Podkomisja stała do spraw nauki i szkolnictwa wyższego (ENM)
Legend
Transcript markers
- text Sentence being played
- text Search result
- text Intervention cited by the link you opened
Click a sentence to play the video from that moment. Select text to quote it with the speaker, timestamp and link.
More options
Podkomisja stała do spraw nauki i szkolnictwa wyższego (ENM) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
Speaker 1
wybrane aspekty sytuacji życiowej respondentów.
Ilościowe uzupełniliśmy badaniem jakościowym. Przeprowadziliśmy 20 indywidualnych wywiadów pogłębionych z osobami dobranymi celowo spośród uczestników badania jakościowego, tak aby lepiej zrozumieć doświadczenia stojące za wynikami ilościowymi. Badaną populację stanowiły osoby zatrudnione w sektorze szkolnictwa wyższego I nauki ze stopniem co najmniej doktora.
Speaker 3
Zanim przejdziemy do czynników ryzyka wypalenia zawodowego, warto też podkreślić, że badani wskazywali również wiele źródeł satysfakcji ze swojej pracy, z pracy akademickiej. Ponad połowa respondentów, które widzimy na prezentacji, 57 procent, deklarowała zadowolenie ze swojej pracy, a jeszcze więcej, bo 67 pozytywnie oceniało harmonogram pracy. Analiza wypowiedzi jakościowych pokazywała, że największą wartość dla pracowników stanowi autonomia. Respondenci cenili możliwość samodzielnego kształtowania swojej pracy, wybierania kierunków badań I realizowania własnych pomysłów naukowych. Waszym źródłem satysfakcji jest także elastyczność organizacji pracy, która łatwiej pozwala godzić obowiązki zawodowe z innymi obszarami życia.
Badani podkreślali także znaczenie samej działalności naukowej, czyli możliwości zdobywania nowej wiedzy, obcowania z ważnymi, w ważnych środowiskach z innymi osobami. Istotnym źródłem satysfakcji okazały się też relacje ze studentami I poczucie wpływu na ich rozwój. W wielu wypowiedziach właśnie pojawiał się motyw wspierania młodych ludzi w realizacji ich planów I obserwowania efektów własnej pracy dydaktycznej. Jednym z najczęściej pojawiających się wątków w badaniu było zacieranie granic między życiem zawodowym a prywatnym. To co wcześniej powiedzieliśmy, że praca akademicka daje satysfakcję, bo jest ceniona za autonomię, jednak właśnie ma tę drugą stronę, bo ponad połowa badanych, 51 procent, jest niezadowolona z równowagi między pracą a życiem osobistym.
Dane pokazują, że dla wielu osób praca akademicka nie kończy się wraz z zakończeniem formalnego dnia pracy. Aż 75 procent respondentów regularnie pracuje w swoim czasie wolnym. 74 procent regularnie odbiera służbowe maile, telefony poza godzinami pracy. I to oznacza, że obowiązki zawodowe często przenoszą się na wieczory, weekendy czy urlopy. Co ważne, nie zawsze jest to postrzegane jako efekt wyłącznie nadmiernych wymagań organizacyjnych.
W części wypowiedzi pojawiało się przekonanie, że praca naukowa jest jednocześnie pasją, co sprawia, że granica między zaangażowaniem a przeciążeniem staje się bardzo trudna do uchwycenia I konsekwencje są widoczne także w życiu społecznym. Jak widzimy, połowa badanych deklarowała, że nigdy lub rzadko znajduje czas na kontakty towarzyskie w ciągu tygodnia. Cytaty na slajdzie dobrze ilustrują ten mechanizm. Respondenci mówili nie tylko o pracy w weekendy, a wręcz o ciągłym zajmowaniu się sprawami zawodowymi, myśleniu o projektach, współpracownikach czy zadaniach. Można więc powiedzieć, że jednym z kluczowych czynników ryzyka wypalenia zawodowego w środowisku akademickim jest nie tyle sama liczba obowiązków, ile trudności w odcięciu się od pracy I odzyskaniu przestrzeni na odpoczynek oraz życie prywatne.
