Komisja Ustawodawcza (UST)
Legend
Transcript markers
- text Sentence being played
- text Search result
- text Intervention cited by the link you opened
Click a sentence to play the video from that moment. Select text to quote it with the speaker, timestamp and link.
More options
Komisja Ustawodawcza (UST) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
Follow its sittingsKarol Dobrzeniecki
Kolejne punkty odnosiły się do tego wzorca. Podnosi się niekonstytucyjność mechanizmu auto... Automatyzmu, ustanowienie stref czystego, transportu przede wszystkim. Zasadę nienaruszalności istoty praw I wolności, ponieważ to kumulatywne nałożenie restrykcji technologicznych, finansowych, terytorialnych, Znanie wnioskodawców wykracza poza dopuszczalne ramy modyfikacji, opoczki praw I wolności, uderzając bezpośrednio w ich rdzeń. Zasadę wolności osobistej w związku z tym, że ta...
Rozwiązanie ustawowe wprowadziło mechanizm, który umożliwia samorządom reglamentację działania ogólnie dopuszczalnego, naruszając tym samym zarówno ogólną zasadę wolności, jak I gwarancję wolności osobistej. Wskazano naruszenie zasady równości, przede wszystkim na różnice tutaj możliwości nabywania tego rodzaju pojazdów przez różne grupy obywateli, naruszenie wolności działalności gospodarczej, tak. Bo dla ogromnej liczby przedsiębiorców piszą wnioskodawcy pojazd spalinowy nie jest dobrem luksusowym, lecz podstawowym narzędziem pracy, a wymuszenie gwałtownej, kosztownej wymiany floty stanowi ingerencję w sposób, w proces decyzyjny firmy. Wnioskodawca zauważy też, że przepisy dają gminom uprawnienia do ustanowienia bezwzględnego zakazu wjazdu, co prowadzi do zjawiska tak zwanej pustej własności, ponieważ właściciel pojazdu, który nie może wjechać na obszar gminy, w której mieszka, pracuje, prowadzi działalność, traci możliwość korzystania z rzeczy zgodnie z jej przeznaczeniem. Wskazano także w poszczególnych punktach tego rozbudowanego wniosku na naruszenie wolności poruszania się, prawo decydowania o życiu osobistym, na wolność wyboru wykonywania zawodu, prawo do nauki I dobro rodziny.
Najpierw kwestia tego, dlaczego spośród tych pięćdziesięciu 1 odniesieliśmy się do trzech punktów. I dlaczego przekształcono ten zakres zaskarżenia objęty wnioskiem. W, w orzecznictwie trybunału jest ugruntowany taki pogląd, że przedmiotem kontroli konstytucyjności jest treść normy generalno-abstrakcyjnej wynikającej ze oskarżonego przepisu, a nie sposób jej zastosowania przez organ wykonujący ustawowo kompetencje. Trybunał konsultacyjny nie posiada kompetencji do kontroli zgodności z konstytucją aktów stosowania prawa I ta sama logika tutaj by znalazła zastosowanie przy ocenie adekwatności zarzutu, gdy opisany we wniosku skutek nie wynika z samej treści przepisu, lecz z hipotetycznego sposobu jego wykonania. Wzorzec kontroli uznaje się za nieadekwaty do przedmiotu.
To jest Trybunał Konstytucyjny. To czy zakaz w ogóle obejmie konkretną osobę, w jakich granicach terytorialnych, z jakimi dodatkowymi wyłączeniami, na jaki czas, zależy od treści konkretnej uchwały rady gminy, aktu prawa miejscowego, który nie jest przedmiotem wniosku. Ustawa tworzy normę kompetencyjną, wyznacza granice wykonania tej kompetencji oraz upoważnia do konkretyzacji w akcie stanowiącym rezultat skorzystania przez organ gminy z kompetencji. Natomiast konkretny skutek prawny, czyli czy dany adres znajdzie się w strefie, czy dany pojazd będzie wyłączony, jaka będzie opłata, materializuje się wyłącznie przez akt wykonawczy. I tutaj Sejm podnosi, że te punkty peditum, które wskazują na wywołanie określonych skutków prawnych wprost przez zaskarżone przepisy, na przykład utrata przez mieszkańców możliwości powrotu do domu własnym pojazdem, unicestwienie wolności lokomocyjnej, pozbawienie prawa własności rzeczy ruchomej, są nieadekwatne, nieadekwatnymi wzorcami kontroli konstytucyjności.
