy nie poinformował, że za wnioskiem o kontrolę operacyjną stoją narzędzia, które przejmują cały telefon, sięgają po dane sprzed lat. O Pegasusie dowiedzieli się z mediów, tak jak wszyscy obywatele. Sędzia sądu okręgowego ujawnił I ujął to w ten sposób, na tym etapie działamy w zaufaniu do tego, co nam służby przedstawią. Służby nie informowały o tym, jakiego narzędzia użyją do realizacji kontroli operacyjnej. We wrześniu 2000 siedemnastego roku, dokładnie wtedy, gdy kupiono Pegasusa, odwołano przed upływem kadencji kierownictwo sądu okręgowego w Warszawie.

21:15 - 21:53

Magdalena Sroka

Sądy, które rozpoznają wnioski o kontrolę operacyjną I zastąpiono tych sędziów nominatami Zbigniewa Ziobro. Od tego momentu to prezes I wiceprezes z nominacji ministra dekretowali wnioski trafiające do kancelarii tajnej sądów. Mówiono nam, szanowni państwo, że Pegasus ma służyć do walki ze szpiegami I terrorystami. Komisja ustaliła, że to był mit. Mit powtarzany przez polityków ówczesnej władzy.

21:53 - 22:56

Witold Zembaczyński

Po 1. System nie mógł działać wobec numerów zarejestrowanych w Rosji, Chinach, Korei Północnej, Izraelu czy Białorusi. Agent ulegał samozniszczeniu. Narzędzie do walki z obecną, z obcą agenturą, które z założenia nie działa wobec państw, z których ta agentura pochodzi. Po 2.

I przede wszystkim, nie takie były cele. Celami byli politycy ówczesnej władzy. Przypadek pana Krzysztofa Brejzy, obecnego europosła, jest takim przypadkiem, który przeanalizowaliśmy podczas posiedzeń komisji. O tym powiemy dalej w szczegółach tego dzisiejszego posiedzenia. Szanowni państwo, sprawa Pegasusa nie jest sprawą technologii.

22:56 - 23:49

Magdalena Sroka

Jest sprawą o tym, czy w Polsce władza może sięgać po najpotężniejsze narzędzie inwigilacji, zapłacić za nie pieniędzmi, które powinny trafić do ofiar przestępstw, uruchomić je nielegalnie, oszukać sąd I użyć przeciwko własnym obywatelom tylko dlatego, że ośmielili się ich krytykować? Przez 8 lat odpowiedź brzmiała tak. Stanowisko komisji jest wyrazem przekonania, że odpowiedź musi brzmieć nigdy więcej. W tej chwili, zanim przejdziemy jeszcze do omawiania konkretnych rozdziałów naszego raportu, który w części jawnej liczy 370 stron, oddam głos pani wiceprzewodniczącej. Bardzo proszę Joanna Kluś-Grosławska.

23:49 - 26:41

Joanna Kluzik-Rostkowska

Dziękuję bardzo pani przewodnicząca. Proszę państwa, 1 z pytań, które zadawaliśmy się w czasie tych dwóch I pół roku pracy, było to, było pytanie, czy system był bezpieczny, czy czy w całości znajdował się w rękach polskich. Zarówno zeznania świadków, jak I dokumenty stawiały bardzo duży znak zapytania nad tym pytaniem, łącznie z tym, sami agenci zarówno Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, jak I służby kontrwywiadu wojskowego w swoich wewnętrznych pismach pisali, że należy mieć na uwadze to, że producent oprogramowania może mieć dostęp do danych. Kropkę nad I postanowiło, postawiło Biuro Badań Kryminalistycznych Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Tu mamy te dokumenty, one wpłynęły do nas dziewiątego października, czyli w ostatni piątek.

Z tym że same dokumenty, choć są jawne, nie są publiczne, w związku z tym my nie możemy państwu cytować tego dokumentu, możemy państwu opowiedzieć, co co w tym dokumencie jest napisane, dlatego że te dokumenty jawne, ale nie niepubliczne są częścią postępowania prokuratorskiego. Więc tak krótko, żebyście sobie państwo zdawali sprawę z tego, czym rozmawiamy. Na czym polegała funkcjonalność systemu Pegasus? Między innymi na dostępie do wiadomości SMS-ów treści wiadomości z komunikatorów internetowych, treści e-mailowych, w tym łącznie z treściami wysyłanymi I otrzymanymi przed datą rozpoczęcia o kontroli operacyjnej, historii połączeń, treści rozmów telefonicznych prowadzonych w czasie rzeczywistym przez użytkownika urządzenia końcowego, danych lokalizacyjnych, w tym informacji pochodzących z GPS-a, list kontaktów I wpisów w kalendarzu, historii odwiedzanych stron internetowych, treści rozmów z otoczenia w czasie rzeczywistym, w którym znajdowało się urządzenie końcowe za pośrednictwem budowanego w nim mikrofonu, Obrazów utrwalanych w czasie rzeczywistym za pośrednictwem wbudowanych w urządzenie końcowe kamer. I proszę państwa, z analizy ABW wynika, że moduł serwera odpowiedzialnego za infekowanie urządzeń osób będących w zainteresowaniu służb był pod wyłączną kontrolą producenta, czyli izraelską firmą NSO.

To znaczy, że telefon ofiary, z którego można było pobrać to wszystko, co przeczytałam przed chwilą, był w pełni pod kontrolą izraelskiej firmy NSO Group. Więcej, będę mówiła na temat akredytacji, a właściwie jej braku. Dziękuję bardzo.

26:46 - 26:53

Speaker 4

Bardzo proszę, a teraz do kolejnego punktu przejdzie wiceprzewodniczący pan Tomasz Trela.

26:53 - 27:11

Tomasz Trela

Bardzo dziękuję pani przewodnicząca. Szanowni państwo, mam dzisiaj możliwość przedstawić rozdział 1. Raportu końcowego Komisji Śledczej, który odpowiada na 1 z najważniejszych pytań. Jak to się stało, że polskie państwo kupiło cyberbroń I ułożyło jej przeciwko własnym obywatelom? Rozdział 1.

27:11 - 40:43

Speaker 7

Dowodzi, że zakup Pegasusa od samego początku opierał się na potrójnym złamaniu prawa, nielegalnym finansowaniu, wprowadzeniu w błąd organów państwa oraz zignorowaniu ostrzeżeń własnych służb I prawników. Po 1., kto za tym stał? Z ustaleń komisji oraz zeznań złożonych przez świadków zaproszonych, wezwanych przez komisję pod rygorem odpowiedzialności karnej wynika jasno. Po 1. Zbigniew Ziobro.

Sam przed Komisją Śledczą, jak państwo pamiętacie, dobrowolnie się nie stawił. Trzeba było zastosować środki przymusowe, zatrzymać I doprowadzić na posiedzenie komisji. Sam przed komisją zadeklarował. Ja byłem inicjatorem zakupu tego systemu. To on zadeklarował wyłożenie pieniędzy z Funduszu Sprawiedliwości.

Komisja wskazała go jako głównego inicjatora I dysponenta politycznego całego przedsięwzięcia. To on podjął kluczową decyzję o zaangażowaniu środków Funduszu Sprawiedliwości na cel niezgodny z jego ustawowym przeznaczeniem, tworząc warunki do realizacji transakcji, mimo świadomości, wątpliwości prawnych zgłaszanych przez urzędników. Jak państwo wszyscy wiecie, Zbigniew Ziobro po tym przesłuchaniu w niedalekiej przyszłości uciekł z Polski najpierw do Budapeszu, a teraz zadekował się w Stanach Zjednoczonych. Po 2., Mariusz Kamiński był politycznym organizatorem zakupu Pegasusa. Kluczowe, kuluarowe ustalenia między Ziobrą a Kamińskim zapadły na przełomie 2000 szesnastego I 2000 siedemnastego roku w kancelarii premiera na półpiętrze budynku kancelarii prezesa Rady Ministrów.

To tam zdecydowano, że oprogramowanie trafi do Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Pełnił funkcję integratora procesu na poziomie operacyjnym I politycznym, łączył zapotrzebowanie techniczne służb z działaniami Ministerstwa Sprawiedliwości, nadzorując formalne wdrożenie systemu w strukturach Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Po 3. Michał Woś, podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości. Odpowiadał za techniczną I urzędniczą stronę przekazania środków.

Podpisywał kluczowe dokumenty I umowy z Centralnym Biurem Antykorupcyjnym na polecenie Zbigniewa Ziobry, realizując transfer pieniędzy z Funduszu Sprawiedliwości do Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Po 4. Jarosław Kaczyński przed komisją potwierdził, że wiedział o planach zakupu urządzenia od Mariusza Kamińskiego I Zbigniewa Ziobry jeszcze przed finalizacją transakcji. W przestrzeni publicznej stworzono narrację o konieczności walki z groźną przestępczością I terroryzmem. Raport dowodzi jednak, że argument ten był jedynie pretekstem do pozyskania narzędzia o nieograniczonej ingerencji w prywatność obywateli, w tym polityków opozycyjnych wobec władzy zjednoczonej

Prawicy, sędziów, którzy sprzeciwiali się PiS-owskiemu we sprawił, łamaniu praworządności I deformacji wymiaru sprawiedliwości oraz innym osobom życia publicznego, którzy poprzez swoje działania byli solą wokół ówczesnej władzy. Sprzeciw służb, wszyscy wiedzieli o ryzyku. Zanim doszło do transakcji, zrobiono przegląd służb. Sondowano, jak służby zareagują na zakup systemu operacyjnego I czy będą je wykorzystywać w swoich czynnościach. Efekt, wszystkie kluczowe instytucje zgłaszały sprzeciw lub poważne obawy.

Po 1., biuro prawne Komendy Głównej Policji. W opinii z dwudziestego dziewiątego marca 2000 siedemnastego roku autorstwa radcy prawnego Dariusza Matejskiego, Odpowiednia sygnatura jednoznacznie wskazało, że aktualnym, w aktualnym stanie prawnym policja nie może kupić ani stosować oprogramowania przełamującego zabezpieczenia urządzeń końcowych I zasysającego z przeszłości. Policja wycofała się z zakupu. Po 2., szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego profesor Piotr Pogonowski w piśmie z dnia piętnastego lutego 2000 siedemnastego roku, odpowiednia sygnatura, uznał ofertę zakupu Pegasusa za dyskwalifikującą ze względu na ryzyko dekonspiracji zainteresowań operacyjnych oraz wysokie koszty. Po 3., służba kontrwywiadu wojskowego.

Stanowczo odmówiła udziału w zakupie. Wewnętrzny dokument służby kontrwywiadu wojskowego ostrzegał wprost, wykorzystywany system nie wyklucza możliwości zapoznania się z przesyłanymi danymi przez producenta oprogramowania, czyli izraelską firmę NSO Group. O tym delikatnie na razie wspomniała pani przewodnicząca Joanna Kluzik-Rostkowska. Po 4., wątpliwości pojawiły się wewnątrz samego Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Radca prawny Centralnego Biura Antykorupcyjnego doktor Bartłomiej Karasiewicz w opinii z dnia dziesiątego kwietnia 2000 siedemnastego roku ostrzegał, że ustawodawstwo nie daje Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu podstaw do stosowania takiego oprogramowania bez uprzedniej zmiany ustawy.

Mimo tych ostrzeżeń, decydenci nie zmienili prawa w Sejmie, lecz postanowili ominąć przepisy za pomocą naciąganych interpretacji prawnych. Prokuratura, prokuratury krajowej. Dużą rolę odegrał w tym Bogdan Święczkowski. W dniu dwudziestego ósmego lipca 2000 siedemnastego roku prokurator krajowy skierował pismo do policji, odpowiednia sygnatura, w którym wydał samowolną interpretację, iż iż dopuszczalne jest prowadzenie przez policję kontroli operacyjnej w zakresie treści korespondencji przesyłanej za pośrednictwem komunikatorów internetowych z użyciem oprogramowania instalowanego na platformach systemowych urządzenia użytkownika komunikatora. Materiały komisji ujawniły istnienie silnej, odgórnej presji instytucjonalnej na wdrożenie rozwiązania umożliwiającego służbom dostęp do komunikacji prowadzonej za pośrednictwem komunikatorów szyfrowanych, mimo braku akredytacji oraz poważnych zastrzeżeń prawników I prawnych I finansowych.

Ostatecznie Centralne Biuro Antykorupcyjne kupiło Pegasusa od izraelskiej spółki NSO Group I udostępniło go innym służbom wre wbrew jednoznacznym opiniom policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, służbie kontrwywiadu wojskowego oraz własnego radcy prawnego. Mechanizm finansowy. Najbardziej bulwersujący jest mechanizm sfinansowania zakupu. Sfinansowanie służby specjalnej z funduszu przeznaczego przeznaczonego z mocy prawa dla ofiar przestępstw, wymagało stworzenia pozorów legalności, tak aby na papierze się zgadzało. Krok 1., przeprowadzono nowelizację kodeksu karnego wykonawczego, weszła w życie dwunastego sierpnia 2000 siedemnastego roku.

Rządzącym udało się uchwalić zmianę artykułu 43 3 KKW, w której rozszerzono ustawowy katalog zadań Funduszu Sprawiedliwości. Do dotychczasowych celów, pomost pokrzywdzonym oraz pomost postpenitencjarną, dopisano ogólne zdanie, przeciwdziałanie przestępczości I jej wykrywanie. Ponadto wprowadzono przepis pozwalający przekazywać środki z funduszu jednostkom sektora finansów publicznych poza standardowymi procedurami konkursowymi. Krok 2., zmieniono rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości, które weszło w życie dwudziestego września 2000 siedemnastego roku. Minister Sprawiedliwości wydał nowe rozporządzenie wykonawcze, które dało mu prawo powierzenia środków z Funduszu Sprawiedliwości bez ogłaszania programu I bez otwartego naboru wniosków.

Krok 3., Centralne Biuro Antykorupcyjne złożyło formalny wniosek w dniu piętnastego września 2000 siedemnastego roku, powołując się na nowo wprowadzony artykuł 43 paragraf 8 punkt 1 c KKW, szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego Ernest Baida skierował do Ministra Sprawiedliwości pismo z prośbą o przekazanie dwudziestu pięciu 1000000 złotych na zakup środków techniki specjalnej służących do wykrywania I zapobiegania przestępczości. Zgodnie z artykułem 4 ustęp 1 ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym oraz przepisami o finansach publicznych, działalność I zakup środków techniki operacyjnej dla służby specjalnych mogą być finansowane wyłącznie z budżetu państwa, z funduszu operacyjnego danej służby. Finansowanie zakupu ze środków funduszu sprawiedliwości, którego ustawowym celem jest pomoc ofiarom przestępstw, było całkowicie nielegalne. Aby ukryć ten fakt, urzędnicy Ministerstwa Sprawiedliwości dopuścili się celowej dezinformacji. Wprowadzono w błąd wiceminister finansów Teresę Czerwińską, zatajając przed nią rzeczywisty cel przesunięcia dwudziestu pięciu 1000000 złotych w planie finansowym Funduszu Sprawiedliwości.

Sejmowa Komisja Finansów Publicznych również została wprowadzona w błąd. Pan minister Woś skierował w dniu czternastego września 2000 siedemnastego roku, a zatem dzień przed pismem szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego do Ministerstwa Sprawiedliwości. To są bardzo ważne koincydencja tych dat. Pismo o odpowiedniej sygnaturze z adnotacją, bardzo pilne, do podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów Teresy Czerwińskiej. Pismo dotyczyło wniosku o zmianę planu finansowego Funduszu Sprawiedliwości, wpisując 25000000 złotych pod hasłem inne działania służące zapobieganiu przestępczości.

Ukryto, że pieniądze trafią do Centralnego Biura Antykorupcyjnego na Pegasusa. Dokonano zakupu pomimo faktu, że inne formacje, w tym policja oraz inne służby specjalne wydały negatywne opinie na temat tego oprogramowania, wskazując na niebezpieczeństwo jego stosowania. Ujawnienie zakupu. Żeby ukryć transakcje w proces zakupu, włączono prywatnego pośrednika, spółkę Matik, jako pośrednika handlowego pomiędzy Centralnym Biurem Antykorupcyjnym a Luksemburską firmą, ramię handlowe NSO Group. Matik płacił firmie cyber po otrzymaniu środków od Centralnego Biura Antykorupcyjnego, które z kolei pochodziły z dotacji z Funduszu Sprawiedliwości.

Dochodzimy do momentu, w którym cały misterny, tkany mechanizm ukrywania zakupu Pegasusa legł w gruzach. Gdyby nie wnikliwość kontrolerów Najwyższej Izby Kontroli w 2000 osiemnastym roku, opinia publiczna mogłaby się nigdy nie dowiedzieć o zakupie tej cyberbroni. Warto podkreślić jeszcze raz, w żadnym dokumencie finansowym w sprawozdaniu ani na fakturach nie pojawiła się nazwa Pegasus, ani nazwa producenta NSO Group. Transakcję ukryto pod opisem zakup środków techniki specjalnej służącej do wykrywania I zapobiegania przestępczości. W dalszych częściach raportu będziemy wykazywać, do czego służył tak naprawdę Pegasus I do czego służyła ta broń.

Wpadli jednak we własną pułapkę, mówię o rządzących z ówczesnego czasu. Tak jak wspomniałem, zgodnie z artykułem czwartym ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, zakupy sprzętu operacyjnego Biura mogą być finansowane wyłącznie z budżetu państwa oraz z niejawnego Funduszu Operacyjnego. Chcąc ominąć ten wymóg I sięgnąć po pieniądze z Funduszu Sprawiedliwości, Ministerstwo Sprawiedliwości przelało 25000000 złotych z Funduszu Celowego. Ponieważ jednak finanse Funduszu Sprawiedliwości są z mocy prawa jawne, dokumenty przelewu do Centralnego Biura Antykorupcyjnego były ogólnodostępne. Każdy obywatel mógł do nich dotrzeć w trybie dostępu do informacji publicznej.

Najwyższa Izba Kontroli pod kierownictwem Krzysztofa Kwiatkowskiego zakwestionowała 10:10 transfer jako złamanie ustawy o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym I ustawy o finansach publicznych. Wskazano też na kuriozalną konstrukcję prawną. Minister sprawiedliwości, szef CBA zawarli porozumienie reprezentując ten sam skarb państwa. Była to niedopuszczalna umowa skarbu państwa z samym sobą. Co stało się po wykryciu tej bezprawnej transakcji?

Osiemnastego lipca 2000 osiemnastego roku, najwyższa izba kontroli złożyła formalnie zawiadomienie o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych przeciwko wiceministrowi Michałowi Włosiowi za nielegalnie przekazane pieniądze oraz szefowej, oraz szefowi Centralnego Biura Antykorupcyjnego Ernestowi Beidzie za ich przyjęcie. Po pierwszej odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego przez Rzecznika niż niższej instancji, najwyższa izba kontroli złożyła zażalenie do Głównego Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych. Ostatecznie decyzjami z dnia czternastego września 2000 dwudziestego roku, ówczesny Rzecznik Dyscypliny Finansów Publicznych Piotr Patkowski, nie bez znaczenia jest to, że to 1 z bliższych współpracowników ówczesnego premiera Mateusza

Morawieckiego, a późniejszy wiceminister finansów wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu pan Patkowski stwierdził, że przepisy zostały naruszone, a wykorzystanie środków z Funduszu Sprawiedliwość na rzecz CBA było działaniem bezprawnym. Mimo to umorzył sprawę, twierdząc, że wydatkowanie dwudziestu pięciu 1000000 złotych miało charakter znikomej szkodliwości dla finansów publicznych, bo wydatek był rzekomo celowy. Było to zalegalizowanie bezprawia I przyzwolenie na to, by urzędnicy mogli swobodnie wyprowadzać 1000000 złotych poza ramy budżetowe I na tym ten 1. Rozdział pani przewodnicząca pozwoli, że zakończy.

Dziękuję bardzo.

40:43 - 40:49

Speaker 8

Dziękuję. Kolejny rozdział przedstawi pan poseł Witold Semanczyński. Bardzo proszę.

40:49 - 49:59

Witold Zembaczyński

Szanowna pani przewodnicząca, wysoka komisjo, szanowni państwo. Przypadło mi przedstawienie rozdziału drugiego, który odpowiada na pytanie pozornie proste.

