Komisja Polityki Społecznej i Rodziny (PSR) Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka (SPC)
Legend
Transcript markers
- text Sentence being played
- text Search result
- text Intervention cited by the link you opened
Click a sentence to play the video from that moment. Select text to quote it with the speaker, timestamp and link.
More options
Komisja Polityki Społecznej i Rodziny (PSR) Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka (SPC) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
Arkadiusz Myrcha
Dziękuję bardzo. Szanowni państwo przewodniczący, szanowna pani minister, ale przede wszystkim szanowni państwo, na wstępie bardzo gorąco chciałbym podziękować za zorganizowanie tego wysłuchania publicznego I przeprowadzenia najszerszych, możliwych I znanych w regulaminie Sejmu konsultacji na etapie prac parlamentarnych. Z uwagi na znaczenie tego projektu, nie czysto prawnie, ale przede wszystkim właśnie z uwagi na jego znaczenie I skutki skutki społeczne. Ten projekt procedujemy od blisko dwóch lat. Jest po szeregu uzgodnień, opiniowania, procesu opiniowania, procesu konsultacji.
Co nie zmienia postaci rzeczy, że projekt, który został przyjęty przez Rady Ministrów I trafia na prace parlamentarne w Sejmie I w Senacie, jest jakimś dokumentem zamkniętym, co do którego nie można zmienić ani przecinka. Wręcz przeciwnie, prace parlamentarne otwierają zupełnie nowy rozdział nad każdym z projektów, a w tym w szczególności, jeżeli chodzi o jego jego finalny kształt. Od lat kierowane były apele do Ministerstwa Sprawiedliwości, obecnego, poprzednich, do przewodniczących różnych komisji sejmowych o to, aby z instytucją ubezwłasnowolnienia zakotwiczonego w polskim systemie już od kilkudziesięciu lat w końcu się uporać, żeby zmierzyć się z tą instytucją, która co do zasady oczywiście chroni osoby znajdujące się w trudnej sytuacji zdrowotnej, ale jednocześnie zawiera szereg, szereg mankamentów. Ale właśnie z uwagi na to, głęboko I szeroko jest zakotwiczona ta instytucja w naszym systemie, przez lata nie udało się w sposób skuteczny zmierzyć z tym gigantycznym wyzwaniem. Na początku tej kadencji podjęliśmy się tego wyzwania.
Przygotowaliśmy w ministerstwie, w ministerstwie sprawiedliwości projekt, który od samego początku procedowany jest jawnie, transparentnie z udziałem możliwie szerokiego grona osób fizycznych, organizacji pozarządowych, instytucji, instytucji publicznych. Czynimy to właśnie, żeby raz, skutecznie, ale przede wszystkim w sposób bezpieczny, zmierzyć się z tym legislacyjnym I wielkim I wielkim wyzwaniem. Projekty ustawy, a ten w szczególności, nie są pisane dla polityków, nie są pisane dla sędziów czy dla urzędników, są pisane przede wszystkim dla obywateli. Dlatego proszę przyjąć moją deklarację bardzo poważnie, że zrobimy wszystko, żeby projekt ustawy, który będzie finalnie głosowany w Sejmie, następnie w Senacie, odpowiadał na wszelkie uwagi zgłaszane przez państwa. Podczas dzisiejszego wysłuchania publicznego czy podczas dalszych etapów prac parlamentarnych.
Ta ustawa ma służyć przede wszystkim obywatelom, bo ta ustawa jest odpowiedzią na najważniejsze dzisiaj pytanie. Czy w dwudziestym pierwszym wieku w Polsce, w kraju, w którym tak bardzo dużą wagę przywiązujemy do każdego obywatela, do jego ochrony, do jego godności, do jego statusu, bez względu na to, w jakim stanie zdrowia jest, czy jedynym narzędziem do ochrony jego praw majątkowych I ochrony jego interesów jest instytucja ubezwłasnowolnienia? Czy to naprawdę jest jedyne narzędzie, które może służyć tej ochronie? W mojej ocenie nie. W mojej ocenie I naszego naszego zespołu, ale także wiele, wielu osób będących także dzisiaj na na tym spotkaniu, państwo polskie jest zobowiązane do tego, żeby przygotować tak system prawny, który z jednej strony zapewni ochronę każdej osoby, bez względu na to, jakim stanie zdrowia jest, ale jednocześnie nie pozbawi tych osób zdolności do czynności prawnych.
Czyli wyeliminuje największą wadę, jaką niesie ze sobą instytucja ubezwłasnowolnienia. I ta ustawa jest odpowiedzią na pogodzenie tych dwóch nie sprzecznych, ale kompatybilnych obszarów, które po prostu musimy w systemie pogodzić. Ta zmiana nie będzie łatwa, bo instytucja dotyczy ponad stu 1000 naszych obywateli I ich rodzin. Jest dobrze znana w sieci instytucji, podmiotów prywatnych, w sądownictwie, w naszym życiu. Dlatego też, procedując I planując jej wdrażanie, zakładamy I zakładać będziemy do samego końca bardzo długie okresy przejściowe, począwszy od samego vacatio legis, jak I następnie poprzez wchodzenie poszczególnych tych przepisów w życie.
Po to właśnie, żeby
Arkadiusz Myrcha
Najbezpieczniej, bez dodatkowych formalności wymagań, można było te systemy skutecznie zastąpić. Jesteśmy dzisiaj do I podczas całego procesu do państwa dyspozycji. Będziemy skrzętnie notowali wszystkie uwagi, jeżeli nie damy rady odpowiedzieć na jakieś pytania, oczywiście dzisiaj czy w toku dyskusji, to deklarujemy, że w sposób pisemny będziemy odpowiadali, to kierując do państwa przewodniczących, tak żeby można było zapoznać się ze stanowiskiem ministerstwa podczas prac parlamentarnych. Mam nadzieję, że jesienią uda nam się tę ustawę przeprocedować w Sejmie I dokonać historycznej zmiany. Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Bardzo serdecznie dziękuję panie ministrze I teraz proszę o zabranie głosu panią minister Monikę Sikorę.
Monika Sikora
Serdecznie dziękuję panie przewodniczący. Ja przede wszystkim chciałabym zacząć od podziękowań wszystkim osobom, które były I są zaangażowane w ten ważny proces, panu ministrowi, za koordynowanie go ze strony rządowej, panu przewodniczącemu Ślicowi, pani przewodniczącej Uberhant za zwołanie tego dzisiejszego wysłuchania, które jest niezwykle istotne. Jest niezwykle istotne I świadczy o tym tak duża frekwencja. Myślę, że ten projekt rządowy jest bardzo dobrym momentem wyjściowym, natomiast jestem przekonana, że dzisiaj padnie też wiele ważnych argumentów, które oczywiście wsłuchamy się, które sprawią, że że ten projekt będzie jeszcze lepszy I pozwoli nam naprawdę znaleźć takie optymalne rozwiązanie. Oczywiście zniesienie ubezwłasnowolnienia nie oznacza zniesienia ochrony osób, które potrzebują wsparcia.
Oznacza trochę zmianę filozofii, od takiego odbierania prawa do decydowania o sobie, do zapewnienia o sobie takiego wsparcia, aby mogła możliwie samodzielnie korzystać ze swoich praw I podejmować również decyzje, które dotyczą własnego życia. I te zmiany absolutnie respektują podmiotowość osób z niepełnosprawnościami, są też zgodne z kierunkiem Konwencji ONZ-u o Prawach Osób Niepełnosprawnych, a także z zapisami strategii na rzecz osób z niepełnosprawnościami na lata 2001, 2030. Tak że cieszę się, że również ze swojej strony mogę być dzisiaj tutaj z państwem, wesprzeć ten proces. Myślę, że to jest coś, czego też środowisko oczekuje I jakby będziemy pamiętać, że najważniejsza w tym wszystkim jest zasada, jest 1. Człowiek, bo 2.
Speaker 4
Zasada, aby zapewnić mu tyle wsparcia, ile tak naprawdę potrzebuje. Ja nie będę przedłużać. Jesteśmy tutaj przede wszystkim, żeby wysłuchać państwa, tak że raz jeszcze dziękuję I liczę na to, że te prace będą bardzo owocne.
Speaker 1
Bardzo serdecznie dziękuję pani minister. Zatem przechodzimy w tym momencie do wysłania publicznego. Przypominam czas 3 minuty na jedną organizację. Proszę naprawdę przestrzegać tego czasu, bo mamy też tutaj czas ograniczony. Lista jest według kolejności zgłoszeń, tych prawidłowych, potem przejdziemy do listy nieprawidłowych, których dopuściliśmy z panią przewodniczącą z prezydium komisji.
Związek Banków Polskich. Bardzo proszę o przedstawienie się do mikrofonu I 3 minuty czas dla państwa.
Paweł Zagaj
Dziękuję panie przewodniczący. Paweł Zagaj, dyrektor Zespołu Bankowości Detalicznej, Związek Banków Polskich. Szanowni państwo przewodniczący, szanowni państwo ministrowie, panie posłanki, panowie posłowie, szanowni uczestnicy. Sektor bankowy popiera podstawowe cele projektu ustawy o instrumentach wspieranego podejmowania decyzji, które przedstawił, tutaj zresztą dość wyczerpująco, pan minister Arkadiusz Mercha. Odejście od modelu ubezwłasnowolnienia ma głęboki wymiar godnościowy.
Reforma będzie jednak skuteczna tylko wtedy, gdy instrumenty będą precyzyjne, bezpieczne I możliwe do zastosowania w codziennym obrocie. Dlatego wskazujemy na 3 obszary wymagające doprecyzowania I zwrócenia na nie na szczególnej uwagi. To jest asysta prawna, treść postanowień sądowych o ustanowieniu kuratora oraz narzędziach weryfikacji statusu I uprawnień kuratora. Przechodząc do pierwszego obszaru, czyli asysty prawnej. Tutaj mamy 3 zagadnienia, na które chcielibyśmy zwrócić uwagę.
Po 1., dostęp asystenta do informacji stanowiących tajemnicę bankową. Projekt sugeruje domyślne upoważnienie do ujawnienia tajemnicy bankowej. Natomiast na gruncie prawa bankowego, na co zwracamy uwagę, to
jest
Paweł Zagaj
niewystarczające. Upoważnienie musi wskazywać konkretny bank, osobę uprawnioną oraz zakres tej informacji. Jeżeli tych elementów zabraknie, bank będzie musiał odmówić przekazania danych I powstanie bariera tam, gdzie tak naprawdę ta ustawa tę barierę miała usuwać. Postulujemy zatem uzgodnienie I ujednolicenie tych regulacji z regulacjami prawa bankowego. Kolejny element, jeżeli chodzi o asystę prawną, forma umowy asysty prawnej.
Jest to niezbędnie niezmiernie istotna kwestia. Ustawa, projekt ustawy przewiduje zwykłą formę pisemną, która według naszej oceny nie zapewnia niezależnej weryfikacji tożsamości I rzeczywistej woli osoby wspieranej. Utrudnia też bankowi, ale też innym instytucjom, potwierdzanie podpisu bez obecności klienta. Proponujemy zatem formę szczególną, aby umowa asysty prawnej była zawierana w formie aktu notarialnego albo chociaż z podpisami notarialnymi, notarialnie poświadczonymi. Ograniczy to ryzyko nacisku czy czy fałszerstwa I sporów na tym tle.
