Komisja do Spraw Dzieci i Młodzieży (DIM)

21 October 2026

Komisja do Spraw Dzieci i Młodzieży (DIM) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

Follow its sittings
00:06 - 00:22
Speaker 2
Dzień dobry, szanowni państwo.  Otwieram posiedzenie Komisji do spraw Dzieci I Młodzieży.  Witam wszystkich państwa posłów, pani posłanki.  Witam serdecznie panią Paulinę Piechnę-Więckiewicz, podsekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej.  Dzień dobry. 
00:22 - 01:17
Speaker 3
Witam pana doktora Grzegorza Wronę, przewodniczącego zespołu do spraw analizy przypadków.  Zaraz będzie też doktor Tomasz Rowiński, z którym wspólnie będą dzisiaj przedstawiać informacje.  Witam przedstawicieli Ministerstwa Rodziny, Pracy I Polityki Społecznej, Ministerstwa Sprawiedliwości, Prokuratury Krajowej, Komendy Głównej Policji, Ministerstwa Zdrowia oraz wszystkich państwa gości, także przedstawicieli Biura Rzecznika Praw Dziecka.  Szanowni państwo, porządek dzienny dzisiejszego posiedzenia przewiduje rozpatrzenie informacji na temat współpracy międzysektorowej w zakresie wsparcia dzieci I ich rodzin, rekomendacje zespołu do spraw analizy zdarzeń, na skutek których małoletni poniósł śmierć lub doznał ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.  Chciałam tylko państwu przypomnieć, że kwestiami raportów zespołu zajmowaliśmy się na naszych posiedzeniach. 
01:18 - 01:52
Speaker 4
W październiku, rok temu, pan doktor przedstawiał informacje na tematy prac zespołu, przyjmowaliśmy dezydiat w tej kwestii oraz rozpatrywaliśmy odpowiedź na dezydiat.  Dzisiejsze posiedzenie ma na celu przedstawienie rzeczy kluczowej, która często też pojawia się zarówno w państwa wystąpieniach, ale też organizacji I specjalistów.  Odnośnie kwestia informacji, która...  I współpracy międzysektorowej.  To znaczy, mówiąc wprost, czy instytucje współpracują ze sobą w celu ochrony osób małoletnich I na czym ta współpraca polega I gdzie są luki. 
01:52 - 02:29
Speaker 5
I ten raport, który dzisiaj, wnioski, które pewnie pan doktor przedstawi częściowo, będą dotyczyły właśnie tych kwestii współpracy.  Otóż gdzie to dziecko gdzieś ucieka po przeprowadzce, być może pomiędzy poszczególnymi systemami.  Jakie są rekomendacje zespołu odnośnie współpracy w tym zakresie?  Tutaj oczywiście pan doktor Rowiński przedstawi główne wnioski dotyczące współpracy z instytucjami ochrony zdrowia, gdyż ta luka tutaj, jak państwo doskonale wiecie, jest najpoważniejsza I o tym rozmawialiśmy także na wielu posiedzeniach komisji.  Pan doktor Rowiński wchodzi, ale pozwolę sobie oddać głos na rozpoczęcie do pana doktora Grzegorza Wrony, przewodniczącego zespołu. 

Bardzo proszę. 
02:32 - 06:43
Speaker 1
Szanowna Pani Przewodnicząca, szanowni państwo, bardzo serdecznie dziękujemy za zaproszenie.  Chciałem też w imieniu zespołu bardzo serdecznie podziękować pani przewodniczącej za to, że mamy w ogóle możliwość przedstawienia wyników prac zespołu oraz że leży pani na sercu to, w jaki sposób te rekomendacje zespołu są wdrażane.  Także bardzo dziękujemy.  Drodzy Państwo, zaczniemy od tego, żeby przedstawić problem, który od samego początku funkcjonowania zespołu się pojawia nie tylko po stronie nas jako siedmioosobowego zespołu, ale w ogóle jako państwa polskiego, a mianowicie bardzo nas interesuje skala zjawiska.  To znaczy chcielibyśmy wiedzieć, ile w ciągu roku dzieci w wyniku przemocy domowej ponosi śmierć I ile dzieci w ciągu roku w związku z przemocą domową jest pokrzywdzonych w ten sposób, że dochodzi do ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. 

I tak jak rok temu, tak samo I w chwili obecnej ja nie potrafię państwu takiej liczby podać, ponieważ takich danych nie mamy.  2.  Rzecz, która jest równie istotna, to taka, że skoro nie mamy takich w miarę precyzyjnych danych, to będzie bardzo trudno ocenić w przyszłym roku, za 5 lat, na ile działania, które podejmujemy, zmniejszają tą skalę, są skuteczne czy też nie, nie są skuteczne, są niewystarczające.  Oczywiście wszyscy jak tutaj się spotykamy doskonale wiemy, że statystyka jest takim zagadnieniem, które można w dowolny sposób interpretować, przedstawiać.  Ale nie chodzi mi ani o interpretację, ani o przedstawianie, tylko no przedstawię państwu następującą sytuację. 

W pierwszych dwóch latach funkcjonowania zespołów przypomnę państwu, że zespół został powołany no tak naprawdę w maju 2000 dwudziestego czwartego roku I do kwietnia 2000 dwudziestego szóstego roku, czyli w ciągu dwóch lat, do zespołów wpłynęło ponad 140, 148 chyba dokładnie, zgłoszeń.  Co było bardzo dużą liczbą.  Taką liczbą, która no zaalarmowała nas, prawda?  Byliśmy nią zaniepokojeni.  Oczywiście wśród tych zgłoszeń bardzo dużo to były zgłoszenia, które na przykład były zdarzeniami sprzed powołania zespołu albo nie wszystkie mieściły się w granicach funkcjonowania zespołu, ale wszystkie dotyczyły krzywdy dzieci bezapelacyjnie. 

Natomiast po kwietniu 2000 dwudziestego szóstego roku I tutaj dokładne dane przedstawi pan doktor Rowiński.  Tych zgłoszeń jest zdecydowanie mniej.  Do tego stopnia, proszę państwa, jest mniej, że są takie miesiące jak miesiąc maj, sierpień I październik, tak, tak z tej analizy ostatniej, kiedy nie wpłynęło ani 1 zgłoszenie.  Taka sytuacja nie miała miejsca wcześniej.  I teraz oczywiście możemy przyjąć takie założenie, że po prostu w tych miesiącach nie miało miejsce takie zdarzenie, które by uzasadniało zgłoszenie do zespołu. 

Tymczasem, jak wynika z, co uczyniliśmy w poniedziałek, Bardzo naprawdę no amatorska analiza doniesień medialnych, które jak państwo wiecie są o tyle istotnym źródłem informacji, że śmierć dziecka jest czymś, co co do zasady no elektryzuje lokalną społeczność, ale nie tylko.  Mamy zdarzenia takie, które do zespołu nie były zgłoszone do chwili obecnej.  Takie jak 2 zabójstwa suicydalne, 1 w Kielcach, potem mamy, proszę państwa, 13.  Października, to są to jest właśnie, to są właśnie te Kielce.  3. 

06:43 - 14:25

Grzegorz Wrona

Lipca w w miejscowości Skabina podaje miejscowości, gdyż one są publicznie dostępne. Gdzie mamy również zabójstwo suicydalne dotyczące kilkudniowego dziecka. Proszę państwa, Jasło, Bielsko-Biała, 3. Czerwca do do dnia dzisiejszego na przykład, to jest istotne, szesnastolatka zostaje pozbawiona życia przez swojego partnera. Proszę państwa, to jest też przemoc domowa.

Tak? To nie musi być rodzic sprawcą, żeby do zespołu takie sprawy były zgłaszane. I teraz no tu mam całą listę tych spraw, które zgłoszone nie były I oczywiście my jako zespół również mamy możliwość reagowania na podstawie tych doniesień medialnych. Przy czym, nie ukrywam, że z punktu widzenia sprawozdań, prac zespołu, ten element wskazujący kto do zespołu sprawy zgłasza, jest absolutnie fundamentalny, pokazujący czy w ogóle system wie, że ma to robić. I powiem od razu, w zasadzie zgłaszają tylko 2 podmioty, zgłasza policja I zgłasza prokuratura.

Mamy 1 przypadek teraz, że zgłosiła organizacja pozarządowa, przypadek samobójczej śmierci dziewczynki. Mamy 1 przypadek, gdzie samorząd województwa zgłosił śmierć, nie przepraszam uszkodzenie ciała dziecka. Natomiast do chwili obecnej nie mamy ani jednego przykładu, ani jednego zgłoszenia, w którym przedstawiciele ochrony zdrowia takie takiego zgłoszenia by dokonali. Przypomnę, że zgodnie z ustawą ten obowiązek ciąży na każdym podmiocie, który taką wiedzę posiada. I też, jeszcze raz to podkreślę, ta wiedza jest nam potrzebna, nie tylko nam jako zespołowi, ale I nam wszystkim, po to, aby móc dokonać oceny, w którym miejscu my jesteśmy, jeśli chodzi o skalę tej przemocy, W którym miejscu możemy być w momencie, kiedy zalecenia, o których zaraz będzie mowa, będą wdrażane.

I wreszcie, proszę państwa, żeby przerwać ten mechanizm, w którym państwo reaguje tylko, może za mocno powiedziane, głównie wtedy, kiedy mamy do czynienia ze sprawą medialną. Kiedy się dzieje coś takiego, że wszyscy są poruszeni I w związku z tym wtedy zaczyna się dyskusja na dany temat. Ja doskonale zdaję sobie sprawę, że zainteresowanie opinii publicznej rządzi się swoimi prawami. Natomiast z naszego punktu widzenia to, że musimy pozyskiwać, no proszę państwa, kwestie zabójstw suicydalnych, czyli sytuacja, w której ktoś odbiera życie członkowi rodziny, po czym sam popełnia samobójstwo. To są sytuacje, które dla nas, dla zespołu są absolutnie kluczowe.

W sytuacji, w której mamy za zadanie przeanalizować historię tej rodziny oraz mamy za zadanie poszukać, w jaki sposób system mógłby reagować tak, aby

Czworo ludzi przypadku Kielc, troje ludzi w przypadku Skawiny, przeżyło. No tylko potrzebujemy te zgłoszenia. Jesteśmy też na takim etapie, w którym zaraz państwo zobaczycie dane bardziej szczegółowe, ale w każdym raporcie do tej pory I stąd temat dzisiejszego, dzisiejszej komisji, W każdym raporcie podkreślamy, jak kluczowe I fundamentalne jest współpracowanie I przekazywanie informacji. Nie wyobrażamy sobie jako zespół, aby bez tego można było sensownie zwiększyć poziom bezpieczeństwa dzieci. To jest rzecz, cała reszta dotycząca konkretnych zapisów oczywiście też jest istotna, ale nie ruszymy z miejsca, w którym będziemy w taki sposób, jak też państwo w jednej z medialnych spraw teraz możecie obserwować.

Zmiana miejsca zamieszkania rodziny powoduje, że my jako system zaczynamy od nowa pracę z rodziną. To są sytuacje, w których żeby nie wiem jakie przepisy lokalnie tworzyć, żeby nie wiem jak szkolić, żeby nie wiem jak podnosić kompetencje osób pracujących w obszarze, to to bezpieczeństwo się nie zwiększy. Mamy też pełną świadomość, szanowni państwo, że staramy się dobierać do analiz sprawy różne, tak, aby pokazywać różne obszary funkcjonowania systemu. I jesteśmy myślę w połowie tej pracy. To znaczy chcielibyśmy, aby następne niecałe 2 lata to było domknięcie tych analiz na takim poziomie, abyśmy mieli obraz całości, ale idziemy pomału w kierunku, dzięki Ministerstwu Sprawiedliwości, analiz lokalnych.