Żaden z ujętych w ten sposób skutków nie wynika z treści art. Trzydziestego dziewiątego w sposób bezwarunkowy I jednoznaczny. Każdy zależy od tego, czy konkretna rada gminy skorzysta z przyznanego jej uprawnienia, a także wyłącznie, wyłączenia od zakazu wjazdu. Jakie wyłączenia ustanowi dodatkowo? Może to rozszerzyć ten katalog ustawowy w tym zakresie.
Czyli może więcej pojazdów zwolnić z tego zakazu wjazdu niż wynika to z ustawy. Także gmina decyduje, jakie granice strefy, na jaki okres. Wnioskodawca poddaje ocenie konstytucyjności najbardziej niekorzystny hipotetyczny wariant zastosowania delegacji przysady gminy, a nie treść normy ustawowej. W świetle tego, tej konkluzji I analizując wszystkie te zakresy poszczególnych punktów wniosku o kontrolę konstytucyjności, skłaniamy się do tego, żeby merytorycznej ocenie poddać następujące elementy, artykuł 39., ustęp 1., w związku z trzydziestym dziewiątym, ustęp 4. I czterdziestym, w zakresie, w jakim upoważnia radę gminy do ustanowienia strefy czystego transportu, artykuł 39., ustęp 3.
A, z zasadą proporcjonalności, zakazem arbitralnej ingerencji I artykuł 39. W związku z tym artykułem kodeksu wykroczeń, dziewięćdziesiątym szóstym c, w zakresie takim znamiona czynu zabronionego są, współkształtowane przez organ samorządu terytorialnego. I analizując te, te przepisy, należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że przepis wymieniony jako 1. W zakresie, w jakim upoważnia radę gminy do ustanowienia strefy czystego transportu, Czy on rzeczywiście narusza zasadę wyłączności ustawy I zasady określalności prawa? No trzeba wskazać, że poziom szczegółowości upoważnienia zależy od charakteru aktu podustawowego.
Jest wyższy w przypadku rozporządzenia do ustawy, artykuł 92. Konstytucji, natomiast w razie posłużenia się aktem prawa miejscowego, zawarcie w treści upoważnienia wytycznych ukierunkowujących działalność prawotwórczą organu nie jest wymagane dla poprawności legislacyjnej upoważnienia. Artykułu dziewięćdziesiątego czwartego konstytucji wynika jedynie, wynikają minimalne wymogi wskazań organu, zakresu spraw przekazanych do uregulowania. Rada gminy nie musi być, musi dysponować szczegółowymi wytycznymi analogicznymi do tych, jakich konstytucja wymaga w odniesieniu do rozporządzeń. I tutaj należy wskazać, że artykuł 39.
Samodzielnie określa podstawy, zakres... Podstawowy zakres ograniczeń. Wprowadza zakres, zakaz wjazdu do strefy czystego transportu pojazdów niespełniających pewnych kryteriów emisyjnych, uzależniając powstanie obowiązku ustanowienia strefy od stwierdzenia przekroczenia norm jakości powietrza, czyli te, można powiedzieć, te, te fundamentalne rzeczy, te ramy dla aktywności prawodawczej rady gminy zostały w tym przepisie określone. Proszę. Kompetencja, kompetencja przekazana gminie, radzie gminie na podstawie tego przepisu nie polega na tworzeniu nowego zakazu ani na samodzielnym wyznaczeniu kręgu adresatów ograniczenia, lecz na ustanowieniu wyłączeń I modyfikacji zakresu podmiotowego.