Jednym z ważniejszych wniosków badania jest to, że na kluczowe zadania akademickie po prostu zwyczajnie brakuje czasu. Aż 83 procent badanych uważa, że poświęca zbyt dużo czasu na obowiązki administracyjne, organizacyjne. W efekcie znacznie ponad połowa, 63 procent respondentów, deklaruje, że ma za mało czasu na prowadzenie badań, a niemal 60 procent ma za mało czasu na przygotowanie publikacji naukowych. Dodatkowo ponad połowa respondentów czuje się przeciążona obowiązkami dydaktycznymi. W wypowiedziach z badania jakościowego w ramach wywiadów indywidualnych bardzo często pojawiał się wątek rozbudowanej biurokracji, nadmiernej sprawozdawczości, licznych zadań administracyjnych, które ograniczają możliwość realizacji podstawowych zadań akademickich.
Można powiedzieć zatem, że problemem nie jest wyłącznie ilość pracy, ale także jej struktura. Czas, który powinien przeznaczany być na istotę pracy akademickiej, na badania I rozwój naukowy, jest w dużej mierze pochłaniany przez obowiązki organizacyjne, co stanowi 1 z istotnych czynników sprzyjających wypaleniu zawodowemu.
Speaker 1
Ten slajd pokazuje, jak takie przeciążenie wpływa na funkcjonowanie I wypalenie osób pracujących w sektorze szkolnictwa wyższego I nauki. Wśród objawów podstawowych najsilniej zaznacza się wyczerpanie psychiczne I fizyczne ze średnim wynikiem 3 w pięciostopniowej skali. I tutaj w przypadku wyczerpania najczęściej deklarowanym doświadczeniem było poczucie psychicznego wyczerpania. Natomiast w przypadku objawów wtórnych najsilniej zaznaczył się dystres. I tutaj najczęściej deklarowanym doświadczeniem było odczuwanie napięcia I stresu.
Ponad połowa badanych często lub zawsze odczuwa napięcie I stres. Pozostałe składowe, czyli zaburzenia funkcjonowania poznawczego, emocjonalnego, dolegliwości psychosomatyczne czy dystans psychiczny osiągnęły nieco niższe wartości. Oznacza to, że konsekwencją takiego przeciążenia jest przede wszystkim narastające poczucie wyczerpania, przeciążenia, rzadziej nieco natomiast dystans wobec pracy. I znaczy warto też mieć na uwadze to, że to są średnie dla całej grupy I nie zawsze pokrywają się z indywidualnymi doświadczeniami respondentów.
Speaker 3
Na poprzednim slajdzie widzieli państwo skalę wypalenia zawodowego, a tutaj widzimy, jak przekłada się ono na codzienne funkcjonowanie pracowników naukowych, badawczo-dydaktycznych czy dydaktycznych. Analiza wypowiedzi respondentów wskazuje, że skutki obejmują jednocześnie sferę behawioralną, emocjonalną, poznawczą I fizyczną. Badani mówili o wycofaniu społecznym, drażliwości, konfliktach w relacjach, ale także o psychicznym wyczerpaniu, spadku motywacji czy utracie entuzjazmu do pracy. Pojawiały się również trudności z koncentracją, organizacją zadań I utrzymaniem dotychczasowej efektywności. Bardzo wyraźne były także konsekwencje zdrowotne.
Respondenci badań jakościowych skarżyli się na problemy ze snem, przewlekłe zmęczenie, bóle głowy kręgosłupa czy dolegliwości żołądkowe. Cytat respondentki dobrze pokazuje, że przy długotrwałym przeciążeniu organizm sam zaczyna sygnalizować swoje granice. Wypalenie nie jest więc jedynie chwilowym zmęczeniem, ale zjawiskiem wpływającym na funkcjonowanie człowieka w wielu obszarach jego życia. Problem wypalenia zawodowego nie rozkłada się równomiernie w całej naszej badanej grupie. Po 1.
Wyższe wskaźniki, wyższe wyniki uzyskały kobiety. W porównaniu z mężczyznami Ich wyniki były średnio wyższe o 4 10. Punktu w skali VAT, o której tutaj koleżanka wspominała. I to właśnie sugeruje większe natężenie objawów wypalenia. Relatywnie niższe wyniki obserwowaliśmy wśród profesorów.