To znaczy, aby zespół miał taką możliwość, aby analizy były dokonywane również lokalnie I docelowo, aby zbiorcza analiza, zbiorcze rekomendacje powstawały na podstawie różnych analiz miejscowych. Żeby to, proszę państwa, było możliwe, również na tym lokalnym poziomie, przepływ informacji jest kluczowy. I teraz jesteśmy w jakimś sensie poruszeni sytuacją, w której dokonując analiz I przeprowadzając wysłuchania konkretnych osób, co to znaczy? Rozmawiamy z konkretnym lekarzem, konkretnym pracownikiem socjalnym, z konkretnym kuratorem, z konkretnym policjantem. Jak dużą ci ludzie mają wiedzę na temat skali przemocy występujących na ich terenie, tam gdzie oni pracują.

To jest bezcenna wiedza, którą ci ludzie przekazują. Ale to jest wiedza, którą mają tylko oni. Ta wiedza nie idzie dalej. Mało tego, dzielnicowy nie ma tej samej wiedzy co lekarz, ponieważ nie ma przepływu informacji między nimi. No ja już nie mówię o takim jednej sytuacji, w której w trakcie wysłuchania dowiedzieliśmy się o kolejnej śmierci dziecka na danym terenie, która nie była ani zgłoszona, ani nie była medialna, w związku z tym w ogóle system o niej nie wiedział, prawda?

I przez przypadek, bo myśmy o to nie pytali. Przez przypadek osoba, która z nami rozmawiała tak, to w styczniu też była taka sytuacja, mówi pani, prawda? Więc to są rzeczy, na które chcieliśmy zwrócić uwagę z takiego punktu systemowego, na samym początku, że nie wiem czy my dalej będziemy w kolejnych raportach po raz kolejny wracać do tego, że ten przepływ informacji jest kluczowy, no bo to już się robi, proszę państwa, takie trochę no niepoważne, tak. No nie wiem, że każdy raport się zaczynać, potrzebny jest system przepływu informacji, bo to już wszyscy wiemy. A zatem mamy taką nadzieję, że ten dzisiejszy dzień I to, chcieliśmy państwu przekazać za chwilę, to jest ten impuls, który być może spowoduje, że nam się uda ten krok bardziej uprawdopodobnić I go wykonać.

A co do szczegółów chciałem oddać głos panu doktorowi Chrowińskiemu.

14:26 - 14:45

Speaker 5

Dobry. Tak? Panie doktorze, ja oddam doktor Tomasz Rowiński. Jest z nami, będzie prezentacja. Mogą państwo się na niej skupić też.

Została do państwa wysłane, tak? Dobrze mówię? Czy nie? To wyślemy w razie potrzeby. Nie ma problemu.

I teraz tak. Bardzo proszę, panie doktorze, oddaję głos.

14:47 - 15:21

Tomasz Rowiński

Pani przewodnicząca, szanowni państwo, dziękuję za tą możliwość. Temat pojawił się też w kontekście reform w systemie ochrony zdrowia, dlatego chcielibyśmy zaproponować państwu taki... Czy poprosić państwa o takie wsparcie przy okazji tych, ustaw, które są teraz w Sejmie procedowane. Ja wiem, że to jest Komisja do spraw Zdrowia, się tym zajmuje, ale mamy nadzieję, że ten problem się pojawi w dyskusji parlamentarnej. Są 2 kluczowe rzeczy, zanim przejdę do prezentacji.

15:21 - 15:42

Speaker 7

1. To jest, nazwę to tak, wartość publiczna, czyli to, co też próbujemy pokazać, o czym przewodniczący Wrona mówił, że mamy zdolność organizacyjną do tego, żeby ta współpraca międzysektorowa zaistniała. Zaistniała. Kilka lat temu problem był z psychiatrią dziecięcą. Teraz właściwie w każdym powiecie jest ośrodek psychiatrii dziecięcej.

15:42 - 15:59

Speaker 6

Są te 1. Poziomy, one są dosyć dobrze kształtowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia, czyli jest, jest ta możliwość ze strony systemu, ze strony pomocy społecznej czy oświaty. Zawsze była, bo zawsze były te ośrodki czy, czy ci specjaliści. Teraz jest też coraz więcej psychologów szkolnych. 2.

15:59 - 17:13

Tomasz Rowiński

Ważna rzecz to jest wartość publiczna, co do której się zgadzamy, czyli ochrona małoletnich. I takie systemowe rozwiązania, które będą wprowadzać albo niwelować te wszystkie ryzyka z tym związane. No I 3. Rzecz, myślę najważniejsza, z czym się borykamy też przy okazji produkowania tych raportów czy konkretnych analiz, to jest legitymizacja polityczna, bo bez tej legitymizacji politycznej, czyli państwa posłów, państwa decydentów, no możemy sobie produkować kolejne raporty, które nie zmienią rzeczywistości w żadnym calu. 2.

Rzecz istotna, bo to jest akurat analiza, która dotyka bardzo delikatnej sprawy związanej ze stygmatyzacją osób chorych psychicznie. I I tu, co będę teraz mówił, będzie gdzieś dotykać o ten element, który no jest trudny, dlatego że będzie to sytuacja, w której opiekun był chory psychicznie, leczył się, porzucił to leczenie, no I tam były później konsekwencje tego, że, że się nie leczył. Może przejdę do do. Chciałam klikać. Tak, tak, klikam tu, tu, tu.

17:16 - 17:48

Speaker 9

Wszystko klikam, tak. Zwykle ja mam taką przypadłość, że sprzęty mnie nie lubią, więc... O. Czyli jesteśmy w kontekście pięciu raportów, 25 zgłoszeń w 2000 dwudziestym szóstym, 12 zgonów dzieci w tym siedmiu noworodków. To są takie dane, które przewodniczący po części przedstawiał na konferencji Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę.

17:48 - 19:59

Tomasz Rowiński

Jak państwo widzicie, przekrój jest duży. Wszędzie w tych analizach pojawia się system ochrony zdrowia. W większości tych analiz jest on istotny, jest on kluczowy I jest tym elementem, który może w dużym stopniu minimalizować ryzyko śmierci czy ciężkiego uszkodzenia na zdrowiu dziecka. Mamy... Jak wygląda sytuacja, jeżeli chodzi o wdrażanie rekomendacji.

To też trzeba powiedzieć, że w systemie ochrony zdrowia udało się wdrożyć jedną rekomendację w pełni. To, państwo widzicie, wszystko dotyczy standardów opieki okołoporodowej. Akurat nad tym standardem pracowała pani dyrektor Dagmara Korbasińska-Kwerczuk, która była z nami blisko, z którą rozmawialiśmy I której no na sercu po prostu leżało to, żeby na tyle, na ile może, żeby zabezpieczyć te noworodki zgodnie z tymi rekomendacjami, które, które były w raportach, więc one się znalazły. Nic więcej się nie znalazło. To jest konkretne to rozporządzenie, które w poszczególnych paragrafach w wpisuje to, co było istotne w sytuacji analizy noworodków.

I mamy teraz tą piątą analizę, gdzie nie ma noworodka, to jest już nastolatek I ojciec. Tak pokrótce, ojciec z poważną chorobą przerywa leczenie. Opieka nadrukiem dzieci dalej sprawuje tą opiekę pomimo to, że jest ustanowiona piecza zastępcza, no I dochodzi do zabójstwa syna w trakcie wyjazdu wakacyjnego, więc ten ojciec z trójką dzieci wyjeżdża I tam dochodzi do, do morderstwa. Jak analizowaliśmy tą sytuację, to okazało się, że no wszystkie sektory coś wiedziały, ale tej istotnej informacji, że pacjent przerywa leczenie, nikt nie wiedział. Znaczy zamknięto niebieską kartę, ojciec dalej miał opiekę nad dziećmi, przerwał, przerwał leczenie, więc choroba wróciła, objawy wróciły.

Jak się leczył, był

20:00 - 30:11

Tomasz Rowiński

Agresywne, czy mniej, mniej tych objawów było. Lekarz niestety nie mógł udzielić informacji pomocy społecznej, bo też nie wiedział, że ta rodzina jest objęta niebieską kartą albo może nie do końca dobrze był poinformowany. Pomoc społeczna nie wiedziała, że ojciec sprawuje opiekę faktyczną, no I że przerwał leczenie I wraca stan chorobowy, który jest niebezpieczny dla tej trójki dzieci. I teraz to, co jest dla nas kluczowe, jak patrzymy, to oczywiście informacja, ale też odpowiedzialność. Dlatego, że nawet jak wdrożymy ten system jakiegoś przepływu informacji, który powinien być systemem elektronicznym, też zaproponowaliśmy konkretne zapisy w ustawie o tych ustawach, które dotyczą ochrony zdrowia, żeby w ogóle umożliwić personelowi medycznemu dzielenie się tą wiedzą w sposób bezpieczny z, z innym, z innymi specjalistami z innych sektorów, no to zawsze dotykamy tej kwestii odpowiedzialności, czyli kto, komu, co I w jakim momencie, w momencie reaguje.

Dobrze by było wypracować pewien standard tej współpracy międzysektorowej. Tam głównie chodzi o to, żeby był jakiś lider czy koordynator, ktoś, kto zbiera te informacje, ktoś, kto ma taki mandat, że może w ogóle pytać I może zbierać te informacje, żeby też pomimo tego, że ja mogę powiedzieć pomocy społecznej, no to nie byłem, prawda, do końca, nie wiedziałem komu, bo to też się zdarzają takie sytuacje, że do końca nie wiadomo komu. Pomimo to, że są standardy ochrony małoletnich, pomimo to, że podmioty lecznicze je wdrażają, pomimo to, że jest koordynator, który odpowiada za te standardy, to okazuje się, że personel medyczny nie do końca wie. Więc w tym, w tej współpracy międzysektorowej, lokalnie, bo to oczywiście chodzi o lokalnie, dobrze by było, żeby była instytucja, która jest, czuje się odpowiedzialna za wdrożenie tego, te, tego przepływu, tej, tego przepływu informacji I wypracowania takiego współdzielonego, nazwijmy to, standardu bezpieczeństwa dla dzieci. Specjaliści jak mówią, czy w systemie ochrony zdrowia jest tak, że obowiązuje tajemnica lekarska, więc nie wiadomo, co można powiedzieć, co nie można powiedzieć, ale potrzebują tego ustawowego uregulowania.

I w psychiatrii jest to o tyle delikatna sprawa z różnych względów. Raz, że choroba ma różny przebieg, ale 2, no że ona jest stygmatyzująca dla, dla tej osoby, która, która tego doświadcza, więc tym bardziej ci specjaliści, troszcząc się o dobro swojego pacjenta, no potrzebują takiego ustawowego uregulowania do kontaktowania się I przekazywania informacji. Powstaje ogólnopolski system teleinformatyczny niebieska karta. I tutaj na przykład dosyć istotne by było z perspektywy innych też analiz, które robiliśmy, żeby pogotowie ratunkowe czy SOR, Izba Przyjęć, jak wpisuje PESEL dziecka, żeby miała informację, że to dziecko I ta rodzina jest objęta niebieską kartą. To jest taka podstawowa rzecz, gdzie już od razu inaczej ten personel medyczny czy na co innego może może zwracać uwagę.

Od strony systemu ochrony zdrowia nie jest to problem, bo on jest zinformatyzowany. Jak się otwiera kartę, czy się łączy, to to może wyskakiwać niebieskie okienko, no nie wiem, tak technicznie, że drogi lekarzu, drogi ratowniku medyczne to jest dziecko, gdzie rodzina jest objęta niebieską kartą. Więc to powinno być takie dwukierunkowe, tak? 10:10 przepływ informacji. Szkolenia z priorytetu dobra dziecka.