Czyli jakby gmina może łagodzić skutki strefy, a, a nie rozszerzać dolegliwości związane z wprowadzeniem strefy. Więc proponujemy uznać za nieuzasadniony zarzut naruszenia zasady o określoności prawa wywodzonej z artykułu drugiego konstytucji. Zasada określoności prawa nie wymaga kazuistycznej precyzji przepisu upoważniającego do wydania aktu prawa miejscowego, lecz jedynie tego, by treść upoważnienia odczytana w drodze wykładni językowej, systemowej, celowościowej pozwala na jednoznaczne ustalenie granic kompetencji. W związku z tym, co do tego pierwszego punktu, artykuł 39., ustęp 1., w związku z trzydziestym dziewiątym, ustęp 4. I ustępem czterdziestym ustawy, proponujemy uznać za zgodny z zasadą proporcjonalności, z zakazem arbitralności, a także z zasadą określoności przepisów prawa.
Jeżeli chodzi o 2. Z trzech tych merytorycznie rozpatrywanych przepisów, Wskazano, że artykuł 39., ustęp 3. A miałby naruszyć zasadę proporcjonalności przez to, że nakazuje ustanowienie strefy czystego transportu automatycznie, gdy tylko zostają odnotowane przekroczenia norm dwutlenku azotu. I w tym zakresie niewątpliwie należy wskazać, że życie I zdrowie ludzkie jest chronione dobrem konstytucyjnym. W odniesieniu do przesłanki przydatności zaskarżenia, Sejm wskazuje, że kryterium przekroczenia norm jakości powietrza jako czynnika uruchamiającego obowiązek ustanowienia strefy jest kryterium obiektywnym, mierzalnym, bezpośrednio powiązanym z celem regulacji, a jego adekwatność do celu została uznana w orzecznictwie.
Należy też wskazać, korzyści wynikające z ograniczenia emisji zanieczyszczeń szkodliwych dla zdrowia mieszkańców obszarów o najwyższym poziomie zanieczyszczenia powietrza, a także z zapewnienia stabilności regulacyjnej niezbędnej do rzetelnej oceny skutków tego ograniczenia, przeważają nad ciężarem nałożonym na właścicieli pojazdów najstarszych I najbardziej emisyjnych, zwłaszcza że ciężar ten może być przez cały trzyletni okres obowiązywania strefy dodatkowo ograniczany przez gminę, czyli gryma może się pewne, pewne kategorie dodatkowo wyłączyć. Mając na względzie to I opisane jeszcze argumenty w tej wersji pisemnej, które nie chciałbym tutaj drubiaczkowo, wysokiej komisji ustnie przekazywać. Stwierdzamy, że ten artykuł 39., ustęp 3. A, w związku z ustępem trzecim b jest również zgodny z zasadą proporcjonalności I zakazem arbitralności. I pozostaje artykuł kodeksu wykroczeń, który stanowi, że kto nie przestrzega zakazu wjazdu do strefy, podlega karze grzywny do pięciuset złotych.
Ich przepis ten sam w sobie określa rodzaj sankcji, to jest przepis ustawowy, jako górną granicę oraz ogólny typ czynu, nieprzestrzeganie ograniczeń w strefie czystego transportu. Podstawowy zakaz więc wynika bezpośrednio z ustawy. Rola aktu prawa miejscowego sprowadza się do określenia granic obszaru strefy, sposób organizacji ruchu w strefie. I tutaj nie podzielamy poglądu, że zasada wyłączności ustawowej w prawie represyjnym powinna być tak interpretowana w sposób bezwzględnie wykluczający jakiekolwiek współkształtowanie znamion czynu zabronionego przez akty niższego rzędu. Takie stanowisko odnosi się przede wszystkim do prawa karnego, ale też do sytuacji, gdy organ samorządowy samodzielnie tworzy lub rozszerza zakres penalizacji, a nie do konstrukcji, w której ustawa wyczerpująca określa zakaz I sankcje, a akt lokalny wyłącznie zawęża pole penalizacji poprzez wyłączenie korzystne dla adresatów normy.
Czyli te argumenty prowadzą do konkluzji, że również przepis artykuł 39 ustęp 1.4 w związku z artykułem 9 szóstym c kodeksu wykroczeń w zakresie, w jakim znamiona czynu zabronionego są współkształtowane przez organ samorządu, jest zgodny z artykułem czterdziestym drugim ustęp 1. Konstytucji. Warto też podkreślić, że ta uchwała dotycząca wprowadzenia strefy czystego transportu podlega poza, podlega jakby normalnym też procesom oceny jej legalności zarówno przez wojewodę trybie nadzoru, jak później przez sądy administracyjne. I bywały przypadki właśnie, że sądy administracyjne wykorzystywały te argumenty konstytucyjne odnoszące się do konstytucji do tego, żeby uznać, że poszczególne rozwiązania wprowadzane przez gminy były na przykład no należało je uchylić, bo były niezgodne z prawem. W związku z tym istnieją inne mechanizmy niż wniosek o kontrolę konstytucyjności, które pozwalają poszczególne te strefy czystego transportu, które byłyby z przekroczeniem norm konstytucyjnych, weryfikować.