3. Obszar jest tak naprawdę powiązany z tym drugim. Chodzi o to, że chcielibyśmy zwrócić uwagę na ryzyko potencjalnych nadużyć przy asyście prawnej. Projekt nie daje uczestnikom obrotu wiarygodnego sposobu potwierdzania, że dana osoba rzeczywiście jest asystentem I działa w granicach uzgodnionego wsparcia. Asystent może odpowiadać za klienta, nakłaniać go do umowy lub inicjować dyspozycję.
Bank musi ustalić te, czy decyzja pochodzi faktycznie od klienta. Ma to znaczenie przede wszystkim dla przeciwdziałania praniu pieniędzy I ryzyka wykorzystania osób wrażliwych jako osób podstawionych
Dziękuję bardzo.
Do pewnych decyzji.
Speaker 1
W pozostałym zakresie zapraszam do złożenia na piśmie. Może takie stanowisko być złożone w Jeszcze raz podkreślam, zgłoszenia jest wedle kolejności zgłoszeń. Teraz bardzo proszę o chellenińską fundację praw człowieka, a przygotowuje się pan Grzybek Dominik Paweł.
Dominik Grzybek
Witam, dzień dobry. Wysoka Komisjo, szanowni państwo. Dziękuję za udzielenie głosu. Nazywam się Dominik Grzybek I chciałbym Przepraszam,
Speaker 1
przepraszam bardzo, nie nie nie bardzo, przepraszam, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, a przygotowuje się Tak. Pan Grzybek. Bardzo proszę, Helsińska Fundacja.
Jarosław Jagóra
Dzień dobry, Jarosław Jagóra, adwokat Helsińska Fundacja Praw Człowieka. Korzystając z tego, że jest to 1 z pierwszych głosów, pozwolę sobie wskazać na pewne podstawowe kwestie, o których trzeba jednak powiedzieć. Odejście od instytucji ubezwłasnowolnienia w takim kształcie, w jakim jest, jest naszą koniecznością wynikającą ze standardów międzynarodowych I konieczności przestrzegania naszych zobowiązań międzynarodowych. Czy Konwencji o Prawach Osób z Niepełnosprawnościami, czy Standardów Rady Europy. Wbrew temu, co mówi się czasami podczas debaty dotyczącej tego projektu, z artykułu dwunastego Konwencji o Prawach Osób
Jarosław Jagóra
Niepełnosprawnościami wynika obowiązek odejścia od instytucji ubezwłasnowolnienia. Trzeba odejść od modelu zastępczego podejmowania decyzji na rzecz wspieranego podejmowania decyzji, wspierania osób z z niepełnosprawnościami. Nie ma znaczenia tutaj tak naprawdę to oświadczenie interpretacyjne, które czasami jest uważane jako argument pozwalający zatrzymać tą instytucję. Z tego zastrzeżenia powinniśmy tak naprawdę również się wycofać. Standardy te zobowiązują nas do tego, żeby rozwiązania, które będziemy przyjmować, miały charakter szyty na miarę, odpowiadały różnorodnym potrzebom, różnorodnej grupy, różnorodnej grupie osób z niepełnosprawnościami.
Część osób będzie potrzebowała mniejszego zakresu wsparcia, część jednak tego zakresu większego. Nasze rozwiązania, które powinniśmy przyjąć, powinny opierać się na autonomii, samodzielności osób z niepełnosprawnościami. Na, te standardy wymagają również okresowej kontroli utrzymywania różnych środków wsparcia. Jeżeli nie będziemy wprowadzać takich rozwiązań, grozi nam tak naprawdę odpowiedzialność na arenie międzynarodowej. Czy kolejne sprawy przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu, czy negatywne opinie wydawane przez Komitet do spraw Praw Osób z Niepełnosprawnościami.
Speaker 9
Proszę państwa, ta ustawa możemy dyskutować o pewnych rozwiązaniach, natomiast jest to ewentualnie, jest to niewątpliwie krok w bardzo dobrym kierunku. Mamy, stoimy przed ogromną szansą wprowadzenia zmian, na które czeka bardzo wiele osób, na które czekamy od bardzo wielu tak naprawdę lat. Nie dostrzegam żadnych argumentów, które miałyby powodować to, że zaprzestaniemy w tym momencie prac nad tą ustawą. Dlatego proszę państwa, apeluję o to, żebyśmy dalej procedowali tą ustawę. Również mam nadzieję, że wszystkie wątpliwości, które będą dzisiaj podnoszone, zostaną wyjaśnione czy dzisiaj, czy podczas dalszych prac parlamentarnych.
No I
Speaker 1
dziękuję bardzo. Bardzo serdecznie dziękuję, w szczególności za przestrzeganie czasu. Bardzo proszę o zabranie głosu pana Dominika Pawła
A przygotowuje się pani Iwona Barbara Grochowska.
Dominik Grzybek
Wysokie komisje, szanowni państwo, dziękuję za udzielenie głosu. Nazywam Dominik Grzybek I chciałbym przedstawić kilka uwag do procedowanego projektu, który zgłaszam z perspektywy wieloletniego kuratora mojej mamy, obecnie częściowo ubezwłasnowolnionej. Przed ubezwłasnowolnionym mama dwukrotnie przepisywała swoje udziały w nieruchomości na oszustów. Wiązało się to z wieloletnimi kosztownymi sprawami sądowymi dotyczącymi unieważnienia aktów notarialnych. Lista moich obaw I zmian do proponowanej ustawy.
Artykuł 12., kurator reprezentujący. Zdecydowanie nie można jako nadrzędnego przy ustanowieniu kuratora reprezentującego brać pod uwagę sugestii osoby cierpiącej na chorobę psychiczną. Osoby takie są podatne na manipulację I ich wybór niekoniecznie będzie racjonalny. Mówię tu na przykład o schizofrenii paranoidalnej, pełnomocnik rejestrowany. Wątpliwa też jest kwestia wyboru pełnomocnika rejestrowanego I umocowanego przez osobę, która potrzebuje wsparcia w podejmowaniu decyzji.
Bo kto ją wesprze w tym wyborze, skoro dopiero wybiera? I pytanie, według jakich kryteriów będzie wybierać, bo jak przez pryzmat swojego nieracjonalnego postrzegania świata, powodowanego chorobą, to raczej odpowiedniej osoby nie wybierze. Wnoszę o to, wnoszę o to, aby pełnomocnik rejestrowany nie miał automatycznie umocowania po wpisaniu do rejestru, tylko żeby sąd zatwierdzał lub nie po weryfikacji na posiedzeniu jawnym takiego pełnomocnika w obecności kuratora reprezentującego lub reprezentującego tymczasowego. Natomiast samo ustanowienie pełnomocnika rejestrowanego nie może prowadzić do jego obligatoryjnego umocowania. Nie może też automatycznie spowodować wygaśnięcia funkcji kuratora reprezentującego lub tymczasowego kuratora reprezentującego, tak jak to mowa w proponowanym artykule 109, indeks 16, paragraf 2.
Artykuł 216, paragraf 2, kadencja kuratora reprezentującego I tymczasowego reprezentującego. Dla osób już jakkolwiek ubezwłasnowolnionych lub całkowicie lub częściowo, które ukończyły 65. Rok życia, reprezentujący kurator tymczasowy I docelowy kurator reprezentujący powinny być ustanawiane na 10 lat, a nie na 5 lat z możliwością na 10 lat, jak jest to proponowane. Osoby takie raczej z wiekiem nie ozdrowieją, a znacząco odciąży to sądy. Decyzje o nieruchomościach I majątku, niedopuszczenie do podejmowania decyzji o nieruchomościach I o majątku dużej wartości, w tym kredytach I tym podobne, przez kuratorów reprezentujących, a w szczególności umocowanych I nieumocowanych pełnomocników rejestrowanych bez każdorazowej zgody sądu z zastrzeżeniem, że zgoda ta nie może być obligatoryjna, tylko ma należeć do oceny sądu z możliwością jej nieudzielenia.
Sąd powinien kierować się dobrem osoby chorej, a nie jej subiektywnymi odczuciami w danej chwili. Ochrona rodziny I majątku. Należy również bezwzględnie brać pod uwagę osoby zależne, czyli przede wszystkim najbliższą rodzinę. Nie można dopuścić do sytuacji bezsensownego roztrwonienia majątku. Działanie to ma mieć na celu uniknięcie przejmowania majątku przez rzekomych przyjaciół, którzy stali się
Dziękuję
Dominik Grzybek
bardzo. Dziękuję bardzo za wysłuchanie I możliwość wypowiedzenia się, resztę chciałbym...
Speaker 1
Bardzo proszę na piśmie do prezydent komisji. Bardzo proszę teraz o udział zdalny pani Iwona Barbara-Grochowska, a przygotowuje się pani Agnieszka Janek. Bardzo proszę pani Iwona Barbara-Grochowska.
Iwona Barbara Grochowska
Szanowni państwo, wysokie komisje rodziny osób z niepełnosprawnościami, czekały na teleformę kilka lat. Czekały jednak na dobre, bezpieczne I wykonalne prawo, a nie na same zastąpienie jednych nazw innymi. Ze względu na trzyminutowy limit moje pełne stanowisko przekazałam pisemnie do sekretariatu komisji I wnoszę o uwzględnienie go w dokumentacji prac nad projektem. Najpoważniejszą wadą projektu jest brak przepisów o pieczy nad człowiekiem. Projekt szczegółowo opisuje dokonywanie czynności prawnych, lecz nie wskazuje, kto ma obowiązek troszczyć się o osobę całkowicie nieporadną, zapewnić jej bezpieczeństwo I reagować w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia.
Dlatego dla osób, które z powodu trwałych I głębokich ograniczeń poznawczych nie są zdolne do zrozumienia znaczenia I skutków swoich decyzji, należy pozostawić instytucje opiekuna prawnego. Jego obowiązki muszą obejmować nie tylko reprezentacje, lecz również pieczę nad osobą. Ustawa musi jednoznacznie wskazywać, kto ponosi odpowiedzialność za zaniechanie opieki I narażenie osoby nieporadnej na niebezpieczeństwo. Tej odpowiedzialności nie można pozostawić w próżni. Konieczne jest także zapewnienie ciągłości reprezentacji.
Dotyczy to szczególnie dzieci przebywających w domach pomocy społecznej, które w trakcie postępowania kończą 18 lat. Nie może istnieć ani 1 dzień, którym taka osoba pozostanie bez przedstawiciela zdolnego wyrazić zgodę na leczenie, odebrać dokumenty, zabezpieczyć świadczenia albo podjąć pilną decyzję. Dotychczasowy przedstawiciel powinien wykonywać swoje obowiązki aż do chwili prawomocnego ustanowienia nowego umocowania. Każdy kurator I pełnomocnik musi otrzymać jednolity dokument potwierdzający zakres reprezentacji, datę jej rozpoczęcia I sposób sprawdzenia aktualności umocowania. Urzędy nie mogą domyślać się uprawnień kuratora ani analizować wielostronicowego orzeczenia.