To, co my to cały czas podkreślamy, piszemy w naszych raportach, że te szkolenia są dosyć istotne. W przypadku, gdyby parlament czy rząd podjął decyzję, że jednak wdraża tą współpracę międzysektorową I od strony legislacyjnej umożliwia przepływ tej informacji, mamy legitymizację polityczną, to niezbędne są te szkolenia. Czyli cała kaskada szkoleń, która jest związana z tym, jak bezpiecznie przekazywać tę informację, że teraz możecie, że teraz to wygląda tak, że możecie w ten sposób, w tych okolicznościach, w tych sytuacjach I że to jest bezpieczne dla, dla specjalistów. I ten interdyscyplinarny standard oceny bezpieczeństwa dziecka, on oczywiście powstaje w różnych sektorach, on jest różnie, różnie określany. Już jak myśląc o tej współpracy międzysektorowej, by trzeba było się zastanowić, jakie elementy z tego standardu powinny się znaleźć we wszystkich sektorach, tak żeby on był komunikowany dla, dla specjalistów.

No I mamy przykład, to, to państwu powiem, Centra Zdrowia Psychicznego, które... Tu akurat była sytuacja taka, że mieliśmy sprawców pod opieką Centrum Zdrowia Psychicznego konkretnie. I co do zasady, Centrum Zdrowia Psychicznego było zobowiązane do stwarzania na obszarze od swojej odpowiedzialności takich mechanizmów, które pozwalają na koordynację z różnymi, z różnymi służbami. Taki był, taki jest model tego pilotażu I testowania. I widzimy, że to po prostu nie działa.

I często ci specjaliści, czy właściwie prowadzący podmiot leczniczy, powołują się właśnie na przepisy, mówiące o tym, że oni nie mogą, czy, czy nie są zobowiązani. Czyli to ważenie pewnych dwóch, dwóch wartości, czyli zachowania, I mojej prywatności jako chorującego, a bezpieczeństwa dziecka, no musi być uregulowane ustawowo I musi być podjęta decyzja, w jakich warunkach można I nawet trzeba czy powinno się wybierać tą wartość, jeżeli chodzi o bezpieczeństwo dziecka. I w tych centrach zdrowia psychicznego, one teraz kończą pilotaż, skończą, nie skończą, jeszcze się okaże. Natomiast jest to też taki zasób, który mamy, bo w połowie Polski te centra działają, one są inaczej finansowane, które można już włączać do, nazwijmy to tak, do pewnego standardu opieki nad dzieckiem w sytuacji, w której ono jest zagrożone albo jego bezpieczeństwo jest zagrożone. Też to jest już taki mechanizm dotyczący może nie ustawy, ale rozporządzenia, czyli pewnego standardu opieki w tych centrach zdrowia psychicznego, na którym Ministerstwo teraz pracuje.

I też zależy nam na tym, na ile to jest możliwe, żeby była polityczna do tego, żeby takie już później rozporządzeniowe rzeczy, które w dużym stopniu regulują, jak to Centrum Zdrowia Psychicznego będzie funkcjonować, no uwzględniały już te rekomendacje, czy żeby też brały pod uwagę to, co jest istotne z perspektywy dziecka. Mamy szpital psychiatryczny, który nie jest w Centrum Zdrowia Psychicznego, no ale jest to taki typowy szpital psychiatryczny. Też mają wejść standardy dotyczące właśnie leczenia całodobowego na tych oddziałach. Tam też jest kluczowa rzecz, dlatego że to, z czym się mierzymy w ochronie zdrowia I dorośli, którzy mają dzieci, to w tym, że jak jest człowiek wyleczony w szpitalu I wychodzi z tego szpitala, to często trafia przepaść. I to jest taka sytuacja, w której jest nawrót choroby, jest nawrót przemocy czy no tych zachowań, które zagrażają dzieciom w domu.

Więc to też jest taka dosyć istotny I wrażliwy moment, w którym no szpital psychiatryczny na wejściu na przykład sprawdza, czy ta osoba, która trafiła na izby przyjęć ma dzieci pod opieką, czy nie ma. Proszę państwa, często się tak zdarza, że to jest samotnie wychowujący rodzic, który jest w ostrym kryzysie z jakichś powodów, niekoniecznie biologicznych czy genetycznych I nawet nie ma takiej procedury, w której się pyta o te dzieci, czy w ogóle on ma opiekę nad tymi dziećmi, czy, czy w wywiadzie na przykład pyta się o jakieś rzeczy związane z, z opieką nad, nad małoletnimi czy nawet nad zwierzętami. To jest też istotne w sytuacji przyjęcia bez zgody, kiedy człowiek nie jest w stanie wyrazić świadomej zgody na leczenie. Teraz ustawa o ochronie zdrowia psychicznego będzie procedowana, więc dlatego o tym mówię, bo to jest dosyć ważne, bo powinno być to też ustawowo uregulowane, że w sytuacji, w której trafia dorosły w oswym kryzysie do szpitala psychiatrycznego, jest przyjęcie bez zgody. Obowiązkiem tego szpitala jest zapytanie o, czy ma pod opieką dzieci I zapewnienie tej opieki tym dzieciom, a nie, że ktoś z rodziny niechcący się dowiaduje I podejmuje tą opiekę.

No I mamy takie okienko legislacyjne teraz. Nie wiem, ile to jest dobrze, na ile nie. Natomiast no jest to okienko legislacyjne, bo te ustawy, które do... O których piszemy w tym raporcie, są te... W tej chwili, ich nowelizacje są procedowane w Sejmie.

Więc też nasza prośba gorąca do państwa posłów, żeby zwrócić uwagę na to, że być może będzie taka przestrzeń, żeby te rekomendacje zgłosić, ponieważ one nie zostały uwzględnione w pakiecie rządowym, ale może w pakiecie poselskim mogłyby być uwzględnione I moglibyśmy przeprocedować te rzeczy, które są kluczowe z perspektywy współpracy międzysektorowej. Tu zaproponowaliśmy konkretne rzeczy, które wynikają z tej rekomendacji, które dotyczą ustaw nie tylko w ochronie zdrowia. No I nasza gorąca prośba, żeby na bazie tego raportu, który mam nadzieję państwo czytaliście, nie wiem jak to nawet powiedzieć, żeby parlament, posłowie mieli na względzie te rekomendacje I spróbowali, jeżeli potrzebny jest dezyderat jakiś, to oczywiście jak najbardziej możemy pomóc z oceny merytorycznej. No I z doświadczenia wiemy, że jeżeli te rekomendacje I wdrażanie nie jest monitorowane, to one po prostu sobie leżą w szufladzie. I, no I są.

No I będziemy tak pisać kolejne raporty, kolejne rekomendacje, które bez takiego monitoringu czy kontroli parlamentu

Nad tym, czy to jest wyrażone, czy nie, no nie zadzieje się samo. I stąd o tą legitymizację polityczną dla tych rekomendacji chcieliśmy państwa gorąco prosić.

30:13 - 31:03

Speaker 5

Bardzo dziękuję, panie doktorze. Szanowni państwo, ja teraz pozwolę sobie otworzyć dyskusję. Chciałam zwrócić tylko uwagę na jedną rzecz. Otóż ani te raporty nie powstają dla samej radości zespołu I jego funkcjonowania, ani ta komisja nie spotyka się po raz kolejny w temacie po to, żeby sobie na siebie popatrzeć I posłuchać, że trzeba coś zrobić. Tylko te rekomendacje, zakładam, że nie wszystkie, nie ze wszystkimi resorty muszą się zgadzać oczywiście, ale przynajmniej główne powinny zostać wdrożone.

I w obszarze ochrony zdrowia niestety, powiedziałbym z bólem serca, obserwujemy raczej powolne wdrażanie rekomendacji. Dlatego z tą myślą państwa zostawię, otwierając dyskusję. I na koniec zastanowimy się wszyscy wspólnie, w jaki sposób możemy te rekomendacje przekazać do Komisji Zdrowia teraz procedowanych projektów ustaw albo bezpośrednio do Ministerstwa Zdrowia. Bardzo państwa zapraszam do

31:03 - 35:16

Alicja Chybicka

zabrania głosu. Pani profesor Chybicka, bardzo proszę, Dziękuję pani przewodnicząca. Jestem reprezentantką Komisji Zdrowia, bo jestem członkiem Komisji Zdrowia I trochę jestem zdziwiona, bo prowadzę tą pierwszą ustawę z ramienia klubu Koalicji Obywatelskiej, która już właściwie przeleciała przez całość procedowania I 1. O tym słyszę, będąc członkiem również tego zespołu, gdzie staram się w miarę możliwości śledzić, bo zawsze pechowo tak się na, w tej chwili będę musiała państwa opuścić, bo o dziesiątej jest Komisja Zdrowia I ja to przekażę, ale moje przemyślenie jest następujące, jeśli państwo macie jakieś propozycje dostawienia na etapie już sejmowym czegoś do ustawy, bo do ustaw rządowych najlepiej dostawić wszystko jest na etapie prac rządu I to jest stosunkowo proste. Rozmawia się z ministrem zdrowia czy wiceministrem, który daną ustawą się opiekuje I wtedy to zostanie dostawione.

Może być też tak, że gdybyście byli do mnie, napisali czy do kogoś, nie mówię, że koniecznie z koalicji, do kogokolwiek, żeby wniósł poprawkę z treścią tej poprawki, gdzie to wstawić, do tej ustawy, gdzie były choroby rzadkie, to, to wtedy by się to stało, ale myśmy nic takiego nie dostali. Ja teraz od panów tutaj słyszę, a a bardzo... Ja 50 parę lat pracowałam z dziećmi chorymi na nowotwory, w tym 21 lat kierowałam przylądkiem nadziei. I gdzie zdarzały się takie przypadki, że trafiały dzieci z rodziny przemocowej, z tym że ja muszę się kłaniać policji I prokuraturze, to to właściwie muszę powiedzieć, że była, sprawa była absolutnie dopięta I wszyscy lekarze wiedzieli, co trzeba robić. Jeśli, bo to, my to wiedzieliśmy, to jest proste dosyć rozpoznanie, że dziecko jest z z rodziny przemocowej.

Być może wszyscy lekarze potrzebują takiego szkolenia. Onkologia dziecięca jest o tyle inna, że te dzieci są leczone latami przez nas I my wszystko musimy o nich wiedzieć. Mamy sztab psychologów, to jest klinika mentalna, tak że rozmawia się z tym, kto przychodzi z dzieckiem, kto dochodzi do dziecka, bo mamy też hotel dosyć duży, więc większa część rodziny nam się przewija. No I jesteśmy już no w pewnym sensie przygotowani do tego, że żeby rozpoznać to natychmiast. Zdarzały nam się przypadki takie, gdzie była przemoc, przemoc I seksualna I I przemoc taka w postaci bicia dziecka, zła opieka, dziecko niedożywione I tak dalej.

Ale to jest wielka rzadkość I jak mówię, myśmy to zgłaszali, jeśli nie mogliśmy sobie poradzić z agresywnym na policję I to naprawdę był błysk, jak się państwo pojawiali. I również zgłoszenie do prokuratury, czy, bo w tej chwili jest obowiązek zgłoszenia. Ja mam takie pytanie, bo to mnie dręczyło, całe życie moje, to w tej chwili już trochę zostało uregulowane. A mianowicie, jeżeli rodzic przychodzi z dzieckiem chorym, ja już teraz wiem, co trzeba robić, ale kiedyś to nie macie pojęcia, co to było. Przychodzi rodzic I mówi, że my to nie potrafimy leczyć, on jedzie pod prysznic jakiś ze skały I nie będzie tego dziecka leczył, podczas gdy ja mam tą świadomość, że dziecko, które dostanie w tej chwili chemioterapię, jest ponad 80 procent wyleczalności w nowotworach.

I teraz powiedzcie mi państwo, czy to jest również przemoc wobec tego dziecka? Bo przecież dziecko jest oddzielnym bytem. Nie wolno rodzicowi czegoś takiego robić. To zostało uregulowane, bo przynajmniej jeśli chodzi o tą Klinikę Przylądek Nadziei, w ogóle w Polsce my wszystko tylko, każde dziecko polskie jest tak samo leczone I my się spotykamy. Więc w każdej klinice, jeśli jest taka sytuacja, że rodzic odmawia, a ma prawo podpisać, że zabiera dziecko na własne żądanie, my piszemy zgłoszenie do prokuratury I to się dzieje, ale kiedyś tak nie było.