Jak technicznie doszło do zakupu Gazusa? Kto, z kim rozmawiał? Co było priorytetem? Na jakich warunkach państwo polskie kupiło najbardziej inwazyjne narzędzie inwigilacji w swojej historii? Nie będę państwu opowiadał swoich opinii.

Będę cytował dokumenty, bo komisja zabezpieczyła korespondencję mailową między Centralnym Biurem Antykorupcyjnym, Polską Spółką Pośredniczącą I Izraelskim Producentem. Ta korespondencja jest w aktach pod kryptonimem, który ktoś CBA wymyślił z poczuciem humoru, drodzy państwo. Nosi tytuł drużyna pierścienia. I ta korespondencja mówi w raporcie więcej niż jakiekolwiek zeznania. Zacznijmy od tego.

To był wymóg chwili. Zacznijmy od początku. Komisja przesłuchała byłego szefa służby kontrwywiadu wojskowego Piotra Bączka. Zeznał, że po objęciu funkcji w 2000 piętnastym roku dowiedział się, cytuję, że polskie służby nie posiadają takich systemów, nie posiadają takich możliwości monitorowania połączeń teleinformatycznych przez komunikatory internetowe. Rozważał polskie rozwiązanie, ale sam powiedział, cytuję, to był wymóg chwili.

Tak jak któryś ze świadków, któraś osoba mówiła, nie można było czekać. Pozyskanie takiego systemu własnymi krajowymi środkami to jest kwestia, wtedy było 4, 5 lat. Zapamiętajmy te 2 słowa, nie można było czekać, bo pośpiech będzie czerwoną nicią całej tej opowieści. CBA I policja powołały zespół dotyczący oceny ofert. Minister Michał Woś zeznał przed komisją.

Za zakup odpowiadało CBA. Było rozpoznanie I ten zespół wyłonił, zdaje się, że ten zespół 7 firm. Wybrano Pegasusa, który jak powiedział Woś, uważa się za najlepszy z możliwych. Jakie były inne oferty? Tego się publicznie państwo nie dowiedzą.

Prezes spółki MATIC Aleksander Goszczycki odmówił podania nas innych oferentów w jawnej części przesłuchania. Praga, czerwiec 2000 szesnastego roku. Tam zaczyna się ta historia. Według ustaleń komisji 1. Kontakt polskiego pośrednika z producentem miał miejsce najprawdopodobniej między siódmym a dziewiątym czerwca 2000 szesnastego roku na targach ISSS World Europe w Pradze.

Proszę zapamiętać te targi, wrócimy do nich, gdy będę mówił o Hermesie w ósmym rozdziale. Producent to izraelska NSO Group, założona w 2000 dziesiątym roku. Jak czytamy w raporcie, ze względu na to, że Pegasus jest jest technologią podwójnego zastosowania I jego sprzedaż wymaga każdorazowej zgody eksportowej izraelskiego ministerstwa obrony. Tu już widzimy 1. Problem, To, czym I w jakich warunkach polskie służby będą używały Pegasusa, decydował o tym rząd obcego państwa.

Sprzedaż szła przez luksemburską spółkę Q Cyber Technologies. Komisja przytacza tu ustalenia komisji Pega Parlamentu Europejskiego, która wskazała, że taka konstrukcja pokazuje, cytuję, w jaki sposób nieprzejrzyste struktury biznesowe w Luksemburgu umożliwiają przedsiębiorcom działanie w sekrecie przed opinią publiczną? Tu wykorzystano ten mechanizm. Matik, pojawia się oferta z własnej inicjatywy. W 2000 szesnastym roku spółka Matik podpisała z NSO umowę o współpracy I została jej wyłącznym przedstawicielem w Polsce.

Goszczycki zeznał przed Komisją dziewiętnastego lutego dwudziestego piątego roku. Na dzień dzisiejszy jesteśmy jedynym przedstawicielem NSO na rynek polski. I zeznał też coś ważnego. To Matics z własnej inicjatywy poszło do CBA z ofertą narzędzia NSO z Izraela. Bardziej zależy nam na czasie.

Teraz przejdźmy do korespondencji. Trzynastego września 2000 szesnastego roku. Funkcjonariusz CBA Krystian Dobrzyński pisze do wiceprezesa Matik, cytuję dosłownie, nie będę ukrywał, że bardziej zależy nam na czasie niż na IOS 10. Tym bardziej, że chwilka jeszcze minie, zanim system się przyjmie, a tego rodzaju zakupów też nie robi się na pniu. Szanowni państwo, przetłumaczmy to na język zwykłego obywatela.

Państwowa służba kupuje narzędzie warte dziesiątki 1000000 złotych I mówi, dostawcy, czas jest ważniejszy niż to, czy system działa na najnowszych telefonach. Ważniejszy niż jakość I prosi o listę pięćdziesięciu telefonów, na których system będzie testowany w polskich sieciach komórkowych. I tu pojawia się atak, atak bez kliknięcia. 10 dni później, dwudziestego trzeciego września 2000 szesnastego roku, ten sam funkcjonariusz pisze do Matic. Musi pan przyznać, że Q poszło trochę na łatwiznę, wypełniając część listy iPhone'ami.

Brak też jest informacji, na których modelach możemy przeprowadzić atak 0 click. Chcielibyśmy przynajmniej znać procent w całości. Atak 0 click. Proszę zwrócić uwagę na słowo, którym posługuje się państwowy urzędnik z CBA atak. Czym jest atak 0 click?

Raport wyjaśnia to bardzo precyzyjnie. To metoda, która cytuję, pozwalała na zainfekowanie urządzenia całkowicie w tle, bez wiedzy ofiary, bez konieczności klikania przez nią jak w jakiekolwiek odnośniki. Opiera się na lukach typu 0 day, czyli takich, o których jak czytamy w raporcie, nie wiedzą w momencie ataku nawet sami producenci telefonów oraz ich systemów operacyjnych, czyli tacy jak Apple czy Google. Raport podsumowuje. Dzięki temu inwigilacja była dla figuranta całkowicie niewidoczna I skuteczna niezależnie od jego ostrożności.

Niezależnie od ostrożności. Możesz nie klikać w żadne linki, możesz mieć najnowszy telefon, nie ma to znaczenia. W Polsce dość trudno jest kogoś zmusić do kliknięcia. Dlatego CBA tak bardzo za zależało na tej metodzie. I tu odpowiedź jest w mailu z drugiego listopada 2000 szesnastego roku od przedstawicielki NSO pani Anne Cmokun.

Cytuję, istnieje ogromna różnica między infekcją metodą zero-click a one-click. W Polsce dość trudno jest zmusić kogoś do kliknięcia w link w SMS-ie. Trzeba naprawdę dobrych relacji, aby to zaakceptować. Raport komentuje to tak, stwierdzenie wynikało ze świadomości, że polskie społeczeństwo, a w szczególności przestępcy czy osoby pełniące ważne funkcje publiczne, jest wyczulone na próby wyłudzeń. Osoby pełniące ważne funkcje publiczne, wysoka Komicjo, dziś już wiemy, czyje telefony narzędzi trafiło.

Szefa sztabu wyborczego opozycji, prokuratorki, sędziego, prezydenta miasta, dziennikarzy to nie byli ludzie, których można było łatwo namówić na kliknięcie w podejrzany link. Do nich trzeba było właśnie ataku 0 click. 25 celów za 6250000. W tym samym mailu, CBA podaje budżet. Cytuję, zdecydowaliśmy się skoncentrować na podstawowym, pojedynczym, pojedynczym systemie z dwudziestoma pięcioma celami na starcie.

Mamy więc 6.25 miliona do dyskusji. Raport wyjaśnia, co to oznacza. Kupując ten system, państwo polskie nie kupiło możliwości podsłuchiwania nieograniczonej liczby osób. Kupowało licencję na 25 telefonów inwigilowanych jednocześnie. Dobrzyński wskazał kwotę 6.25 miliona dolarów, jak czytamy jako twardy limit negocjacyjny.

A jeszcze wcześniej, dwudziestego października 2000 szesnastego roku, Dobrzyński rozważał w mailu do NSO 2 scenariusze. 1 system dla trzech agencji lub 3 niezależne systemy, ale kupiony za jednym zamachem. Drodzy państwo, już wtedy myślano o tym, żeby z jednego narzędzia korzystały różne służby. I tak też się stało, choć bez zachowania wymaganych procedur, o czym mówią inne rozdziały raportu. Broń na cudzej smyczy.

I teraz fragment, który uważam za za 1 z najważniejszych w całym rozdziale. Piętnastego lipca 2000 siedemnastego roku, przedstawicielka NSO pisze do CBA, cytuję. Zakazane kraje to te, w których agent ulegnie samo zniszczeniu, o ile pamiętam. Jest to dokładna lista, o której wspomniałam podczas spotkania. Izrael, Rosja, Korea Północna, Chiny I Iran.

I dalej proszę posłuchać tonu. Z jaśniejszej strony myślałem, że ulegnie on samozniszczeniu również w Syrii, ale z radością zobaczyłam, że to się zmieniło. Jeśli twój zainfekowany cel przybędzie do Syrii, system zostanie uśpiony. W Izraelu I Stanach Zjednoczonych infekcja w ogóle nie była możliwa. Szanowni państwo, przez lata słyszeliśmy od polityków PiS-u, że Pegasus był niezbędny do walki z rosyjskimi szpiegami, a producent czarno na białym zapisał, w Rosji agent ulega samozniszczeniu.

Rosja była na na liście krajów zakazanych. Raport wyciąga z tego wniosek, który przeczytam w całości. Oznacza to, że polskie służby specjalne nie posiadały pełnej autonomii w doborze

50:00 - 01:05:09

Witold Zembaczyński

A możliwości inwigilacyjne polskiego państwa były pośrednio uzależnione od warunków licencyjnych I polityki bezpieczeństwa rządu w Tel Awiwie. I co ważne, CBA o tym wiedziało. To sam Dobrzyński trzynastego lipca 2000 siedemnastego roku zwraca uwagę na listę krajów, w których transmisja jest zawieszona. Polskie służby miały, jak pisze komisja, pełną świadomość I szkupowały system, który posiada ograniczenia terytorialne, na które polska strona nie ma żadnego wpływu I mimo to kupiły Pegasusa. Pośrednik, który wrócił do gry.

Przejdźmy do roli pośrednika, bo tu historia robi się naprawdę ciekawa. W listopadzie 2000 szesnastego roku CBA postanawia rozmawiać z producentem bezpośrednio. Szesnastego listopada Dobrzyński pisze do NSO I do Matic, cytuję, rozważamy Matic jako odsprzedawcę systemu. Nie chcemy robić niczego za waszymi plecami, jednak na razie, dopóki nie zapadnie decyzja, będziemy się kontaktować bezpośrednio z Anną, z NSO. Zobowiązaliśmy ją również do tego, aby żadne ustalenia, które, którymi się wymieniamy, nie były przesyłane do innych stron, w tym do Matica.

Ale oczywiście Matic walczy o swoje miejsce. Już wcześniej, trzeciego listopada 2000 szesnastego roku, wiceprezes spółki wysyła do CBA długi mail pod tytułem Rola m I pisze w nim zdanie, które komisja nazywa punktem zwrotnym. Cytuję, realne kary finansowe na pewno będzie łatwiej wyegzekwować od nas jako podmiotu operującego w Polsce I posiadającego polskich właścicieli. Kary w umowie z NSO będą miały raczej charakter symboliczny I będą sformułowane jako zniżka od przyszłych przychodów raczej niż realna kara w rozumieniu naszej praktyki prawnej. Innymi słowy, z Izraelczykami nic nie wyegzekwujecie, a z nami jako Matikiem tak.

I ten argument zadziałał, bo już dwudziestego pierwszego czerwca 2000 siedemnastego roku CBA pisze do NSO. Miejmy nadzieję, że pod koniec dnia będziemy wiedzieli, czy możemy za to, co zaakceptować propozycję firmy Matik I pójść w tę stronę. Raport opisuje skutek. Matik przekonała CBA do swojego udziału, co skutkowało powierzeniem jej roli strony umowy oraz wypłacaniem wielomilionowej marży. Po co był pośrednik?

I tu zasadnicze pytanie. Jeśli pośrednik dostaje wielomilionową marżę, to co robi? Może instaluje system, może szkoli ludzi, może konfiguruje? Odpowiedź jest jednoznaczna, drodzy państwo. Cytuję.

Z dowodów zgromadzonych przez komisję wynika, że udział pośrednika w transakcji między CBA a NSO Group nie miał uzasadnienia technologicznego ani wdrożeniowego. Zgromadzona dokumentacja dowodzi, że instalacja oprogramowania, konfiguracja oraz szkolenia analityczne były dostarczane I realizowane bezpośrednio przez izraelskiego producenta. A co z tą obietnicą realnych kar I zabezpieczeń? Komisja ustaliła, że gwarancje bankowe weksel in blanco miały w praktyce charakter krótkoterminowy. Protokoły końcowego odbioru sporządzono na przełomie listopada I grudnia 2000 siedemnastego roku, zaledwie 2 miesiące po podpisaniu umowy I dalej, po formalnym odebraniu oprogramowania ciężar odpowiedzialności, Matik SAI rygory kluczowych zabezpieczeń wygasły.

Gdy później pojawił się problem z systemem, państwo polskie zostało pozbawione skutecznych instrumentów egzekwowania roszczeń. Wysoka Komisjo, obietnica brzmiała tak, dzięki nam będziecie bezpieczni, rzeczywistość była taka, zabezpieczenia wygasły po dwóch miesiącach, a marża została. 4 dni na umowę. Jak powstała sama umowa? Dwudziestego piątego września 2 siedemnastego, Goszczycki przy przesyła CBA polską wersję.

W załączeniu polska wersja umowy. Starałem się w miarę wiernie tutaj cytując, jeciedlić, zapiszę na naszej ostatniej wersji angielskiej, dostosowując w minimalnym stopniu, aby miała ona sens w polskiej praktyce prawnej. Dwudziestego ósmego września przysyła poprawki, pisze w załączeniu umowa po poprawkach, pracuje nad załącznikami. Następnego dnia dwudziestego dziewiątego września 2 17 CBA I Matik podpisują umowę n łamane przez 2 łamane przez 2017. 4 dni, 4 dni od polskiej wersji do podpisu.

Załączniki dopracowane dzień wcześniej. Proszę też zauważyć datę. To jest ten sam dzień, w którym Ministerstwo Sprawiedliwości zawiera z CBA umowę o przekazaniu dwudziestu pięciu 1000000 złotych z Funduszu Sprawiedliwości I o tym powiem w kolejnym wystąpieniu. Łańcuch pieniędzy. Jak płynęły pieniądze?

Raport opisuje to wprost, Matik płaciła luksemburskiej spółce Q Cyber po otrzymaniu środków od CBA, które z kolei pochodziły z dotacji Funduszu Sprawiedliwości, czyli pieniądze przeznaczone na pomoc ofiarą przestępstw trafiają do CBA, z CBA trafiają do polskiego pośrednika, a od polskiego pośrednika do Luksemburga. Faktury zaliczkowe, tutaj wymieniam kwotę, oszczędzę to państwu, o tym mówiła pani przewodnicząca. I to najgorsze, państwo nie było właścicielem. Co właściwie kupiło państwo PiS za te pieniądze? Sprzęt stał się własnością skarbu państwa, ale oprogramowanie już nie.

CBA dostało jedynie ograniczoną, niewyłączną, nieprzenaszalną licencję. Jak czytamy w raporcie, fizyczne kopie oprogramowania nie podlegały sprzedaży I pozostawały własnością dostawcy, a organom państwa zostały jedynie udostępnione do korzystania. I wreszcie wyłącznik dwudziestego pierwszego czerwca 2000 dwudziestego drugiego roku przed Komisją Parlamentu Europejskiego, Radca Prawny NSO Jame Gelfand zapytany o Polskę I Węgry powiedział, cytuję, kiedy zdefiniujemy klienta, który naruszy warunki użytkowania, jego konto zostaje usunięte. I tu polskie służby straciły możliwość nowych infekcji. Komisja ocenia to bardzo poważnie.

Cytuję, sam fakt, że podmiot zagraniczny dysponował technologią, możliwością technologiczną zablokowania polskim służbom dostępu do systemu, oznaczał bowiem istnienie zewnętrznego mechanizmu wpływu na dostępność operacyjną narzędzia, wykorzystywanego w działaniach państwowych. I dalej, taka konstrukcja uprawdopodobnia te zestawiano przez komisję o istotnym uzależnieniu operacyjnym polskich służb od woli podmiotu zagranicznego. Otoczenie służb, decyzje na półpiętrze. Wysoka komisja, umowa z Matic nie powstała w próżni. Powstała w określonym otoczeniu politycznym I służb specjalnych.

To otoczenie zasługuje na osobno bardzo surową ocenę. Zacznijmy od tego, gdzie zapadła decyzja o zakupie. Nie w trybie budżetowym, jak mówił przewodniczący Trela, nie w żadnej formalnej procedurze. Zbigniew Ziobrozeznał, że przełomowa rozmowa z ministrem koordynatorem Mariuszem Kamińskim odbyła się, jak czytamy w raporcie, na półpiętrze budynku kancelarii premiera w drodze na posiedzenie Rady Rumii, Rady Ministrów lub tuż po nim. Kamiński poskarżył się, że przeszkodą są brak pieniędzy Ministerstwa Finansów I brak wystarczających środków.

I wtedy jak ustaliła komisja podczas kuluarowych rozmów, Zbigniew Ziobro zadeklarował Mariuszowi Kamińskiemu pomoc w finansowaniu zakupu systemu Pegasus z pominięciem standardowej ścieżki budżetowej. Szanowni państwo, Ministerstwo Finansów nie zgadza się na wydatek, no to znajdziemy pieniądze gdzie indziej. Tak wyglądało zarządzanie służbami specjalnymi państwa PiS. Koordynator, który koordynował obejście prawa, taka była jego rola. Minister koordynator służb specjalnych to urząd, który ma pilnować, żeby służby działały legalnie.

Ty czas, tymczasem komisja ustaliła, że Mariusz Kamiński faktycznie koordynował proces zakupu oprogramowania zarówno pod względem politycznym, jak I organizacyjnym, pozostając ogniwem łączącym potrzeby operacyjne służb z decyzjami dotyczącymi zapewnienia finansowania. Dowód jest na piśmie. Wniosek szefa CB-a z piętnastego września 2000 siedemnastego roku o 25000000 złotych zaczyna się od słów, nawiązując do wcześniejszych ustaleń. A na dole jest rozdzielnik do wiadomości. Pan Kamiński, minister, członek Rady Ministrów, koordynator służb specjalnych, raport stwierdza.

Treść wniosku potwierdza zatem, że to Mariusz Kamiński wiedział o finansowaniu zakupu oprogramowania ze środków pochodzących z Funduszu I je koordynował. Czy Mariusz Kamiński chciał wyjaśnić to przed komisją? Nie. Raport odnotowuje, że mimo wielokrotnych zeznań do stawiennictwa przed komisją w celu złożenia zeznań, nie stawił się I nie skorzystał z możliwości odniesienia do ustaleń komisji. Człowiek, który przez 8 lat nadzorował polskie służby specjalne, nie stawił się, by wytłumaczyć przed Komisją Sejmową to, co uczynił.

Ale, a jego polityczny przełożony Jarosław Kaczyński zeznał, wiedziałem, że są próby zapobieżenia temu poprzez zakup odpowiednich urządzeń I są kłopoty ze sprawą finansowania tego zakupu, ale gdy zapytaliśmy świadka Kaczyńskiego o konkrety usłyszeliśmy, suma, cytuję tutaj, dwudziestu pięciu 1000000 złotych jest mi znana od niedawna I ja cały ten czas, cały ten okres pamiętam jakby pewną całość. Tak, odpowiedział na pytanie, czy Pegasosa kupiono raczej w dziewiętnastym, czy w dwudziestym roku. Kupiono go oczywiście w 2000 siedemnastym. Późniejszy wicepremier do spraw bezpieczeństwa nie pamięta, kiedy kupiono najbardziej inwazyjne narzędzie inwigilacji w swojej historii. Efekt domina, kolejne służby.