Potrzebny jest również bezpieczny ogólnokrajowy rejestr dostępny dla uprawnionych instytucji. Wreszcie, takiej reformy nie da się przeprowadzić za 0 złotych. Potrzebni są dodatkowi sędziowie, referendarze, biegli, specjaliści komunikacji alternatywnej oraz środki dla gmin I ośrodków pomocy społecznej, które mają wskazywać, szkolić I wynagradzać kuratorów. Proszę o wstrzymanie prac nad projektem w obecnym kształcie I uzupełnienie go o realny system pieczy, odpowiedzialności, ciągłości reprezentacji, kontroli oraz finansowania. Samostanowienie bez bezpieczeństwa I faktycznie dostępnej pomocy stanie się jedynie ustawową deklaracją.
Dziękuję.
Speaker 1
Dziękuję serdecznie. Bardzo proszę teraz o zabranie głosu przez panią Agnieszkę Janek, a przygotowuje się do głosu pan Wojciech Marcin Lewicki. Czy jest obecna pani Agnieszka Janek? Nie widzę, zatem bardzo proszę o zabranie głosu przez pana Wojciecha Marcina Lewickiego, a przygotowuje się pani Maja Mroczek.
Wojciech Marcin Lewicki
Chciałbym zwrócić uwagę na to, że ten projekt pod wieloma względami pogarsza sytuację osób z zaburzeniami psychicznymi. Pojawia się na przykład taki nowy powód ustanowienia kuratora wspierającego stosunku do przesłanek ubezwłasnowolnienia, trudności w postrzeganiu I ocenianiu rzeczywistości. A to można w ten sposób interpretować, że każda osoba, u której stwierdzono na przykład urojenia albo schizofrenię, u tej, u tej osoby będzie można, dla tej, dla tej osoby będzie można ustanowić kuratora wspierającego. Czyli psychiatrzy czasami rozpoznają urojenia z bardzo dużą łatwością. Czy, czyli każda osoba, która jakoś podejrzewa, na przykład podejrzewa małżonka o zdradę, sąsiada unękanie.
U tej osoby można rozpoznać rujenia w niektórych przypadkach. Więc do tego jeszcze powiększono katalog podmiotów, które mogą występować z wnioskiem o uzdrowienie TX-pieniącej, czyli dodano gminę, prokuratora, organizacje pozarządowe. Czyli gmina się dowie, że komuś tam kiedyś stwierdzono urojenia, ta osoba będzie uważała, że jest nękana przez, na przykład przez sąsiadów I gmina dojdzie do wniosku, że należy przejść postępowanie w sprawie ustawienia klecze pitrującej, zwłaszcza że zrezygnowano z wymogu przedstawienia śledztwa lekarskiego wraz z wnioskiem o ustawienie kurierii pikującej I zniesiono karę za lekkomyślne zgłoszenie wniosków w tym projekcie. Podobnie policja czy prokuratura zamiast wyjaśniać sobie prawo nękania, oni oni mogą wszcząć postępowanie w sprawie ustawienia określającej I nawet jeśli ta krwotoczna aspirująca nie będzie ustanowiona, to samo rozpoznanie schizofrenii czy uroin otwiera drogę do do postępowania w sprawie przymusowego leczy, do do w sprawie do przymusowego leczenia. Teoretycznie do postępowania do przymusowego leczenia konieczne jest spełnienie przez przesłanek wymienionych w ustawie o ochronie zdrowia psychicznego.
W praktyce są takie przypadki, że wystarczy samo, samo rozpoznanie, czyli psychiatria rozpoznaje strzyżenie albo strzyżenie albo urzejenia na podstawie na podstawie znanych podejrzeń, których tam nikt nie sprawdza I no I jest, I jest orzeczone przymusowe, przymusowe leczenie. Do tego, do tego... Nie ma takiego przepisu w tym projekcie z którym Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Dziękuję bardzo. Bardzo proszę o zabranie głosu przez panią Maję Mroczek, a przygotuje się Polskie Forum Osób z Niepełnosprawnościami. Pani Maja Mroczek. Nie widzę. Zatem bardzo proszę Polskie Forum Osób z Niepełnosprawnościami, a przygotowuje się Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną.
Szanowni państwo, powiem Bardzo przepraszam.
Sekundka, sekundka, jeżeli można. W tym wypadku będzie ten czas 2 razy 3 minuty, ponieważ będzie respinning pan Tomasz Przybysz-Przybysz-Srzeszewski robił
Więc 2 razy po 3 minuty. Bardzo proszę.
Speaker 15
Bardzo dziękuję. Bardzo trudny, bo, bo mnie widać, że tam nadzór wynikający konwent I obawę o dup, niepełniono, od poradników 9 na 2, brawo dup niebem, żeby wewnątrz gaduł je I jednak nie. Oczywiście będziemy gadywać te gwedie do gogomyki, brad pod gomyki, będzie lepiej. Modern owijamy do RDW I bardzo dobrze będzie mógł być uzupełniany. By inne.
Speaker 16
Old by były bo my jako pobrany za nobika, b t nie pobity, o tym, żeby organizować nie mogły.
Speaker 1
Bardzo serdecznie dziękuję I bardzo proszę pana Tomasza Przybycia Przybycia Przybycia Przybycia Przybycia Przybycia.
Tomasz Przybysz-Przybysz-Srzeszewski
Tak, dziękuję. Chociaż w naszej ocenie jest on bardzo ostrożny, choćby z punktu widzenia konwencji ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami. Choćby artykuł 19. Ustęp 2., który mówi o tym, że w przypadku ustanowienia każdy, każda czynność musi być potwierdzona przez kuratora reprezentującego. No zgodnie z konwencją ONZ o prawach osób z niepełnosprawnościami powinno być tak naprawdę odwrotnie.
To on powinien móc zatwierdzać czynność wskazując... Kwestionować, przepraszam, kwestionować czynność, wskazując ewentualnie na wadę oświadczenia woli. Także projekt jest naszym zdaniem bardzo ostrożny, mimo że Komitet ONZ do spraw Praw Osób z Niepełnosprawnościami mówi jednak inaczej, mówi bardziej zdecydowanie. Oczywiście będziemy to wskazywać podczas prac komisji I podkomisji. Myślę, że projekt stanowi pewną ramę systemu I to bardzo dobrze.
Będzie mógł być oczywiście uzupełniony przez inne rozwiązania, choćby na przykład tak zwany budżet osobisty, z którego być może można by było finansować na przykład asystę prawną. Natomiast chciałbym też podkreślić, że jako Polskie Forum Osób z Niepełnosprawnościami popieramy stanowisko, które pojawia się w przestrzeni publicznej, żeby organizacja pozarządowa nie mogła wnioskować o ustanowienie Kuratora. Kuratora. Jesteśmy też za tym, żeby przedstawiciele, dyrektorzy Domu Pomocy Społecznej I pracownicy, tak, Domu Pomocy Społecznej I placówek dziennych także nie mogły być kuratorami. Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Bardzo serdecznie dziękuję. Bardzo proszę teraz Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną, a przygotowuje się Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną Koło w Ostródzie. Bardzo proszę. Przypominam, że mamy 3 minuty na każde organizację. Bardzo proszę.
Speaker 12
Panie przewodniczący, szanowne komisje. W imieniu Polskiego Stowarzyszenia Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną, organizacji rodzicielskiej, która działa od 1900 sześćdziesiątego trzeciego roku, wspierającej rocznie ponad 30000 osób z niepełnosprawnością intelektualną, dziękuję za ten projekt I apeluję o szybkie I sprawne procedowanie projektu ustawy, która przybliża Polskę do standardu międzynarodowego. Wczoraj otrzymałam telefon z Dolnego Śląska. 1 ze szkół zmusza matkę dorosłego mężczyzny z intelektualną niepełnosprawnością o jego ubezwłasnowolnienie, argumentując to możliwością wzięcia przez niego udziału w dodatkowych zajęciach organizowanych przez szkołę. Jako matka córki z intelektualną niepełnosprawnością oraz dorosłego mężczyzny z intelektualną niepełnosprawnością nie chce się tego nigdy więcej bać.
Popłaczka międzynarodowa została ustawiona przez komitet działający w ONZ-cie bardzo wysoko I dla większości państw wdrożenie tego standardu oczywiście jest ogromnym wyzwaniem. Przekonuje o tym komitet, mówili o tym moi przedmówcy. Komitet wskazuje, że zbudowanie systemu wspieranego podejmowania decyzji jest jedynym kierunkiem interpretacji artykułu dwunastego konwencji. To oznacza, że komitet odrzuca każdy substytucyjny model, który na ten moment w naszym projekcie ustawy oczywiście się pojawia. Chciałam dodać, że przedmiotowy projekt nie jest żadną rewolucją.
Chciałam państwu przypomnieć, że to kolejny krok na drodze, którą Polska oczywiście przechodzi, bardzo powoli dodajmy, ale jednak. Zapowiedź tego nowego systemu została wprowadzona do podejścia już przez rząd pana premiera Morawieckiego, który piętnastego lutego 2000 dwudziestego czwartego roku umożliwił wejście w życie przepisów kodeksu rodzinnego opiekuńczego artykuł 183., który już wskazuje na konieczność poszukiwania woli przez kuratora dla osoby z niepełnosprawnością. My już zbudowaliśmy ten system 2 lata temu, teraz po prostu będziemy go uzupełniać. Co będzie przeszkadzało tym pracom I co obserwujemy w debacie publicznej to przede wszystkim stereotypowe postrzeganie samych osób z intelektualną niepełnosprawnością jako tych, które nie potrafią albo nie mogą. To, że mamy osobę z głęboką intelektualną niepełnosprawnością, nie znaczy, że nie jest podmiotem swoich praw, nie znaczy, że ma swoją wolę, a naszym zadaniem jest jej poszukiwać I ją realizować.
10 lat temu prawnicy pytali, dlaczego ta osoba jeszcze nie jest ubezwłasnowolniona, patrząc na osobę dorosłą z intelektualną niepełnosprawnością. W 2000 dwudziestym drugim roku prawnicy jednak uznali, że ubezwłasnowonienie przynosi wstyd naszemu prawodawstwu I podnosili, że władza bagatelizuje zobowiązania międzynarodowe. W 2000 dwudziestym szóstym roku prawnicy jednym głosem mówią, że nie ma innego wyjścia, ubezwłasnowonienie musi być zlikwidowane I ta ustawa jest w stanie to zapewnić. Oczywiście zwracamy uwagę na nadgorliwość ustawodawcy, również przychylamy się do stanowiska, aby organizacje pozarządowe nie miały aż tak szerokiego uprawnienia jak zgłaszania wniosku o ustanowienie kurateli. Apelujemy również o skrócenie aż dziesięcioletniego okresu obowiązywania w niektórych przypadkach, jeżeli chodzi o kuratora reprezentującego I apelujemy oczywiście o racjonalność ustawodawcy I zagwarantowanie przez rząd sprawnego działania wymiaru sprawiedliwości, ponieważ obawiamy się oczywiście, że będzie to bardzo trudne.