I teraz, ale czy to jest przemoc, czy to nie jest przemoc, państwa, państwa zdaniem?

35:16 - 35:28

Speaker 5

Dziękuję bardzo. Dziękuję. Możemy sobie odpowiadać. Najpierw przyjedzie zespół, a później pani posłanka Machałek, dobra? Możemy w trakcie małości.

Bardzo proszę, panie doktorze I później pani posłanka.

35:30 - 36:19

Grzegorz Wrona

Tak, pani poseł, jest to przemoc, ponieważ mamy 2 akty prawne, które nam to regulują. 1. To jest ustawa o przeciwdziałaniu przemocy domowej. Każde umyślne działanie, które narażałoby dziecko na utratę życia, zdrowia, pogorszenie jego stanu zdrowia, samo w sobie jest przemocą również w formie zaniedbania, bo to mogłoby tego tego dotyczyć niezapewnienie odpowiedniej opieki medycznej, a drugim aktem prawnym jest kodeks rodzinny I opiekuńczy, tak. I tutaj lekarze głównie poprzez kontakt z sądem opiekuńczym są w stanie ominąć sytuację, w której rodzic na przykład nie wyraża zgody, tak, na określoną formę leczenia.

Ale te 2 ustawy ze sobą są kompatybilne w tym zakresie, aby zaniedbanie było również uznawane za przemoc w stosunku do dziecka.

36:20 - 36:22

Pani posłanka Machałek, bardzo proszę.

36:22 - 39:29

Marzena Machałek

Pani przewodnicząca, Wysoko Komiso, drodzy goście. Od wielu lat dyskutujemy nad tym I nie wypracowany został taki system, w którym jest dobrze zorganizowana wymiana informacji międzyresortowych w sytuacjach, które to są potrzebne. To nie jest dzisiaj, nie jest wczoraj I to nie dotyczy to tylko przemocy, dotyczy to zagrożenia dziecka niepełnosprawnością po urodzeniu. To cały czas szwankuje. To jest trochę tak, że lekarze na intensywnej terapii dziecko leczą, a potem wychodzi dziecko z takiego szpitala I gdyby nie jakieś kontakty, to rodzice nie wiedzą, gdzie mogliby się udać, żeby na przykład przed niepełnosprawnością uchronić przedwczesną interwencję I terapię.

Bo lekarze jakby nie ma tu zintegrowanej między służbą zdrowia, edukacją, opieką społeczną. I to wynika trochę z tego, że każdy z tych resortów I instytucje ich podległe bronią swojej integralności I nie chcą stworzyć trochę tak, sama się o to często rozbijam jeszcze jako, pracując w ministerstwie, stworzyć spójnego systemu, bo on po prostu wchodzi w kompetencje pod różne resorty. Ale to jest konieczne, żeby zbudować taki system informacji, a także system dotarcia do rodziców. Myślę, że jakieś tam podwaliny pod to są zostawione w Ministerstwie Edukacji. Można by było, tu się do pani minister zwracam, z tego skorzystać I spróbować jednak przygotować ustawę, która będzie, czy to z Ministerstwem Zdrowia, z Ministerstwem Rodziny, która będzie jednak organizowała przepływ informacji w sposób spójny między resortami I podległymi tym resortom.

A 2. Rzecz, przed którą stajemy I myślę, że to jest ciągły problem I o to się też często rozbijamy, między wolnością I wchodzeniem, ingerowaniem w rodzinę. Tak? Bo to ciągle jest tak, że nie przygotowujemy przepisów, bo niektórzy uważają, że to jest ingerowanie w rodzinę, a tym, że później jak się coś stanie, dlaczego nikt nie zareagował, tak? Więc musi być I na poziomie szkoły I na poziomie różnych instytucji zintegrowane, uspójnione, zbieranie informacji, szczególnie kiedy dostrzegamy jakieś zaburzenia, zagrożenia, a przecież zarówno I nauczyciele I I inne służby mogą pewne rzeczy zauważyć, informować I w tej sprawie współpracować, bo to jest bardzo istotne I ważne.

Brak współpracy między... Wymianie informacji jest poważnym problemem I ono... I to ciągle jest I myślę, że to jest podstawowa rzecz, na którą powinniśmy wypracować w oparciu o te rekomendacje, a także inne, bo one przez lata, przez lata są wypracowywane rekomendacje

39:29 - 39:49

Marzena Machałek

one trochę zostają rekomendacjami z powodu takiego silosowego, takiego myślenia, że tylko się liczy dany resort, jego instytucje I później tej współpracy między resortami nie ma. Uważam, że należy wypracować ponad podziałami, bo to jest naprawdę bardzo ważne dla dobra dziecka w różnych sytuacjach. Dziękuję.

39:50 - 39:54

Speaker 12

Dziękuję. Pani Boska, bardzo proszę. No, to

39:54 - 39:59

Speaker 14

jak widzę, że wszyscy się zgadzamy ponad podziałami, że ta praca zespołu

39:59 - 41:44

Speaker 13

pana

PFRON-y nie może pójść na marne I że te rekomendacje nie zostały wypracowane po to, żeby zwiększyć liczbę papieru potrzebnego do do ich wydrukowania. Więc jeżeli my się wszyscy zgadzamy, tutaj pani profesor powiedziała, że już niestety na poprawkę w Sejmie jest za późno, to już przechodzimy do trzeciego czytania, to może jest miejsce na poprawkę w Senacie. A ja mam pytanie, bo to jest na pewno przestrzeń, której można tą poprawkę złożyć. Ale ja mam inne pytanie, bo może to jest w ogóle przestrzeń dla naszej komisji, żeby to była inicjatywa naszej komisji. Pani przewodnicząca, uśmiecham się do pani, bo co do pani intencji nie mam żadnych wątpliwości.

I myślę, że do intencji nas wszystkich też tutaj pewnie mieć tych wątpliwości nie trzeba, żeby to była rodzaj inicjatywy, bo jeżeli jest tak trudno zmusić poszczególne resorty, to może my tutaj jako komisja możemy złożyć nasz komisyjny projekt, w którym wprowadzamy zmiany, które są, że tak powiem, w gestii poszczególnych resortów I niech któryś resort spróbuje się wyłamać, bo ja ciągle przypominam rzecz bardzo niepopularną, ale to my jesteśmy władza ustawodawcza. Do do przemyślenia, bo ja bym bardzo nie chciała, żeby ta praca poszła na marne, no bo to to to jednak jest, to są gotowe rekomendacje, które mogą nam uszczelnić 10:10 system, żebyśmy sobie nie zadawali pytania za parę lat, ile trzeba dziecięcych trupów, żeby zmienić ustawę. Dziękuję.

41:45 - 42:06

Speaker 5

Dziękuję pani posłanko. Zgadzam się. Możemy spróbować taki wysiłek podjąć. Natomiast tutaj mam pytanie pani posłanki Chibickiej, bo być może jest tak, że możemy przekazać te poprawki dotyczące tej ustawy, którą pani prowadzi już teraz do Ministerstwa Zdrowia z prośbą o rekomendację. I on na etapie senatu po prostu wprowadzi te zmiany.

Jeśli byłaby taka opcja, myślę, że... Bardzo proszę.

42:06 - 42:30

Alicja Chybicka

Ja myślę, że lepiej jest zgłosić ją w tej chwili do Senatu, bo ta... I myślę, że ta ustawa nie budzi żadnych kontrowersji, związku z czym ona zostanie przegłosowana teraz I trafi do senatu I tam można dostawić I to będzie najszybciej. Bo to się rozegra w miarę błyskawicznie, powiem szczerze.

42:30 - 42:30

Ale to się

42:30 - 42:32

już udawało, że wstępnie Komisja,

42:32 - 42:35

Speaker 15

w senacie to przeprowadzaliśmy.

42:35 - 43:19

Alicja Chybicka

Komisja to rozpatrzyła. Wczoraj już to leciało na sali jako 2. Czytanie I komisja dokonała pierwszego czytania, więc to już my będziemy głosować to w jutro. I tu już nic nie da się zrobić. Natomiast ja zapytam Marty Golbi, bo zaraz idę na tą dziesiątą, bo jest budżet w zdrowiu, ale czy jeszcze jest jakaś szansa?

Ja wiem, ona powie, że najlepiej się zgłosić do senatu, do pani senator Beaty Małeckiej-Libery. Ona jest przewodniczącą sejmowej, senackiej, przepraszam, Komisji Zdrowia. Jest osobą bardzo energiczną I, I na pewno to, to, to zrobi.

43:19 - 44:10

Speaker 17

No bo jak już jest, było, jesteśmy po tym drugim czytaniu I są rekomendacją, to już w tej chwili ani wniosków mniejszości, ani w ogóle jakichś wniosków się już nie złoży, więc że tak powiem, tutaj już są pobite gary w Sejmie. Ale w Senacie to można, można zrobić. Myślę, że nieraz takie rzeczy robiliśmy w kontekście I bezpieczeństwa dzieci, I lex Kamilek I takich innych rzeczy, że po prostu w Senacie się pewne rzeczy udawało, a potem Sejm po prostu się z tą poprawką Senatu zgodzi, jak mniemam, jeżeli ona będzie uzgodniona. Natomiast no to może być taki 1. Krok do wdrożenia tych tych rekomendacji, a my się możemy pokusić o takie całościowe całościowe podejście III niejako przymusić naszą władzę wykonawczą do tego, że żeby żeby przyjmowali nasze rekomendacje sejmowe do konkretnych rozwiązań.

44:10 - 44:40

Speaker 5

I też za chwilę oddam głos pani posłance Wioletcie Tomczak, natomiast chciałam zwrócić uwagę, że ten raport to nie jest tak, że państwo do nas przechodzą I to jest nowość, o której nikt nie słyszał. Raczej rozumiem, że to na potrafił do resortów właściwych. Tak I dlatego mówię, że to nie jest tak, że jakby nagle ktoś przychodzi I opowiada rzeczy, których nikt nigdy wcześniej nie widział, tylko one nie spotkały się jakby z odzewem ze strony części osób, które go przeczytały. Stąd też ta komisja. Czyli gdyby wszystko działało, nie musielibyśmy się spotykać.

44:40 - 45:10

Speaker 17

Przepraszam pani przewodnicząca, ale jest na sali przyszła pani pełnomocniczka do spraw równego traktowania, więc może też powiedzieć, że mamy w tej chwili procedowane w Ministerstwie Sprawiedliwości projekty zapisów ustawowych, które będziemy musieli zmieniać w czerwcu, kiedy będziemy mieli termin na wdrożenie dyrektywy unijnej, która jest absolutnie w poprzek tym zapisom. I też się, też się trudno z ministerstwem rozmawia, że jednakowoż przyjmować dyrektywy unijne. Mówię tutaj o dyrektywie przeciw przemocy wobec kobiet. Dziękuję.

45:10 - 47:09

Speaker 19

Gabriela Tomczak, bardzo proszę. Dziękuję serdecznie, pani przewodnicząca. Dziękuję też za zorganizowanie tego spotkania I przedstawienie tych rekomendacji. Faktycznie, no jeżeli jesteśmy już w takiej sytuacji, że ze względów czysto formalnych w Sejmie do tej ustawy nie możemy niczego wdrożyć, to, to w Senacie jest to odpowiedni proces. Oczywiście z uwzględnieniem tutaj rekomendacji rządu, no bo znaczy Ministerstwa Zdrowia jako przedstawiciela rządu.

Tylko faktycznie trzeba by sobie było trochę zadać takie pytanie, zwłaszcza jeżeli mamy tutaj na sali obecne 2 panie minister. Czy takich kwestii nie daje się wdrożyć już na tym etapie przygotowywania ustawy, bo to jest najbardziej chyba wskazane, żeby jak najszybciej państwa rekomendacje mogły znaleźć się w przygotowywanych projektach ustaw. Gdyby jednak, to taka moja rekomendacja do pani przewodniczącej I szanownej komisji, nie udało się tego zrobić na etapie senackim, żebyśmy później mogli to zaakceptować w Sejmie, to być może trzeba wyjść z komisyjnym projektem ustawy I pokazać, że właśnie Komisja Dzieci I Młodzieży ponad tutaj innymi kompetencjami innych komisji, na przykład Komisji Zdrowia, które nie ukrywam jako Wiceprzewodnicząca tej komisji, że jest teraz zalana po prostu rządowymi projektami ustaw, które trzeba przeforsować I które właśnie państwo także dotyczą. No może zaproponować swoje rozwiązania do, do tych ustaw z innych komisji. No ale to mówi, gdyby tylko w Senacie nie udało się tego przeprocedować.