Kupiony w ten sposób system nie został w CBA. Zaczął się rozlewać na całe otoczenie służb. Służba kontrwywiadu wojskowego, ta sama, która w 2 siedemnastym odmówiła udziału od czerwca 2000 osiemnastego roku, zaczyna korzystać z po go z Pegasusa. Porozumienie z CBA podpisano dopiero piątego lipca 2000 dziewiętnastego. Raport o tym mówi.

Tym samym przez ponad rok SKW korzystała z systemu Pegasus bez oficjalnego porozumienia z CBA. A jak to porozumienie opiniowano? Prawnicy SKW nie wiedzieli, że chodzi o Pegasusa. Projekt, tu cytat, nie zawierał informacji pozwalających jednoznacznie

Że dotyczy on systemu Pegasus. Zakres ich uwag ograniczono. Biuro administracyjne SKW zostało zobowiązane do ograniczenia opinii wyłącznie do kwestii finansowania I proszę posłuchać. Osoby opiniujące projekt nie miały wiedzy o wcześniejszym, negatywnych rekomendacjach z 2000 siedemnastego roku. Kontrwywiad wojskowy płacił za to około 2000000 złotych co pół roku.

Pytany o około 11000000 złotych były szef SKW Maciej Materka, odpowiedział, nie płaciliśmy pustych kosztów. Tymczasem we własnych pismach SKW z 2000 dziewiętnastego roku stało, że system nie wyklucza możliwości zapoznawania się z przesyłanymi danymi przez producenta oprogramowania. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego przystępuje do systemu w październiku 2 osiemnastego roku. Ta sama bewą, który szef rok wcześniej uznał elementy tego systemu za dyskwalifikujące. W tej, w jednym z otajnionych dokumentów czytamy, że można było jednoznacznie wykluczyć, że właściwie nie można było jednoznacznie wykluczyć, że informacje o dedykacjach oraz uzyskanych danych mogą być znane producentowi systemu, firmie o kapitale izraelskim.

Wiedzieli o tym I korzystali z tego. Policja w 2 siedemnastym miała jasną opinię. Nie wolno z Pegasusem w 2 dwudziestym, zamawia nową. Raport opisuje, jak to się wydarzyło. Przygotowano bez analizy wcześniejszych opinii z 2000 siedemnastego roku, a także bez pełnej wiedzy o funkcjonalności systemu, jej autorka zeznała.

Nie analizowałem kwestii bezpieczeństwa systemu czy jego akredytacji, zakładając, że jeżeli dane narzędzie ma być stosowane, to spełnia wszystkie warunki. A co się zmieniło w prawie między siedemnastym a 2000 dwudziestym roku? Policjant Tomasz Książkiewicz odpowiedział komisji, cytuję, nie zmieniło się nic, jeśli chodzi o prawo I nie zmieniło się nic, jeżeli chodzi o potrzeby policji. Zmieniła się tylko interpretacja. Łańcuch wzajemnego zaufania I teraz najważniejsze, jak to możliwe, że 4 formacje odpowiedzialne za bezpieczeństwo państwa korzystały bez akceptacji I żadna tego nie sprawdziła.

Odpowiedź jest w zeznaniach. Każdy zakładał, że sprawdził po prostu ktoś inny. Dyrektor Biura Kryminalnego KGP Grzegorz Napiórkowski, cytuję, podsumowując senanek z domu mowy o tej współpracy, ja przynajmniej byłem na tyle według niej jakoś uwiarygodniony, że wszelkie wymogi, które dopuszczały ten system do pracy, były po stronie CBA spełnione. Policjant Dariusz Cybura, muszę domniemywać, że jeżeli CBA stosowało taki system, to powinien on być szczelny I zarazem każdy system teleinformatyczny, który działa w policji ma taką akredytacji ABW. Ten system akurat tej akredytacji nie miał.

Dyrektor SKW Andrzej Osowiecki, cytuję, dla mnie takim też, że jest wszystko w porządku, też było wystąpienie służby ABW, bo jeśli dobrze wiemy, to akceptację robi dla CBA, ABW. Wysoka Komisjo, policja ufała. CBA, SKW ufało, ABW. ABW miało w szufladzie własne ostrzeżenia, a akredytacji nie zrobił nikt. To nie był system kontroli.

To był krąg wzajemnego zaufania ludzi, tej samej władzy, którym nikt nie zadawał trudnych pytań. Po co kolejne służby dołączały? Komisja odpowiada na to wprost. Przystąpienie innych służb do korzystania z systemu nie miało na celu tylko uzbrojenia służb w nowoczesne metody operacyjne, a służyło przede wszystkim partycypacji w kosztach utrzymania systemu zakupionego przez CBA. Z perspektywy CBA stanowić to mogło również ewentualne podzielenie się odpowiedzialnością za korzystanie z nieakredytowanego narzędzia.

Podzielenie się odpowiedzialnością, szanowni państwo. Jeśli wszyscy są w środku, to nikt nie będzie krzyczał. Dziś ten krąg pękł. Prokuratura postawiła zarzuty, byłemu szefowi SKW Maciejowi Marterce za okres od czerwca 2 18 do lutego 2 2 oraz byłemu szefowi ABW Piotrowi Pogonowskiemu. Będziemy o tym mówić.

Za okres od października 2 18 do 2 20. Oba zarzuty dotyczą tego samego. Używania Pegasosa bez akredytacji, bez sprawdzenia czy chroni informacje tajne I ściśle tajne. W przypadku Pogonowskiego prokuratura dodaje, pomimo posiadanej wiedzy o zagrożeniu dekonspiracją działań operacyjnych, oba zarzuty są następstwem zawiadomień pracy Komisji do spraw Pegasusa. Wysoka Komisjo, zbierzmy to razem już kończąc.

Pośpiech, przede wszystkim pośpiech, bardziej zależy nam na czasie, to jest ten cytat. Żądanie ataku, ataku, który działa niezależnie od ostrożności ofiary. Narzędzie, które samo się niszczy w Rosji, więc nie mogą służyć w walce z Rosją. Pośrednik bez uzasadnienia technicznego, z wielomilionową marżą I zabezpieczeniami, które wygasły po dwóch miesiącach. Licencja zamiast własności, wyłącznik w rękach zagranicznej firmy, a wokół tego otoczenie służb, którym decyzje zapadały na półpiętrze.

Koordynator nie przyszedł na przesłuchania, kolejne służby dołączały bez ekrytacji, licząc, że ktoś inny wszystko sprawdził. Komisja nie kwestionuje tego, że państwo potrzebuje nowoczesnych narzędzi. Pisze to wyraźnie we wstępie. Kwestionujemy sposób, bo państwo, które kupuje broń w pośpiechu na warunkach dostawcy z wyłącznikiem po drugiej stronie I nie wzmacnia swojej bezpieczeństwa. Państwo PiS oddało bezpieczeństwo w cudze ręce.

Dziękuję.

01:05:10 - 01:09:59

Joanna Kluzik-Rostkowska

Bardzo dziękuję. Kolejny 3. Rozdział przedstawi pani poseł, przewodnicząca Joanna Kruś-Krostkowska, proszę. Dziękuję bardzo. To, o czym powiem, będzie uzupełnieniem tych treści, o których mówił mój poprzednik, pan poseł Zembaczyński.

Proszę państwa, no to o czym już mówiłam na samym początku, zadawaliśmy sobie pytanie, czy system był bezpieczny. Żeby minimalizować ryzyka I I ocenić bezpieczeństwo systemu, występuje się o akredytację tego systemu. Akredytacja bezpieczeństwa teleinformatycznego w najprostszym ujęciu to formalna zgoda państwa na to, aby w danym systemie informatycznym mogły być przetwarzane informacje niejawne. Wiemy dzisiaj, że system Pegasus akredytacji ABW nie miał, co więcej, CBA nawet nie próbowało po tę akredytację sięgnąć. To czuła się długa dyskusja.

Świadkowie, którzy pracowali na tym systemie, próbowali nas przekonać, że system tej akredytacji nie potrzebował. Ostatecznie zarówno ABW, jak I prokuratura jednoznacznie stwierdziły, że system Pegasus wymagał akredytacji. Żeby była jasność, CBA nie przystąpiła w ogóle do rozpoczęcia procesu akredytacji, ale dokładnie w tym samym czasie, o którym my mówimy, CBA uzyskało 458 innych świadectw akredytacji. Z naszych informacji, ze zna świadków I dokumentów wynika, że sytuacja, w której tego typu system nie ma akredytacji jest zupełnie wyjątkowa. Czymś zupełnie oczywistym jest sytuacja, w której tego typu systemy po prostu akredytację mają.

Wspominał już o tym wcześniej pan poseł Zembaczyński. Sytuacja na początku wyglądała tak, że CBA chcąc kupić system, rozesłało pisma do innych służb z pytaniem, czy będą partycypowały w kosztach I czy są zainteresowane zakupem tego systemu. I otóż, żeby była jasność, na samym początku wszystkie pytane służby powiedziały nie. ABW uznała, że, że, że ten system jest dyskwalifikujący, ponieważ jest, istnieje bardzo wysokie ryzyko ujawnienia zainteresowań operacyjnych, wysoki stopień skomplikowania procesu infekcji urządzenia połączonych z koniecznością reakcji figuranta oraz nieproporcjonalny koszt jednorazowej infekcji Na początku funkcjonowania Pegasusa była wymagana ingerencja osoby, która miała być zainfekowana. Również SWW, czyli służba wywiadu wojskowego, powiedziała nie.

W jej ocenie omawiane narzędzie nie zapewniało poziomu bezpieczeństwa wymaganego przy realizacji ustawowych zadań wywiadu wojskowego RP. Zupełnie podobnie oceniła tę kwestię służba kontrwywiadu wojskowego. I mimo tego CBA decyduje się na zakup I użytkowanie tego urządzenia, nie próbując nawet uzyskać akredytacji. Może odpowiedzią, dlaczego tej akredytacji nie było, jest wypowiedź jednego z naszych świadków generała brygady Krzysztofa Bondaryka, który powiedział wprost w czasie przesłuchania, w mojej ocenie system, ten system w porządku, polskim porządku prawnym nie mógł być akredytowany. Bardzo trudno akredytować końcówkę użytkownika bez znajomości całego systemu, bez wiedzy o mechanizmach, które sterują tym oraz bezpieczeństwie danych przechowywanych czy też pozyskiwanych.

Akredytacji bezpieczeństwa teleforminta systemu przeznaczonych do przetwarzania informacji niejawnych o klauzuli poufne lub wyżej udziela ABW lub SKW w zależności od tego,

01:10:00 - 01:19:49

Joanna Kluzik-Rostkowska

Jakiego rodzaju spraw do dotyczą. Także na samym początku, mimo absolutnego wymogu akredytacji, CBA kupuje system, zaczyna go użytkować. Po pewnym czasie, o czym też już tutaj była mowa, dołącza Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, dołącza Służba Kontrwywiadu Wojskowego I dołącza Policja. I, I ku naszemu naprawdę wielkiemu zadziwieniu, chociaż I ABW I SKW to są służby, które same udzielają akredytacji, żadna z tych służb, żaden z szefów tych obu kontrwywiadów nawet nie zapytał CBA czy ten system jest akredytowany. I wszystko miało się opierać na tym, że te służby, szefowie tych służb nie mieli ufać CBA w tym, że, że ten system jest, jest bezpieczny.

Żeby była jasność, to, że nie zapytano o to, ten system ma akredytację, nie sprawdzono, czy ten system jest bezpieczny, nie zwalnia szefów ówczesnych służb od odpowiedzialności za posługiwanie się narzędziem, które, które po prostu bezpieczne, bezpieczne nie było. Tutaj też już pani przewodnicząca zacytowała taki fragment wypowiedzi jednego ze ze świadków, że ten kto ma kontrolę nad siecią anonimizującą ma kontrolę nad danymi, które przez nią przechodzą. Przypomnę, kontrolę nad danymi ofiar zapinania Pegasusem miała izraelska firma NSO Group. Przechodząc do tego, czym mieliśmy okazję już mówić na samym początku, to znaczy do takiego rozstrzygnięcia, bo wcześniej za zarówno zeznania świadków, jak I jak I dokumenty mówiły bardzo wyraźnie, że producent oprogramowania może mieć dostęp, że nie możemy tego wykluczyć, że prawdopodobieństwo jest po prostu bardzo, bardzo duże. Na natomiast, natomiast opinia Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, o której miałam okazję mówić na samym początku, to jest opinia, która dotarła do nas w ostatni piątek, rozwiewa wszelkie wątpliwości.

Opinia ABW jednoznacznie stwierdza, że system nie był bezpieczny, a jego architektura powodowała, że Centralne Biuro Antykorupcyjne nie sprawowało kontroli nad systemem I tym samym nad danymi, które były pozyskiwane w ramach kontroli operacyjnej. System Pegasus zapewniał możliwość dostępu do danych gromadzonych na telekomunikacyjnych urządzeniach końcowych, opartych na różnych systemach operacyjnych, bez wiedzy I zgody użytkownika. Wektor ataku polegał na instalacji specjalnego oprogramowania agenta na końcowym urządzeniu telekomunikacyjnym, który odpowiadał za agregację danych, w tym umieszczenie ich w specjalnym, zaszyfrowanym kontenerze w pamięci urządzenia, po czym dane te były przesyłane w zaszyfrowanej formie za pośrednictwem łańcucha serwerów anonimizujących do serwera systemu znajdującego się w CBA. Przesyłanie danych przez wspomniane serwery pośredniczące, tworzące sieć anonimizującą miało za zadanie uniemożliwienie identyfikacji transmisji oraz wskazanie, iż odbiorcą końcowym jest CBA. Opinia ABW wskazuje, że liczba I fizyczna lokalizacja tych serwerów nie jest możliwa do określenia, tym bardziej że zgodnie z dokumentacją systemu serwery sieci anonimizującej znajdowały się poza terytorium Rzeczypospolitej.

Powyższe wskazuje, że CBA nie miało kontroli nad tą częścią systemu Pegasus. CBA korzystało ze wsparcia technicznego zapewnianego przez wytwórcę oprogramowania firmy Neso Group. Realizowane było ono poprzez oprogramowanie Time Bever, dając dostęp do systemu zlokalizowanego w siedzibie CBA poprzez serwer pośredniczący. System wymagał między innymi aktualizacji baz danych, usuwania błędów, rekonfiguracji serwerów. Pytaliśmy jak często to występowało, często.

System wymagał rekonfiguracji systemu, to już mówiłam. Czynności techniczne prowadzone przez przedstawicieli NSO wykonywane były równolegle z prowadzonymi kontrolami operacyjnymi w systemie Pegasus. Tak więc producent systemu mógł pobierać pełną wiedzę na temat gromadzonego materiału w czasie rzeczywistym. Podczas procesu aktualizacji dodanych zgromadzonych w systemie będącym wynikiem realizowanej kontroli operacyjnej miał dostęp producent systemu NSO, to podkreślam to jeszcze. Ustalenia Biura Badań Kryminalistycznych pozwoliły na określenie do jakich zasobów systemu uprawnia administracyjnie, uprawnienia uprawnianizacyjne posiadali funkcjonariusze CBA, a do których wyłączny dostęp miało NSO.

I proszę państwa, był kłopot z pełnością dostępu do tych instrumentów, które CBA miało wewnątrz systemu, jak I do tych, które były poza. Opinia BBK ABW wskazuje na listę elementów systemu znajdujących się w siedzibie CBA, do których funkcjonariusze tej służby nie posiadali dostępu. Tym samym nie mieli możliwości potwierdzenia poprawności funkcjonowania poszczególnych modułów systemu. Także ten brak dostępu dotyczy nie tylko sytuacji, kiedy te dane już pobrane wychodziły na zewnątrz, ale również dotyczyło części tego, co było w samym, w samej siedzibie CBA. Krytyczny w tym obszarze był brak dostępu do modułu serwera instalacji, który odpowiadał za instalację agenta na końcowym urządzeniu telekomunikacyjnym użytkownika.

Moduł ten był pod wyłączną kontrolą producenta oprogramowania. CBA nie mając dostępu do niektórych urządzeń oraz elementów systemu, nie kontrolował systemu jako całości, natomiast w oczywisty sposób firma NSO Group miała miała dostęp, ponieważ to ona infekowała, infekowała urządzenia. Po pomimo faktu, że CBA zapewniło kontrolę dostępu do elementów systemu zainstalowane w siedzibie tej służby, ponieważ było to w w strefie ochronnej, również poprzez przydzielenie poszczególnym operatorom ról I uprawnień, to brak dostępu I uprawnień do niektórych modułów I urządzeń wchodzących w skład systemu jako całości, oznacza, że system nie był w pełni rozliczajny, przejrzysty I weryfikowalny. Poza siedzibą I tym samym poza kontrolą CBA pozostawały bowiem elementy wspomnianej już wcześniej sieci anonimizującej, w tym serwery VPS, usługi VPN, usługi firm trzecich wykorzystywane w systemie Pegasus. Jednym z wyników badań było ujawnienie zagranicznych adresów IP wykorzystywanych w systemie do transmisji pozyskiwanych danych, co świadczy, że dane te opuszczały terytorium Polski.

Powyższe pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że Centralne Biuro Antykorupcyjne nie sprawowało kontroli nad systemem Pegasus zainstalowanym w siedzibie tej służby, w jej strefie ochronnej. Także podsumowując, system w myśl przepisów prawa wtedy obowiązującego wymagał akredytacji. Ta akredytacja powinna była mieć miejsce choćby po to, żeby eliminować czy minimalizować ryzyka wycieku danych. Tej tej akredytacji nie ty, no nawet nie tyle, że nie osiągnięto, tylko nawet o nią nie wystąpiono, być może po prostu wiedziano, że wystąpienie o nią będzie absolutnie niemożliwe, a teraz na koniec wyobraźcie sobie państwo, że te wielkie bazy danych pobierane z urządzeń końcowych figurantów wędrują w obce ręce, co się z nimi może dziać dalej. To absolutnie pokazuje, że obce ręce mają wtedy wiedzę na temat wszystkiego, co jest wrażliwe z punktu widzenia Polski, mają świadomość tego, czym czym się polskie służby interesują.

No tutaj można sobie tę historię mnożyć. Nie zadbano o bezpieczeństwo systemu. NSO Group miało, miało dostęp, a my, a my nie nie byliśmy w stanie nad tym systemem panować. Dziękuję bardzo.

01:19:50 - 01:19:51

Bardzo dziękuję.

01:19:51 - 01:23:18

Magdalena Sroka

Teraz ja państwu przedstawię kolejny, 4. Rozdział. Co się takiego wydarzyło, że kolejne służby

By wykorzystywały I przystąpiły do korzystania z systemu. Akredytacji nie było, na początkowym etapie były bardzo negatywne opinie, o czym mówili moi przedmówcy. Co się w takim razie wydarzyło, że polskie służby postanowiły zmienić zdanie. I zacznę od służby kontrwywiadu wojskowego. W 2000 siedemnastym roku służba kontrwywiadu wojskowego odmówiła udziału w zakupie systemu, wskazując na ryzyko wycieku danych.

W styczniu 2000 osiemnastego roku szefem służby został pan generał Maciej Materka. Stanowisko służby wówczas również uległo zmianie. Jak zeznał sam Materka, zmiana wynikała z wprowadzenia nowej kadry z pionów prawnych, logistycznych, finansowych I technicznych oraz z obowiązku modernizacji służby. Komisja odnotowuje, że ryzyka z 2000 siedemnastego roku pozostały te same. Zmieniła się jedynie ocena tych, którzy podejmowali decyzję.

Dnia piątego lipca 2000 dziewiętnastego roku szef SKW I szef CBA podpisali porozumienie wykonawcze dotyczące I tutaj cytuję współpracy I udzielenia wzajemnej pomocy przy realizacji czynności operacyjno-rozpoznawczych. Jak wyglądało opiniowanie tego porozumienia wewnątrz SKW? Komisja przesłuchała panią Urszulę Nalaskowską z Biura Administracyjnego SKW. Z jej zeznań wynika, że projekt porozumienia nie zawierał informacji pozwalających jednoznacznie ustalić, że dotyczy to systemu Pegasus. Nie opisywał funkcjonalności systemu, nie opisywał zakresu jego możliwości.