Największą zmianą oczywiście będzie zmiana świadomości I o to będziemy bardzo gorąco apelować. Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Bardzo serdecznie dziękuję. Bardzo proszę Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną Koło Postrudzie, ale bardzo bym prosił, żeby się przedstawić na początku, kto z tego stowarzyszenia mówi. Bardzo proszę. I przygotowuje się pani Ewa Sobczak. Widzę, że nie ma nikogo z koła w Ostródzie.
Bardzo proszę panią Ewę Sobczak, a przygotowuje się pani Izabela Tabaczyńska. Pani Sobczak, Ewy także nie ma.
Dzień dobry, jestem.
Jest pani, bardzo proszę.
Ewa Sobczak
Ja chciałabym się odnieść do tego, Ja chciałabym się odnieść do tego, że ja jestem za tą ustawą, dlatego że uważam, że ta ustawa pomoże nam osobom z niepełnosprawnością funkcjonować normalnie, bo bez was nawodnić można łatwo. W sensie, jeżeli człowieka się bez was nawodni, to tak naprawdę on nie ma żadnych praw. A ja rozumiem, że są trudności z załatwieniem różnych potrzeb, ale jeżeli będzie ta ustawa, jeżeli ustawa będzie dobrze przeczytana przez ludzi, którzy jakby uważają, że bezwłasnowolnienie to jest najlepsze rozwiązanie. Ale jeżeli dobrze przeczytają tą ustawę, to zrozumieją, że, że ta ustawa w sumie niewiele zmieni, tylko zmieni, że
Każdy z nas będzie obywatelem Polski I każdy z nas będzie miał takie same prawa. A jeśli ktoś potrzebuje większej pomocy, to ją po prostu uzyska. I myślę, że, że ta ustawa mówi to wprost, tylko niektórzy jakby doszukują się czegoś, co może nam utrudnić, nie ułatwić. Dlatego chciałam powiedzieć, jestem za poza, za tą ustawą I zawsze sobie myślę, że jeżeli ktoś jest przeciwko, to niech się postawi na miejscu tej osoby, która jest z niepełnosprawnością I sobie zada pytanie, czy on by chciałby być ubezwłasnowolniony? Ja bym nie chciała być I zawsze dążyłam do tego, żeby mieć swoje zdanie I żeby walczyć o to, żebym mogła funkcjonować tak jak funkcjonuje I na pewno nie będę dążyła do tego, żeby mnie ktoś u was nawodnił.
Więc chciałam powiedzieć, że jestem bardzo za tą ustawą I dziękuję bardzo.
Speaker 1
Dziękuję serdecznie. Bardzo proszę o zabranie głosu przez panią Izabelę Tabaczyńską, a przygotowuje się pan Bartosz Tarnowski. Widzę, że nie ma pani Tabaczyńskiej Izabeli. Bardzo proszę pan Bartosz Tarnowski, a przygotowuje się pan Robert Trzaskowski.
Bartosz Tarnowski
Szanowni państwo, systemu... Projektowanego systemu wspieranego podejmowania decyzji nie można postrzegać w abstrakcji. Nie dostrzegając tego, że dziś mamy system ubezwłasnowolnienia. System ten, który w wielu sytuacjach zamiast traktować godność I wsparcie osób z niepełnosprawnościami serio, idzie na łatwiznę, spychając odpowiedzialność za wsparcie na rodzinę. Architektura całego dzisiejszego systemu ubezwłasnowolnienia oparta jest o rodzinę, o jej dobrą wolę, siłę, czas I kompetencję.
Nowy system wspieranego podejmowania decyzji daje szansy, by nie trzeba było rodziny traktować jako plasterka w miejscach, których system nie domaga. Rodziny, choć są ważne, nie są idealne. Każdy kto pracował z osobami z niepełnosprawnościami po wielokroć słyszał o sytuacjach konfliktowych. Nie trzeba zresztą do tego pracować z osobami z niepełnosprawnościami, wystarczy mieć rodzinę. Oparcie architektury systemu o właśnie taką, o właśnie zbiór osób bez szerszych ram prawnych może być więc udręką I krzyżem zarówno dla rodziny, ale również dla osób z niepełnosprawnościami.
Musimy zadbać o to, by to, by w tej sytuacji ważniejsza była wola I dbałość o dobrostan osób z niepełnosprawnościami. To jest to, co dzisiaj mamy szansę uzyskać dzięki systemowi wspieranego podejmowania decyzji. Rozwiązania, które odbierają osobom rozmaite możliwości I prawa muszą potraktować, muszą zostać potraktowane jako tymczasowe, sprawdzane I weryfikowane. To jest dobre rozwiązanie, które zawarte jest w dzisiejszej... W dziś omawianej ustawie, choć można mieć wątpliwości co do tego, czy ten czas musi na pewno wynosić aż 10 lat, powinien być raczej krótszy.
Choć istnieją osoby, które bez wsparcia nie przekażą swojej woli, nie możemy zakładać, że ta sama osoba będzie w stanie przekazywać tę wolę zawsze, że nie zacznie z czasem wykorzystywać swojego stosunku władzy wobec osoby z niepełnosprawnością bądź osoby z innymi schorzeniami uniemożliwiającymi przekazanie własnej woli w sposób standardowy. Dlatego tak ważne jest, że nowy system zawiera tę czasową weryfikację, choć na chłopski rozum może wydawać się zbędna wobec osób, które są niepełnosprawne w sposób trwały, To istotne jest czasowe sprawdzenie, jak instytucja realnie dba o dobrostan osób z niepełnosprawnością. Ubezwłasnowolnienie zbyt długo gościło w polskim systemie prawnym. Zbyt długo godność osób z niepełnosprawnościami była deptana. Wspierane podejmowanie decyzji potrzebne jest na wczoraj.
To wymaga od nas rzetelnej pracy nad ustawą o instrumentach wspieranego podejmowania decyzji, ale z pewnością nie wstrzymywania prac nad nią. Jasne jest, że ta praca może chwilę potrwać, ale nie możemy jej powstrzymywać. Doskonale znamy zdanie przypisywane Stefanowi Kisielewskiemu. Problem nie jest w tym, że jesteśmy w, tu ze względu na powagę miejsca, pozwolę sobie powiedzieć, trudnej sytuacji. Problem w tym, że zaczęliśmy się w tej trudnej sytuacji urządzać.
Tak postrzegać można poparcie dla pozostawienia instytucji ubezwłasnowolnienia. Nie urządzajmy się w tej trudnej sytuacji, choć z pewnością podejście uwzględniające godność osób z niepełnosprawnościami bywa chwilami trudne, a może nawet I kontrintuicyjne. Jednak tego wymaga od nas Konwencja o Prawach Osób z Niepełnosprawnościami. Dziękuję uprzejmie.
Speaker 1
Bardzo serdecznie dziękuję. Bardzo proszę teraz Bartosz, pan Robert Trzaskowski, a przygotowuje się pan Tomasz Mańka.
Robert Trzaskowski
Dzień dobry. Robert Trzaskowski adwokat. Szanowna Komisjo, z uwagi na ograniczony czas chciałbym się skupić absolutnie na zasadniczych kwestiach I chciałbym wyrazić swoje gorące poparcie dla rządowego projektu o instrumentach wspieranego podejmowania decyzji. W moim przekonaniu zasadnicze uregulowania zawarte w projektowanej ustawie idą we właściwym kierunku I stanowią wykonanie prawno-międzynarodowych zobowiązań Polski zawartych w Konencji o Prawach Osób Niepełnosprawnych. Konsekwencje odbierania czy nawet ograniczania zdolności do czynności prawnej osób z niepełnosprawnościami nie pozostają w racjonalnej I właściwej proporcji do celu jakiemu służy ubezwłasnowolnienie.
Instytucja ta w poważny sposób ogranicza wolność oraz prawo do decydowania o życiu osobistym, godzi w podmiotowość osoby z niepełnosprawnością, pogłębiają jej stygmatyzację, prowadzi do marginalizacji społecznej, w niektórych przypadkach ogranicza albo wręcz pozbawia szans na powrót do życia społecznego. Czyli aktualnie istniejący system bez nas zwolnienia jest niewątpliwie w sprzeczności z postanowieniami Konwencji o Prawach Osób Niepełnosprawnych oraz ich wykładnią zaprezentowaną przez Komitet ONZ do spraw Praw Osób z Niepełnosprawnościami. W szczególności tutaj wskazuje się na rażące naruszenie artykułu dwunastego konwencji. Pomimo błędnego tłumaczenia zawartego w konwencji w ramach artykułu dwunastego, no nie ma wątpliwości, że ustępy od 2 do 5 artykułu dwunastego konwencji odnoszą się do zdolności do czynności prawnych. I I konwencja na...
Zakazuje pozbawiania zdolności do czynności prawnych, co oznacza konieczność odstąpienia od zastępczego podejmowania decyzji na rzecz wprowadzenia mechanizmu wspieranego podejmowania decyzji. Tutaj oczywiście absolutnie podzielam stanowisko Helsickiego Fundacji Praw Człowieka co do niedopuszczalności tego oświadczenia złożonego przez Rzeczpospolitą Polską w sprzeczności z artykułem 46 ustęp 1 konwencji, co też Komitet ONZ do spraw Niepełnosprawnościami podkreślał zarówno w swoich sprawozdaniach, I w komentarzach generalnych. Niezależnie od tego, że uregulowanie ubezwłasnowolnienia budzi moje ogromne wątpliwości, to jeszcze bardziej uderzają mnie takie przykłady z życia jak, jak to wygląda w praktyce. I przykład, pytanie z mojej praktyki prawniczej pracownika DPS, który dostaje polecenie od opiekuna prawnego osoby ubezwłasnowolnionej całkowicie, że nie może wychodzić do kościoła, że nie może iść na Mszę Świętą, chociaż ta osoba ma taką wolę, taka jest jej decyzja. Oczywiście to narusza konstytucyjne prawa I wolności, absolutnie to nie jest istota ubezwłasnowolnienia, ale w praktyce mamy do czynienia z takimi sytuacjami.
No proszę państwa, co to jest innego jak nie marginalizacja społeczna, jak pozbawienie podmiotowości I człowieczeństwa. Czy inny przykład, kiedy pozbawia się możliwości kontaktów z najbliższymi, ze znajomymi I pracownik DPS zastanawia się czy opiekun prawny ma rację. Jeżeli stawiamy pytanie czy pracować dalej nad projektem ustawy czy nie, proszę, to jest dla mnie jakby pytanie czy chcemy, aby w Polsce osoba z niepełnosprawnością mogła decydować o sobie, w pewnych sytuacjach oferujemy jej odpowiednie wsparcie I w pewnym zakresie ochronę. Bardzo dziękuję bardzo. Sprawie innej możliwości.
Bardzo.
Speaker 1
Pan Tomasz Mańka, a przygotowuje się Fundacja Odpowiedzialna Polityka pan Sylwester Oracz. Bardzo proszę pan Tomasz Mańka. Nie widzę. W takim razie bardzo proszę... Wyczerpaliśmy listę prawidłowych zgłoszeń.