Dziękuję bardzo.

47:10 - 47:47

Speaker 5

Bardzo dziękuję. Ja nie chcę chujować do głosu, ale mam przedstawicieli Ministerstwa Zdrowia I rozumiem, że rola pani będzie niewdzięczna w imieniu Ministerstwa Zdrowia, ale może nam pani opowie, jak wygląda kwestia tego, że przychodzi taka rekomendacja do Ministerstwa Zdrowia ze strony zespołu, już 5. Raport. Jakby czy państwo analizujecie w ogóle te rekomendacje, możliwość ich wdrożenia, które jakby rozmawiacie ze sobą, a może w Ministerstwie Sprawiedliwości na posiedzeniach zespołów. No jakby, no coś się z tymi rekomendacjami...

Znaczy, wierzę Ministerstwo akurat tutaj, mamy bieżący kontakt. Natomiast no co z Ministerstwem Zdrowia w tym zakresie? Bardzo proszę.

47:48 - 49:07

Speaker 18

Witam, szanowna pani przewodnicząca, szanowni państwo. Tak, przychodzą te, znaczy przychodzą te raporty, znaczy są publikowane I my, my do nich zaglądamy, może, może w ten sposób. Dowodem tego jest to, że jednak jakieś zmiany wprowadziliśmy. Znaczy mogę w tym momencie powiedzieć za swój departament, bo akurat mój departament odpowiada za standardy organizacyjne opieki okołoporodowej I to jest to, gdzie, gdzie te zmiany zostały wprowadzone. Natomiast kwestii ustaw to już jest kwestia...

Trudno mi w tym momencie odpowiadać za całe Ministerstwo Zdrowia. Natomiast faktem jest, że wszystkie te propozycje to są, to są kompetencje różnych departamentów. I jak rozumiem, bo nie mam upoważnienia, żeby się w tym momencie wypowiadać, są, są projekty, które nie są uzupełniane o zmiany, które nie dotyczą głównego projektu, tak. Więc być może, znaczy moim zdaniem opracowanie projektu, który zawierałby państwa same same propozycje jako jako osobnego projektu komisji I wtedy Ministerstwo Zdrowia będzie mogło się do nich odnieść, jest jest uważam bardzo dobrym pomysłem, ponieważ no z doświadczenia wiem, że u nas to różnie idzie.

49:08 - 49:13

Speaker 16

Okay, dobra, czy jest o tej pierwszej tu coś powiedzieć? Tak, proszę, panie dyrektorze.

49:14 - 49:59

Speaker 20

Tak, dzień dobry państwu. Szanowna pani przewodnicząca, szanowne pani ministry, szanowni panie doktorze. Chciałem tylko zwrócić uwagę, że w Ministerstwie Sprawiedliwości działa zespół do spraw ochrony małoletnich, który w tej chwili jest na etapie już finalizacji dwóch krajowych planów, które będą obowiązywały na lata 2027, 2030. Współpracujemy także w ramach tego zespołu z przedstawicielami Ministerstwa Zdrowia I w ramach tych zadań, w których jest wpisywany jako realizator lub współrealizator zadania Ministerstwu Zdrowia, przejawiają się te kwestie, o których, które są przedmiotem dzisiejszej komisji. Ja mogę też dodać, że w Ministerstwie Sprawiedliwości

49:59 - 50:01

działamy

50:00 - 58:03

Speaker 20

W ten sposób, że inicjujemy różne projekty legislacyjne I na przykład w ramach postępowania wykonawczego w sprawach rodzinnych I opiekuńczych, czyli 1. Ustawa, która będzie regulowała to postępowanie jako odrębny akt prawny, Byliśmy w kontakcie roboczym z Ministerstwem Zdrowia, ale nie departamentem, który reprezentuje pani pani Lis, ale także z Rzecznikiem Praw Pacjenta I udało się wypracować dzięki takim roboczym spotkaniom jeszcze przed konsultacjami międzyresortowymi, między innymi zapis, który będzie upoważniał kuratora sądowego do tego, żeby mógł miał dostęp do informacji o stanie zdrowia I dokumentacji medycznej osób objętych postępowaniem. To jest bardzo ważne, bo do tej pory było to uznaniowo traktowane przez podmioty lecznicze I niektórzy w obawie przed udzieleniem tej informacji wrażliwej dotyczącej osoby objętej postępowaniem I mam tutaj na myśli czy to rodzice, czy osobę małoletnią, bo jak pokazał ostatni 5. Raport, tutaj mieliśmy do czynienia z problemem dotyczącym osoby dorosłej. W związku z tym każda osoba objęta postępowaniem na żądanie kuratora sądowego, wyrażona w stosunku do podmiotu leczniczego, będzie zobowiązana do udzielenia tej informacji.

To jest przełomowa sprawa, uważam. I cieszę się, że Ministerstwo Zdrowia jeszcze na etapie przed konsultacjami międzyresortowymi, dzięki naszej takiej wzajemnej współpracy wyraziło wolę do tego, żeby taki zapis był. Oprócz tego, o tym już wspomniał pan doktor Wrona I pan doktor Rowiński, chciałem tylko zwrócić uwagę, że w ustawie o przeciwdziałaniu zagrożeniom przestępczościom na tle seksualnym I ochronie małoletniej, która jest roboczo nazywana Lek Skamilek, także przewidujemy wzmocnienie zespołu do spraw analizy zdarzeń, powołanie tych lokalnych zespołów do spraw analizy zdarzeń, które mają wzmocnić tą lokalną współpracę I wymianę informacji I potwierdzamy, że ta wymiana informacji pomiędzy instytucjami, ta komunikacja wciąż napotyka na pewne trudności I bariery, co wydawałoby się w dzisiejszym świecie być niewyobrażalne. Dlatego też my robimy, podejmujemy takie działania, które mają na celu przełamywanie tych barier nie tylko na poziomie legislacyjnym, bo chcę zwrócić uwagę wszystkich państwa. Ja też jako do niedawna praktykujący kurator sądowy mogę z całą mocą stwierdzić, że największym, że przepisy mamy, które funkcjonują w przestrzeni naszej pracy I one pozwalają na swobodne wymiany informacji, na komunikację, na udzielanie, na przekazywanie sobie dokumentacji.

Problem leży gdzie indziej. Dlatego uważam, że tutaj są takie 3 poziomy. 1. Poziom to jest edukacja. Ja nie mówię tutaj o Ministerstwie Edukacji Narodowej, tylko edukacja przedstawicieli służb.

Czyli podobnie jak była sytuacja, tu pani Ministerstwa Zdrowia może mnie poprawi, ale podobny był problem z tym, żeby ratownicy medyczni dostali uprawnienia do stwierdzenia zgonów. Wtedy też był szok, niedowierzanie jak oni mogą to robić. Dlatego odpowiedni komponent moduł do kształcenia ratowników medycznych na studiach został dołączony, gdzie ich uczono przyszłych adeptów tego zawodu, a tych, którzy już byli zatrudnieni w ochronie zdrowia, przeszkolono w tym zakresie I dzięki temu tego problemu już nie ma. Więc to jest 1. Poziom.

Edukacja. Więc jeżeli lekarze będą mieli moduł dotyczący rozpoznawania symptomów przemocy, reagowania na przemoc I to będzie jako na wszystkich poziomach studiów I kierunkach studiów medycznych standardem. Mówię także o studiach pielęgniarek, ratowników medycznych I oczywiście lekarzy, to ta sytuacja w dłuższej perspektywie się zmieni. A już tych, którzy są zatrudnieni, należy w tym zakresie szkolić I takie zadanie w Krajowym Planie Przemocy wobec Małoletnich mamy. I Ministerstwo Zdrowia, jak rozumiem, do tego zadania się przychyla.

I 3. Ten, powiedziałbym o edukacji, 2. Poziom, to są dobre praktyki. Bo mamy takie Polsce miejsca, gdzie to funkcjonuje naprawdę znakomicie. Na przykład prezesi sądów w niektórych okręgach sądowych mają podpisane umowy z zespołem ratownictwa medycznego.

I kiedy jest taka potrzeba, to na wezwanie kuratora czy sądu taka jednostka przyjeżdża I wtedy też można odpowiednio zareagować w sytuacji, w sytuacji, kiedy dziecko stanie, będzie w sytuacji takiego kryzysu. Następna rzecz, 3., no to zmiany legislacyjne. Czyli te 3 poziomy jakby są tutaj podstawowe I myślę, że te dobre praktyki też mają o tyle znaczenie, że można z nich czerpać z tych dobrych praktyk na poziomie lokalnym. Mogą się od tego uczyć inne okręgi, inne województwa, inne powiaty, inne gminy, bo coś, co się sprawdziło w jednym miejscu, z całą pewnością w tych samych warunkach będzie dobrze funkcjonowało w kolejnym miejscu. I do tego są potrzebne szkolenia międzyresortowe.

I też krajowe plany o tym mówią. To nie jest tak, że będziemy się silosowo szkolić, czy silosowo tutaj nabywać nowych umiejętności, wiedzy. Tylko właśnie muszą się spotykać przedstawiciele różnych zawodów. A jeszcze tylko zwrócę uwagę, że Ministerstwo Sprawiedliwości oprócz tych zmian legislacyjnych, które proponuje I przygotowywaniu krajowych planów wspólnie z zespołem międzyresortowym, to także do końca roku ma opracować założenia legislacyjne I technologiczne do powstania systemu teleinformatycznego obsługi spraw związanych z przemocą wobec małoletnich ze strony rodziców I opiekunów. To jest bardzo ważne.

My już jesteśmy na finalizacji tego zespołu, prac tego zespołu do końca roku, do końca stycznia mamy przedstawić sprawozdanie do Radzie Ministrów w tym zakresie. I ten system, krótko mówiąc, będzie łączył wszystkie instytucje, między innymi edukację, pomoc społeczną, ochronę zdrowia, sądy, prokuraturę, policję, żeby informacja, która zostanie wpisana w ten system była widoczna na poziomie systemu, który jest obsługiwany przez instytucję inną niż ten pracownik, który tą informację wpisał. To jest bardzo ważne, ponieważ dzięki takiemu wpisaniu za pośrednictwem numeru PESEL dziecka informacji, że na przykład była złamana rączka I była interwencja w podmiocie leczniczym, że była założona albo jest prowadzona procedura Niebieskie Karty, albo że dziecko ma istotną absencję w szkole, która się cyklicznie powtarza I może to też świadczyć o zagrożeniu dobru dziecka. Będzie to widoczne przez wszystkich przedstawicieli tego systemu I to będzie, o czym mówił pan doktor, że taki standard wymiany informacji pomiędzy instytucjami. Jeżeli on będzie jeszcze poparty systemem teleinformatycznym, który będzie płynnie działał, to z pewnością przyczyni się to do szybszej identyfikacji przypadków przemocy wobec dzieci.

Odbyły się też 2 seminaria. Zresztą my w ramach krajowych planów też tutaj zaprosiliśmy pana mecenasa Wronę na 1 z posiedzeń, z posiedzeń tego zespołu. I 1 z zadań w tym krajowym planie będzie dotyczyło także tego, że Ministerstwo jako gospodarz tego zespołu, który funkcjonuje przy Mistrzu Sprawiedliwości jako organ pomocniczo-doradczy, będzie zobowiązane do przekazywania bezpośrednio resortom rekomendacji płynących z tych analiz. Będą także prowadzone seminaria. Już odbyło się 1 dzięki uprzejmości kwartalnika Probacja, który działa przy pod patronatem Ministra Sprawiedliwości, na którym połączyło się ponad 1000 osób, pracowników różnych sektorów.