Zakres dopuszczalnych uwag był zawężony. Biuro administracyjne zobowiązano do opiniowania je wyłącznie kwestii finansowych. Świadek zeznała, że nie znała negatywnego stanowiska z 2000 siedemnastego roku. Zastępca dyrektora biura prawnego SKW pani Alicja Kurek potwierdziła udział w uzgodnieniach, ale odmówiła podania szczegółów w części jawnej, po zasłaniając się równocześnie tajemnicą radcowską. Jaki był w takim razie zakres oceny prawnej?

Te informacje znajdują się w części niejawnej raportu. Maciej Materka zeznał, że obawy o ryzyka techniczne były standardowe dla systemów I że wystąpienie badały służby prawne, logistyczne I techniczne. Treści tych analiz komisja w części jawnej nie zna. Co istotne, materka nie rozważał problemu akredytacji, a przypomnijmy, służba kontrwywiadu wojskowego również takie akredytacje wykonuje. Nie w tym konkretnym przypadku, w tym konkretnym przypadku odpowiedzialna za akredytację jest Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

01:23:18 - 01:23:51

Witold Zembaczyński

To jednak nie zmartwiło SKW przed przystąpieniem do narzędzia, które nie miało gwarancji państwa dotyczącej bezpieczeństwa. SKW wiedziało przecież o ryzykach. To jest 1 z naszych kontrwywiatów. Najistotniejszy dokument w tej części stanowiska pochodzi z samej SKW. W piśmie skierowanym do jednostek podległych dwunastego września 2000 dziewiętnastego roku, odtajnionym I pokazanym komisji.

01:23:51 - 01:24:40

Magdalena Sroka

SKW zaznaczyła, że wykorzystywany system nie wyklucza możliwości zapoznania się z przesyłanymi danymi przez producenta oprogramowania. Służba kontrwywiadu wojskowego informuje więc własne jednostki, że producent może mieć dostęp do danych pobieranych przy realizacji kontroli operacyjnej. W ocenie komisji nie było to zaniedbanie wynikające z niewiedzy, było to świadome podjęcie się ryzyka, które w kontrwywiadzie ma swoją nazwę. Ryzyka ulotu informacji do podmiotu zagranicznego. Prokuratura krajowa oceniła to w komunikacie dwudziestego piątego lutego 2000 dwudziestego szóstego roku.

01:24:40 - 01:25:15

Witold Zembaczyński

Poinformowała, że były szef tej służby Maciej Materka, na na którego komisja w trakcie swojej pracy złożyła zawiadomienie, usłyszał zarzuty niedopełnienia obowiązków służbowych. Postępowanie trwa, a zespół 3. Prokuratury pracuje również w tym zakresie. Kolejną służbą, o której chciałam państwu opowiedzieć to policja. Historia policji pokazuje jak zmienia się praktyka stosowania prawa bez zmiany ustawy.

01:25:15 - 01:26:46

Magdalena Sroka

Słyszeliśmy o opiniach z 2000 siedemnastego roku, która była negatywną opinią wskazującą, że nie ma podstaw do tego, żeby w taki sposób służba jaką jest polska policja realizowała kontrolę operacyjną. 3 lata później, w 2000 dwudziestym roku, komenda główna zleciła wykonanie kolejnej opinii. Sporządzono ją bez analizy opinii z 2000 siedemnastego roku I bez pełnej wiedzy o funkcjonalności systemu. Nowa opinia autorstwa radczyni prawnej pani Edyty Gołąb przyjęła, że artykuł 19., ustęp 6., punkt 4. Ustawy o policji dopuszcza uzyskiwanie I utrwalanie danych zawartych na urządzeniach końcowych.

W ocenie komisji otwierało tą drogę policji do korzystania z Pegasusa. Co zmieniło się w prawie między siedemnastym rokiem a dwudziestym w tym zakresie? Absolutnie nic. Te cytaty również państwo mieliście okazję już usłyszeć. Dodam, że świadek, która zakreśliła przed komisją granice, których według niej nie wolno było przekraczać, zgoda sądu na uzyskiwanie I utrwalanie danych z nośników nie uprawnia do włączenia mikrofonu, rozmów ani robienia zdjęć.

01:26:46 - 01:27:33

Witold Zembaczyński

Jeżeli służba występowała we wniosku o kontrolę operacyjną na podsłuch rozmów, to taką zgodę otrzymywała, ale to znaczyło o podsłuchu rozmów, a nie pomieszczenia. Podstawy prawne różnie wyglądały w różnych wnioskach. Uruchomienie mikrofonu jest dozwolone. Pegasus miał wszystkie te funkcje. Mówi, była dyrektor, pani była dyrektor Biura Kryminalnego KGP pan Grzegorz Napiórkowski przyznał, że po nowej opinii kierownictwo policji doszło do wniosku, że system mógł być jednak stosowany przez policję.

01:27:34 - 01:29:57

Magdalena Sroka

Mając już wiedzę, że korzystają z tego funkcjonariusze CBA I ponownie policja założyła, podejmując decyzję o przystąpienia do wykorzystania systemu Pegasus, że jest on bezpieczny I posiada akredytację. W swoich zeznaniach dodał, że było to akceptowalne, bo wnioski zatwierdzał prokuratura I sąd. Komisja ocenia to nie, ocenia to niewystarczająco. Fakt, że inna służba używa takiego narzędzia, a sąd zatwierdza wnioski, nie zastępuje własnej weryfikacji legalności I bezpieczeństwa takiego narzędzia. Policja nie kupiła własnego złącza, nie partycypowała w kosztach, korzystała z systemu CBA.

Obecny komendant główny Marek Boroń powiedział publicznie, policja nie posiadała tego systemu, ale korzystała na podstawie umowy z Centralnym Biurem Antykorupcyjnym. Nadinspektor Adam Cieślak w 2000 dwudziestym roku, zastępca komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji, zeznał mogliśmy korzystać z Pegasusa na zasadzie współpracy z CBA, a kwestia zakupu to 2. Rzecz. Na pytanie czy policja korzystała z licencji kupionej przez po, CBA odpowiedział, nie jest pani w błędzie. Jak to działało?

Grzegorz Napiórkowski opisywał mechanizm, został upoważniony przez komendanta głównego do bezpośredniego kontaktu z dyrektorem Biura Techniki Operacyjnej CBA, w którym znajdował się system, a wnioski Komend Wojewódzki wpływały do CBA za pośrednictwem Biura Kryminalnego. Dane kopiowano na płyty I przekazywano do spraw. Jak podsumował? Wszystko było niejako po stronie CBA. Myśmy tylko z niego korzystali.

Policja nie miała własnego administratora. Jej funkcjonariusze nie byli przy żadnej końcówce systemu. Adam Cieślak nie wiedział czy system stoi w strefie ochronnej CBA, tak stoi.

01:30:00 - 01:35:07

Witold Zembaczyński

Cybula zeznał, że nie wiedział nawet jak system się nazywa I co robi. Wiedział tylko, że realizowane jest, realizowana jest z tego kontrola operacyjna. Przejdę teraz do, a jeszcze 1 państwu w tym miejscu o policji przytoczę z raportu. Komenda Główna Policji przeprowadziła następnie analizę stosowania systemu Pegasus przez policję. Zbadano 106 przypadków, trzech uznano za koniecznie, konieczność wszczęcia czynności kontrolnych I wyjaśnień.

W jednej sprawie o kryptonimie Bazar stwierdzono istotne wątpliwości, czy wnioskowanie o kontrolę operacyjną było dopuszczalne I czy nie wdrożono jej z naruszeniem prawa. Komendant główny policji w tym zakresie powiadomił prokuraturę. Kolejną służbą, o której chciałam państwu opowiedzieć jest Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Szczególnie poważna część tego rozdziału raportu dotyczy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. To ABW jest odpowiedzialne za akredytację systemów teleinformatycznych.

To ABW w 2000 siedemnastym roku ostrzegała, sama ostrzegała przed zakupem systemu Pegasus. I ta sama ABW według komunikatu prokuratury korzystała z niego od października 2000 osiemnastego roku. Były dyrektor Biura Trzeciego SKW Andrzej Osowiecki zeznał, że ABW przystąpiła do systemu, choć nie potrafił wskazać dokładnie kiedy. Powiedział też, że wystąpienie ABW było dla niego sygnałem, że wszystko jest w porządku. Również uznali, a przecież wystarczyło spytać biuro znajdujące się obok czy wykonano akredytację.

Nie uczyniono tego również wewnątrz ABW. Rachunek, o tym powiedziałam trochę na wstępie, zanim przeszliśmy do opisywania poszczególnych rozdziałów, ale ile kosztował Pegasus? Nabyto go na podstawie umowy zawartej dwudziestego dziewiątego września 2000 siedemnastego roku ze spółką Matik za 33.4 miliona złotych brutto. Rozliczono to czterema fakturami. 25000000 pochodziło z Funduszu Sprawiedliwości, 8.4 miliona pochodziło ze środków własnych biura.

To był tylko początek. Andrzej Osowiecki zeznał OSKW. To były koszty półroczne w wysokości dwóch 1000000 złotych. Jak się państwo domyślacie, koszty eksploatacji tego systemu również ponosiły służby poza policją. Wysokość I dokładne sumy znajdują się w niejawnej części raportu.

Suma 33.4 miliona nie jest sumą ostateczną, a co najmniej 2 razy większą. W ocenie komisji przystąpienie kolejnych służb do systemu nie służyło tylko uzbrojenia się w nowoczesne metody, lecz przede wszystkim partycypacji w kosztach utrzymania tego narzędzia. Komisja oceniła też, że z perspektywy CBA mogło to oznaczać podzielenie się odpowiedzialnością, o której już mówiła pani poseł. I na koniec tego rozdziału konkluzja komisji jest następująca, Pegasus został udostępniony kolejnym polskim służbom bez rzetelnej oceny ryzyka. SKW przystąpiła do systemu wiedząc, że producent może mieć do niego dostęp do danych przy pobieranych przy okazji realizacji kontroli operacyjnej.

Policja przystąpiła na podstawie opinii prawnej, której autorka nie znała poprzedniej wykluczającej opinii prawnej. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, organ, który odpowiedzialny był za akredytację, przystąpił do systemu bez akredytacji. Każda z nich, każda z tych służb zakładała, że sprawdził ją ktoś inny. Każda płaciła lub miała płacić publicznymi pieniędzmi I każda przesyłała dane o polskich obywatelach przez infrastrukturę, na którą państwo, nad którą państwo nie miało kontroli. Jak wybrzmiało już na tym posiedzeniu?

Pegasus był nielegalny od pierwszego momentu zainstalowania go w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Kolejny rozdział przedstawi pan poseł Patryk Jaskulski. Bardzo proszę.

01:35:07 - 01:35:32

Speaker 13

Bardzo dziękuję. Szanowna pani przewodnicząca, wysoka komisja, szanowni państwo, rozdział 5. To model sądowej kontroli operacyjnej, stosowanie systemu Pegasus I ocena zgodności z prawem. Szanowni państwo, przez wiele miesięcy pracy naszej komisji słyszeliśmy 1 argument, który miał zamknąć dyskusję o legalności stosowania Pegasusa. Słyszeliśmy, że wszystko odbywało się za zgodą sądu.

01:35:32 - 01:39:55

Witold Zembaczyński

Tak mówili politycy, tak przekonywali byli szefowie służb. Jarosław Kaczyński zeznał przed komisją, wszystko jest za zgodą sądu na wniosek prokuratora. Zbigniew Ziobro zapewniał, że sędziowie wiedzieli na co wyrażają zgodę. Komisja postanowiła więc sprawdzić, co tak naprawdę kryło się za tymi zgodami. Przeanalizowaliśmy dokumenty, dane statystyczne, wnioski kontrole operacyjną I postanowienia sądowe.

Przesłuchaliśmy sędziów I zadaliśmy fundamentalne pytanie, co sędziowie rzeczywiście wiedzieli, czy wiedzieli, na co wyrażają zgodę. Odpowiedź jest jednym z najważniejszych ustaleń raportu. Szanowni państwo, zacznijmy od liczb. 1000 wniosków nie licz normowy. Komisja ustaliła, że zdecydowana większość wniosków o kontrolę operacyjną składanych przez służby trafiała do jednego sądu, Sądu Okręgowego w Warszawie.

Tylko w latach 2018, 2022 do jego kancelarii tajnej wpłynęło ponad 4000 wniosków CBA w kategoriach objętych naszą analizą. W ciągu pięciu lat sąd odmówił uwzględnienia zaledwie czterdziestu wniosków. 40 odmów na ponad 4000 wniosków. Mniej niż 1 procent. Sędzia Ireneusz Szulewicz zeznał, że jednego dnia sędzia dyżurny mógł otrzymać nawet 30 wniosków.

30 decyzji dotyczących ingerencji w prywatne życie obywatela. Jednego dnia. Sama liczba ormów nie dowodzi nieprawidłowości, ale komisja ustaliła, że sędziowie podejmowali tę decyzję przy bardzo ograniczonym dostępie do informacji. Co więcej, dotychczasowym modelu zgodności na kontrolę operacyjną nie wymagała uzasadnienia, podczas gdy odmowę należało uzasadnić. Komisja zbadała również sposób przydzielania spraw.

Ustaliliśmy, że w 2000 siedemnastym roku ówczesny minister sprawiedliwości Zbigniew Ziobro dokonał wymiany kierownictwa Sądu Okręgowego w Warszawie, które miało wpływ na organizację pracy sądu I dekretowanie poszczególnych wniosków. Nie przesądzamy w raporcie, że konkretne sprawy celowo kierowano do wybranych sędziów. Wskazujmy jednak na brak dostatecznej przejrzystości tego mechanizmu. I właśnie to prowadzi nas do sedna problemu. Szanowni państwo, wysoka komisjo, sąd miał obowiązek zweryfikować wniosek o zastosowanie kontroli operacyjnej.

Miał wybór, zgoda lub odmowa, ale sędziowie nie wiedzieli o istnieniu Pegasusa ani o jego możliwościach. Sędzia Ireneusz Szulewicz powiedział przed komisją, realnie to tak naprawdę my nie mamy możliwości weryfikacji prawidłowości tego, co jest za zawarte w uzasadnieniu wniosku. Sąd nie otrzymał pełnych akt operacyjnych ani dokumentów źródłowych. Otrzymał wniosek przygotowany przez służbę, która chciała prowadzić kontrolę. Jak wyjaśnił I wyjaśniał I zeznawał sędzia?

Tak naprawdę na tym etapie to działamy w zaufaniu do tego, co nam przedstawiają służby. I to zaufanie zostało właśnie wykorzystane. Wykorzystane przez służby, przez tych, którzy powinni stać na straży prawa. Sędziowie wyrażali zgodę na kontrolę operacyjną, ale nie wiedzieli, że wyrażają zgodę na kontrolę operacyjną znacznie bardziej zaawansowaną niż dotychczasowa wiedza I wyobrażenia techniką. A PKZUS nie był zwykłym podsłuchem.

Pozwalał przyjmować zawartość telefonu, wiadomości, dokumenty, kontakty, a nawet dane zapisywane wiele lat wcześniej. Sędzia Szulewic zeznał o tym, że istnieje takie oprogramowanie jak Pegasus, to ja osobiście dowiedziałem się w momencie, kiedy pojawiły się publikacje w przestrzeni medialnej. Proszę sobie wyobrazić tę sytuację. Sędzia ma chronić obywatela przed nadmierną ingerencją państwa, ale nie wie jak głęboko państwo zamierza ingerować w jego życie. Jak ma ocenić proporcjonalność takiej kontroli?

01:39:55 - 01:39:59

Speaker 11

Jak ma ocenić jej konieczność, skoro nie zna rzeczywistych możliwości

01:40:00 - 01:43:53

Witold Zembaczyński

Narzędzia. Komisja sformułowała wniosek o systemowym wprowadzaniu sądu w błąd co do rzeczywistego zakresu w ingerencję prawa jednostki. Szanowni państwo, komisja nie poprzestała na zeznaniach. Zbadaliśmy konkretne dokumenty I konkretne przypadki. Przeanalizowaliśmy między innymi wnioski dotyczące kontroli operacyjnej wobec posła Krzysztofa Brejzy.

Szczegółowe ustalenia przedstawione zostaną w części niejawnej raportu. W dokumentach przedstawionych sądowi nie wskazano rzeczywistych możliwości Pegasusa, w szczególności przełamywania zabezpieczeń telefonu I pozyskiwania danych historycznych. A przecież czymś innym jest zgoda na rejestrowanie rozmów w określonym czasie, a czym innym dostęp do cyfrowego życia człowieka, do jego wiadomości, zdjęć, dokumentów I korespondencji sprzed lat. Sądy wyrażały zgodę na kontrolę operacyjną, nie nie otrzymując pełnej informacji o skali tej ingerencji. Komisja przeanalizowała również przypadek z 2000 osiemnastego roku, w którym Sąd Okręgowy odmówił CBA zgody na kontrolę, ponieważ nie wskazano, że inne nieinwazyjne metody były niewystarczające.

CBA natomiast zaskarżyło tę decyzję, a Sąd Apelacyjny zmienił to rozstrzygnięcie, mimo że jak wskazuje projekt stanowiska, służba nie sprecyzowała, dlaczego inne metody nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu. To klasyczne naruszenie zasady subsydiarności. Kontrola operacyjna jest na końcu drogi. Można ją zastosować wtedy, gdy inne środki okażą się bezskuteczne albo będą nieprzydatne. Komisja ustaliła również, że przepisy były interpretowane przez służby w sposób rozszerzający ich uprawnienia.

Sędzia Marzenna, Marzenna, przepraszam, Piekarska-Drążek stwierdziła, żaden przepis procedury ani ustaw policyjnych w mojej ocenie nie legalizowałby takiego zakresu ingerencji w prawa obywatelskie. To pokazuje, że problem dotyczył nie tylko praktyki służb, lecz także niewystających gwarancji prawnych. Szanowni państwo, po przeanalizowaniu dokumentów, zeznań I praktyki działania służb, komisja doszła do fundamentalnego wniosku. Kontrola sądowa miała charakter głównie formalny, a nie rzeczywiście gwarancyjny, dlatego w konsekwencji była iluzoryczna. Ale praca komisji śledczej nie powinna kończyć się wyłącznie na pisaniu nieprawidłowości.

Powinna prowadzić do zmian, które zapobiegną ich powtórzeniu. I takie konkretne rezultaty już dziś widzimy. Trzydziestego pierwszego lipca bieżącego roku Sejm uchwalił ustawę wzmacniającą nadzór sądów nad kontrolą operacyjną służb. Czwartego września zakończono prace parlamentarne w Senacie, a dwudziestego piątego września ustawę podpisał prezydent RP. To rozwiązania odpowiadające na problemy ujawniane między innymi dzięki pracom naszej komisji.

Nowe przepisy wzmacniają rolę sądów. Służby będą musiały informować sąd o wynikach zakończonej kontroli, a na jego żądanie również o jej przebiegu. Sąd będzie mógł nakazać zakończenie kontroli operacyjnej, jeżeli przestaną istnieć podstawy do jej prowadzenia. Takich gwarancji I takich możliwości wówczas sądy nie miały. To jest konkretny efekt, proszę naszej komisji.

Nie przestaliśmy na wyjaśnieniu tego, co wydarzyło się w przeszłości. Przyczyniliśmy się również do zmian w prawie, które mają chronić obywateli przed podobnymi nadużyciami w przeszłości. Bardzo dziękuję.

01:43:54 - 01:44:45

Tomasz Trela

Bardzo proszę, teraz 6. Rozdział przedstawi pan przewodniczący Tomasz Trela. Bardzo proszę. Bardzo dziękuję. Szanowni państwo, cyberbroń przeciwko własnym obywatelom.

Pegasus służył do niszczenia niezależnych sędziów, prokuratorów I opozycji w kampanii wyborczej. Kolejna część raportu jest wstrząsającym dowodem na to, czym w rzeczywistości był Pegasus w rękach poprzedniej władzy. 578 osób, tyle tyle osób według danych prokuratora generalnego zostało poddanych inwigilacji Pegasusem przez polskie służby w latach 2017-dwa 1000 e 22. 0 zarzutów. Żadna z badanych przez Komisję Osób Publicznych, wobec których użyto Pegasusa, nie usłyszała zarzutów w sprawach będących pretekstem do ich inwigilacji.