Przechodzimy teraz do listy tych nieprawidłowych zgłoszeń. Bardzo proszę pan Sylwester Oracz, a przygotowuje się pani Grażyna Rzeńska.
Sylwester Oracz
Szanowna pani przewodnicząca, szanowny panie przewodniczący, państwo ministrowie. Fundacja Odpowiedzialna Polityka zajmuje się problematyką prawa wyborczego, w szczególności dotyczących kwestii powszechności prawa wyborczego. Pragniemy wyrazić zadowolenie, nie negując uwag, które już padły, co do kierunku w jakim ta ustawa idzie, to jest likwidacji ubezwłasnowolnienia I zastąpienia go wspieranym, modelem wspieranego podejmowania decyzji. Podzielamy też ocenę dokonaną przez Ministerstwo co do dopuszczalności takiego rozwiązania w świetle artykułu sześćdziesiątego pierwszego Konstytucji, szczególnie ustępu drugiego. Na gruncie jednak tak długo oczekiwanego kroku dostrzegamy pewne mankamenty tego rozwiązania, które, które został zaproponowane, szczególnie w zakresie przepisów przejściowych, wedle których osoby tymczasowo wspierane, czyli obecnie częściowo I całkowicie bezwłasnowolnione pozbawione będą prawa wybierania oraz prawa do udziału w referendum.
Tutaj mamy już pewne kazusy, gdzie osoby częściowo bezwłasnowolnione były dopuszczone do udziału w głosowaniu w wyborach do Parlamentu Europejskiego. W takim świetle jest to pewne cofnięcie w stosunku do obecnego stanu prawnego. W pięcioletnim okresie na przeprowadzenie postępowań w zakresie kurateli reprezentującej będziemy mieli do czynienia z reguły z czteroma cyklami wyborczymi, to znaczy
Wieloma elekcjami. Wydaje się więc, że, że tak długie pozostawienie stanu, w którym osoby nie mogą korzystać z pełni praw wyborczych jest nieproporcjonalne do, do, do potrzeb. Zasada równego traktowania, jak wskazano w komentarzu ogólnym do wspomnianej konwencji, wymaga od państwa stron powstrzymania się od wszelkich działań, które pozbawiają osoby z niepełnosprawnościami prawa do równego traktowania. Z punktu widzenia systemu wyborczego integralności wyborów zasadnym jest też stworzenie sprawnego systemu zabezpieczającego przed ewentualnymi trudnościami, komplikacjami czy niepożądanym wpływem osób trzecich. Zarówno z konstytucji jak I konwencji wynika prawo do podjęcia decyzji wyborczej oraz do tajnego głosowania.
Na ten moment projekt ustawy zawiera niewiele o tym, jakie środki będą miały na gruncie wyborczym służyć realizacji tych zadań. Ponadto wskazać można również na istotne w tym zakresie drobne niedopowiedzenia dotyczące roli osób wspierających. O ile bowiem w stosunku do pełnomocnika rejestrowanego, projektodawca wyraźnie przesądza, że nie może on być umocowany do głosowania w wyborach w imieniu mocodawcy, o tyle w przypadku kuratora reprezentującego do wszelkich spraw możliwym wydaje się złożenie przez niego wniosku w imieniu wspieranego o udzielenie samemu sobie pełnomocnictwa do głosowania. Zasadnym wydaje się dookreślenie w artykule piątym, paragrafie czwartym kodeksu wyborczego, że pełnomocnikiem nie może być pełnomocnik rejestrowany osoby udzielającej wsparcia I warto również doprecyzować kwestie pobrania pakietu Dziękuję
bardzo. Po otwarciu.
Dziękuję serdecznie.
Speaker 1
Bardzo proszę, teraz pani Grażyna Rzęńska, przygotowuje się pani Beata Osińska. Pani Grażyna Rzęńska, bardzo proszę.
Grażyna Rzęska
Dzień dobry, przyjechałam, przyjechałam z Bydgoszczy, jestem opiekunem prawnym z piętnastoletnim stażem. Rozmawialiśmy z panem ministrem Natinsie kiedyś I matki właśnie były w większym gronie. Teraz chciałabym zwrócić uwagę, bo państwo tutaj pewnie ustawę pisali, głównie prawnicy I tak dalej. Ja jestem praktykiem I powiem, miałam tu co innego powiedzieć, ale powiem takie konkretne rzeczy, Między innymi, że rozumiem, bo niepełnosprawność nie jest każda taka sama, jest każda inna. Na przykład rodzic opiekuje się dzieckiem do osiemnastego roku życia I nikt w tym nie widzi nic złego.
Tylko że po osiemnastym roku życia na przykład moja córka jest na etapie trzylatka, a ma dzisiaj 33 lata. I teraz skupię się na tym, że zacytuję opinię biegłego, bo to też trzeba wziąć pod uwagę, żeby bardziej skupić opiekę właśnie nad takimi jak moja córka na rodzinie, bo ja potrafię odczytać z ruchu na przykład warg, z nie wiem, co ją boli I tak dalej I się domyślać. Tego nie zrobi nikt obcy, kto przyjdzie jej pomóc do domu. Więc biegły napisał między innymi, nie potrafi reprezentować własnych interesów w sprawie urzędowej, ma trudności z wypowiadaniem się, afazja mieszana wynika z uszkodzenia, więc nic się nie da zmienić I nie naprawi. Uszkodzenia obszarów mózgu odpowiedzialnych za język.
Speaker 22
Nie potrafi wskazywać I nazywać przedmiotów znajdujących się w otoczeniu, bez orientacji w czasie, miejscu I sytuacji własnej. Uczestnicka, uczestniczka od wielu, od wieku niemowlęcego rozwija się z opóźnieniem psychoruchowym, będącym wyrazem uszkodzenia centralnego układu nerwowego. W następstwie, mózgowe porażenie dziecięce. Nie robi sobie w żadnych typowych... Nie radzi sobie w żadnych typowych sytuacjach życiowych.
Zmiany zaistniałe, uczestniczki mają charakter utrwalony I nie rokują na uzyskanie znaczącej poprawy w procesie leczenia I rehabilitacji, potrzebna jest jej pomoc w pełnym zakresie jej przez ustalonego opiekuna prawnego przez sąd. Strzeżenia jej interesów prawnych, zabezpieczenia socjalnego I sprawowania opieki leczniczej wymaga ubezwłasnowolnienia całkowitego. Teraz jeszcze byłam córką w zeszłym roku na komisji w ZON, tam otrzymała maksymalną ilość 100 punktów, więc moja córka nawet nie zawoła pić, nie powie, że jest głodna I tak dalej. Więc rozumiem, że zmiana jest konieczna, ale w przypadku takich osób bardzo byśmy chcieli, bo reprezentuje Bydgoszcz, tak jak mówiłam I matki, które nie mogą tu przyjechać, bo nasze osoby dorosłe wymagają bardzo bardzo wymagającej opieki I właśnie dlatego chcemy prosić, żeby wziąć pod uwagę właśnie najbardziej to, że tak jak tutaj konwencja zresztą jest, mówi też o tym, że na rodzinie trzeba się skupić. I na przykład mi osobiście dzisiaj brakuje, żeby w aktach znalazło się moje oświadczenie, że gdyby mi się coś stało, to już od razu automatycznie jej córka, znaczy moja moja 2.
Córka bliźniaczka, przejmuje opiekę, żeby zaoszczędzić procedur po prostu. I I tam dania na przykład do DPSu na Przeważnie.
Dziękuję serdecznie.
Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Bardzo proszę panią Beatę Osińską, a przygotowuje się pani Anna Maria Włodarczyk.
Beata Osińska
Dzień dobry, ja tylko poprę koleżankę, też jestem z Bydgoszczy mamą, niepokoi mnie parę spraw, a głównie to, że rodzina powinna być kuratorem. Zbyt często też jak gdyby kontrolowanie tych rodziców powinno być wydłużone. Poza tym nikt nie wiem, jak to ma się w praktyce odbywać, bo niestety no my uczymy się odczytywania naszych dzieci przez lata. A teraz przyjdzie obca osoba I ma nagle odczytać jakąś decyzję w oczach naszych dzieci, które nie są werbalne, nie potrafią przekazać. My uczyliśmy się rozpoznawania, nie wiem, nawet bólu przez lata, odróżnić go od innych rzeczy, więc nie wiem na jakiej zasadzie ma się to odbywać.
Speaker 27
Poza tym, kto będzie pełnił takie funkcje, To będą prawnicy, czy to będą ludzie, nie wiem, dostosowani, bo na przykład teraz I jest asystent. Niestety w praktyce wielokrotnie widziałam, że ci asystenci po prostu nie mają pojęcia o danym, o danej jednostce chorobowej. Nie są przygotowani do swojej pracy, do opieki nad niepełnosprawnym. Więc jeżeli ma być tak samo ze kuratorem, który będzie decydował o naszym dziecku, dorosłym w prawdzie, to ja sobie tego nie wyobrażam. Dziękuję.
Speaker 1
Bardzo serdecznie dziękuję. Bardzo proszę pani Anna Maria Włodarczyk, a przygotowuje się pani Joanna Myszewska.
Anna Maria Włodarczyk
Ja chciałam powiedzieć a propos tego, o czym tutaj rozmawiamy, jedną ważną rzecz. I że jestem za tym, żeby takie osoby miały wszelkie konieczne wsparcie, ale nie jestem za tym, żeby ich niepełnosprawność się zamykała im wszystkie życiowe obszary. Tam gdzie można, trzeba otwierać tych ludzi na funkcjonowanie w społeczeństwie.
Speaker 1
Dziękuję serdecznie. Bardzo proszę o zabranie głosu przez panią Marię Anielę Paszkie... Przepraszam bardzo, przez panią Joannę Myszewską, a przygotowuje się pani Maria Aniela. Nie, przepraszam, przepraszam pani Myrze, przepraszam pani była. Pani Maria Aniela Paszkiewicz, a przygotowuje się pani Pietrzak Ewa Żaneta.
Joanna Myszewska
Joanna Myszewska, Stowarzyszenie Słyszę Serce. Jestem trenerem usamodzielniania w mieszkaniach wspieranych przy naszej organizacji. Na co dzień mam kontakt z osobami z niepełnosprawnością I popieramy kierunek tej ustawy, ale chcę, aby w centrum stanowiła osoba z niepełnosprawnością, a nie decyzja sądu czy rodziny na tę osobę wpływała. Te osoby wielokrotnie chcą samostanowienia I widać, jak one się rozwijają I zastępowanie człowieka, taką... Wsparcie by nie zastępowało nam człowieka, decyzji ich.
Niekiedy one, te osoby potrzebują pokierowania, poinstruowania bądź wytłumaczenia, bądź zwykłego bycia osoby zaufanej I gdy czują się bezpiecznie, mogą podejmować różnego rodzaju wybory. I teraz, czy będą chciałyby asystentem prawnym była osoba z rodziny najbliższa, czy też osoba, której one najbardziej zaufają, a nie chciałyby kierowały, kierowana była przez osobę mamę czy tatę, czy osobę, która za nią bezpośrednio decyduje, żeby ta wola była brana pod uwagę. I bardzo też ważny jest fakt, aby osoby, które mają otrzymać jakiekolwiek pismo czy podjąć decyzję czy z sądu, czy z ZUS-u, czy z MOPS-u, były przekazane na formularzu w języku dostępnym, klarownym, w języku prostym ETR-ze, by osoby z niedoskonałościami mogły zrozumieć I same podjąć taką decyzję. Ważne też dla nas jest to, żeby była możliwość zmiany wsparcia bądź ewentualnego zakończenia wsparcia, kiedy osoba już nie będzie go potrzebowała. I taki realny dostęp do asysty I innych form wsparcia, tak aby ta ustawa, która jest w projekcie, nie była tylko prawem zapisanym.