I dzięki temu też można było przekazać te rekomendacje, które stały się później I mam nadzieję staną się podstawą do takich interdyscyplinarnych dalszych działań. Nie chcę zabierać państwa więcej czasu, natomiast tych działań jest naprawdę dużo, które są już w trakcie albo które aktualnie są wprowadzane I myślę, że w tym w tym przedmiocie tutaj te rekomendacje zespołu do spraw analizy zdarzeń, które są kierowane wprost do Ministra Sprawiedliwości znajdują swoje odzwierciedlenie w projektowanych przepisach. Dziękuję uprzejmie.

58:03 - 59:59

Speaker 21

Bardzo dziękuję. Pani ministra Piechna chciała zabrać głos. Bardzo proszę. Tylko szanowna pani przewodnicząca, wysoka komisjo, szanowni zebrani. Ja tylko chciałam trochę też dodatkowo do tego, co powiedział pan dyrektor I Ministerstwo Sprawiedliwości.

My rzeczywiście jesteśmy w każdym zespole, bierzemy udział w pracach, bierzemy też na siebie przy przygotowywaniu wytycznych do obydwu krajowych planów, o których mówił pan dyrektor. Też w niektórych koordynatorem lub współkoordynatorem jest Ministerstwo Edukacji Narodowej. Również system teleinformatyczny z naszych departamentów, to może to już jest bardzo szczegółowe, ale to jest dosyć istotne. My mamy swój własny system naszej jednostki podległej, gdzie oni też biorą udział w tych pracach, no bo to jest kwestia też sprzężenia, systemów I przenoszenia tych informacji. To już są tutaj też Ministerstwo Cyfryzacji, jak rozumiem, współwiodącą rolę w tym ma.

No ale też oczywiście podzielam tę diagnozę I też tutaj w ramach własnych zasobów, nie tylko w ramach współpracy międzyresortowej, ale również w ramach współpracy międzyresortowej. My cały czas wzmacniamy kompetencje naszej kadry, również w dziedzinie współpracy międzyresortowej. Bo jeżeli my mamy na przykład, nie wiem, pilotaż programu wsparcia rówieśniczego, to nasze jednostki mają obowiązek współpracować z jednostkami z ochrony zdrowia. Więc też jakby te wszystkie rzeczy, które dotychczas nie zawsze były wymagane przy realizacji różnych programów, my po prostu wprowadzamy przy każdym programie, który przez nas jest proponowany. I taki kontakt mamy I oczywiście też mamy swoje analizy,

01:00:00 - 01:01:06

Speaker 24

Zazwyczaj jest dobry I wspiera jakby, to dotyczy akurat szkół ponadpodstawowych, ten program. No ale to jest kwestia, która no jakby wzbogaca też te kontakty I rzeczywisty przepływ informacji pomiędzy jednostkami ochrony zdrowia lokalnie, w ramach też współpracy z jednostkami samorządu terytorialnego, tutaj mówimy o powiecie, tak. I też w standardach, na przykład związanych z, które zostały w dwudziestym czwartym roku przesłane do szkół I w wyniku których też Ministerstwo Zdrowia przeszkoliło, czterdziestu 1000 nauczycieli, nauczycieli oraz nauczycieli specjalistów. W tym roku mamy kolejne odsłony tych szkoleń, zobowiązanie Ministerstwa Zdrowia, że każdego kolejnego roku. Zresztą jest przygotowywany Narodowy Program Zdrowia na na na kolejne, tym razem 10 lat, no ale to już nie będę w imieniu Ministerstwa Zdrowia się wypowiadać.

01:01:06 - 01:04:35

Speaker 23

Natomiast no my tutaj współpracujemy I też identyfikujemy I z raportów I z analizy luki w systemie I co możemy zrobić. No I tam się też pojawia kwestia współpracy międzyresortowej I w tych szkoleniach, gdzie zgłaszać, co się dzieje przed, w trakcie I po, mówiąc już tak zupełnie wprost, pojawia się instytucja zaniedbania też w tym dokumencie, tak. To jest to, czym panie posłanki też mówiły, bo rzeczywiście zaniedbanie powinno być w każdym dokumencie zawsze brane pod uwagę jako no traktowane poważnie I powinny z niego być wyciągane konsekwencje. I na koniec, bardzo mocno, coraz częściej, pan dyrektor o tym akurat teraz nie mówił, ale ja często o tym mówię, w szkołach pojawiają się I kuratorzy sądowi, nawiązują stałą współpracę I lekarze psychiatrzy, którzy mają swoich pacjentów. To jest oczywiście kwestia też przepisu, który rzeczywiście, zostało to powiedziane, wprost pewne rzeczy by rozwiązywał.

Bo tam, gdzie wszyscy chcą się dogadać, co jakby następuje przy okazji zgód I jest po prostu jasne. No ale nie zawsze, kiedy na przykład, zresztą doktor Aleksandra Lewandowska często zwraca na to uwagę, tak, że psychiatra chce wesprzeć jakby dziecko w środowisku szkolnym, no I nie zawsze ten przepływ po prostu informacji jest możliwy. No I rzeczywiście argumentem są względy prawne, więc usunięcie tych barier no też jest niezbędne, żeby nie było potem tego efektu mrożącego, tak? To znaczy tego, że po prostu ktoś nie zareaguje, tak jak na poprzedniej komisji mówiliśmy o kwestii nauczycieli wdrażających niebieską kartę, przeciwko którym są stosowane po prostu różne artykuły, tak, I są po prostu pozywani. Więc bardzo się cieszę też, że jest Ministerstwo Sprawiedliwości rozpoczęło też tą dyskusję, bo przy okazji może to też pozwoli nauczycielom na to, żeby tego efektu mrożącego rzeczywiście przy zgłaszaniu procedury niebieskie.

Mówię o, o ostatniej inicjatywie Ministerstwa Sprawiedliwości, czyli o właśnie kwestii związanej ze zniesławieniem, chociażby. I szczerze na koniec bardzo ważne są niektóre przepisy, czyli właśnie te, które znoszą bariery prawne, o których mówił pan przewodniczący. Bardzo ważny jest system teleinformatyczny I sprzężenie tych systemów, które mamy tą wiedzę. My mam też swój taki mini zespół do spraw analiz zdarzeń, zresztą pan przewodniczący też na nim był I mam, mamy swoje też jakieś propozycje wyprostować do końca października. I I też część wniosków do ustawy Lek z Kamilą, któż z Ministerstwem Sprawiedliwości rozmawialiśmy, że będziemy też zgłaszać takie rzeczy właśnie, żeby był anonimowy kanał informacji w każdej szkole, bo to jest też 1 z, 1 z tych kwestii, które od dwudziestego czwartego roku też we wnioskach organizacji międzynarodowych, wnioskach do nas jako do do kraju się pojawia, więc rzeczywiście cały czas pracujemy też nad przepisami.

01:04:35 - 01:04:38

Speaker 22

To tylko chciałam dodać, pani przewodnicząca.

01:04:38 - 01:06:27

Speaker 5

Bardzo dziękuję pani ministro. Dobrze, pani ministra o której tutaj przyszła posłuchać, więc nie będę tutaj załapać. Mamy tak, 2, właściwie 3 rzeczy. 1 to jest kwestia tych bieżących rekomendacji zespołu do konkretnych zmian w projektach ustaw. Rozumiem, że niektóre ustawy są na etapie albo planowania, albo tak jak zdrowia psychicznego, czy tak zwany deks Kamilek.

Niektóre są już drukami konkretnymi, więc tutaj mamy miejsce ewentualnie w senacie na jakieś zmiany. Więc ja proponuję tak. Tam, gdzie są te propozycje do konkretnych ustaw, możemy strony komisji skierować do resortów konkretne państwa rekomendacje, co zmienić w imieniu komisji. Tam, gdzie są te konkretne projekty, które już wychodzą teraz z sejmu do senatu, to proponujemy je wnieść do senatu jako formę poprawek. I to są te 2 rzeczy z bieżących.

Co do przepływu informacji. Pan dyrektor podniósł od razu uwagę. Rozumiem, że rozmawiamy tutaj o przepływie informacji w kontekście przemocy domowej. No I teraz pytanie, które postawimy otwarte, ale pewnie dzisiaj na nie nie odpowiemy. Czy to, co państwo projektujecie, będzie wystarczające I kiedy to się zostanie wdrożone w Ministerstwie Sprawiedliwości?

A trzecią rzeczą szerszą jest to, co mówiła pani posłanka Machałek. To jest kwestia w ogóle silosowości w kontekście pracy z dziećmi w różnych aspektach, nie tylko przemocy domowej. No ale to jest trochę też na inną rozmowę I na inną dyskusję. Więc takie 3 rzeczy, które ja proponuję plus ewentualnie projekt komisyjny z pozostałymi rekomendacjami dotyczącymi wszystkich innych zapisów, które możemy do państwa kierować. Ja proponuję takie ścieżki rozwiązań, jeśli nie ma sprzeciwu, to poproszę o przekazanie na moje ręce I w imieniu komisji wyślemy takie rzeczy, dobra?

01:06:28 - 01:06:33

Speaker 25

Dobrze, ktoś z państwa chce zabrać głos? Pani posłanka. Dobrze.

01:06:35 - 01:07:10

Speaker 13

Ja się bardzo cieszę, że Ministerstwo Sprawiedliwości widzi konieczność lokalnego duplikowania zespołu do spraw analizy zdarzeń, czyli jak rozumiem państwo bardzo doceniacie działalność tego zespołu. Czy poza tym duplikowaniem owego zespołu, Ministerstwo Sprawiedliwości zainicjowało jakieś zmiany legislacyjne wynikające z rekomendacji zespołu pana doktora Wrony?

01:07:15 - 01:15:34

Speaker 20

Tak panie przewodniczący, czy mogę? Tak. Szanowna pani posłanko, mówiłem przed chwilą o tym, że te rekomendacje, które wpłyną z z zespołu do spraw analizy zdarzeń, są wprowadzane w projekty ustaw, które przygotowujemy. Lek Skami, lek poza zespołem do spraw analizy zdarzeń. Wprowadzamy także rekomendację, która płynie z raportów zespołu dotycząca tego, że będzie zespół poszerzony o jedną osobę, mianowicie o prace, o eksperta z zakresu bezpieczeństwa, bezpieczeństwa wewnętrznego.

Głównie mamy tutaj na myśli pewnie osoby z doświadczeniem w pracy w służbach, mówię tutaj o policji między innymi, bo na tle przyszłych analiz, które będą, które są już przedmiotem analizy, No taka potrzeba się rysuje, bo będzie, bo będzie 1 z tych spraw dotyczyła między innymi pracownika służb. Nie chcę tutaj oczywiście zdradzać więcej szczegółów, bo są to informacje, które są objęte tajemnicą prac zespołu. Natomiast jeśli chodzi o inne rekomendacje, to tam jest też szereg rekomendacji dotyczących pracy kuratorów sądowych. I one znajdują swoje odzwierciedlenie w zmianach dotyczących postępowania wykonawczego w sprawach rodzinnych I opiekuńczych. Ja oczywiście mogę je wszystkie wymienić.

Między innymi one koncentrują się wokół właśnie tej współpracy interdyscyplinarnej. Kurator zyska sądowy między innymi uprawnienie do tego, że będzie mógł żądać od instytucji wymienionych, które, które mają służyć celowi, dla którego kurator prowadzi swoje postępowanie. Więc ten katalog będzie absolutnie otwarty. To jest w tych, postępowanie wykonawcze jest teraz na etapie już zakończyły się prace resortowe I oczekujemy na wpis do do wykazu. I w tym postępowaniu kurator sądowy w ogóle zyska miano, rodzinny kurator sądowy, zyska miano status organu postępowania wykonawczego.