01:44:46 - 01:54:35

Speaker 7

85000 wiadomości. Tyle prywatnych komunikatów ukradziono z telefonu Krzysztofa Brejzy, a następnie zmanipulowano je I opublikowano na portalu tvp info w trakcie kampanii wyborczej w 2000 dziewiętnastym roku. Przez lata wmawiano obywatelom, że to narzędzie kupiono do walki z terrorystami, szpiegami I zorganizowaną przestępczością. Raport I zeznania poszkodowanych udowadniają coś przeciwnego. Pegasus stał się cyfrowym orężem politycznym używanym do inwigilacji, szantażu, niszczenia niezależnych sędziów I prokuratorów oraz do bezpośredniej ingerencji w proces wyborczy.

Komisja zidentyfikowała bezprecedensowy w historii trzeciej Rzeczypospolitej Polskiej mechanizm określony przez mecenas Dorotę Brazę mianem ciągu technologicznego. Służby specjalne CBA nielegalnie włamywały się do telefonów, wyciągały z nich całą historię prywatnego życia, a następnie przekazywały te dane prokuratorze, prokuraturze I rządowej telewizji TVP, gdzie zmanipulowane SMS-y służyły do publicznego niszczenia ludzi. I teraz 4 przykłady, jeśli państwo pozwolicie. Pani Beata Morawiec. 1.

Przypadek inwigilacji analizowany przez Komisję Śledczą to przypadek Beaty Morawiec, prezes Stowarzyszenia Sędziów Temis, sędzi Sądu Okręgowego w Krakowie odwołanej w 2000 siedemnastym roku przez Zbigniewa Ziobrę. Publicznie ogłosiła, że jej odwołanie jest ruchem politycznym, choć powiązano je z postępowaniem karnym prowadzonym przeciwko pracownikom sądu apelacyjnego w Krakowie, którzy usłyszeli zarzuty zdefraudowania publicznych środków. Poddana inwigilacji w związku z jej działalnością dotyczącą obrony niezależności sądów I konfliktów z Ministerstwem Sprawiedliwości. Prokuratura krajowa swoimi działaniami dążyła do postawienia Beacie Morawiec zarzutów za rzekome przyjęcie łapówki w postaci telefonu komórkowego oraz wynagrodzenia za przygotowaną opinię dla sądu, której jakoby nie sporządziła. W odpowiedzi sędzia podjęła działania zabezpieczające, pobrała plik z opracowaniem ze służbowego komputera I opublikowała to za pośrednictwem portalu Facebook.

W kolejnym dniu o godzinie szóstej 30 w miejscu jej zamieszkania pojawili się funkcjonariusze Centralnego Biura Antykorupcyjnego w celu przeszukania jej mieszkania. Zażądali wydania służbowego komputera, na którym znajdowała się wyżej, wyżej wymienione oprogramowanie. Użycie Pegasusa umożliwiło służbom podsłuchiwanie sędzie, podsłuchiwanie sędzie Morawiec bezpośrednio na salach rozpraw oraz w salach narad sędziowskich podczas ustalania treści wyroków. Doszło do naruszenia tajemnicy narady sędziowskiej. Piątego lutego 2000 dwudziestego szóstego roku Europejski Trybunał Praw Człowieka wydał wyrok, w którym uznał, że działania władz wobec sędzi Morawic miały na celu jej zastraszenie I wywołanie efektu mrożącego w całym sądownictwie.

Pani Ewa Wrzosek. 2. Przypadek badany przez komisję to szpiegowanie prokurator Ewy Wrzosek ze Stowarzyszenia Lex Super Omnia. Dwudziestego kwietnia 2000 dwudziestego roku wszczęła śledztwo w sprawie tak zwanych wyborów kopertowych. Po upływie zaledwie trzech godzin jej przełożona umorzyła sprawę, a prokurator krajowy Bogdan Święczkowski z dnia na dzień wysłał panią prokurator Wrzosek na karną delegację do prokuratury w Śremie I wszczął wobec niej aż 17 postępowań dyscyplinarnych.

Badania CitizenLab potwierdziły 6 infekcji jej telefonów w okresie od dwudziestego czwartego czerwca do dziewiętnastego sierpnia 2000 dwudziestego pierwszego roku. Daty te precyzyjnie pokrywały się z końcem jej karnej delegacji. Jako pretekst do inwigilacji Pegasusem wykorzystano śledztwo dotyczące wypadku autobusowego w Warszawie. Pani prokurator Wrzosek zarzucono przekazywanie informacji urzędnikowi ratusza Michałowi Domoradzkiemu na potrzeby kampanii prezydenckiej Rafała Trzaskowskiego. Analiza akt udowodniła, że prokuratura połączyła SMS-y z różnych telefonów.

Pani prokurator Wrzosek, prokurator Małgorzaty m I Domo Domirackiego zamieniła ich daty I przypisano pani prokurator Ewie Wrzosek autorstwa komunikatów, których nigdy nie wysłała, by na siłę stworzyć pozory istnienia zorganizowanej grupy przestępczej. Sąd Najwyższy odmówił uchylenia immunitetu prokurator Małgorzacie MAW kwietniu 2000 dwudziestego czwartego roku prokuratura regionalna w Łodzi sama wycofała wniosek o uchylenie immunitetu pani prokurator Ewie Wrzosek jako całkowicie bezzasadny. Jacek Karnowski. Komisja pochyliła się również nad inwigilacją sztabowca I twórcy paktu senackiego Jacka Karnowskiego, byłego prezydenta Sopotu. Pretekstem do inwigilacji stał się lokalny spór prawny miasta z sopockim klubem tenisowym SKT o grób przy grand hotelu.

Karnowski alarmował ABW, że władze

Klubu pożyczały pieniądze od podmiotów powiązanych z kapitałem rosyjskim. Tymczasem centralne biuro antykorupcyjne bezpodstawnie złożyło sprawę, założyło sprawę operacyjną MAPET, by sprawdzić, czy prezydent nie chciał odsprzedać gruntów biznesmenowi Ryszardowi, Ryszardowi Krauzemu. Śledztwo umorzono w 2000 dwudziestym roku bez postawienia jakichkolwiek zarzutów. Ataki Pegasusem odbywały się kilkunastokrotnie od listopada 2000 osiemnastego roku do marca 2000 dziewiętnastego roku. Przełomując jedynie telefon Karnowskiego, CBA zyskało pełny dostęp do kalendarza kampanijnego Koalicji Obywatelskiej, ustaleń dotyczących paktu senackiego oraz do poufnej grupy na aplikację WhatsApp, której zasiadali Barbara Nowacka, Małgorzata Kidawa-Błońska, Adam Szłapka I Hanna Zdanowska.

Zespół Śledczy numer 3 Prokuratury Krajowej przedstawił zarzuty karne przekroczenia uprawnień, wyłudzenia poświadczenia nieprawdy od sądu byłemu dyrektorowi Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Warszawie Jarosławowi w oraz naczelnik Katarzynie s za nielegalnie zorganizowane zorganizowanie inwigilacji Karnowskiego. 4. Przykład, pan Krzysztof Brejza. 4. Przypadek dotyczył posła, później senatora Krzysztofa Brejzy, szefa Sztabu Wyborczego Koalicji Obywatelskiej w 2000 dziewiętnastym r.

Pretekstem była tak zwana afera fakturowa w Inowrocławiu, wyłudzenie trzystu 1000 złotych. Śledztwo wszczęto na wniosek samego ojca posła prezydenta Ryszarda Brejzy. Tymczasem Centralne Biuro Antykorupcyjne wykorzystało niewiarygodne pomówienia głównej podejrzanej Agnieszki H, byłej działaczki lokalnego Prawa I Sprawiedliwości do uruchomienia operacji Jaszczurka, w której Brejzie nadano kryptonim Żechotnik. Koszt zaangażowania całej Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Bydgoszczy, pionów technicznych w Warszawie I specjalnych zespołów prokuratorskich wyniósł ponad 20000000 złotych. Szefowa Centralnego Biura Antykorupcyjnego pani Agnieszka Kwiatkowska-Górdak zeznała przed komisją, że z punktu widzenia weryfikacji przestępstw była to sprawa rangi pluszowych misiów I wiewiórek, a nie poważnej przestępczości.

Prokuratorzy, referenci Maja Rotwald, Michał Kierski, Aleksandra Rozmierska I Remigiusz Singierski zeznali przed komisją, że materiał dowodowy był żaden I nie dawał podstaw do postawienia zarzutów. Prokurator Regionalna w Gdańsku Teresa Rutkowska-Szmedyńska pod groźbą dyscyplinarnych wymuszała na nich szukanie paragrafu nabrazów. Prokurator Seknerski w latach 2021, 2022 składał oficjalne notatki o braku podstaw do zarzutów I żądał wyłączenia go ze sprawy. Telefon Brazy atakowano ponad 30 razy, od 2000, od dwudziestego szóstego kwietnia do dwudziestego trzeciego października 2000 dziewiętnastego roku. Daty ataków pokrywały się z z publikacją raportu Ambergold oraz okresem kampanii wyborczej do Parlamentu Europejskiego maj 2019.

Rok oraz do polskiego Sejmu I Senatu, które odbyły się jesienią trzynastego października 2000 dziewiętnastego roku. Z telefonu ukradziono 85000 wiadomości. Samuel Pereira na portalu tvp info opublikował sfałszowane materiały, zamieniono nadawców z odbiorcami, zrobiono z brace'u autora wiadomości, które przychodziły do niego od innych osób, a SMS-y dotyczące na przykład umawiania myjni samochodowej czy przeglądu z różnych lat, skompilowano w 1 tekst I przedstawiono jako instrukcję dla dla wydzia dla wydziału nienawiści. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy w wyroku z dnia osiemnastego grudnia 2000 dwudziestego trzeciego roku zmiażdżył publikację ówczesnej TVP, nakazał oficjalne przeprosiny w głównych wydaniach wiadomości oraz zasądził od ówczesnej TVP na rzecz Krzysztofa Brejzy 200000 złotych zadośćuczynienia. W dniu dwudziestego trzeciego grudnia 2000 czwartego roku prokuratura okręgowa w Gdańsku całkowicie umorzyła śledztwo przeciwko Ryszardowi Brejsie z braku znamion przestępstwa.

Te 4 przypadki świadków, których komisja miała okazję przesłuchać, czarno na białym pokazują jak I do czego służył ówczesnej władzy program Pegasus. Dziękuję bardzo.

01:54:35 - 01:55:06

Magdalena Sroka

Bardzo dziękuję. Ja w tym miejscu chciałam powiedzieć, że pojawią się w raporcie nowe nazwiska, o których nie mówiliśmy na otwartej części. Szczegółowo przeanalizowaliśmy 4 przykłady stosowania kontroli operacyjnej, które przedstawił pan Na części niejawnej przedstawimy również kolejne przykłady, a teraz kolejny rozdział przedstawił pan poseł Patryk Jaskólski, wycieki do mediów. Bardzo proszę.

01:55:06 - 01:56:27

Speaker 13

Tak jest. Bardzo dziękuję. Szanowna Pani przewodnicząca, wysoka komisjo, szanowni państwo. Czas na wycieki do mediów, a więc zostajemy przy sprawie Krzysztofa Brejzy. Wyobraźcie sobie, że ktoś uzyskuje dostęp do waszego telefonu, do prywatnych wiadomości, także do korespondencji sprzed wielu lat, a następnie ktoś wybiera fragmenty tych wiadomości, zmienia ich kontekst, zmienia na dawcę z odbiorcą I publikuje je w mediach.

I robi to w samym środku kampanii wyborczej. Wobec człowieka, który kieruje sztabem wyborczym największego ugrupowania opozycyjnego. To właśnie wydarzyło się w Polsce w 2000 dziewiętnastym roku, a ofiarą był Krzysztof Braze'a. Szanowni państwo, komisja badała nie tylko to, kogo inwigilowano. Badaliśmy również do czego wykorzystano informacje zdobyte podczas tej inwigilacji.

I właśnie temu poświęcony jest rozdział 7. Naszego raportu. Przeanalizowaliśmy publikacje medialne, dokumenty prokuratury oraz zeznania świadków. Dwudziestego piątego sierpnia 2000 dziewiętnastego roku w trakcie kampanii parlamentarnej Samuel Pereiera opublikował na portalu tvp info artykuł przedstawiający Krzysztofa Brazę jako organizatora tak zwanego Wydziału Nienawiści. Wiadomości wybierano, łączono, zmieniano ich kontekst.

01:56:27 - 02:00:23

Witold Zembaczyński

W niektórych przypadkach zamieniono nawet na dawcę z odbiorcą. W publikacji sugerowano, że Braze'a instruował współpracowników, ukrywać aktywność w internecie. Tymczasem wiadomość dotycząca przeglądarki TOR pochodziła z 2000 czternastego roku. Brejza ją otrzymał, a nie napisał. Przesłuchany przez komisję prokurator Remigiusz Signerski porównał publikacje z materiałami kontroli operacyjnej.

Stwierdził on zeznając. W zasadzie wszystkie materiały zostały zmanipulowane. Wyraźnie zaznaczył jednak, że porównywane materiały przekazane przez CBA nie zawierały takich manipulacji. Jako komisja musieliśmy więc oddzielić odpowiedzialność za wyciek od odpowiedzialności za zniekształcenie wiadomości w publikacji. Nie chodziło więc wyłącznie o ujawnienie prywatnej korespondencji.

Chodziło o jej wykorzystanie do stworzenia fałszywego obrazu polityka I wykorzystania tego w trwającej kampanii wyborczej. Sprawa trafiła do sądu. Osiemnastego grudnia 2000 dwudziestego trzeciego roku Sąd Okręgowy w Bydgoszczy stwierdził naruszenie dóbr osobistych Krzysztofa Brejzy I zasądził 200000 złotych zadośćuczynienia na jego rzecz. Nakażał też telewizji polskiej opublikowanie przeprosin po uprawomocnieniu się wyroku. Treść przeprosin odnosiła się wprost do zmiany nadawców z adresatem oraz połączenia różnych wiadomości w jedną wypowiedź.

Szanowni państwo, komisja postawiła również fundamentalne pytanie, jak materiały z niejawnej kontroli operacyjnej trafiły do mediów? Dwudziestego ósmego lipca 2000 dwudziestego pierwszego roku prokuratura okręgowa w Gdańsku zaprzeczyła, by wyraziła zgodę na udostępnienie materiałów dziennikarzom. Co więc, co więcej, z ustaleń komisji wynika, że materiały wyciekły, zanim protokół otrzymała prokuratura prowadząca postępowanie. Dlatego w raporcie jako najbardziej prawdopodobne źródło wycieku wskazano CBA albo prokuraturę krajową, za którą odpowiadał wówczas Bogdan Święczkowski. Szanowni państwo, wysoka Komisjo spójrzmy na te wydarzenia w szerszym kontekście.

To nie był zwykły przeciek. Ujawnione I zmanipulowane materiały wykorzystano do dyskredytowania szefa sztabu opozycji w samym środku trwającej kampanii wyborczej. Kto podjął decyzję o przekazaniu tych materiałów mediom? Kto koordynował te działania? Te okoliczności musi wyjaśnić prokuratura I ustalić odpowiedzialność konkretnych osób.

1 natomiast jest pewne, dyskredytowanie szefa sztabu opozycji przynosiło polityczną korzyść ówczesnej władzy. To za rządów PiS służby prowadziły inwigilację. Prokuratura dysponowała materiałami, a media publiczne, wczesna ówczesna tuba propagandowa rządu rozpowszechniały zmanipulowaną korespondencję polityka opozycji. Ta sprawa pokazuje, jak niebezpieczne dla demokracji jest wykorzystywanie informacji zdobytych przez

służby

Specjalnie do walki politycznej, szczególnie w trakcie trwającej kampanii wyborczej. Szanowni państwo, służby specjalne mają chronić państwo I obywateli, a nie dostarczać materiałów wykorzystywanych do walki z opozycją. A z tym niestety mieliśmy do czynienia w sprawie Pegasusa. Bardzo dziękuję.

02:00:24 - 02:00:40

Magdalena Sroka

Bardzo dziękuję. Kolejny rozdział dotyczący kolejnego systemu, który również został zakupiony za czasów ostatniej władzy, poprzedniej władzy, przedstawi poseł Witold Zembaczyński o Hermiasie. Bardzo

02:00:40 - 02:14:40

Witold Zembaczyński

Wielce szanowna pani przewodnicząca, wysoka komisjo, szanowni państwo. Można zapytać, dlaczego komisja do spraw Pegasusa zajmuje się innym programem Hermesem? Odpowiedź jest już w pierwszym zdaniu rozdziału ósmego. Cytuję, analiza zakupu I wykorzystania systemu Hermes przez komisję nie była przypadkowa. System ten stanowił bowiem element szerszego problemu, stosowania przez państwo PiS narzędzi informatycznych o charakterze analityczno-operacyjnym, zakupionych I wykorzystywanych w sposób nieprzejrzysty.

Komisja wskazuje 3 analogie. Po 1., ten sam dostawca, czyli grupa NSO. Po 2., wątpliwości co do kontroli nad systemem I danymi I po 3., ryzyko przekroczenia uprawnień przez organy państwa. Co więcej, ta historia zaczyna się dokładnie tam, gdzie historia Pegasusa, czyli na targach w Pradze. Czym jest Hermes?

Hermes to system do zbierania I analizy danych z otwartych źródeł. Tak zwane OSINT. Raport opisuje ten system w szczegółach. Posiada ponad 80 opcji złożonych wyszukiwań na Twitterze, Facebooku, YouTube, Instagramie I tym podobnych w social mediach, a także w Darknecie posiada moduł Profiler oraz dostęp do usuniętych danych I połączeń historycznych. I teraz zdanie z raportu, które proszę zapamiętać.

Hermes, cytuję, doskonale nadaje się do zbierania I analizowania informacji o konkretnych osobach, ich kontaktach I ich zachowaniach w mediach społecznościowych, a przez to chociażby do profilowania pod kątem wyboru najbardziej skutecznej metody infekowania programem typu SPYWER, na przykład takim Pegasusem. Pamiętajmy z poprzedniego wystąpienia mail z CBA. I tu cytat, w Polsce trudno jest zmusić kogoś do kliknięcia w link, więc narzędzie, które pozwala dokładnie poznać człowieka, jego kontakty, nawyki idealnie pasuje do tej układanki. Zakup. Szesnastego listopada 2000 dwudziestego roku.

Prokuratura krajowa kupuje licencję Her Hermesa. Od kogo? Od Luksemburskiej spółki Q Cyber Technologies, przez którą 3 lata wcześniej sprzedano Pegasusa. Płaci 2000000 euro w dwóch ratach po milionie z opcją dodatkowej gwarancji za 440000 euro rocznie. Umowę podpisuje prokurator krajowy Bogdan Świeczkowski.

Skąd pieniądze? Raport odpowiada. Pieniądze pochodziły z funduszy na budowę I wyposażenie nowych obiektów dla prokuratur. Czyli najpierw Fundusz Sprawiedliwości na Pegasusa, a teraz pieniądze na budynki prokurator na Hermesa. Znowu środki przeznaczone na coś innego.

Pojawia się też wątek, który dopiero wychodzi na jaw. Prokuratura regionalna w Rzeszowie skierowała europejski nakaz dochodzeniowy do Bułgarii, żeby zabezpieczyć dane I korespondencję firmy Circo Bułgaria. Jak ustalono jej przedstawiciele, działając w imieniu firmy QCyber, instalowali w prokuraturze krajowej center hardware, czyli sprzęt, stacje robocze, serwery, czyli ludzie działający dla firmy powiązanej z NSO, z Bułgarii instalowali serwery w prokuraturze krajowej, no bo ustaliła najwyższa izba kontroli? Najważniejszym dowodem w tym rozdziale jest wystąpienie pokontrolne NIK z szóstego lutego 2000 dwudziestego piątego roku. Kontrola zaczęła się trzeciego września 2000 dwudziestego czwartego roku.

Umówię jej ustalenia po kolei, bo każde jest osobnym zarzutem. Po 1. Brak przygotowania. Nikt stwierdza, że zakup Hermesa dokonano bez żadnego przygotowania, chociaż system do analizy danych z otwartych źródeł kosztował ponad 15000000 złotych, nie było analizy potrzeb. Co więcej, system kupon kupiono, pomimo że pracownicy Wydziału Analizy Kryminalnej, którzy celowo go stosowali w analizach kryminalnych, nie zgłaszali potrzeby zakupu takiego systemu.