I osoby, które są z niepełnosprawnością, niedoskonałością, nie potrzebują naprawdę, aby ktoś żył za nich. Potrzebują, aby ktoś pomógł im żyć po prostu po swojemu. Czyli tak byśmy uchwalili I dopracowali
Speaker 26
Tą ustawę, aby nie była tylko likwidacją starego systemu, a była prawdziwą zamianą I zmianą od decydowania za człowieka do wspierania człowieka w podejmowaniu decyzji o sobie.
Speaker 1
Dziękuję. Bardzo serdecznie dziękuję. Teraz bardzo proszę panią Marię Anielę-Paszkiewicz, a przygotowuje się pani Ewa Żaneta-Pietrzak.
Maria Aniela Paszkiewicz
Dzień dobry, jestem ze Stowarzyszenia z PRC, Chciałabym bardziej swobodnie podejmować decyzje I mieć głos, żeby móc decydować. I być bardziej taką swobodną w podejmowaniu decyzji. Dziękuję.
Speaker 1
Dziękuję bardzo serdecznie. Bardzo proszę panią Ewę Żanetę Pietrzak I przygotowuje się pan Łukasz Jakub Krupczyński. Widzę, że nie ma, więc
Dzień dobry, jestem.
Kto jest, bardzo proszę.
Speaker 30
Nazywam się Łukasz Kruczyński, ja też jestem za tym, żeby ludzie mieli pomoc. Jestem przeciw u was, no uwolnieniu. Bardzo dziękuję.
Dziękuję
Speaker 1
bardzo. To był pan Jakub Krupczyński, tak? Tak, to bardzo proszę pan Maciej Gniazdowski, a przygotowuje się Krajowa Rada Notarialna.
Maciej Gniazdowski
Dzień dobry wszystkim. Nazywam się Maciej Gniazdowski. Chciałbym powiedzieć państwu historię, gdyż kilka lat temu została podjęta decyzja, gdyż byłem jeszcze uczniem szkoły przypisującej te szkody do pracy. Dostałem informację pod koniec roku szkolnego od mojego ojca I mojej macochy, iż mam zakończyć edukację I przejść do Środowiskowego Domu Samopomocy I zostałem jakby poinformowany bez konsultacji, zrobione to zostało bez konsultacji ze mną, bez jakichkolwiek informacji wcześniej, że masz zakończyć tak I idziemy tu. No ja się poczułem jak osoba ubezwłasnowolniona, jakby odebrano mi część człowieczeństwa, która nie została mi zabrana.
Speaker 35
Ja jestem przeciwko temu, żeby po prostu, żeby to ubezwłasnowonienie, żeby jednak zniknęło, ponieważ no osoba niepełnosprawna jest jednak człowiekiem, nie rzeczą, że możesz sobie ją po prostu przenosić z miejsca na miejsce, gdzie osoba tak naprawdę też ma duszę, żyje, komunikuje się werbalnie, choć jeżeli nie tak, no to inaczej. Jeżeli chcę iść, no to idzie do sklepu, kupuję to, co potrzebuję, a nie, że ubezwłasne zwolnienie I nie mogę nic z tego, z tym zrobić tak naprawdę, bo to jest no dla mnie osobiście, gdybym w tym momencie dostał informację, że zostaje ubezwłasnowolnieony, no to ja przepraszam bardzo, robię wszystko, żeby jednak to ubezwłasnowolnienie zniknęło całkowicie. Dziękuję.
Speaker 1
Bardzo serdecznie dziękuję. Bardzo proszę Krajową Radę Notarialną, a przygotowuje się pani Joanna Hajduk.
Speaker 32
Dziękuję bardzo. Proszę państwa, Krajowa Rada Notarialna w styczniu w ubiegłym roku wyraziła swoje stanowisko dotyczące tej ustawy, które w pełni podtrzymuje. Nasze uwagi mają charakter czysto techniczny I dotyczą czynności dokonywanych przed notariuszem w związku z materią tej ustawy. Natomiast z zadowoleniem przyjmujemy, że ustawa wpisała notariusza, jego rolę w ten proces jako gwaranta bezpieczeństwa obrotu.
Speaker 1
Dziękuję bardzo. Bardzo serdecznie dziękuję. Bardzo proszę panią Joannę Hajduk, a przygotowuje się pani Anna Karolina Kosecka. Nie widzę pani Joanna. Jest?
Bardzo proszę.
Joanna Hajduk
Dzień dobry. Dziękuję za za zaproszenie. Dzień dobry wszystkim. Poszłam I I gościom. Chciałam tylko krótką historię powiedzieć, ponieważ moi najbliżsi usłyszałam od jednej osoby, która, dlaczego chciałabym, żebyś ją, on dał do domu opieki?
A 2. Osoba mówi, nie, nigdy w życiu. I ja to słyszałam za drzwiami, bo byłam gdzie indziej. I jestem zdenerwowana, byłam zdenerwowana, ale żeby to ubezpozornienie zniknęło na zawsze, Ponieważ czujcie się, że ja miałem taką historię, żeby wszyscy byli bezpieczni w swoim życiu, środowisku. Dziękuję.
Speaker 1
Dziękuję serdecznie. Bardzo proszę panią Annę Karolinę Kosecką, a przygotowuje się Polsk, Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną Koło Szczecin. To jest udział zdalny jedną osobę. Bardzo proszę pani Anna Kolina-Kosecka.
Anna Karolina Kosecka
Dzień dobry. Ja wypowiadam się jako siostra dwóch mężczyzn dorosłych z niepełnosprawnością intelektualną w spektrum autyzmu. I tak naprawdę jest, ja, ta ustawa jest, projekt tej ustawy jest bardzo długi, ma w sobie dużo zawiłości, które też ja tak naprawdę nie wszystko zupełnie rozumiem, ale 1 rzecz, która jest dla mnie zupełnie podstawowa, to jest to, że ubezwłasnowolnienie według słownika języka polskiego to odebranie możliwości podejmowania części decyzji danej osobie. Moi bracia tak naprawdę poruszają się na całym spektrum różnych decyzji, które podejmują. I dla mnie w tym momencie, jako obywatelki Polski, nie jest to istotne, czy są to decyzje z kategorii wyboru zupy, którą zjedzą danego dnia, czy wyboru łóżka, w którym będą spali, czy wyboru tego, z kim chcą mieszkać.
Ja chcę, żeby ich wola była słyszana I żeby ludzie faktycznie pragnęli też usłyszeć tę wolę niezależnie od tego, na jakim poziomie będzie decyzja, którą moi bracia będą podejmować. Ja próbuję to bardzo robić od dwudziestu ośmiu lat I dalej będę. Dziękuję.
Speaker 1
Bardzo serdecznie dziękuję. Bardzo proszę Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Interpelanu, Koło Szczecin, zdalnie. Nie widzę, żeby było. Jest? Bardzo proszę.
Dobrze, w takim razie wrócimy jeszcze za chwileczkę do tego podmiotu I połączenia. Pani Anna Kozioł, Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną Koło w Tczewie, a przygotowuje się pani Justyna Kułakowska. Pani Anna Kozioł. Nie widzę pani Anny Kozioł. Bardzo proszę panią Justynę Kołakowską, a przygotowuje się pani Agnieszka Kłodowska-Keller.
Pani Kułakowskiej nie widzę.
Jest, gdzie?
Speaker 1
No nie widzę, nie zgłasza się. Bardzo proszę pani Agnieszka Kłodowska-Keller, a przygotowuje się Polskie Stowarzyszenie na rzecz Osób z Niepełnosprawnością I Uniwersalną Koło w Lublinie. Pani Agnieszka Kłodowska-Keller? Nie widzę. Spróbujemy jeszcze raz wrócić do tego połączenia zdalnego Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Niepełnosprawnymi Indoktrynalnego w Szczecinie.
Nie widzę. Przechodzimy w takim razie do Psoni w Lublinie, a przygotowuje się pani Urszula Szurgot. Sonic w Lublinie nie widzę. Pani Urszula Szurgot, a przygotuje się pani Justyna Kalicka. Nie widzę pani Urszuli Szurgot.
Pani Justyna Kalicka, przygotowuje się pan Krzysztof Karol Śliwiński.
Speaker 1
ja mam nie mam... Zdalne mam tylko I wyłącznie podmioty zaznaczone tutaj.
Speaker 1
Pani Kalicka Justyna. Nie ma. Nie widzę. Pszoni w Aleksandrowie Łódzkim. Nie widzę.
Przy oni, koło w Tomaszowie Lubelskim, a przygotowuje się przy oni w Gorzowie Wielkopolskim. Nie widzę. To w takim razie przy oni, pan Tomasz Kogucki przy oni w Gorzowie Wielkopolskim, a przygotowuje
Się w XI w Elblągu? Ma. Bardzo proszę w takim razie XI w Elblągu. Nie widzę. Pan słaby Tomasz.
Widzę. Zostały zgłoszone osobne Tak, związku związku tym związku
Speaker 39
z z związku w tym uwzględnione na liście. Te osoby, które były wcześniej, pan przewodniczący wymieniał, nie były w trybie zdalnym. Dziękuję, zgłoszone. Szczecin co prawda był zdalnie, ale nie możemy się połączyć.
Speaker 1
To znaczy nie zgłasza się do Przepraszam, do służb tutaj. Kto jest jeszcze zdalnie? Sekundkę, zaraz będziemy to wiedzieć. Tutaj już Bardzo proszę panią w tym czasie Monikę Kowalczyk-Waliszek. Mamy tutaj zdalnie wszystkich połączonych, więc tutaj to funkcjonuje cały czas.
Bardzo proszę, pani Monika Kowalczyk-Waliszek. Nie ma. Pani Agata Falińska.
Nie ma.
I tu jest zdalnie
Jestem, jestem, jestem
Speaker 1
Bardzo proszę. Dzień dobry. 3 minutki, a przygotowuje się pani Anna Dziąsko.
Joanna Cwojdzińska
Też zdalnie. Dzień dobry państwu. Ja w roli zarówno przedstawiciela organizacji pozarządowej, jak również rodzica, który niestety został zmuszony przez aktualnie obowiązujący system prawa do uwłaszczeniającej czynności ubezwłasnowolnienia własnego senat, który dzisiaj jeszcze wywołuje u mnie wzruszenie, moment, w którym musiałam przysiąc w sądzie, że będę działać na jego korzyść. I nie spotykam się na co dzień z osobami z niepełnosprawnością intelektualną, którym odmawiane jest na przykład leczenia stomatologiczne w narkozie albo w znieczuleniu I często przychodzą do mnie dorosłe osoby tylko dlatego, że w orzeczeniu mają u. Anestezjolog odmawia wykonania takiego zabiegu I mówią do mnie, Joanna, ale powiedz mi, czy jak ty ciebie boli ząb, to ty też musisz iść do sądu?