To znacznie wzmocni jego pozycję między innymi poprzez to, że będzie mógł żądać informacje, a jeżeli instytucja tej informacji kuratorowi nie udzieli, kurator będzie miał prawo złożyć wniosek do sądu o nałożenie na tą instytucję sankcji w postaci grzywny. Ja, nie chodzi tutaj o to, żeby karać instytucje, bo wtedy ta wzajemna współpraca by się raczej nie układała, ale chodzi o to, żeby była skuteczna. Kurator zyska także uprawnienie do tego, żeby móc między innymi obejrzeć dziecko. Ja wiem jak to brzmi, ale chciałbym, żeby żeby wyjaśnić tą kwestię. Mamy do czynienia często z dziećmi malutkimi, gdzie sąd zleca wywiad kuratorowi sądowemu, ponieważ dochodzą do sądu informacje, że my w tej

Rodzinie może temu dziecku dziać się krzywda. I do tej pory kurator przychodząc do takiego, na taki wywiad, do mieszkania tej rodziny, do miejsca pobytu tej rodziny, miał problem z tym, czy rzeczywiście może zażądać od rodziców czy opiekunów tego dziecka, żeby mógł obejrzeć ciało dziecka pod kątem wykluczenia stosowania wobec nich przemocy fizycznej. I teraz kurator zyska takie uprawnienie wprost wpisane w przepisie. Dzięki temu będzie mógł. Ten przepis dalej mówi o tym, że w przypadku uzasadnionego podejrzenia graniczącego z pewnością, że faktycznie to dziecko jest osobą doznającą przemocy fizycznej, będzie miał uprawnienia żądać od obecności przyjazdu na do tego miejsca ratownika medycznego, pielęgniarki środowiskowej lub lekarza w celu potwierdzenia lub wykluczenia tego, co się z tym dzieckiem dzieje.

To jest też bardzo ważne uprawnienie. Inna rzecz, o którą postulował od dawny zespół do spraw analizy zdarzeń, to jest przekazywanie akt pomiędzy sądami. Mamy do czynienia wciąż z problemem dotyczącym tego, co zresztą w sposób jaskrawy zostało ukazane w pierwszym raporcie dotyczącym dziecka, w którym wszyscy wiemy, że ten 1. Raport dotyczył Kamilka z Częstochowy I tam właśnie, szanowni państwo, problem był taki, że to przekazywanie akt na postanowienie sądu, na które służy zażalenie, trwało bardzo długo I rodzina de facto, dzisiaj także, może przeprowadzać się z miejsca na miejsce I nie nadążają za nią instytucje. Czyli zanim akty zostaną przekazane, które muszą odleżeć swoje, mówiąc tak kolokwialnie, w szafie sądu, żeby mogły zostać przekazane do kolejnego sądu, a kiedy już wpływają do kolejnego sądu, rodzina już może zmienić kolejne miejsce zamieszkania.

Więc z jednej strony krzyżowo chcemy tutaj tą sytuację załatwić poprzez po 1. Ten system teleinformatyczny, że będziemy widzieli, gdzie dziecko jest zapisane do przedszkola, gdzie rodzice w imieniu tego dziecka złożyli wniosek o przyznanie świadczeń, czyli w ośrodku pomocy społecznej, gdzie dziecko zapisali do żłobka, przedszkola czy szkoły, bo to w tym systemie będzie widoczne. 2. Rzecz. Proszę?

Do lekarza też. Tak, no bo mówiłem, że ochrona zdrowia także w tym systemie jest ujęta. Jako 1 z kluczowych elementów chcę na to zwrócić uwagę. I teraz te przekazywanie akt będzie polegało na tym, że sąd będzie je przekazywał na zarządzenie. Czyli de facto sąd będzie mógł odręcznie sporządzić zarządzenie długopisem na aktach, że wnosi o przekazanie akt zgodnie z właściwością miejscową I natychmiast te akta zostaną wysłane do kolejnego sądu.

W związku z tym ten problem z oczekiwaniem na uprawomocnienie się, tymczasem oczekiwaniem na zajęcie się przez instytucję tą rodziną, no zostanie zminimalizowane praktycznie do kilku dni. I to jest kolejna zmiana, którą proponował zespół do spraw analizy zdarzeń I ona także w tym projekcie postępowania wykonawczego się znalazła. Tych przepisów dotyczących kuratorów sądowych jako głównego podmiotu tego postępowania. Oczywiście tam także jest cała regulacja dotycząca postępowania przed sądem, ale skupiam się tutaj na postępowaniu wykonawczym, ono ma tutaj najistotniejsze znaczenie. Więc kuratorzy sądowi będą mieli także wprost wypisane uprawnienia, które dzisiaj mogą budzić wątpliwości, bo nie są wprost pisane, aczkolwiek można wywieźć z tych przepisów, które teraz są, że kurator te uprawnienia ma.

Czyli kurator sądowy będzie miał prawo wejść do mieszkania. Kurator, to nie jest tak, że on nie ma do tego prawa dzisiaj, ale będzie to wprost wpisane w przepisach. Kurator będzie miał prawo zajrzeć do wszystkich pomieszczeń. Kurator będzie miał prawo zażądać dokumentacji dotyczącej tej rodziny, czyli wszystkich osób objętych postępowaniem. Kurator będzie miał prawo zażądać rozmowy z dzieckiem bez obecności rodzica czy opiekuna.

Oczywiście w tej chwili nie ma przepisu, który by zakazywał rozmowy kuratorowi z dzieckiem bez obecności rodzica, opiekuna, ale takie, taki zapis jest kluczowy w kontekście między innymi ujawniania przez dziecko krzywdzenia. Wtedy w takiej luźnej rozmowie dobrze przygotowany do tego kurator będzie mógł o tym, z tym dzieckiem porozmawiać I przedstawi podstawy prawne rodzicom czy opiekunom, że on to może robić. I to jest bardzo ważne. Kolejna rzecz, także zmieniamy ustawę. W tej ustawie zmieniamy także inne ustawy, między innymi ustawę o krajowym rejestrze karnym.

Otóż w tej chwili kurator sądowy rodzinny, który prowadzi sprawy rodzinne, opiekuńcze I nieletnich prawo do uzyskania, do uzyskiwania danych o karalności osób objętych postępowaniem przez tak zwany broker komunikacyjny. To jest system, gdzie kurator w czasie rzeczywistym może wpisać nazwisko I imię I za kilka minut otrzyma informację o karalności tej osoby. I proszę sobie wyobrazić, drodzy państwo, że w tej chwili kurator w sprawach nieletnich może to robić, korzystać z brokera komunikacyjnego. Tymczasem w sprawach opiekuńczych nie. A mamy tam problem, ponieważ...

Znaczy może się zwracać pisemnie, papierowo przez punkt informacji Krajowego Rejestru Karnego. No ale uważamy, że tą lukę trzeba także wypełnić. Stąd taki wniosek I też też już umówiony na podstawie wewnątrzresortowych uzgodnień, że Biuro Krajowego Rejestru Karnego dopisze kuratora sądowego, także prowadzącego w sprawach opiekuńczych, że będzie mógł przez broker komunikacyjny uzyskiwać informacje o karalności osób objętych postępowaniem. Przepisy kuratora, o kuratorach sądowych. Tak, która została zawetowana.

01:15:34 - 01:16:00

Speaker 27

Dlatego. Tak, to znaczy te, te przepisy, które były szkieletem poprzedniego, poprzedniej nowelizacji, zostaną. One zostały uzupełnione między innymi o zespół do rekomendacji zespołu do spraw analizy zdarzeń poprzez te lokalne analizy. Pani Posłanka była uprzejma stwierdzić, że to będzie taki dublowanie tych zespołów. Ja chcę zwrócić uwagę, że wciąż wiodącą rolę przy tej nowelizacji będzie miał jednak zespół przy Minister Sprawiedliwości.

01:16:00 - 01:19:01

Speaker 20

Bo nawet jeżeli zespół do spraw lokalnej analizy zdarzeń będzie chciał się zawiązać, bo nie będzie funkcjonował stale, one będą się tworzyły ad hoc, no bo nie mamy we wszystkich województwach przypadków śmierci w ciągu roku dziecka. To znaczy nie jest to przedmiotem na pewno analizy zdarzeń I nie taki jest cel tej ustawy. Wciąż zespół do spraw analizy zdarzeń przy Minister Sprawiedliwości jako ten główny będzie otrzymywał tą informację lokalną, jeżeli ona będzie miała charakter ściśle lokalny. I zespół stwierdzi I wyda, nie wiem, taką uchwałę czy podejmie decyzję, że przyjmuje, że że powierza do prowadzenia tą analizę lokalnemu zespołowi, to on będzie ją prowadził, ale koniec końców I tak wyśle zespołowi do spraw analizy zdarzeń przy ministrze swoje rekomendacje, swój raport, który będzie także oceniany przez państwa, konsultowany jeszcze z tym lokalnym zespołem. Bo jakby chcę tutaj zwrócić uwagę też na taki efekt edukacyjno-szkoleniowy tych lokalnych analiz.

Z jednej strony tu chodzi o badanie sytuacji I to jest najważniejszy cel tej śmierci dziecka czy ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Z drugiej strony powstanie nawet takiego lokalnego zespołu będzie elementem właśnie nawiązania współpracy interdyscyplinarnej pomiędzy tymi instytucjami na poziomie lokalnym. Im więcej tych lokalnych analiz powstanie I państwo jako zespół do spraw analiz zdarzeń przy ministrze będą też szkolić te lokalne zespoły, udzielać wsparcia. Może być nawet, będzie taka krafurtka w ustawie, że przedstawiciel zespołu przy ministrze będzie mógł być oddelegowany do lokalnej analizy zdarzenia, jeżeli będzie taka potrzeba. Jeżeli na przykład tam na miejscu będzie brakowało specjalisty w tej konkretnej dziedzinie albo z takim doświadczeniem, albo stopień skomplikowania sprawy będzie tego wymagał.

Więc to jest w sposób przemyślany zrobiony jako działanie, które ma jednocześnie tworzyć trochę kanalizę, mają badać tą sytuację, ale też edukować, szkolić w duchu tej współpracy interdyscyplinarnej. Więc odpowiadając na pani posłanki pytanie, myślę, że dużo z tych rekomendacji, które są kierowane do Ministerstwa Sprawiedliwości, będzie wprowadzonych nie tylko w tej ustawie jak skamilek, ale w wielu innych, które między innymi w postępowaniu wykonawczych w sprawach rodzinnych I opiekuńczych. Myślę, że to jest ustawa, nad którą liczę bardzo na to I Ministerstwo liczy I mój departament, który nad tym bardzo długo pracował. Ja tylko powiem, żeby już w poprzedniej kadencji Sejmu, jeszcze poprzedniej, 2 razy było podejście do takiej ustawy, postępowania wykonawczego, 2 razy zostały objęte dyskontynuacją. I my też chcemy, żeby to postępowanie, żeby państwo parlamentarzyści pochylili się nad tymi przepisami, bo one naprawdę gruntownie zmienią funkcjonowanie sądu rodzinnego, wzmocnią te sądy, wzmocnią kuratora sądowego jako organ postępowania wykonawczego I z całą pewnością mogę państwu powiedzieć, bo większość z tych, część z tych przepisów, które tam są, też wynikają z moich osobistych doświadczeń jako kuratora z terenu.

To co widziałem, co nie działa, to co powinno działać, przełożyliśmy na język przepisów po to, żeby też postulaty kuratorów tej grupy zawodowej były lepiej, gdyby żeby były, żeby się zmaterializowały, krótko mówiąc, żeby weszły w życie.

01:19:01 - 01:19:06

Speaker 26

Dziękuję panie dyrektorze. Pan doktor Rowiński, później pani Agnieszka Sapkowska.