Speaker 1
Bardzo dziękuję panie profesorze, otwieram dyskusję. Czy ktoś z państwa chciałby zabrać głos? Nie widzę, więc co przystępujemy do głosowania. Pani poseł. Ma.
I dlatego proszę wyraźnie podnosić rękę w momencie, kiedy będziemy głosować, żebyśmy mogli ten głos zaliczyć. Kto z państwa jest za pozytywną opinią? Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał od głosu? Dziękuję bardzo.
Proszę wyświetlić wyniki. Głosowało osiemnastu posłów. Wliczamy oczywiście panią poseł Hanajczyk I osiemnastu za. Dziękuję. Przechodzimy do kolejnej sprawy.
S k 36 przez 21. Proszę bardzo, pan Mecenas Michał.
Michał Ziółkowski
Bardzo dziękuję panie Przewodniczący, wysoka Komisjo. W sprawie S k 36 na 21, biuro proponuje wniosek o umorzenie postępowania ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Skarżąca wystąpiła o zbadanie zgodności artykułu 607 n paragraf 2 kodeksu postępowania karnego w zakresie, w jakim cytuję, nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie wyrażenia zgody na terminu przejęcia osoby ściganej na mocy europejskiego nakazu aresztowania, a także nie zawiera możliwości odpowiedniego zastosowania art. 252 kodeksu postępowania karnego. Jako wzorce skarżąca wskazała artykuł 45., ustęp 1 Konstytucji, 31., ustęp 3, artykuł 78., 176., ustęp 1 oraz 77, ustęp 2 Konstytucji.
Ponadto skarżąca zaskarżyła artykuł 607 litr paragraf 3 kodeksu postępowania karnego w zakresie, w jakim tu cytuję nie przewiduje obok
Zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie przekazania osoby ściganej na mocy ena, możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu w przedmiocie przedłużenia terminu do przekazania osoby ściganej wydanego na podstawie artykułu 607 n paragraf 2 KPK, czyli tego samego przepisu, który zaskarżyła skarżąca jako 1., wskazała skarżąca jako 1. Przedmiot kontroli. Tutaj również wzorce kontroli zostały te same. Oba zaskarżone przepisy odnoszą się do procedury wykonania ENA. Brzmienie przepisów znajduje się w pisemnej wersji projektu stanowiska.
Proszę pozwolić, że przejdę do przedstawienia stanu faktycznego istotnego dla skargi konstytucyjnej. Mianowicie organy Republiki Greckiej wydały wobec skarżącej ENE I przekazały go stronie Polski, żądając wydania skarżącej. Postanowieniem sądu okręgowego o... Postanowienie sądu okręgowego zostało... O przekazaniu skarżącej zostało utrzymane w mocy przez sąd apelacyjny.
Do przekazania jednakże w pierwotnym terminie nie doszło, następnie odmówiono przyjęcia zażalenia skarżącej z uwagi na jego niedopuszczalność z mocy prawa. Zeskarżone zarządzenie zostało utrzymane w mocy. Zdaniem biura, skarga nie spełnia konstytucyjnego wymogu warunkującego możliwość jej merytorycznego rozpoznania, jakim jest istnienie zobiektywizowanego aktualnego interesu prawnego skarżącej wydaniu wyroku przez Trybunał, to znaczy aktualności naruszenia konstytucyjnych praw podmiotowych. I tutaj 2 argumenty chciałbym przytoczyć tylko. Szczegółowa argumentacja zawarta jest w projekcie pisemnym.