Dlaczego jak mnie bolała ósemka, to pani doktor nie chciała mi jej wyrwać. Ja bardzo dziękuję za inicjatywę I doprowadzenie do powstania nowego dokumentu wspierane podejmowanie decyzji. Osobiście brałam udział w pilotażu, długim pilotażu WPD, czyli wspieranego podejmowania decyzji. Często przystępujemy jako organizacja reprezentująca interesy osób z niepełnosprawnościami, kiedy właśnie konflikty w rodzinie powodują, że nagle występuje siostra, brat, który nagle odnajduje się, występuje o ubezwłasnowolnienie własnej siostry po to, by mówiąc brutalnie przejąć majątek albo przynajmniej zarządzać tym majątkiem. Bardzo często zwracają się do nas poszkodowane osoby, czy to rodzeństwo, które które no jest świadkiem takiego poczynania z prośbą o pomoc.
Dlatego bardzo apeluję do państwa, że jeżeli występują jakieś zagrożenia, chociaż ja ich nie widzę, cały czas nie rozumiem tej troski, inaczej troski, tego tego... Tej obawy, że ktoś przyjdzie obcy I zacznie się opiekować moim synem. Ja takiej obawy nie czuję. Mój syn jest osobą z głęboką sprzężoną, wieloraką, niepełnosprawnością. Ja nie czytam tutaj tych nowych proponowanych zapisów w taki sposób, więc być może państwa komunikacja na temat tych obaw, aby je rozwiać, powinna być ze strony prawników lepsza, bardziej skuteczna, bo ja rozumiem lęki, ale lęki są do tego, żeby je rozwiewać, pytania, żeby na nie odpowiedzieć.
Natomiast nie jest to usprawiedliwieniem niewprowadzenia tej ustawy, czy nie usprawiedliwiają lęki, nie usprawiedliwiają zbierania sił przeciwko wprowadzeniu nowego, człowieczego, proczłowieczego rozwiązania, jakim jest wspierane podejmowanie dzieci, decyzji. Dziękuję.
Speaker 39
Dziękuję bardzo I teraz oddaję głos pani Annie Dziąsko, a przygotowuje się do głosu pani Anna Robak, proszę. Pani Anna Dziąsko też jest zdalnie. Z informacją, którą dostaliśmy do prezydium. Tak? Rozumiem.
Speaker 44
Tak, proszę. Jesteśmy. Jeżeli jest problem z łączeniem, to oddam głos dalej. Dobrze, to może... Czy jest na sali pani Anna Robak?
Speaker 39
Oddam, oddaję głos. Jest pani Anna Robak? Nie widzę, w takim razie przechodzimy dalej. Pan Radosław Piotrowicz jest na sali? Nie widzę, jak tam łączenie, pytam sekretariatu komisji.
A, już
Mikrofon wyłączony.
Anna Dziąsko
Jestem mamą trzydziestosześcioletniego człowieka ze znacznym, znaczną niepełnosprawnością intelektualną I szczerze powiem, nie wyobrażam sobie ubezwłasnowolnienia, mimo że mój syn no mówi w ograniczonym stopniu, ale staram się z całej mocy, żeby mógł podejmować decyzje. Po to jest rozmowa z rodzicem I po to znamy swoje dzieci też, żeby w jakiś sposób je wspierać. Nie wyobrażam sobie sytuacji ubezwłasnowolnienia, ponieważ jest to człowiek, po prostu.
Speaker 48
Człowiek, który ma swoje prawa, powinien mieć również swoje obowiązki, nawet jeżeli osoba jest głębokim stopniem niepełnosprawności intelektualnej, to w jakiś sposób sygnalizuje I nikt mi nie powie, że nawet jeżeli ktoś ma stuprocentową, stuprocentowe wsparcie, tak, ten poziom wsparcia, to jest zupełnym, zupełną roślinką, która nie wie, nie czuje I nie potrafi sygnalizować swoich potrzeb. Dlatego uważam, że wspierane podejmowanie decyzji jak najbardziej. Kuracela sądowa III tak dalej I tak dalej. To jest, to jest po prostu niedopuszczalne. Żyjemy w dwudziestym pierwszym wieku I nie możemy wracać do błędów, które były popełniane, które skazywały po prostu ludzi z niepełnosprawnością intelektualną poza margines społeczeństwa.
To jest wszystko, dziękuję bardzo.
Speaker 44
Dziękuję. Tutaj mam jeszcze kolejne 2 zgłoszenia zdalne, to może przejdziemy do nich. Czy pan Krzysztof Guzelak jest na łączeniu? To poproszę, oddaję głos. Panie Krzysztofie, czy się słyszymy?
Pan Krzysztof Guzelak.
Halo, halo, słychać nas?
Halo?
Speaker 39
Oddaję głos, ale bo mam tutaj pana Krzysztofa, Krzysztof Gudzalak zgłoszony.
poproszę pana Dobrze, proszę.
Speaker 46
Więc tak, ja mam tutaj przygotowane de facto tex, tex, Krzysztofa. Dzień dobry, ja jestem asystentem pana Krzysztofa, który wymaga respeakingu I jego wymowy. Dziękuję za możliwość zabrania głosu w imieniu Krzysztofa. Wnoszę o zniesienie instrumentu bezwłasnowolnienia I zastąpienie go wspomaganiem w podejmowaniu decyzji, ponieważ sam jako osoba z niepełnosprawnością jestem uczestnikiem batalii sądowej I to oczywiście w sądzie prawidłowym w Przemyślu o częściowe ubezwłasnowolnienie mojej osoby. Rozumiem również obawy opiekunów o zabezpieczenie majątkowe, lecz to nie może stanowić żadnego powodu do ubezwłasnowolnienia częściowego, ponieważ ów instrument zawiera w sobie również inne produkty, takie jak na przykład umowa o pracę czy wzięcie telewizora na raty.
Uważam, że asysta prawna byłaby idealnym rozwiązaniem na ten problem, ponieważ nie jest ona stroną decyzyjną, a jedynie osobą wskazującą drogę, jaką można pójść, lecz nie musi jej wybierać. A jeżeli chodzi o zaciąganie kredytu, to już...
Speaker 1
To wrócimy jeszcze za chwileczkę do pani w takim razie. Dobrze pan Kamil Kabasiński, przygotowuje się pani Monika Lina-Lewandowska.
Kamil Kabasiński
Dzień dobry państwu. Dziękuję po 1. Za ten wyjątek I możliwość zabrania głosu. Ja chciałbym się skupić na rzeczy, która mało dzisiaj padła, mianowicie na tym, że obecnie my nie rozmawiamy o zmianie systemu jednego na innym. My rozmawiamy o stworzeniu kompleksowego systemu.
Dlatego, że w tej chwili bardzo dużo osób z niepełnosprawnościami jest osobami, które są pozbawione jakiegokolwiek wsparcia w czynnościach prawnych w podejmowaniu decyzji. Tego wsparcia nie ma. Jedyna alternatywa, która jest, jest częściowe lub całkowite ubezwłasnowolnienie, z której bardzo wiele rodzin nie chce korzystać. W związku z tym mamy sytuację jako organizacja pracująca z osobami z niepełnosprawnościami, już też starszymi osobami, że coraz więcej osób bez tego wsparcia zostaje, bo rodzice już nie żyją I nie mogą skorzystać ze wspieranego podejmowania decyzji, bo ono w dzisiejszym prawie nie istnieje. Dlatego jak najbardziej popieramy jako stowarzyszenie te zmiany, które idą w kierunku nie tylko zastąpienia instytucji ubezwłasnowolnienia, ale także, a może przede wszystkim, włączenia osób, które w tej chwili są poza jakimkolwiek systemem wspieranego podejmowania decyzji I są często skazane na bardzo trudną sytuację prawną.
Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Dziękuję serdecznie. Wracamy w takim razie do Polskiego Stowarzyszenia Koło Katowice Giszowiec. Bardzo proszę o głosu. Nie ma. W takim razie bardzo proszę pani Monika Lina-Lewandowska, a przygotowuje się pani Monika Lach.
Monika Lewandowska
Dzień dobry państwu, Monika Lewandowska. Przyjechałam dziś do Sejmu z Pomorza jako mama trzech córek, w tym dwudziestoletniej Aleksandry. Mówię też dzisiaj w imieniu rodzin z niepełnosprawnością z Pomorza oraz matek, członkiem Gdyńskiej Rady do spraw Osób z Niepełnosprawnościami. Chciałam państwu przedstawić trochę tło tego, dlaczego przyjechałam I dlaczego ten dzień jest dzisiaj dla mnie tak ważny. Aleksandra urodziła się jako skrajny wcześniak.
Może się to wydarzyć każde, w każdej rodzinie. Wyreby krwi do mózgu I powikłania okołopowiatowe sprawiły, że jest osobą z bardzo znaczną niepełnosprawnością intelektualną I ruchową. Ma czterokończynowe porażenie mózgowe. Nie komunikuje się w sposób werbalny, umożliwiający łatwe zrozumienie. Potrzebuje bardzo dużego wsparcia w każdej czynności dnia codziennego I zrozumienia, co chce światu przekazać.
Ale przede wszystkim Ola jest człowiekiem, jest naszą córką, jest dorosłą kobietą, jest obywatelką Polski I ma dokładnie takie samo prawo do godności jak każde z państwa. Im bliżej było by było jej osiemnastych urodzin, tym częściej słyszeliśmy musicie ją bez was uwolnić. Mówiono nam to w szkole publicznej, w urzędach, w dużych instytucjach, w służbie zdrowia. Jakby była to kolejna oczywista formalność w życiu osoby z niepełnosprawnością I zadanie do zrealizowania dla bliskich. W Polsce system wymusza w stosunku do osób takich jak Aleksandra ubezwłasnowolnienie ich.
My postanowiliśmy, że nigdy tego nie zrobimy, ale jest to wciąż balansowanie na linie. Dla nas ubezwłasnowolnienie Aleksandra oznaczałoby śmierć cywilną za życia. Odebranie praw człowiekowi tylko dlatego, że potrzebuje bardzo intensywnego wsparcia. Ola nie zrobiła przecież niczego, żeby na to, w cudzysłowie, zasłużyć. I właśnie dlatego przez całe jej życie śledziliśmy każdą informację o możliwościach odejścia w Polsce wzorem innych krajów uwłaczającego ubezwłasnowolnienia.
Kiedy wreszcie rozpoczęły się konkretne prace, nie chcieliśmy być tylko obserwatorami. Uczestniczyliśmy w konsultacjach społecznych zarówno stacjonarnie, w Ministerstwie Sprawiedliwości, jak I pisemnie, co jest uwidocznione na stronach rządowego Centrum Legislacji. Chcieliśmy rozumieć proponowane rozwiązania, dlatego zadawaliśmy prawnikom pytania I mówiliśmy o o zagadnieniach z perspektywy rodzin takich jak nasza. Ponieważ Aleksandra nie komunikuje się werbalnie w sposób oczywisty dla dla otoczenia, siedzi na wózku, często świat zachowuje się tak, jakby nie było sensu się do niej zwracać. A przecież brak zrozumiałej dla wszystkich mowy nie oznacza braku woli, nie oznacza braku preferencji I na pewno nie może oznaczać braku praw.