01:19:06 - 01:19:59

Speaker 7

I tutaj panie dyrektorze są właśnie te 3 elementy ważne, czyli ta wartość publiczna, o której pan mówi, jest legitymizacja polityczna, ale ten, ta zdolność organizacyjna jest kluczowa, bo cały ciężar tych zmian ponoszą instytucje, które w środowisku lokalnym pracują. I teraz jak to wygląda od strony systemu informatycznego? System informacji oświatowej jest na tak skonstruowany, jest numer PESEL, jest tam mniej więcej pozbierane, ale nie wszystko jeszcze jest pozbierane, ale się zbiera tam, jest procedowane tak, żeby sprawozdawać to, co rzeczywiście na przykład psycholog szkolny robi z danym dzieckiem w danym dniu.

System, nazwę to P1 czy systemy informatyczne ochrony zdrowia są bardzo dobrze przygotowane do tego, żeby się komunikować. Wchodzi też to rozporządzenie HDS, które mówi o tym dostępie danych medycznych, takim otwartym. Więc jest, jest

01:20:00 - 01:21:54

Speaker 7

Potencjał I podmioty to uniosą. Problem jest taki, że ten system działa w jedną stronę. To znaczy, podmiot leczniczy sprawozdaje te świadczenia, ale nie otrzymuje z tego, z tego serwera, nazwę to, w Ministerstwie Zdrowia informacji o różnych, o różnych rzeczach. Ta komunikacja nie jest dwustronna I tu już będzie problem, bo jak trzeba będzie zakomunikować niebieską kartę, czy w jakim jest przedszkolu, czy jest kurator sądowy, no jakiekolwiek rzeczy byśmy tam ustawowo sobie nie określili, no to muszą podmioty lecznicze dostosować swoje systemy informatyczne. One są komercyjne I 1 dostosowanie jednej zakładki takiego EDM-u, czyli elektronicznej dokumentacji medycznej, to jest koszt trzystu 1000.

I teraz, więc trzeba już myśleć od razu, że idą za tym pewne koszta do stosowania tych systemów. No I dobrze by było pomyśleć o tym. W przypadku pomocy społecznej jest niestety tak, że tam jest kilka systemów w ogóle ze sobą niezintegrowanych I dane są zbierane w różny sposób. Jest system tam tych, który obsługuje zespoły, które wydają orzeczenia, co też będzie bardzo istotne, czy dziecko jest objęte orzeczeniem powiatowego zespołu do spraw orzekania, czy wojewódzkiego, czy jego rodzic. To są bardzo kluczowe informacje.

Tam jest po PESEL-u, ale na przykład Centralna Aplikacja Statystyczna Ministerstwa Rodziny zbiera zagregowane dane. Na przykład już się więcej nie dowiemy, jakie świadczenia otrzymuje ten rodzic czy to dziecko, bo trudno jest to zintegrować ze sobą, bo już nie wszystkie są zbierane po PESEL-u, po prostu OPS-y sprawozdają to w sposób agregowany w tabelkach. Więc też trzeba będzie przewidzieć jakby ten element tak zwanej, ja mówię o tej zdolności organizacyjnej tych instytucji, bo za tym, no bo one niosą ten ciężar, a za tym kryją się konkretne środki finansowe na dostosowanie systemów I najdroższe będą w ochronie zdrowia, bo to są po prostu setki 1000 na przygotowanie jednej karty tylko w karcie choroby.

01:21:56 - 01:24:36

Speaker 29

Pani Agnieszka Satkowska, bardzo proszę. Dziękuję za głos. Fundacja Dają Dzieciom Siłę I ja chciałam, może też trochę kontynuując o tym systemie, ponieważ to jest bardzo ważne I bardzo się cieszymy, że jest no na takim etapie, bo o tym, że taki system powinien być I że silosować musi gdzieś zniknąć, mówimy od wielu lat. 1 rzecz to właśnie te techniczne, jak łączyć różne systemy, które są. 2.

To tak naprawdę ludzie. Na przykład w systemie, który analizuje sytuację pieczy zastępczej, mamy takie doświadczenia, że on działa, dane są, tylko nie wszyscy z nich korzystają. I mówimy o tym, że na przykład brakuje miejsc w pieczy zastępczej, bo powiat a nie zajrzy do systemu, w którym zobaczy, że jest miejsce w powiecie b, ale tam nie będzie chciał współpracować, nie będzie chciał tej rodziny, nie będzie chciał przynieść dziecka, więc mam wrażenie, że jak zwykle najsłabszym ogniwem mogą być ludzie. Więc nawet najlepszy system musi mieć przeszkolonych ludzi, którzy będą wiedzieli, co mają wrzucić do tego systemu I co z niego wyjąć, żeby ta informacja zaczęła mieć jakiś skutek dla dla dobra dziecka. To, to jest 1 rzecz.

Czyli nawet to, że wrócimy do systemu wszystkie informacje, to istotnym jest to, żeby na przykład za tym szła, nie wiem, jakaś gwiazdka czy cokolwiek właśnie, że ilość na się przenosi, że jednak mimo wszystko nie zwalniajmy na przykład sądu z tego, żeby poinformował sąd nowego miejsca zamieszkania, słuchajcie, zajrzyjcie tam, macie, macie tam wszystko, tak. To bo mam wrażenie przede wszystkim na początku działania tego systemu, bo tutaj nie, nie, nie, nie zdejmiemy tego od razu, tylko przyzwyczajenia, że tej informacji nie ma. A 2. Kwestia to też, czy możemy jakoś zagospodarować Urząd Ochrony Danych Osobowych. Bo mam wrażenie, że trochę rzeczy możemy zadziałać jeszcze przed wprowadzeniem systemu, jeżeli wyjdzie jakiś, nie wiem, okólnik, jakiś, jakiś rekomendacji Urzędu Ochrony Danych Osobowych mówiące o tym, kiedy chronimy dane osobowe, a kiedy jednak ta ochrona danych osobowych nie przeważa nad ochroną bezpieczeństwa zdrowia I życia człowieka, w szczególności małego człowieka.

Bo tutaj problemem często jest właśnie to, że zespół, nie wiem, zespół interdyscyplinarny nie poda informacji Borodo. OPS nie zadzwoni do kuratora Borodo. Organizacja pozarządowa złoży wniosek do sądu, ale nie dostanie informacji zwrotnej, bo RODO. Może właśnie taki informacja od prezesa urzędu, czy, czy jakiś tutaj, nie wiem, właśnie rekomendacje w tym zakresie, że RODO jest ważne oczywiście I chrońmy nasze dane, jednakże kiedy mamy dobro większe, czyli życie I zdrowie człowieka, no to jednak to RODO nie jest najistotniejsze I mamy nawet na to przepisy RODO właśnie takie, które można stosować I może to też troszkę w niektórych miejscach zadziała, jeszcze zanim będziemy mieli możliwość zajrzenia do systemu. Dziękuję.

01:24:37 - 01:24:40

Speaker 28

Dziękuję. Czy ktoś się, pan dyrektor jeszcze chciałby

01:24:40 - 01:28:51

Speaker 20

1 zdanie, jeśli mogę. Może 2. Pani przewodnicząca, chciałem powiedzieć o tym, o idei tego systemu jeszcze. My w ramach, to jest zobowiązanie w ogóle rządu polskiego z konferencji przeciw... Dotyczących zatrzymania przemocy wobec dzieci na świecie, która odbyła się w pogocie 2 lata temu.

Tam pani ministra Zuzanna Rudzińska-Bluszcz, wówczas podsekretarzenie stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, faktycznie po uzgodnieniach na poziomie rządu polskiego były, była przedstawiona rekomendacja do tworzenia założeń tego systemu teleinformatycznego I my te założenia przedstawimy. One oczywiście później będą elementem dalszych prac. I Ministerstwo Cyfryzacji albo co I który tak może, tak sobie myślę, że mógłby być tym podmiotem, który będzie opracowywał już tę funkcjonalność tego systemu I architekturę tego systemu dokładnie, będzie te wszystkie problemy, na które państwo zwracają uwagę, pewnie widział I będzie starał się opracować te przepisy w taki sposób, żeby one przede wszystkim były możliwe do... Te dane możliwe do obejrzenia, możliwe do, do ich aktualizowania, do wpisywania. Natomiast co do tej drugiej części, czy pierwszej, o której pani mówiła, to powiem tak.

Oczywiście człowiek jest tym ogniwem najważniejszym, bo to on musi obsługiwać system, więc szkolenia z tego systemu muszą być elementem, no warunkiem sine qua non działania tego systemu. Tym niemniej ja chcę zwrócić uwagę państwa na to, że to jest, to jest po prostu coś, taki system, który jest oczekiwany od lat. Ja myślę, że jak dostaną to na przykład sędziowie, którzy chcieliby wiedzieć jak się wprowadza na jego teren rodzina do Wałbrzycha, ze Szczecina, to on w tej chwili musi się zastanawiać, czy zna jakiegoś sędziego ze Szczecina, który może mu powie, jak się zapyta koleżanki z Wydziału Rodzinnego, czy ta rodzina była w zainteresowaniu tego sądu. Także on chce mieć ten system. Jak on tylko dostanie, to jest, to proszę państwa, z pełną mocą mogę państwa zapewnić, dając sobie ręce obie uciąć, że z całą pewnością będzie korzystał z tego systemu, nawet bez szkolenia.

Sam się wyszkoli, bo chce mieć tą wiedzę. Podobnie kuratorzy sądowi, podobnie pracownicy pomocy społecznej. My w tej chwili się kontaktujemy, bo się znamy I to jest ten poziom, o którym mówiłem, tych dobrych praktyk lokalnych, a 2. To jest narzędzie, które nam tą współpracę I komunikację ma ułatwić I myślę, że każdy z tego będzie korzystał. Tym niemniej dla osób opornych co do korzystania z takich systemów, czy obawiających się wpisów do tego systemu, bo też mogłem sobie wyobrazić, że ktoś będzie miał barierę w sobie taką psychologiczną, polegającą na tym, ja już powinienem tą informację wpisać, czy też nie.

To te szkolenia na poziomie merytorycznym absolutnie powinny się odbyć, żeby szkolić z zakresu rozpoznawania symptomów przemocy, a jednocześnie reagowania na tą przemoc, czyli chociażby wpisanie takiej informacji do tego systemu. I ostatnia rzecz, do której chciałem się odnieść, to powiedzieć o też o tej współpracy I o tym RODO, o którym pani mówiła. Problem polega na tym, że na przykład kuratorzy w ustawie o kuratorach sądowych w artykule 9 I 9a mają dokładnie wypisane informacje, które mogą uzyskać z tego systemu. I tam są informacje, mogą przetwarzać wszystkie informacje. Biometryczne, stanie zdrowia, wszystko, wszystko.

Tym niemniej my jako Ministerstwo Sprawiedliwości widzieliśmy, że w praktyce to nie do końca działa. Stąd nasz pomysł, żeby spotkać się na roboczo z Ministerstwem Zdrowia I jeszcze żeby w ustawie dziedzinowej była wpisana ta informacja I wtedy już lekarze nie będą mieli wątpliwości, że będą mogli tą informację kuratorowi sądowemu udzielić. Więc to też jakby polega na takim zidentyfikowaniu potrzeby legislacyjnej, która wynika z tego, że w praktyce obecne przepisy nie działają jak należy. I chyba tak mogę odpowiedzieć na to pytanie. Ja zawsze mówię jak dzwonię, że rozumiem, że jest RODO, bardzo się cieszę, natomiast mam przepisy, które wyprzedzają niejako te przepisy, ale nie, ale tym niemniej one ze sobą mi się nie kłócą, tak.

I że ta ochrona dziecka I ta wartość, która, która dotyczy ochrony dziecka jest na pewno wartością większą niż ochrona danych osobowych w tym konkretnym przypadku. To tyle. Dziękuję pani, pani przewodnicząca.

01:28:51 - 01:29:12

Speaker 30

Dziękuję bardzo. Czy ktoś z państwa chciałby jeszcze zabrać głos? Nie widzę, a więc myślę, że wyczerpaliśmy temat I tak jak tutaj pani przewodnicząca wspomniała, będziemy podejmować jako komisja dalsze działania I dziękuję wszystkim za obecność I kończę posiedzenie komisji. Dziękuję bardzo.