Po 1. W podobnym do niniejszego postępowaniu, zainicjowanym skargą konstytucyjną, w której zakwestionowano również przepisy kodeksu postępowania karnego regulujące zasady ekstredycji, Trybunał umorzył postępowanie z uwagi na nieuleszalność wydania wyroku, gdyż brak aktualności naruszenia praw podmiotów zakwalifikował jako samodzielną I wystarczającą negatywną przesłankę procesową. W trakcie postępowania przed Trybunałem doszło bowiem do zmiany stanu faktycznego istotnego dla skargi konstytucyjnej, to znaczy Minister Sprawiedliwości wydał postanowienie o zmianie, postanowienie o wydaniu państwu obcemu osoby ściganej I odmowie wydania tejże osoby I Trybunał stwierdził, że taka zmiana stanu faktycznego uzasadnia brak aktualności naruszenia I przenosząc te ustalenia na stan faktyczny sprawy omawianej, należy zauważyć, że w dwudziestego drugiego sierpnia 2000 dziewiętnastego roku, a więc w przeddzień wniesienia kasacji do Sądu Najwyższego, skarżąca została przekonwojowana do placówki Straży Granicznej, gdzie została przekazana funkcjonariuszom Republiki Greckiej I potem w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej zresztą wprost stwierdzono, że skarżąca została fizycznie przekazana, została przez sąd w państwie przekazania uniewinniona od wszystkich wstawionych jej zarzutów, zwolniona z aresztu, a po czym powróciła do domu rodzinnego w Polsce. W konsekwencji należało stwierdzić, że w chwili wnoszenia skargi nie występowało naruszenie praw skarżącej, tak jak jest ono rozumiane na gruncie artykułu 79, ustęp 1 konstytucji. W związku z czym z uwagi na brak aktualności zachodzi przesłanka umorzenia postępowania ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku.
Speaker 6
Bardzo dziękuję panie przewodniczący. Wysoka komisja pozostaje do dyspozycji w razie pytań.
Speaker 1
Dziękuję bardzo panie mecenasie. Otwieram dyskusję. Kto z państwa chciałby zabrać głos? Czy są pytania? Nie ma.
My głosujemy. Kto z państwa jest za pozytywną opinię? Nie mam. Proszę o wciśnięcie przycisku. Dziękuję bardzo.
Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał? Dziękuję. Zamykam głosowanie. Proszę o wciśnięcie wyników.
Głosowało 15 głosów, 15 za, nikt przeciw, nikt nie wstrzymał się. A zatem pozytywna opinia I w tej sprawie. Przechodzimy do kolejnego punktu. Tutaj 2 sprawy łącznie omówimy. SK 67 przez 26, SK 68 przez 26.
I też ponownie pan Michał, pan mecenas Michał Ziółkowski, proszę bardzo.
Michał Ziółkowski
Bardzo dziękuję panie przewodniczący. Wysoka Komisjo w sprawie te są omawiane łącznie dlatego, że zostały zainicjowane przez tego samego skarżącego. Dotyczą zakresowo tych samych przepisów, jako wskazanych jako przedmiot kontroli, a ponadto wskazano w nich te same wzorce kontroli. W obu sprawach biuro wskazuje na zasadność umorzenia postępowania ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Proszę pozwolić, że odniosę się pokrótce do każdej ze spraw.
W sprawie SK 67 na 26. Skarżący wystąpił o zbadanie zgodności artykułu 403, paragraf 2 ustawy, kodeks postępowania cywilnego w zakresie, tu cytuję, w jakim nie uwzględnia, że ustawową podstawą wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem są także dowody, które w dacie wydania prawomocnego orzeczenia nie istniały, bo nie zostały ujęte w formie dokumentu urzędowego, ale ich wygenerowanie umożliwiają okoliczności istniejące w toku postępowania, co do którego wysunięto żądanie wznowienia, wynikające z artykułu 10 11, ustęp 1, 1 a, w związku z artykułem 491, indeks 2, ustęp 1, prawa upadłościowego. Koniec cytatu. Tutaj jako wzorce wskazano artykuł 2., 45., ustęp 1 I artykuł 77, ustęp 2 Konstytucji. Ponadto skarżący zakwestionował artykuł 410, paragraf 1 kodeksu postępowania cywilnego, w zakresie w jakim, I tu cytat, nie uwzględnia, że skarga o wznowienie postępowania nie podlega odrzuceniu, jeżeli za podstawę wznowienia wskazano dowody, które w dacie wydania prawomocnego orzeczenia nie istniały, bo nie zostały ujęte w formie dokumentu urzędowego, a ich wygenerowanie umożliwiły okoliczności istniejące w toku postępowania, co do którego wysunięto żądanie wznowienia postępowania I tutaj koniec statutu.