Ci, którzy mieli z niego korzystać, o niego w ogóle nie prosili. Po 2., brak testów. 2 alternatywne programy testowano przez 2 dni. Hermesa nie testowano wcale. Szanowni państwo, testuje się konkurencję, a kupuje się to, czego się nie testowało.

Tak wyglądała prokuratura Zaśięczkowskiego. Po 3., pominięcie przetargu. Prokuratura krajowa w sposób nieuprawniony wyłączyła zastosowanie przepisów o zamówieniach publicznych I oceniamy to bardzo mocno. To było działanie nie tylko nielegalne, lecz także rażąco, niegospodarne I nierzetelne. Najdroższy z alternatywnych systemów tych samych funkcji według NIK kosztował 6 I pół miliona złotych I był tańszy.

Droższy, nie tańszy. A NIK dodaje, kierownictwo prokuratury krajowej od początku planowało zakup właśnie tego systemu oferowanego przez konkretnego dostawca, nabycie, procedowano pośpiesznie I niedbale. Pośpiesznie, znowu pośpiech, tak jak przy Pegasusie bardzo im się śpieszyło. Po 4., umowa pod dostawcę. Umowa zawierała zapisy promujące dostawcę systemu.

Językiem wiążącym dla umowy był język angielski o dziwo, a sądem właściwym w przypadku sporu był sąd w Londynie. Kary umowne były rażąco niskie, nie zapewniono szybkiej reakcji dostawcy, gdyby system przestał działać nawet na wiele dni. Prokuratura musiała odebrać system, jeśli w testach działał w dziewięćdziesięciu procentach, a sam odbiór wykazał braki funkcjonalności. Polska prokuratura, która ma stać na straży prawa, podpisała umowę w obcym języku, ze sporami rozstrzyganymi w obcym sądzie. Po 5., bezpieczeństwo danych.

NIK ustaliła, że ani sprzęt, ani możliwości Hermesa nie zostały w żaden sposób zweryfikowane pod względem bezpieczeństwa danych przetwarzanych w prokuraturze krajowej, w tym informacji objętych tajemnicą prowadzonych postępowań przygotowawczych. Nie objęto go nawet polityką ochrony danych osobowych. NIK skierował w tej sprawie wniosek do ABW. I podsumowanie komisji, które przeczytam w całości. Prokuratura krajowa dysponowała systemem do analizy danych z otwartych źródeł internetowych, ale nie miała wiedzy, czy wprowadzone do systemu zapytania były widoczne dla dostawcy systemu lub innych służb zagranicznych.

Nie wiadomo było tak, że jaka była pula logów I haseł do systemu. Nie wiadomo, gdzie te dane były przechowywane I kto posiadał do tych danych dostęp. Nie wiadomo, nie wiadomo, nie wiadomo. To jest ten sam problem, co przy Pegasusie. Państwo nie wiedziało, kto jeszcze patrzy.

Po 6., od stycznia 2000 dwudziestego pierwszego roku do marca 2000 dwudziestego czwartego roku wykonano około 400 analiz. 1 analiza kosztowała więc około 40000 złotych I prokuratura nigdy nie sprawdziła, czy to w ogóle działa I czy to się przydaje. Po 7. I najpoważniejsze nadużycia. Nikt znalazła dowody, cytuję, wskazujące na nieuprawnione użycie systemu Hermes wyszukiwano informacje z naruszeniem obowiązujących w prokuraturze krajowej procedur bez wymaganych formalnych wniosków na podstawie tych ustaleń, a także bez weryfikacji, czy wyszukiwania te były związane z popełnieniem przestępstwa.

Ujawniono 30 przypadków sprawdzania danych o znanych politykach, samorządowcach, prokuratorach, osobach ze strefy biznesu. Oczywiście to wszystko na puste polecenia, bez wniosku I bez jakiegokolwiek związku z przestępstwem. NIK złożyła 2 zawiadomienia do prokuratury, między innymi o wyrządzeniu szkody majątkowej wielkich rozmiarów. Śledztwo prowadzi prokuratura regionalna w Rzeszowie, analizuje ponad 46000 logów I zapytań, w tym przypadki sprawdzenia sędziów, adwokatów, dziennikarzy, osoby, które sprawdzano, składają kolejne zawiadomienia. Jacek Bilewicz, nie dostrzegam celowości zakupu.

Przejdźmy do świadków. Najważniejszy jest Jacek Bilewicz, który w 2000 dwudziestym czwartym roku pełnił obowiązki prokuratura, prokuratora krajowego. Dostał na biurko wniosek o przedłużenie licencji Hermesa za 2000000 złotych netto. Porównał tę kwotę z kosztami innych narzędzi do kryminalnej I oczywiście odmówił. Przed komisją zeznał wprost, cytuję, nie dostrzegam celowości zakupu tego programu.

Dlaczego? Bo jak zeznał, analiza Hermesa nie wnosiła wartości dowodowej. Jeżeli miał zostać wykorzystany przez prokuratorów w postępowaniu sądowym, był bezużyteczny. Prokurator potrzebuje dowodów, które obronią się w sądzie, a tu mamy dane z Darknetu, z wycieków. Gilewicz zwrócił uwagę także, że dane te mogą budzić wątpliwości zarówno co do ich rzetelności, jak I samej legalności pozyskania.

I tu ważna rzecz, jak zeznał, dostęp do baz wycieków był jednym z kryteriów branych pod uwagę przy zakupie I przedłużaniu licencji. Prokuratura chciała mieć dostęp do kradzionych danych. Z dokumentacji wynikało, że sami prokuratorzy I analitycy, którzy

Korzystali z systemu, nie mieli pełnej pewności co do jego funkcjonowania. Nie wiedzieli, jak zapisują się zapytania, czy system działa w chmurze, co jest rejestrowane, a potem ponadto pytanie o charakter tych analiz. Pilewicz skwitował w następujący sposób, cytuję, raczej miała charakter analiz operacyjnych. Operacyjnych, bo nie były one wykorzystane w żadnym trybie procesowym. Wysoka komisja, to zdanie trzeba zrozumieć.

Prokuratura nie jest służbą specjalną, nie ma uprawnień do czynności operacyjno-rozpoznawczych. Raport mówi to wyraźnie. Część zapytań realizowano bez wymaganych wniosków, co mogło nadawać tym działaniom charakter czynności operacyjno-rozpoznawczych, do których prokuratura nie jest uprawniona. Kto podjął decyzję w tej sprawie? Bilewicz zeznał, że ostateczną decyzję o zakupie w zastosowanym trybie podjął prokurator krajowy Bogdan Śnieżkowski, Piotr Komosiński I tu cytat koniec kropka.

Jak Hemes trafił do prokuratury, tu właśnie wracamy do Pragi. Piotr Komosiński, były współpracownik Bogdana Świerczkowskiego z ABW, zeznał, na zlecenie Bogdan się, Bogdana Świeczkowskiego w Pradze byłem na targach I miałem za zadanie rozpoznać rynek tego typu, między innymi rozwiązań OSINT-owych. Jakie były wymagania? Posłuchajmy. System OSINT-owy koniec I kropka, to cytat, który można zainstalować na serwera w prokuraturze.

Koniec I kropka. Nie było specyfikacji, gdy komisja pytała o konkretne potrzeby, jak wykorzystywanie analiz w postępowaniach, bazy z wycieków czy darknet, świadek odpowiadał, że nie ma takiej wiedzy. Raport stwierdza. Nie potrafił podczas przesłuchania przed komisją przedstawić szczegółowo określonych wymagań, które miały zostać spełnione przez poszukiwany system. Komosiński mówił, że na targach testował różne rozwiązania I Hermes dawał najlepsze wyniki.

Cytuję, przekazałem moje zdanie, że jednym z najlepszych rozwiązań jest ten, ale przyznał, że nie miał dokumentacji technicznej Hermesa I nie mógł ocenić jego bezpieczeństwa. W marcu 2000 dwudziestego drugiego roku przedstawiciele NSO zaprezentowali system w prokuraturze krajowej. Na spotkaniu byli Święczkowski, Komosiński I kilkunastu prokuratorów. 8 miesięcy później umowa była już podpisana, podpisana. Krzysztof Krełowski, niczego nie badałem.

Umowę przygotował I zap, zaopiniował kolejny były współpracownik Świerczkowskiego z ABW, radca prawny Krzysztof Krełowski. Przyznał, że zna prawo zamówień publicznych, ale gdy zapytaliśmy, czy sprawdził, czy ten zakup można było wyłączyć spod przetargu, usłyszeliśmy, cytuję, ja nie zajmowałem się kwestią akurat tej umowy. Czy ta umowa powinna być objęta, czy wyłączona z obszaru prawa zamówień publicznych? Odnośnie tej konkretnej umowy niczego nie badałem. Raport to komentuje.

Nie niepokoił go jednak, że system Hermes za 15000000 złotych kupiono z pominięciem trybu prawa zamówień publicznych oraz że umowę sporządzono w języku angielskim, a ewentualne spory były, miały być rozstrzygane w Londynie. Wysoka Komisjo, obraz jest spójny. Były współpracownik ABW jedzie do Pragi, wskazuje system. 2. Były współpracownik ABW pisze umowę I niczego nie bada.

Prokurator krajowy podpisuje. Bez analizy potrzeb, bez Tesu w prokuraturze, bez przetargu, a cenę o 1000000 wyższą płacą właściwie bez alternatyw. Z umową po angielsku I ze sporami w Londynie. Od tej samej grupy, która sprzedała Pegasusa, dokonali tego zakupu, a potem system służył do sprawdzania polityków, prokuratorów na ustne polecenie. Szanowni państwo, zwróćmy uwagę na ludzi.

Prokurator krajowy Bogdan Świeczkowski to były szef ABW. Do wyboru systemu wysłał swojego współpracownika z ABW. Umowę napisał kolejny współpracownik z ABW. To jest ten sam mechanizm, który widzieliśmy przy Pegasusie. Zamknięty krąg ludzi z otoczenia służb, którzy ufają sobie nawzajem bardziej niż procedurom państwowym.

Prokuratura, która powinna kontrolować służby, sama zaczęła działać jak służba specjalna, z narzędziem od tego samego dostawcy I bez żadnego nadzoru co Pegasus. Pegasus I Hermes 102 oblicza tego samego sposobu rządzenia. Najpierw decyzja, potem szukanie pieniędzy, na końcu nikt nie wie, kto miał dostęp do danych. Pozostałe ustalenia są w części, w części niejawnej stanowiska. Śledztwo w Rzeszowie trwa, a teraz kolej na działania prokuratury I niezawisły są.

Dziękuję.

02:14:40 - 02:15:00

Magdalena Sroka

Bardzo dziękuję. To wszystkie z rozdziałów, które państwu przedstawimy dzisiaj. Natomiast jeszcze poproszę pana posła Mateusza Bochenka o zabranie głosu, a następnie przedstawimy zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa. Bardzo proszę panie pośle.

02:15:07 - 02:25:50

Mateusz Bochenek

Bardzo dziękuję pani przewodnicząca, wysoka komisjo, szanowni państwo. Przez lata jako opinia publiczna byli państwo informowani przez głównie opozycję, że sprawa Pegasusa jest w zasadzie zmyślona, bagatelizowano, umniejszano, wyśmiewano. Ale komisja bardzo konsekwentnie I przesłuchiwała świadków, gromadziła materiały I dzisiaj opinia publiczna mogła usłyszeć z jak poważną sprawą mieliśmy I mamy do czynienia. To nie tylko kwestia, która dotyczy legalizmu, pewnych fundamentów demokratycznego państwa prawa, ale także tego zakresu jakim jest bezpieczeństwo. Bezpieczeństwo poszczególnych obywateli, ale przecież także bezpieczeństwo naszego kraju.

Bo jak mogliśmy także dzisiaj to usłyszeć, to właśnie obcy podmiot z obcego państwa dysponował pełnym materiałem, pełną wiedzą, która pochodziła właśnie z Pegasusa. A polskie służby takimi materiałami nie dysponowały. I to jest rzecz absolutnie skandaliczna, która wprost naraża bezpieczeństwo naszego państwa. I drodzy państwo, gdy mówimy o PKZ-usie, to nie mówimy tylko I wyłącznie o systemie, ale mówimy także o pewnym mechanizmie działania funkcjonowania państwa za poprzedniej władzy, którym instytucje państwa mogły przestać służyć obywatelom, a zacząć służyć interesowi politycznemu rządzących. Rządzący są po to, by gwarantować obywatelom, państwu bezpieczeństwo, a nie by wykorzystywać je przeciwko obywatelom I państwu.

I najlepiej właśnie ta sytuacja obrazuje z jakim zjawiskiem mieliśmy do czynienia. I my dzisiaj też wielokrotnie podkreślaliśmy, że państwo musi dysponować różnego rodzaju instrumentami do tego, by walczyć z terroryzmem, by walczyć z przestępczością zorganizowaną czy działalnością obcych służb. Ale nigdy nie może być tak, że pod przykrywką pięknych haseł szuka się alibi do łamania prawa. I wiemy też, że Pegasus nie był zwykłym podsłuchem, bo to narzędzie I to również jasno wybrzmiewa z naszego raportu, pozwalało uzyskiwać dostęp do praktycznie całego życia człowieka. Jego rozmów, plików, kontaktów, lokalizacji, także mikrofonu I kamery.

Ta ingerencja dotykała nie tylko przecież jednej osoby. Dotykała jej rodziny, współpracowników, klientów, wyborców, pacjentów. Dlatego jego użycie wymagało szczególnej ostrożności, pełnej podstawy prawnej I rzeczywistej kontroli. Jak było, to wiemy doskonale. A zatem możemy dzisiaj także zobaczyć, jak traktowano kwestie I legalności I bezpieczeństwa I kontroli.

Po 1. Legalność. Ujmujemy w naszym raporcie jedną z zasadniczych kwestii. Dokonano zakupu Pegasusa pomimo negatywnej opinii służb specjalnych I policji. To ważne, bo pokazuje, że problem nie zaczyna się od pojedynczej operacji wobec konkretnej osoby.

Zaczyna się od decyzji o przyjęciu ryzyka, przed którym wcześniej ostrzegano. Ingerencja w prawa, wolności obywatelskie, ale także ta kwestia przez nas dzisiaj poruszana dotycząca izraelskiego producenta, który dysponował tym materiałem. Z odtajnionych dokumentów jasno też wynika, że 25000000 złotych pochodzących z funduszu sprawiedliwości, Tego funduszu, którego celem była pomoc osobom pokrzywdzonym, przekazano do CBA na zakup środków techniki specjalnej. Projekt wskazuje, że zamiast przejrzystej, właściwej dla służb ścieżki finansowania zastosowano mechanizm, który budzi zasadnicze zastrzeżenia prawne. Szczególne wymowne w tym wszystkim były słowa wypowiedziane przez panią minister Czerwińską,

Która zapytana czy wydałaby pozytywną opinię, gdyby wiedziała, że chodzi o zakup Pegasusa, odpowiedziała, nie wydałabym takiej opinii. Opiniowałam inny wniosek. Gdyby zapytano wprost 25000000 dla CBA na środek operacyjny, to nie wy by, nie wydałaby pozytywnej opinii. To zdanie nie jest oczywiście publicystyczną figurą. To opis pewnego mechanizmu.

Dokumenty mówią 1, a rzeczywisty cel środków miał być inny. Ziobro zeznał o roli Michała Wosia, że znał moją kierunkową wolę w tym zakresie. WOŚ potwierdził w swoich zeznaniach. Bezpośrednio Zbigniew Ziobro był dysponentem funduszu, ale to ja wykonywałem wszystkie czynności z tym związane. Te wypowiedzi oczywiście nie przesądzają o winie, bo też nie taka rola naszej komisji, ale pokazują, że decyzja polityczna I czynności wykonawcze stanowiły element jednego łańcucha.

I po 2., raz jeszcze podkreślam, kwestię bezpieczeństwa. Projekt stanowiska opisuje zastrzeżenia zgłaszane I przez policję, przez ABWSKW, Agencję Wywiadu po służbę wywiadu wojskowego. Ryzyko głębokiej ingerencji w prawa I wolności, ryzyko ujawnienia zainteresowań operacyjnych oraz ryzyko nieuprawnionego przepływu danych. Wskazuje też, że system miał działać bez wymaganej akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego. To oczywiście nie jest jakiś tam spór o technikalia czy, czy detale, bo akredytacja ma chronić obywateli, ma chronić informacje niejawne, ma chronić działania służb.

Jeżeli państwo nie ma pełnej I sprawdzonej kontroli nad systemem zbierającym najbardziej wrażliwe dane, to nie buduje bezpieczeństwa, buduje zagrożenie dla państwa, dla obywateli. I po 3., władza PiS przez lata mówiła o sile państwa, dużo mówili o bezpieczeństwie I patriotyzmie, ale silne państwo to nie państwo, które ma coraz więcej narzędzi do sięgania do prywatnego życia obywateli. Silne państwo to takie, które potrafi samo siebie ograniczać, które wymaga od służb prawdy, odpowiedzialności od poszczególnych ministrów, a od sądów, rzeczywistej możliwości kontroli. I właśnie ta kwestia kontroli, to także prezentowaliśmy, że kontrola sądów miała charakter fasadowy I iluzoryczny. Sądy nie otrzymywały informacji o rzeczywistym charakterze narzędzi, nie posiadały uprawnień ani narzędzi technicznych do weryfikacji.

I to nie oznacza podważania roli sądów. Przeciwnie, oznacza, że sądy muszą otrzymywać zawsze pełną I rzetelną informację, aby ich kontrola mogła realnie chronić obywatela. Kontrola prozorna nie chroni nikogo. Właśnie dlatego przygotowaliśmy I uchwaliliśmy ustawę wzmacniającą nadzór sądowy nad kontrolą operacyjną. I najbardziej przejmujący wymiar tej sprawy pokazują osoby, których dotknęła inwigilacja.

Politycy opozycji, samorządowcy, sędziowie, prokuratorzy. W poszczególnych sprawach komisja badała fakty, dokumenty I zeznania. Nie chodzi jednak tylko o listę nazwisk. Chodzi o pewną zasadę. Jeśli władza zaczyna traktować politycznego konkurenta, niezależnie od tego, czy chodzi właśnie o prokuratura, prokuratora, sędziego czy polityka opozycji, jako obiekt działań operacyjnych zaciera się ta granica pomiędzy państwem a partią.

Z dokumentów wysoka komisjo I relacji wyłania się też pewien mechanizm. Decyzja o narzędziu, decyzja o finansowaniu, brak zabezpieczeń, słaba kontrola I wreszcie skutki dla konkretnych ludzi. Za taki mechanizm odpowiadają nie tylko wykonawcy. Odpowiedzialność polityczna sięga tych, którzy go tworzyli, tolerowali albo dawali mu przyzwolenie. I my oczywiście nie ferujemy wyroków.

Są od tego organy państwa, ale komisja ma obowiązek nazywać odpowiedzialność polityczną I instytucjonalną. Ma obowiązek pokazać obywatelom, gdzie zawiodły mechanizmy państwa I to właśnie czynimy. Dlatego zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa są koniecznym krokiem, a nie politycznym spektaklem, jak niektórzy próbują opinii publicznej wmówić. Podsumowując, obywatel nie może żyć w przekonaniu, że jego prywatność zależy od tego, czy jest politycznie wygodny dla rządzących. Władza ma podlegać zawsze prawu, kontroli I odpowiedzialności.

Zawsze niezależnie od tego, kto ją sprawuje. I nigdy interes partii politycznej nie może stać ponad prawem obywateli. I chciałbym na koniec podkreślić 1, co, co jest bardzo istotne, że nigdy nie może już być tak, że rządzący będą bać się tak obywateli, że będą musieli ich podsłuchiwać. I nawet gotowi będą do tego, by nadarzać bezpieczeństwo Polski, żeby realizować swój polityczny cel. Bardzo dziękuję.

02:25:52 - 02:27:27

Magdalena Sroka

Bardzo dziękuję. Teraz przedstawimy państwu uzasadnienia z zawiadomienio do prokuratury, które złożyliśmy na osoby, które wymieniałam na początku posiedzenia komisji. Chciałabym w tym miejscu powiedzieć również, bo tego państwo nie wiecie, że chcieliśmy przesłuchać Mariusza Kamińskiego, jego zastępcę Macieja Wąsika. Natomiast panowie obawiając się, nie chcąc odpowiadać również przed państwem, unikali przybycia na posiedzenie komisji. W związku z powyższym zwróciliśmy się do prokuratury o przesłuchanie w naszym imieniu.