Dlatego jestem dzisiaj tutaj. Także w imieniu tych rodzin bliskich osób, które z ogromnym bólem składają wnioski o ubezwłasnowolnienie swoich bliskich, swoich dorosłych dzieci, nie dlatego, że chcą odebrać im prawa, ale dlatego, że system stawia ich aktualnie pod ścianą w sytuacji kryzysowej. Państwo nie może zmuszać do wyboru pomiędzy rezygnacją z praw w mimie wygody dla systemu. Powinno dać trzecią drogę, wsparcie w podejmowaniu decyzji w różnych formach w zależności od potrzeb.
Dziękuję bardzo.
Monika Lewandowska
Dlatego tak ważne jest dla mnie zastąpienie ubezwłasnowolnienia wspieranym podejmowaniem decyzji I jestem jak najbardziej za tym rozwiązaniem I całe Pomorze jest. Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Dziękuję pani serdecznie. Bardzo proszę pani Monika Lach, a przygotowuje się pan Konrad Jarocki.
Monika Lach
Dzień dobry. Nazywam się Monika Lach I też jestem mamą dziecka z niepełnosprawnością. Bardzo krótko postaram się dlatego, że uważam, że te najważniejsze słowa już tak naprawdę padły. To bardzo dobrze, że w końcu następuje kres ubezwłasnowolnienia, które tak naprawdę stawia w bardzo trudnej sytuacji, stawiało do tej pory nie tylko osoby z niepełnosprawnością, nie tylko dzieci z niepełnosprawnością, ale przede wszystkim też opiekunów, rodziny I wszystkich, którzy byli bardzo często nawet zmuszani do tego, żeby taką trudną decyzję podjąć. Także bardzo się cieszę, że w końcu możemy pożegnać ten proceder.
Oby te prace przepłynęły dosyć szybko I zakończyło się to zakończeniem tego procederu. Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Dziękuję serdecznie. Pan Konrad Jarocki, a przygotowuje się pan Jakub Łosiński, pani Anna Mazurek.
Speaker 51
Przepraszam, mówi Dominik Grzybek. Pan Konrad Jarocki przyjechał ze mną, no wcześniej pan mówił, że jeżeli osoby przyjechały razem to tylko 1.
Speaker 1
Ale było to osobne zgłoszenie. To jest osobne zgłoszenie. Bardzo proszę.
Speaker 39
Bo mówiliśmy o jednym głosie na organizację. Nie wiem czy państwo panowie reprezentują jedną organizację czy są po prostu indywidualnymi osobami. Jeżeli jako indywidualne osoby to można.
Jako indywidualne osoby
to Tak, to proszę
mi To bardzo proszę
Dobrze, okay, dobrze.
Speaker 1
w ten sposób. Proszę państwa, 3 minuty. Co państwo będziecie mówić? Państwa wola. Pan Konrad Jarocki.
Ale to może, to... Dobrze to proszę dokończyć w takim razie 3 minuty.
Dominik Grzybek
Chciałbym dokończyć moje wystąpienie, dziękuję. Zdolność do samodzielnego testowania. Konieczne jest również utrzymanie braku zdolności do samodzielnego testowania, majątkiem znacznej wartości, który jest spadkiem po rodzinie, bo nie może być tak, że osoba z zaburzeniami psychicznymi dziedziczy majątek rodzinny w postaci nieruchomości, a przychodzą obcy ludzie, wiedzą o chorobie I namawiają potajemnie na sporządzenie testamentu I dzieci tej osoby pomimo opieki przez całe życie nad nią zostają z niczym. Logicznym jest zabezpieczenie przyszłości dzieci I osoby z niepełnosprawnością umysłową majątkiem dziadków, który odziedziczyła, a nie pozwolenie na przejęcie mieszkania bądź nieruchomości przez oszustów, naciągaczy albo pozbycie się go w inny, nie do końca racjonalny sposób, na skutek sugestii I wpływu innych osób. I nie są to teoretyczne rozważania wymyślonych opowieści, tylko realne scenariusze, których sam wspólnie z braćmi doświadczyłem dwukrotnie.
Pierwszym razem odbyło się to za bezcen, a 2. Raz za darmo, co do majątku wypracowanego na przykład przed chorobą lub pochodzącego z darowizny od osoby żyjącej, kwestia do dopracowania rozwiązania. Równoległe funkcjonowanie, niedopuszczenie do funkcjonowania równolegle kuratora reprezentującego I umocowanego, jak I nieumocowanego pełnomocnika rejestrowanego, a tym bardziej zasady pierwszeństwa umocowanego pełnomocnika rejestrowanego nad kuratorem reprezentującym w przypadku osób jakkolwiek do tej pory ubezwłasnowolnionych. Kwestia zaświadczeń lekarskich. Jasno uregulowane kwestie zaświadczeń lekarskich co do osób z zaburzeniami psychicznymi I ich zdolność w danym momencie do postrzegania świata.
Choroba nie znika, bo ustawa mówi, że jej nie ma albo że jest, tylko skutków nie ma. Takie podejście będzie prowadzić do dramatów ludzkich. Umocowanie przez sąd pełnomocników oraz pierwszeństwo rodziny umocowanym I nie nieumocowanym pełnomocnikiem rejestrowanym dla osób jakkolwiek ubezwłasnowolnionych w w dniu wejścia w życie ustawy bezwzględnie w pierwszej kolejności powinni zostać członkowie rodziny. Dopiero w przypadku ich braku lub nieprzyjęcia funkcji, wówczas osoby postronne. Pełnomocnik rejestrowany, jeżeli ustanowiony jest przez osobę nieubezwłasnowolnioną, wówczas z jej wyboru.
Natomiast dopiero po weryfikacji I zgodzie sądu co do kompetencji I zakresu czynności winna zostać wydana decyzja o umocowaniu takiego pełnomocnika w przypadku, gdy osoba ustanawiająca utraci zdolność do wyrażania swojej woli. Procedura poświadczenia pełnomocnika, pełnoprawne umocowanie pełnomocnika rejestrowanego powinno nastąpić po weryfikacji sądu. Niedopuszczalnym jest, żeby pełnomocnik uzyskał zaświadczenie lekarskie o niezdolności mandatu do podejmowania decyzji bez jego wizyty u lekarza, tak jak to mowa w projektowanym artykule 95 z o ustawy z dnia czternastego lutego 1900 dziewięćdziesiątego pierwszego roku I na jej podstawie uzyskał od notariusza poświadczenie pełnomocnictwa. Zaświadczenie takie powinno być przedłożone w sądzie, a jego treść jasno wskazywać powód I cel wystawienia. Istnieje duże ryzyko wykorzystania w złej wierze wiedzy o złym stanie zdrowia psychicznego mantanta.
Zanim na przykład członkowie rodziny się odezwę Bardzo dziękuję.
Speaker 1
Bardzo serdecznie dziękuję. Koniec czasu. Pan Jakub Osiński. Bardzo dziękuję.
Nie widzę I pani Anna Mazurek. Także, także nie widzę. Czy... Tak, mamy jeszcze 1 połączenie zdalne, które nam przerwało. Pan Krzysztof Guzelak.
Speaker 53
Ja jednak gdzieś jakieś takie bolale mam. No tak, tak, Chyba, że on po prostu weźmie nie weźmie pieniędzy I to przy prostu Przepraszam. Jako inne czynniki ryzyka czy wygrać.
Dobrze
I tak samo
Speaker 1
Jest pan, jeszcze raz panie Krzysztof, pan Krzysztof Guzelak, jest pan połączony, nie włącza pan mikrofonu. I jeszcze raz tak, pani przewodnicząca mówiła Szczecin.
Speaker 1
Bardzo proszę pan Gudzelak. No nic, trudno. Prosiłbym w takim razie o przesłanie stanowiska pisemnego do sekretariatu którejkolwiek z naszych komisji. Pani przewodnicząca.
Speaker 39
Tak I też wszystkie osoby, które którym z jakichś powodów nie udało się połączyć albo były zgłoszone do głosu, ale jednak go nie zabrały, też do protokołu prosimy o zgłoszenie swoich wypowiedzi. Dziękuję.
Speaker 1
Dziękuję bardzo. Stwierdzam, że lista osób, które zgłosiły się do udziału w wysłaniu publicznym została już wyczerpana. Z informacji od ministerstwa mam... Znaczy mam informację ze strony ministerstwa, że odpowiedź na wszystkie kwestie, które zostały tutaj poruszone zgodnie z regulaminem Sejmu będzie przedłużona w formie pisemnej. To pozwoli państwo za zapoznać się ze stanowiskiem bardzo szczegółowo ministerstwa.
Szanowni państwo, bardzo serdecznie dziękuję za poświęcony czas. Bardzo dziękuję za przejechane kilometry. Bardzo dziękuję za to, że tutaj przyjechaliście I chcieliście podzielić się z nami swoimi uwagami. Żadne uwagi nie zostaną pominięte. Każde uwagi będę prosił, żeby ministerstwo rozważyło I żebyśmy mogli pracować nad tą ustawą.
Pani przewodnicząca jeszcze coś?
Speaker 39
Znaczy ja tylko podsumowując, pamiętajmy, że zostanie powołana jeszcze specjalna podkomisja w trakcie prac podkomisji. Oczywiście dostęp strony społecznej, osób indywidualnych czy organizacji jak zawsze będzie możliwy. Komisja działa w sposób otwarty dla wszystkich, również w formie hybrydowej, o czym chciałam państwu przypomnieć. Dzięki temu, Komisja Polityki Społecznej I Rodziny korzysta z tego przywileju I możliwości łączenia hybrydowego dla strony społecznej, będzie możliwy szeroki udział w pracach również podkomisji I wszystkie te osoby, które jeszcze chciałyby zabrać głos albo przypomnieć swój głos z wysłuchania, będą mogły oczywiście to uczynić. Też wszystkie propozycje poprawek, jesteśmy jak najbardziej na nie otwarci I gotowi.
Prosimy o zgłaszanie w trakcie prac podkomisji czy też wysył... Najlepiej oczywiście w formie pisemnej wysyłanie ich tych propozycji na adres naszych komisji, czy to Komisji Sprawiedliwości I Praw Człowieka, czy też Komisji Polityki Społecznej I Rodziny. Ze swojej strony też dziękuję państwu za tą bardzo udaną, zdyscyplinowaną I spokojną debatę. Choć temat jest poważny I budzi wiele emocji, to udało nam się zachować spokój I takiego spokoju I konstruktywnej pracy życzę nam też na dalszych etapach. Bardzo państwu dziękuję.
Speaker 1
Dziękuję bardzo. Na tym zakończyliśmy realizację porządku dziennego. Uprzejmie dziękuję państwu za udział w posiedzeniu oraz za przedstawione stanowiska. Zamykam posiedzenie komisji. Dziękuję bardzo.