Dalej skarżący ponownie wskazuje te same przepisy prawa upadłościowego, a jako wzorce kontroli wskazano również te same przepisy konstytucyjne. Zaskarżone przepisy kodeksu postępowania cywilnego regulują procedurę rozpoznania skargi o wznowienie postępowania cywilnego. Skarżący bowiem wniósł taką skargę, domagając się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym nakazem zapłaty wydanym w 2000 osiemnastym roku przeciwko niemu z powództwa Towarzystwa Budownictwa Społecznego. Skarga została odrzucona mocą postanowienia Sądu Rejonowego, bowiem zdaniem sądu nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Sąd okręgowy rozpoznający zażalenie skarżącego podzielił ustalenia sądu rejonowego.
Zdaniem biura, skarżący jako wzorce kontroli wskazał przepisy, które nie mogą stanowić samodzielnego punktu odniesienia w hierarchicznej kontroli normie inicjowanej tego typu pismem procesowym. Ponadto skarga nie zawiera dosłownie żadnej argumentacji na rzecz niekonstytucyjności norm, w tym uzasadnienie, na czym polega naruszenie konstytucyjnych praw I wolności. Szczegóły zostały zawarte w pisemnym projekcie stanowiska. Proszę pozwolić, że tylko odniosę się do konkluzji wynikającej z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, że przepisy konstytucyjne nie gwarantują prawa do wznowienia postępowania jako elementu konstytucyjnego prawa do sądu, a ustawowe podstawy wznowieniowe inkazu mogą stanowić ograniczenie tylko faktyczne tego prawa, więc nie można zgodzić się z twierdzeniem, że ustawodawca ukształtował sytuację skarżącego w sposób wadliwy lub niepełny na gruncie skarżonych przepisów w kodeksie postępowania cywilnego. Ponadto, jak staramy się wykazać w pisanej wersji projektu stanowiska, skarżący nie przedstawił żadnych merytorycznych argumentów na rzecz niekonsuności zaskarżonych przepisów.
Analiza pięciostronnicowego uzasadnienia skargi konstytucyjnej, przy czym 2 strony zajmuje opis stanu faktycznego, prowadzi do wniosku, że skarga nie spełnia ustawowych przesłanek jej rozpoznania, tym samym postępowanie powinno zostać umorzone. I teraz 2. Sprawa, jest to sprawa tego samego skarżącego, w którym również poddano kontroli artykuł 403, paragraf 2, kodeksu postępowania cywilnego w analogicznym zakresie, artykuł 410, paragraf 1, kodeksu postępowania cywilnego w analogicznym zakresie. W tej sprawie jednak skarżący do, poddał kontroli Trybunału Kopcyjnego jeszcze 2 przepisy, mianowicie artykuł 146, ustęp 1, prawa upadłościowego, w zakresie, w jakim cytuję, nie uwzględnia, że z mocy prawa z dniem ogłoszenia upadłości ulega zawieszeniu postępowanie eksmisyjne wszczęte w stosunku do najemcy przed dniem ogłoszenia upadłości. Koniec cytatu.
I tutaj jako wzorce skarżący wskazał artykuł 2. W związku z 30.38 Konstytucji. Ponadto jako 4. Przedmiot kontroli skarżący wskazał artykuł 146, ustęp 3 prawa upadłościowego w zakresie, w jakim tu cytuję, nie uwzględnia, że po dniu ogłoszenia upadłości niedopuszczalne jest wyeksmitowanie najemcy, gdy eksmisję orzeczono za zobowiązania wchodzące w skład masy upadłości. Koniec cytatu.