I komisja dysponuje ściśle tajnym przesłuchaniem, które zostało zrealizowane pana Macieja Wąsika. O szczegółach tych informacji niestety powiedzieć nie mogę. Natomiast uzasadnienie jawne zaraz państwo usłyszą. Poza tym wobec kolejnych dwóch osób dzisiaj też składamy zawiadomienia, a są to Grzegorz Ocieczek I pan Maciej Szpanowski, służba kontrwywiadu wojskowego, pan Ocieczek CBA. Natomiast uzasadnienie wobec tych dwóch panów również jest niejawne, a teraz poproszę o zaprezentowanie zawiadomienia dotyczącego Mariusza Kamińskiego I Macieja Wąsika, posła przewodniczącego Tomasza Trelę.

Bardzo proszę.

02:27:27 - 02:29:16

Tomasz Trela

Dziękuję bardzo. Pani przewodnicząca, szanowni państwo, mam przyjemność zaprezentować zawiadomienie do prokuratury o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez pana Mariusza Kamińskiego I pana Macieja Wąsika. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Sejmowa Komisja Śledcza zdecydowała o złożeniu zawiadomień do o podejrzeniu popełnienia przestępstwa do prokuratury krajowej przez osoby, które w latach 2015, 2023 stały na samej górze piramidy nadzoru nad polskimi służbami specjalnymi, pana Mariusza Kamińskiego, ministra koordynatora do spraw służb oraz Macieja Wąsika, jego bezpośredniego zastępcy. To na nich ciążył prawny I konstytucyjny obowiązek pilnowania, by służby działały w granicach prawa I chroniły tajemnicę Rzeczypospolitej Polskiej. Raport komisji dowodzi, że ci dwaj urzędnicy nie tylko nie dopilnowali przestrzegania przepisów, ale świadomie dopuścili się łamania prawa poprzez wdrożenie nieakredytowanego systemu inwigilacji I narażenie tajnych informacji państwowych na wyciek do podmiotu zagranicznego.

Dlatego zawiadomienie zostały skierowane z artykułu 231, paragraf 2 kodeksu karnego I artykułu 265, paragraf 2 kodeksu karnego. Komisja zarzuca wyżej wymienionym osobom niedopełnienie obowiązków I umożliwienie ujawnienia tajemnic państwowych podmiotowi zagranicznemu. 1. Zarzut dotyczy przekroczenia uprawnień I niedopełnienia obowiązków służbowych. Zgodnie z artykułem 48 ustawy o ochronie informacji niejawnych żaden system teleinformatyczny przetwarzający dane niejawne nie ma prawa działać w Polsce bez oficjalnego świadectwa akredytacji bezpieczeństwa wydanego przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego I Służbę Kontrwywiadu Wojskowego.

02:29:16 - 02:31:48

Speaker 7

Mimo braku jakiejkolwiek akredytacji, dopuścili się do zawarcia umowy I zezwolili podległym służbom na masowe używanie Pegasusa. Działali przy tym w celu osiągnięcia korzyści osobistej o charakterze politycznym, uzyskując dla rządzącego obozu nielegalny wgląd w strategię opozycji, tajemnice sędziowskie I prokuratorskie. 2. Zarzut jest jeszcze poważniejszy, uderza w samo bezpieczeństwo Polski. Pegasus nie był zwykłym urządzeniem stojącym w piwnicy Centralnego Biura Antykorupcyjnego.

Był to zamknięty system typu Black Box, bez dostępu do kodu źródłowego, komunikujący się przez serwery proxy poza granicami Polski, kontrolowany przez izraelską firmę NSO Group. Mariusz Kamiński

Maciej Wąsik posiadali wiedzę lub z racji zajmowanych stanowisk mieli bezwzględny obowiązek posiadać wiedzę o ryzyku, że dane operacyjne I metadane o obiektach zainteresowania polskich służb mogą być znane producentowi z Izraela. Mimo to nie sprzeciwili się zakupowi, nie wprowadzili żadnych mechanizmów zabezpieczających. W ten sposób dopuszczając się do systemu niespełniającego wymogów bezpieczeństwa, stworzyli warunki umożliwiające nieuprawnione ujawnienie informacji o klauzuli tajne I ściśle tajne osobom działającym na rzecz podmiotu zagranicznego. Obrona Mariusza Kamińskiego I Macieja Wąsika opierała się dotąd na twierdzeniu, że oni tylko koordynowali, a kupowało Centralne Biuro Antykorupcyjne. Raport komisji rozbija tę linię obrony w oparciu o zgromadzone dowody.

Po 1., pismo szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z piętnastego września 2000 siedemnastego roku do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o 25000000 złotych z Funduszu Sprawiedliwości zawiera zdanie, nawiązując do wcześniejszych ustaleń, na samym dole dokumentu znajduje się rozdzielnik. Do wiadomości pan Mariusz Kamiński, minister, członek Rady Ministrów, koordynator służb specjalnych. Po 2., zeznania Zbigniewa Ziobry, który zeznał, że to rozmowy z Mariuszem Kamińskim w kuluarach kancelarii premiera na półpiętrze doprowadziły do decyzji o sfinansowaniu zakupu przez Fundusz Sprawiedliwości. Pan Kamiński I Wąsik byli więc jedynymi z architektów I politycznymi parasolami ochronnymi dla całej tej nielegalnej operacji. Stąd komisja śledcza podjęła decyzję o skierowaniu zawiadomień do prokuratury na pana Wąsika I pana Kamińskiego.

Dziękuję bardzo.

02:31:49 - 02:32:39

Magdalena Sroka

Bardzo dziękuję. Ja przypomnę, że my już jako komisja składaliśmy na byłych służb, służb, szefów służb zawiadomienia wobec, szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, wobec szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego I wobec szefa służby kontrwywiadu wojskowego. Zebrane przez komisję materiały pozwoliły na to, aby prokuratura zbierając materiał dowodowy, uwzględniając również ustalenia komisji, postawiła panom zarzuty. Teraz oczekujemy na kolejny krok w postaci aktów oskarżenia. Natomiast przypomnimy państwu zawiadomienia, które składaliśmy również wcześniej wobec polityków, takich jak Zbigniew Ziobro I Michał Woś.

I oddaję głos panie pośle.

02:32:39 - 02:58:50

Witold Zembaczyński

Bardzo proszę. Dziękuję bardzo. Pani przewodnicząca, wysoka komisjo. Ustalenia pracy komisji są stale I bezkrytycznie atakowane. Nasze nasza praca jest dyskredytowana, dlatego chcemy w sposób jasny I przejrzysty przedstawić te zarzuty, które sformułowaliśmy wobec kierownictwa Ministerstwa Sprawiedliwości.

Zacznę od Michała Wosia. Mówiłem już o tym, jak kupiono Pegasusa. Teraz o tym, kto za to zapłacił, jak to ukryto. Więc szanowni państwo, komisja złożyła w Prokuraturze Krajowej zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Michała Wosia, wówczas wiceministra sprawiedliwości. W największym skrócie zarzut brzmi tak, Michał Woś jako osoba uprawniona do dysponowania funduszem sprawiedliwości według komisji wprowadził w błąd podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów co do podstawy prawnej, przeznaczenia I zmiany w planie finansowym funduszu, poświadczając nieprawdę w piśmie.

Następnie zawarł z szefem CBA umowę o przekazaniu dwudziestu pięciu 1000000, wiedząc, iż ta służba specjalnie nie spełnia warunków do uzyskania takiego wsparcia finansowego z tego źródła. Poleciłby wypłatę tych środków I tu jest kwalifikacja czynu z artykułu 231, paragraf 1.2 kodeksu karnego w związku z artykułem 271, paragraf 1, czyli przekroczenie uprawnień I poświadczeń nieprawdy. Komisja ujmuje istoty tej sprawy w dwóch słowach. Cytuję z raportu, karygodność czynu Michała Wosia ogniskuje się wokół pojęcia kłamstwa urzędniczego, które stało się fundamentem dla sfinansowania zakupu Pegasusa. Przekażę państwu, na czym to kłamstwo polegało krok po kroku na dokumentach.

Krok 1., zmienia się prawo. Fundusz sprawiedliwości powstał, żeby pomagać ofiarom przestępstw I osobom wychodzącym z więzień. Jest sfinansowany głównie z nawiązek I świadczeń zasądzonych od sprawców przestępstw. W 2000 siedemnastym roku, kiedy trwały prace nad zakupem Pegasusa, prawo się zmienia. Dwunastego sierpnia 2000 siedemnastego roku życie wchodzi w życie nowelizacja kodeksu karnego wykonawczego, która dodaje do zadań funduszu działania związane z przeciwdziałaniem przestępczości I wykrywaniem I pozwala, w cudzysłów, przekazać pieniądze jednostkom sektora finansów publicznych bez konkursu.

Dwudziestego września 2000 siedemnastego roku wchodzi rozporządzenie, które pozwala ministrowi przyznać pieniądze poza programem I poza standardowym naborem wniosków. Komisja ocenia tę technologię tak, najpierw dokonano zmian ustawowych I wykonawczych rozszerzających zakres możliwego wykorzystania środków Funduszu Sprawiedliwości, a następnie przystąpiono do czynności zmierzających do finansowania zakupu systemu Pegasus. I wprost, nowelizacja przepisów została wykorzystana instrumentalnie, krok po kroku pismo od Ministerstwa Finansów. Żeby przesunąć pieniądze w planie funduszu, potrzebna była zgoda Ministerstwa Finansów I czternastego września 2000 siedemnastego roku, Ministerstwo Sprawiedliwości pisze do wiceminister finansów Teresy Czerwińskiej, prosi o przekazanie dwudziestu pięciu 1000000 złotych na cytuję inne działania, które mają służyć zapobieganiu przestępczości. Pismo ma adnotację bardzo pilne, podpisuje je z upoważnienia ministra, minister Woś.

Co jest w tym piśmie? Raport odpowiada. W piśmie brak jest jakiejkolwiek informacji na temat tego, czemu faktycznie mają służyć te przesunięte środki. Brak tam jakiejkolwiek wzmianki na temat tego, że Fundusz Sprawiedliwości sfinansował, że z Funduszu Sprawiedliwości sfinansowany zostanie zakup środków techniki operacyjnej. W tabeli załączonej do pisma 25000000 złotych oznaczono słowem inne, To jest bardzo ważne słowo, inne.

25000000 złotych opisane słowem inne. Co w tym czasie wiedziało Ministerstwo Sprawiedliwości? Dzień później, piętnastego września 2000 siedemnastego roku, szef C. Ba, Ernest Bada pisze do Ministra Sprawiedliwości o przekazanie dwudziestu pięciu 1000000 złotych na zakup, cytuję środków techniki specjalnej. Po jednej stronie inne, a po drugiej technika specjalna.

Po drugiej stronie zakup środków techniki specjalnej dla służby specjalnej. Ta sama kwota, ten sam tydzień. Krok 3., pytania, które zbyto. Komisja zabezpieczyła korespondencję, która pokazuje, że Ministerstwo Finansów pytało trzynastego września 2000 siedemnastego roku. Mirosław Stasiak z Ministerstwa Finansów dostaje roboczy projekt zmian I pyta, co wchodzi w skład pozycji 4 kropka 6 kropka 5, inne 25000000.

Już były 1. Wątpliwości. Odpowiedź Ministerstwa Sprawiedliwości od Mikołaja Pawlaka tu się pojawia I cytuję, uzasadnienie na 25000000 złotych jest w ostatnim akapicie, w razie konieczności będziemy wyjaśniać również na komisji. Prosimy o pozytywną opinię, niebawem przyjedziemy. Pytanie było konkretne, na co jest 25000000 złotych?

Odpowiedzi żadnej nie było. Krok 4., sejm wprowadzony w błąd. Piętnastego września 2 siedemnastego roku trafia sprawa do Komisji Finansów Publicznych, do porządku obrad. Wprowadza się punkt o zmianie planu funduszu, dzień po piśmie WOŚ-ia. Wiceminister WOŚ przedstawia zmiany jako zwykłą, konsekwencje nowelizacji I raport nasz ustala.

Komisja Finansów Publicznych pozytywnie zaopiniowała proponowane przesunięcie dwudziestu pięciu 1000000 złotych, jednak z przedstawionych w niej dokumentów nie wynikało, że środki te mają zostać przeznaczone na zakup systemu Pegasus. Posłowie nie zostali również poinformowani, że beneficjentem środków będzie Centralne Biuro Antykorupcyjne. Posłowie dostali informację, że pieniądze pójdą na inne działania realizowane przez nieokreśloną instytucję sektora finansów publicznych. Szanowni państwo, to był Sejm Rzeczypospolitej, posłowie głosowali, nie wiedząc na co w tej komisji głosują. Kluczowy dowód.

Opiniowałam inny wniosek. Najważniejszym dowodem w sprawie WOS-ia jest zeznanie wiceminister finansów Teresy Czerwińskiej. Proszę pamiętać, to nie była polityczka opozycji, była wiceministrem w tym samym rządzie co WOS-u. Komisja zadała jej proste pytanie, tu poseł Trela je zadał. Czy gdyby we wniosku było napisane wprost 25000000 złotych dla Centralnego Biura Antykorupcyjnego na ten środek operacyjny, czy wydałaby pani opinię pozytywną I tu jest odpowiedź.

Cytuję, nie wydałabym takiej opinii. Opiniowałam inny wniosek. Opiniowałam inny wniosek. W tych trzech słowach jest cała sprawa. Raport wyciąga z tego wniosek.

Ujawnienie rzeczywistego celu transferu środków mogło wpłynąć na treść rozstrzygnięcia podejmowego, podejmowanego przez Ministerstwo Finansów. Gdyby WOŚ napisał prawdę, zgody by nie było. Krok 5., to ja wykonywałem wszystkie czynności. Dwudziestego dziewiątego września 2000 siedemnastego roku, Ministerstwo Sprawiedliwości CBA umowę o przekazaniu dwudziestu pięciu 1000000 złotych. Ten sam dzień, w którym CBA podpisuje umowę z Matic na Pegasusa.

Pieniądze trafiają do CBA w dwóch transzach, dziewiątego października I siedemnastego listopada 2 siedemnastego roku. Kto to zrobił? Sam WOŚP-u powiedział przed komisją, cytuję, bezpośrednio. Zbigniew Ziobro był dysponentem funduszu, ale to ja wykonałem wszystkie czynności z tym związane, a raport dodaje. WOŚP-ie pisał kluczowe dyspozycje przelewu środków, które w świetle prawa nigdy nie powinny opuścić Funduszu Sprawiedliwości w tym celu.

Dlaczego to było nielegalne? Trzeba to wyjaśnić. Ktoś powie, przecież zmieniono przepisy, Fundusz mógł finansować przeciwdziałanie przestępczości. Otóż odpowiedź jest w ustawie 0CBA

Artykuł 4. Mówi, że CBA finansuje się z budżetu państwa, a działania niejawne z funduszu operacyjnego do tego służą. Do zadań tego funduszu należy, cytuję, zakup sprzętu, techniki operacyjnej. To wszystko było w przepisach. Najwyższa Izba Kontrola kontroli uznała, że środki Funduszu Sprawiedliwości nie mogły zastępować ustawowo określonych określonych źródeł finansowania działalności CBA.

Zmiana kodeksu karnego wykonawczego nie zmieniła ustawy o CBA. Komisja zwraca też uwagę na absurd prawny tej konstrukcji. Ministerstwo I CBA działały jako jednostki skarbu państwa. Powstała, jak pisze raport, umowa skarbu państwa z samym sobą. Nie była to ani umowa cywilna, nie było to porozumienie administracyjne, a przez pieniądze rozliczone jako dotacje, choć taki transfer nigdy nie miał I nie mógł mieć charakteru dotacji.

Raport opisuje też, co działo się po tym. Dokumenty utajniono, rozliczenia, sporządzone na polecenie WOS-ia lub Mikołaja Pawlaka, urzędnicy, którzy te księgowali, nie mieli dostępu do dokumentów źródłowych. I tutaj mamy celowe I efektywne. NIK złożyła w 2000 osiemnastym roku zawiadomienie do Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych. W 2000 dwudziestym roku główny rzecznik Piotr Patkowski, późniejszy wiceminister finansów, odmówił wszczęcia postępowania, ale proszę posłuchać uzasadnienia.

Rzecznik przyznał, że naruszenie dyscypliny finansów publicznych doszło I że przekazanie pieniędzy było działaniem poza prawnym, ale uznał, że wydanie dwudziestu pięciu 1000000 było celowe I efektywne, więc szkodliwość jest znikoma. Szanowni państwo, rzecznik swojej władzy przyznał, że prawo złamano I umorzył, bo to było celowe. Dlaczego zawiadomienie było konieczne? Komisja uzasadnia to w trzech punktach. Po 1.

Zaufanie między instytucjami. Cytuję, takie zachowanie, niższe elementarne zachowanie, zaufanie między instytucjami państwa, które jest niezbędne do prawidłowego funkcjonowania gospodarki finansów publicznych. Jeżeli minister może napisać do innego ministra nieprawdę, to żaden dokument w państwie nie jest pewny. Po 2., komisja, kontrola Sejmu I tutaj cytuję, gdyby w 2000 siedemnastym roku ujawniono choćby w znaczeniu wewnętrznym, to jest właściwym organom, że 25000000 ma trafić do CBA na zakup narzędzia hakerskiego, zapewne wywołałoby to debatę na Komisji Finansów Publicznych Sejmu, a prawdopodobnie także sprzeciw. Komisja stwierdza, że w ten sposób WOŚ uderzył w zasadę trójpodziału władz I utrudnił kontrolę nad służbami specjalnymi.

Po 3., precedens, cytuję, brak rozliczenia karnego za świadome poświadczenie nieprawdy w korespondencji międzyresortowej tworzyłoby niebezpieczny precedens, w którym urzędnik może bezkarnie manipulować faktami, by osiągać cel polityczny swojej formacji. Wysoka Komisjo, w tej sprawie jest już następny krok. Dwudziestego października 2000 dwudziestego piątego roku. Prokuratura krajowa skierowała akt oskarżenia przeciwko Michałowi Wosiowi. Dotyczy między innymi przekazania tych dwudziestu pięciu 1000000 z Funduszu Sprawiedliwości do CBA.

Wcześniej podobne wnioski składała komisja senacka, nie przyniosły one wtedy rezultatu. Dziś po pracy tej komisji śledczej do spraw Pegasusa, sprawa WOS-ia jest w sądzie. O winie zdecyduje, zdecyduje oczywiście niezawisły sąd, ale Sejm ma prawo wiedzieć, że został wprowadzony w błąd I ma obowiązek powiedzieć głośno, pieniądze ofiar to nie jest kolumna inna. Czy wobec Zbigniewa Ziobry od razu? Bardzo proszę.

Szanowna pani przewodnicząca, wysoka komisjo. Ósmego października 2000 dwudziestego piątego roku komisja złożyła w prokuraturze krajowej zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Zbigniewa Ziobrę, byłego Ministra Sprawiedliwości, Prokuratora Generalnego. Zawiadomienie obejmuje 3 czyny. Omówię każdy z nich I dowody, na których się opiera. Zanim zacznę, 1 zastrzeżenie.

Komisja oczywiście nie jest sądem, komisja zbiera dowody I jak mówi ustawa ma obowiązek zawiadomić prokuraturę, gdy widzi podejrzenie przestępstwa. O winie rozstrzygnie niezawisły sąd, gdzie Zbigniew Ziobrozie każdy widzi, ale to, co przedstawię, to nie są opinie, to są dokumenty I zeznania. I zacznijmy od słynnego, ja byłem inicjatorem. Zacznijmy od tego, kim w tej historii był Zbigniew Ziobro. Nie musimy tego ustalać sami.