I tu również jako wzorce kontroli wskazano artykuł 2., 30.38.. Odnosiłem się przed chwilą do przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Proszę pozwolić tylko, że odniosę się do zaskarżonych
Dzielnie przepisów prawa upadłościowego. 1. Z nich stanowi, że postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku wchodzącego w skład masy upadłości, wszczęte przed dniem ogłoszenia upadłości, ulega zawieszeniu z mocy prawa z dniem ogłoszenia upadłości. Artykuł 146, ustęp 3 prawa upadłościowego z kolei stanowi, że po dniu ogłoszenia upadłości niedopuszczalne jest skierowanie egzekucji do majątku wchodzącego w skład masy upadłościowej oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu lub zarządzenia zabezpieczenia majątku upadłego z jednym wyjątkiem przewidzianym w tym przepisie. Ponownie stan faktyczny jest analogiczny, bowiem skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania, tym razem zakończonego prawomocnym wyrokiem wydanym w 2000 dziewiętnastym roku przeciwko skarżącemu z powództwa gminy o eksmisję.
Skarga została zdaniem sądu rejonowego oparta nie na ustawowej podstawie wznowieniowej. Sąd drugiej instancji podzielił te ustalenia. Podobnie jak we wcześniej referowanej skardze, zdaniem biura, skarżący nie zawarł uzasadnienia stawianych zarzutów. Tym razem uzasadnienie skargi ma 8 stron, przy czym 2 strony zajmuje również opisy stanu faktycznego. W pozostałym zakresie skarżący tylko przywołuje przepisy I wzorce kontroli, co zdaniem w świetle orzecznictwa Trybunału Poznańskiego nie jest wypełnieniem ustawowego wymogu uzasadnienia zarzutu naruszenia.
Ponadto, tak samo jak we wcześniej referowanej sprawie, aktualne jest twierdzenie, że konstytucyjne nie gwarantują prawa do odnowienia postępowania jako elementu konstytucyjnego prawa do sądu, stąd artykuł 45, ustęp 1, nie jest adekwatnym wzorcem kontroli w tej sprawie, stąd wniosek również o umorzenie postępowania ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Bardzo dziękuję, panie przewodniczący. Wysoka Komisjo, pozostaję do dyspozycji.
Speaker 1
Bardzo dziękuję, panie mecenasie. Otwieram dyskusję. Czy są pytania? Ktoś z państwa chciałby zabrać głos? Nie, głosujemy.
Wobec tego, kto z państwa jest za pozytywną opinią? Może? Łącznie, tak, łącznie 2 projekty. Kto jest za? Kto jest przeciw?
Kto się wstrzymał? Dziękuję. Proszę o wyświetlenie wyników. Głosowało szesnastu posłów, szesnastu za, a zatem I w tej sprawie pozytywna opinia. I ostatnia sprawa, p 13 przez 26, pani Mecenas Natalia Cabaj, proszę bardzo.
Natalia Cabaj
Bardzo dziękuję, panie Przewodniczący, wysoka Komisjo. Przedstawię projekt stanowiska w sprawie rozpatrywanej pod sygnaturą akt p 13 na 26. W sprawie wnioskiem o uznanie, że artykuł 4, ustęp 6 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej w zakresie, w jakim umożliwia nałożenie na osobę obowiązku uczestnictwa w programach korekcyjno-edukacyjnych, bez zapewnienia kontroli sądowej takiej decyzji, a sam fakt uporczywego niewykonania tego obowiązku podlega penalizacji na podstawie artykułu 66 c kodeksu wykroczeń, jest niezgodny z artykułem 45, ustęp 1, w związku z artykułem 77, ustęp 2 Konstytucji. Tutaj oczywiście chodzi o prawo do sądu w kontekście zamykania drogi sądowej. Pytania prawne połączone do wspólnego rozpatrywania były 2, skierowane przez ten sam sąd.
Speaker 7
W odniesieniu do bliźniaczo podobnych spraw, petitum I uzasadnienie wniosków w obu sprawach było tożsame. Obie sprawy dotyczyły obwinionych. Osoby, które zgodnie z procedurą ustanowioną w artykule 4, ustęp 6, czyli w tym zakwestionowanym przypisie, zostały przez zespół interdyscyplinarny, czyli ten taki quasi administracyjny organ działający przy gminie, uznany za sprawców przemocy domowej I przez to skierowane do uczestnictwa w programach korekcyjno-edukacyjnych. A ponieważ obie, oba obwinianie w tej sprawie odmówili uczestnictwa w programie, stali się obwinionymi w postępowaniu na podstawie artykułu 66 c kodeksu wykroczeń, zgodnie z którym kto uporczywie nie stosuje się do obowiązków określonych w zakwestiotowanym przypisie, ale podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny. Co istotne, obwinieni w obydwu tych sprawach w postępowaniu wykroczeniowym, postępowaniu przed sądem, który tutaj skierował pytanie prawne, nie przyznali się do stosowania przemocy domowej, a zatem kwestionowali ustalenie zespołu interdyscyplinarnego uznający ich za sprawców przemocy domowej.
Speaker 9
W niniejszej sprawie, co istotne, sąd pytający zarówno ze względu na, na, ograniczenia tego środka, jakim jest pytanie prawne, ale też najprawdopodobniej ze względu na, na decyzję składu orzekającego w tej sprawie, zdecydował się na bardzo wąski zakres zaskarżenia. To znaczy nie zakwestionowano ani samej instytucji, ani samej kompetencji, ani samej procedury kierowania do programów korekcyjnych. Zakwestionowany został ten przepis jedynie w takim zakresie, w jakim nałożenie na osobę obowiązku uczestnictwa w tym programie stanowi, jest nakazane, a niespełnienie tego nakazu stanowi czynu zabronionego I jednocześnie od decyzji kierującej na, na, do programu korekcyjnego nie przysługuje tonom żaden, żaden środek, środek sądowy, żadna możliwość zakwestionowania tej decyzji przed sądem. Wzorcem kontroli jest, jak już wspominałam, zakaz zamykania drogi sądowej, dochodzenia naruszenia wolności I praw. Sąd pytający w bardzo, z bardzo zwięzłym, ale wystarczającym uzasadnieniu wskazuje, że w przypadku takim jak ten, standard konstytucyjny nakazuje istnienie drogi sądowej.
Speaker 10
Trafnie sąd wskazuje zatem, że poprawa ta jest sprawą w rozumieniu artykułu 45 ustęp 1 konstytucji. Trafnie również zauważa, że w tym konkretnym przypadku rozstrzygnięcie zespołu interdyscyplinarnego stanowi ingerencję w wolności I prawa osoby. W szczególności to jest to, co sąd pytający podkreśla. Chodzi o to, że niespełnienie tego nakazu rodzi możliwość ukarania w postępowaniu karnym. W znaczeniu konstytucyjnym, w sensie ustawowym jest to oczywiście postępowanie wykroczeniowe.
Speaker 7
Prawnie też sąd, trafnie też sąd wskazuje, że droga sądowa faktycznie nie przysługuje. Pełna analiza wszystkich, wszystkich ewentualnych postępowań, które wchodziłyby w grę jako postępowania pełniące funkcje równoważne do drogi sądowej. Pomijam oczywiście, one w stanowisku przedstawione są, są bardziej szczegółowo, tak w skrócie tylko można powiedzieć, że faktycznie w systemie prawnym, w obecnym systemie prawnym nie istnieje żadne postępowanie sądowe, które może zakończyć się uchyleniem, stwierdzeniem nieważności czy jakąkolwiek inną merytorycznym, jakimkolwiek innym merytorycznym rozstrzygnięciem w przedmiocie skierowania do obowiązkowego uczestnictwa w programie korekcyjnym. Z tego też względu zakwestionowany przepis jest niezgodny z artykułem 45 ustęp 1 w związku z art. 77 ust.
2 Konstytucji. Dziękuję.
Speaker 1
Bardzo dziękuję pani Mecenas. Czy ktoś z państwa chce zabrać głos? Nie widzę, a zatem głosujemy. Kto z państwa jest za pozytywną opinią o przedmiocie tego projektu stanowiska? Kto jest przeciw?
Kto się wstrzymał od głosu? Dziękuję, proszę o wyświetlenie wyników. Głosowało szesnastu posłów, wszyscy za, a zatem I w tej sprawie opinia pozytywna komisji był na tym wyczerpaliśmy porządek obrad wobec tego bardzo dziękuję naszym ekspertom dziękuję państwu I zamykam posiedzenie komisji