Powiedział to on na tej sali, podczas przesłuchania przed komisją, jeszcze zanim ktokolwiek zadał mu pytanie, w swobodnej wypowiedzi oświadczył, cytuję, ja byłem inicjatorem zakupu tego systemu. Raport określa, że temu zdaniu należy nadać szczególną wagę, bo świadek Ziobro sam przypisał sobie główną rolę w całym procesie. Zeznał też, że gdy usłyszał o barierze finansowej, sam zaproponował pieniądze z Funduszu Sprawiedliwości. Wykonanie powierzył WOŚ-owi, który jak powiedział, znał moją kierunkową wolę w tym zakresie I dodał, że sam podjąłby identyczne kroki. Komisja podsumowuje, Zbigniew Ziobro był on nie tylko dysponentem środków wykorzystywanych do finansowania zakupu, lecz przede wszystkim politycznym inicjatorem całego przedsięwzięcia, po, pozostawał centralną postacią procesu decyzyjnego.

I tu mamy czyn 1. Pieniądze ofiar przestępstwa. 1. Zarzut dotyczy pieniędzy. Komisja zarzuca, że Ziobro jako dysponent Funduszu Sprawiedliwości, cytuję opis czynu, mimo zapoznania się z pismem szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego, które wpłyn, wpłynęło do Ministerstwa Sprawiedliwości w dniach piętnastego września 2000 siedemnastego roku oraz dwudziestego piątego września 2000 siedemnastego roku, dopuścił do sfinansowania z wyżej wymienionego funduszu, to jest pozabudżetowo zakupów środków techniki operacyjnej, czyli przekazania CBA dwudziestu pięciu 1000000 złotych w dwóch transzach.

Opisujemy te transze. Ziobro zrobił to wiedząc, że ta służba specjalna nie spełnia warunków do uzyskania takiego wsparcia, finansowania I to z tego konkretnego źródła. I tu mamy kwalifikacje czynu. Znowu artykuł 231, paragraf 1.2, artykuł 284, paragraf 2, w związku z artykułem 294, paragraf 1 oraz artykułem 296, paragraf 3 kodeksu karnego. Czyli przekroczenie uprawnień, sprzeniewierzenie powierzonego mienia, znacznej wartości I wyrządzenie szkody wielkich rozmiarów.

Żeby zrozumieć wagę tego zarzutu, trzeba pamiętać czym jest Fundusz Sprawiedliwości. Raport przypomina, jego celem jest pomoc ofiarą przestępstw I osobom opuszczającym zakłady karne. Pieniądze pochodzą z nawiązek od sprawców. To są pieniądze, które sąd zabiera przestępcy, żeby pomagać ofierze. Komisja w uzasadnieniu zawiadomienia pisze zdanie, które powinien usłyszeć każdy w Polsce obywatel.

Fundusz Sprawiedliwość, który z mocy prawa miał służyć łagodzeniu skutków ludzkich tragedii, stał się niejawnym portfelem do zakupu potężnej broni cyfrowej, której status prawny w Polsce był od początku wątpliwy, a dziś uznajemy go za nielegalny. Niejawny portfel, portfel 25000000 złotych, które miały pomagać pokrzywdzonym przestępstwami, trafiły do służby specjalnej na narzędzie hakerskie, no czy może być gorzej. Dlaczego to było niezgodne z prawem? Obrońcy byłego ministra powiedzą, przecież przepisy zmieniono, Fundusz mógł finansować przeciwdziałanie przestępczości. I odpowiedź komisji jest tutaj twarda, jednoznaczna.

Karygodność czynu przejawia się przede wszystkim w świadomym ominięciu artykułu czwartego ustęp 1. Ustawy o CBA, który kategorycznie nakazuje finansowanie tej służby wyłącznie z budżetu państwa. Taka konstrukcja prawna ma na celu zapewnienie pełnej kontroli Sejmu nad finansowaniem służb specjalnych, a zakup sprzętu techniki operacyjnej jest to zadanie funduszu operacyjnego CBA. Raport rozstrzyga to jednym zdaniem we wstępie. Bezsprzecznym pozostaje fakt, że zakup środków w technikę operacyjnej dla służby specjalnej mógł odbywać się wyłącznie z funduszu operacyjnego tej służby, więc w świetle prawa zakup systemu Pegasus z funduszu sprawiedliwości był stricte nielegalny.

Nie jest to tylko ocena komisji. NIK uznało to samo. Kolegium NIK uznało to dokładnie to samo. Nawet Główny Rzecznik Dyscypliny Finansów w pobliżu z czasów przyznał, że przekazanie pieniędzy było działaniem pozaprawnym, umorzył tylko z powodu znikomej według własnej opinii szkodliwości czynu. Dlaczego mówimy tutaj o przywłaszczeniu?

Bo to jest kolejna legenda, którą należy wyprostować. Tu chcę być precyzyjny, bo posłowie PiS raz po raz pytają, przecież Ziobro nie wziął tych pieniędzy do własnej kieszeni. Nie. I zawiadomienie tego nie twierdzi. Przywłaszczenie powierzonego mienia w rozumieniu prawa karnego to rozporządzenie cudzonymi pieniędzmi, tak jakby były własne, wbrew ich przeznaczeniu.

Minister był dysponentem, czyli powiernikiem tych pieniędzy. Nie były to jego pieniądze, były przeznaczone dla pokrzywdzonych, a on dysponował nimi na cel, któremu nie mogły służyć. I ta szkoda jest konkretna. Zawiadomienie wskazuje, że działanie to skutkowało ograniczeniem dostępnych środków pochodzących z funduszu dla innych podmiotów. Każda złotówka, która poszła na PEGO ZUS-a, to złotówka, której nie dostała ofiara.

Kolejny temat, ukrycie przed Sejmem I wreszcie jak to zrobiono. Mówiłem o tym przy zawiadomieniu wobec WOS-ia. Ministerstwo Finansów I Sejmowa Komisja Finansów Publicznych dostały informację, że pieniądze pójdą na inne działanie. Wiceministra Czerwińska zeznała, nie wydałabym takiej opinii. Opiniowałam inny wniosek.

Komisja Śledcza ocenia to tak, poprzez transfer dwudziestu pięciu 1000000 złotych poza standardową procedurą budżetową Zbigniew Ziobro pozbawił parametr możliwości weryfikacji

Lowości, legalności zakupu najbardziej inwazyjnego systemu inwigilacji w historii Polski. Raport opisuje też następstwa w celu ukrycia poza ustawowego źródła finansowania z z zakupu systemu epokazu. Osoby uczestniczące w tym przedsięwzięciu podejmowały różne działania, jak chociażby nadano klauzulę niejawności na dokumenty związane, związane z zawarciem umowy. Ani w korespondencji ministerstwa z CB, ani w żadnym dokumencie badanym przez NIK nie pojawia się nazwa Pegasus. Ironia polega na tym, że właśnie przez to Polska o Pegasusie się dowiedziała.

NIK wykrył ten przelew w 2000 osiemnastym roku przy rutynowej kontroli Fundusze Sprawiedliwości. Czyn 2., bezpieczeństwo państwa. Przechodzimy do dalej bardzo poważnych zarzutów. Podchodzę do zarzutu, który komisja nazywa najbardziej alarmującym, tu pełna zgoda. To już nie jest sprawa pieniędzy, to już jest sprawa bezpieczeństwa państwa.

Zawiadomienie zarzuca, że Ziobro, cytuję, pomimo posiadania, posiadania wiedzy o istnieniu poważnego, realnego oraz materialnie skonkretyzowanego ryzyka, ujawnienia działającym w imieniu lub na rzecz podmiotu o zagraniu informacji niejawnych, które miały być I przetwarzane przy wykorzystaniu se systemu Pegasus, podjął decyzję o sfinansowaniu zakupu tego środka, czyli to jest kwalifikacja z artykułu 265, paragraf 2, w związku z artykułem 18, paragraf 3 kodeksu karnego. Artykuł 18, paragraf 3 to pomocnictwo. Wyjaśniam to wyraźnie. Zarzut nie polega na tym, że osobiście Ziobro przekazał komuś tajemnicę. Polega na tym, że świadomie sfinansował system, przez który państwo straciło kontrolę nad własnymi danymi operacyjnymi.

Ostrzegali go o swoich. Kluczowe słowa w tym zarzucie to pomimo posiadania wiedzy. Skąd ta wiedza? Z ostrzeżeń, które padły, nim podpisano umowę. Przytoczę je po kolei.

Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, 2017. Rok. Stanowisko podpisane przez szefa ABW Piotra Pogonowskiego, człowieka tej samej władzy. W ocenie ABW wymienione powyżej elementy systemu są dyskwalifikujące w ramach specyfiki działania ABW. Uprze...

Ujawnienie zainteresowań operacyjnych jest dyskwalifikujące. 1. Powód, ujawnienie czym interesują się polskie służby, jest powodem do postawienia zarzutu. Komenda Główna Policji, znowu z 2000 siedemnastego roku, już cytowana przez nas, ale bardzo kluczowa w całym śledztwie opinia radcy prawnego, że aktualnym stanie prawnym policja nie może kupić I wykorzystywać oprogramowania komputerowego umożliwiającego dostęp do sieci teleinformatycznej bez wiedzy użytkownika. SKW odmówiła udziału w zakupie, podkreślając, jak czytamy ryzyko nieuprawnionego przepływu danych.

Służba wywiadu wojskowego konsekwentnie odmówiła I mówiła konsekwentnie nie, bo jak czytamy, Pegasus nie zapewniał poziomu bezpieczeństwa wymaganego podczas realizacji ustawowych zadań wywiadu wojskowego. Nawet radca samego CBA w 2000 siedemnastym roku pisał, że należy rozważyć zmianę ustawy, by wprost dopuścić użycie takich narzędzi. Ustawy nie zmieniono. Raport podsumowuje. Dokumenty te świadczą, że jeszcze przed zawarciem umowy przedstawiciele służb oraz instytucji państwowych mieli świadomość nie tylko technicznych możliwości systemu, ale także ryzyka przekroczenia granic dopuszczanej kontroli operacyjnej, ujawnienia zainteresowań polskich służb, a także ingerencji w konstytucyjne prawa I wolności obywatelskie.

Uzasadnienie zawiadomienia mówi wprost, Zbigniew Ziobro zignorował ostrzeżenia szefa ABW, który już na początku 2 siedemnastego roku wskazywał na ryzyko ujawnienia zainteresowań operacyjnych polskich służb, producentowi samego oprogramowania, czyli izraelskiej firmie, co dalej każdy może się domyślić. Czarna skrzynka. Na czym to polegało? Zawiadomienie mówi, że Ziobro dopuścił się użytkowania systemu, który, cytuję, z uwagi na swoją zamkniętą, nieprzyjzystą architekturę typu black box, brak dostępu do kodu źródłowego, stosowanie niezadeklarowanych podatności typu, typu 0 day, komunikację z serwerami proxy zajmującymi się poza terytorium Rzeczypospolitej I będącymi pod kontrolą podmiotu zagranicznego, tu mowa o NSO Group, brak możliwości audytu kryptograficznego, kanałów transmisji, nie spełniał materialnych ani formalnych przesłanek dopuszczenia do przetwarzania informacji niejawnych. Wytłumaczę to na zwykły język.

Dane wyciągnięte z telefonu nie szły prosto do CBA, szły przez sieć anonimizującą, a tę sieć, jak ustaliła komisja, kontrolowa firma NSO, nie państwo polskie, tylko obce państwo. Biegły powołany przez komisję powiedział to tak, ten, kto ma kontrolę nad siecią, ma kontrolę nad danymi, które przez nią przechodzą. Oczywiście te dane mogą być transmitowane w postaci zaszyfrowanej, ale to nie zmienia faktu, że ten, kto ma kontrolę nad siecią, anonimizującą PKS-a, kontroluje bezpieczeństwo tych danych I to nie tylko zdanie biegłego w 2000 dziewiętnastym roku. Sama SKW pisała w swoim piśmie, wykorzystywany system nie wyklucza możliwości zapoznawania się z przesyłanymi danymi producenta oprogramowania. Zawiadomienie, stwierdzono więc, że Ziobro przyczynił się do stworzenia warunków umożliwiających dostęp do informacji niejawnych za pomocą infrastruktury, na którą polskie służby, państwo polskie nie posiadały ani technicznej, ani prawnej, ani operacyjnej kontroli.

Wszystko poza kontrolą. Komisja to ocenia bez ogródek. Decyzja o wdrożeniu technologii, która przesyła dane operacyjne bez właściwie kontroli, do obcej infrastruktury technicznej, nad którą państwo polskie nie miało żadnej kontroli, stanowi drastyczne narażenie tajemnic państwowych na przechwycenie przez obce wywiady. Trzyn 3., narzędzie do popełniania przestępstw. 3.

Zarzut jest najkrótszy, ale bardzo poważny. Dotyczy artykułu 260 b kodeksu karnego, który każe za pozyskiwanie narzędzi I programów komputerowych przystosowanych do popełniania przestępstw, takich jak właśnie do, służących do włamań systemów informatycznych czy nielegalnych podsłuchów. Zawiadomienie opisuje Pegasusa, jako cytuję, zespół urządzeń I oprogramowania komputerowego przystosowanego do niejadnego pozyskiwania danych z cudzych systemów I urządzeń teleinformatycznych, w tym do przełamywania lub obchodzenia zabezpieczeń logicznych I kryptograficznych. Ziobro według zawiadomienia wyraził zgodę na sfinansowanie jego zakupu na warunkach świadomości braku podstawy prawnej do nabycia I eksploatacji takich urządzeń. I tutaj kwalifikacja 3 był wspomniana.

Skąd świadomość braku podstawy prawnej? Z tej samej opinii Komendy Głównej Policji, która wprost powoływała się na artykuł 296 b, z opinii prawnika CBA I z tego, co raport nazywa próbą legalizacji, komisja ustaliła, że decyzja o potrzebie pozyskania systemu Pegasus poprzedzała jednoznaczne rozstrzygnięcie kwestii legalności jego wykorzystania. Wątpliwości prawne nie skutkowały wstrzymaniem działań zakupowych, lecz stały się przedmiotem późniejszych prób wypracowania interpretacji pozwalających na użycie systemu, czyli najpierw kupić, a potem szukać paragrafu. Na zakończenie, wysoka komisjo, zbierzmy to szybko w całość. Ziobro sam powiedział, były inicjatorem, dał na Pegasusa pieniądze, ofiar przestępstw z naruszeniem ustawy o CBA, ukrywając ich cel przed ministrem finansów, przed Sejmem.

Zrobił to choć ABW, policja, kontrwywiad, wywiad wojskowy ostrzegały przed ryzykiem I brakiem podstaw prawnych. Uzgodnił to w kuluarach z ministrem koordynatorem Kamińskim, który zamiast pilnować legalności, koordynował jak obejść legalność. A system, który sfinansował, przesyłał dane przez sieć kontrolowaną przez zagraniczną firmę. Komisja kończy uzasadnienie tak I tu zacytuję, złożenie zawiadomienia jest koniecznością, gdyż brak reakcji na tak rażące nadużycie władzy oznaczałoby przyzwolenie na traktowanie państwa jak prywatnego folwarku, w którym interes politycznej jednostki stoi ponad prawem jednostki I bezpieczeństwem obywateli. To jest istota tej sprawy.

Państwo to nie jest prywatny folwark, pieniądz ofiar to nie jest portfel ministra, a tajemnicę państwa to nie jest towar, który można oddać w cudze ręce, bo nie można było czekać. Komisja wykonała swoją pracę, zebrała dowody, złożyła zawiadomienie teraz kolej na prokuraturę, na niezawisły sąd, nikt nie stoi ponad prawem. Także były Minister Sprawiedliwości, prokurator generalny. Dziękuję.

02:58:51 - 02:58:57

Speaker 4

Bardzo dziękuję I jeszcze 1 uzasadnienie zawiadomienia przedstawi pan poseł Mateusz Bochenek.

02:58:57 - 02:58:57

Bardzo proszę.

02:58:57 - 03:01:07

Mateusz Bochenek

Bardzo dziękuję. Wykonując ustawowy obowiązek określony przez ustawodawcę treści artykułu 300 czwartego paragraf 1. Kodeksu postępowania karnego, komisja uchwałą z czwartego grudnia 2000 dwudziestego piątego roku skierowała piątego grudnia 2000 dwudziestego piątego roku do Prokuratury Krajowej w Warszawie zawiadomienie o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Ernesta Baydę, polegającego na tym, że działając jako funkcjonariusz publiczny, szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a zatem będąc kierownikiem jednostki organizacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia piątego sierpnia 2000 dziesiątego roku o ochronie informacji niejawnych, nie dopełnił ciążących na nim ustawowych obowiązku w zakresie zapewnienia ochrony informacji niejawnych poprzez dopuszczenie do instalacji oraz eksploatacji w strukturach CBA, w tym w strefach ochronnych systemu Pegasus bez wymaganej akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego,

Który to system ze względu na swoją funkcję I charakterystykę techniczną był narzędziem przeznaczonym do pozyskiwania, utrwalania I przetwarzania informacji niejawnych w rozumieniu ustawy o informacji o ochronie informacji niejawnych, czego konsekwencje stanowiło dopuszczenie do przetwarzania tego rodzaju informacji uzyskiwanych przez Centralne Biuro Antykorupcyjne w toku czynności operacyjno-rozpoznawczych w systemie nieposiadającym świadectwa akredytacji, o której mowa w treści artykułu czterdziestego ósmego, ustęp 1., ustawy o o ochronie informacji niejawnych, czym naruszył obowiązki wynikające z artykułu czternastego oraz czterdziestego ósmego ustęp 1. Ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz paragrafu osiemnastego ustęp 2., zarządzenia numer 34 łamane przez 12, szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz działał na szkodę interesu publicznego, to jest o czyn z artykułu 200 trzydziestego pierwszego, paragraf 1. Kodeksu karnego. Dziękuję.

03:01:08 - 03:02:44

Magdalena Sroka

Bardzo dziękuję. Szanowni państwo, powoli zmierzamy ku końcowi, natomiast jeszcze chciałabym na koniec powiedzieć bardzo jasno, komisja śledcza to jest ciało polityczne, które dzisiaj prezentuje państwu raport. Za chwilę przejdziemy na część niejawną posiedzenia. Pracowaliśmy przez te ponad 2 I pół roku na materiałach jawnych I niejawnych do klauzuli ściśle tajne. Nie wszyscy jednak członkowie komisji mogli korzystać I mogli zapoznawać się z materiałami ściśle tajnymi.

I w tym miejscu chciałabym poinformować państwa, że informacja przekazana przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego dotycząca ankiety bezpieczeństwa, którą sporządził Przemysław Wippler, poseł Konfederacji, członek komisji I członek prezydium komisji. Po przeprowadzeniu poszerzonego postępowania sprawdzającego wobec pana posła Przemysła Przemysława Wipplera, Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego odmówiła wydania poświadczenia bezpieczeństwa. Tym samym Przemysław Wippler pracując w komisji śledczej nie miał dostępu do informacji ściśle tajnych. Jako przewodnicząca komisji mogłam złożyć wniosek do szefa kancelarii Sejmu o wyrażenie zgody na czasowy dostęp. Nie uczyniłam tego, czekając na informacje z Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.

03:02:44 - 03:03:48

Witold Zembaczyński

Pan poseł Wippler takiego poświadczenia nie otrzymał. Szanowni państwo, w tej chwili przejdziemy do realizacji punktu drugiego porządku dziennego, ale jeszcze zanim, to w myśl artykułu 19 ustęp 4 ustawy członkowie komisji mogą zgłaszać poprawki w formie pisemnej do zaprezentowanego stanowiska. Chciałabym poinformować, że poprawki powinny być zgłoszone na piśmie do sekretariatu komisji w terminie do dwudziestego października do godziny piętnastej. I jeszcze tak szybko przejdźmy do drugiego punktu porządku dziennego, do realizacji tego punktu, przy realizacji tego punktu informuję, że do komisji wpłynął wniosek Sądu Okręgowego w Warszawie, 8. Wydział karny z trzydziestego lipca bieżącego roku do sygnatury akt 8 k 293 na 2001.

03:03:48 - 03:04:18

Magdalena Sroka

Proponuję, żebyśmy podjęli uchwałę w zakresie przekazania dokumentów. Czy jest sprzeciw? Nie słyszę, komisja w podjęła uchwałę. W związku z koniecznością przedstawienia również ustaleń o charakterze niejawnym, ogłaszam przerwę do godziny piętnastej 30. Posiedzenie kontynuowane będzie w formule niejawnej w budynku s.

Dziękujemy państwu.