W porównaniu z doktorami, doktorami habilitowanymi ich poziom wypalenia był niższy o 3 10. Punktu. Może to wskazywać, że wraz z osiągnięciem bardziej stabilnej pozycji zawodowej część obciążeń I stresorów ulega zmniejszeniu. Wyższe wyniki odnotowaliśmy także wśród pracowników badawczo-dydaktycznych w porównaniu z osobami zatrudnionymi wyłącznie na stanowiskach dydaktycznych. No to pokazuje, że konieczność równoczesnego realizowania zadań badawczych, dydaktycznych I organizacyjnych może również zwiększać to ryzyko wypalenia.
Kolejnym krokiem, który zadaliśmy sobie na w toku badania było sprawdzenie, czy faktycznie, które czynniki wiążą się z wyższym poziomem wypalenia, bo wyniki pokazują, że nie wszystkie intuicyjnie wskazywane zmienne mogą tak samo wpływać na wysokość czy ryzyko pojawienia się wypalenia. I tak, po 1. Z wyższym poziomem wypalenia wiązało się przede wszystkim niższe wynagrodzenie. Osoby zarabiające poniżej siedmiu 1000 złotych netto osiągały wyższe wyniki wypalenia niż te osoby, które deklarowały zarobki powyżej dziewięćdziesięciu 1000 złotych netto. Bardzo wyraźnym sygnałem również okazały się plany zmiany pracy, bo o to też pytaliśmy w naszym badaniu, czy w ciągu najbliższego roku zamierza pan, pani zmienić pracę.
Więc osoby, które rozważały, które miały w planach rezygnację z pracy w sektorze, charakteryzowały się wyższym poziomem wypalenia niż osoby, które takich planów nie miały. I teraz dla odróżnienia, nie stwierdziliśmy związku
między
Speaker 3
Typem wypalenia, a liczbą przepracowanych godzin, czy też liczbą miejsc zatrudnienia albo deklarowaną produktywnością naukową. I to jest, uważamy, bardzo ważny wniosek, ponieważ sugeruje, że wypalenie w środowisku akademickim silniej jest związane z warunkami pracy, poczuciem stabilności I sytuacją zawodową niż z samą liczbą godzin pracy czy poziomem osiągnięć. Innymi słowy problemem nie jest wyłącznie to, ile się pracuje, ale również w jakich warunkach ta praca jest wykonywana. Tutaj na na slajdzie przedstawiamy kilka cytatów z badania jakościowego. Te wypowiedzi dobrze korespondują z tym, co co mówili wszyscy sami uczestnicy badania.
Wskazują tutaj źródła niezadowolenia I przeciążenia. Przede wszystkim były nimi kwestie organizacyjne, systemowe. Respondenci wskazywali na nadmiar obowiązków administracyjnych, poczucie niesprawiedliwości czy presję związaną z systemem ewaluacji albo też niedopasowanie zadań do kompetencji oraz niewystarczające wynagrodzenia. Może przeczytam 2 cytaty, bo nie wiem, są widoczne. To jest poczucie niesprawiedliwości, czyli poczucie, że mimo tego, że się robi dużo, to ludzie mając dobry układ w dobrym miejscu, osiągają więcej z znacznie mniejszym nakładem swojej pracy.
I kolejny, wykonuję pracę w swoich aspektach poniżej moich kwalifikacji. To powoduje zniechęcenie, ponieważ to moje pensum na stanowisku dydaktycznym jest tak duże, że bardzo trudno mi jest znaleźć czas, żeby robić coś dla własnego rozwoju. Wyniki badania pokazują, że wypalenie zawodowe ma konsekwencje wykraczające poza dobrostan pojedynczych pracowników I może wpływać także na funkcjonowanie całego systemu szkolnictwa wyższego I nauki. Z badań ankietowych wyszło, że niemal co 5. Badany deklaruje, że rozważa zmianę pracy w ciągu najbliższego roku, a najczęściej takie plany mają osoby na stanowisku doktora.
Co szczególnie istotne, najczęściej wskazywanym kierunkiem jest odejście nie do innej instytucji systemu, ale właśnie poza system szkolnictwa wyższego I nauki. Dodatkowo 44 procent respondentów nie deklaruje jednoznacznie, czy zamierza pozostać w obecnym miejscu pracy. To sygnał, że uczelnie mogą mierzyć się nie tylko z problemem przeciążenia pracowników, ale także z ryzykiem odpływu kadry. Cytaty respondentów pokazują, że część osób postrzega odejście z uczelni jako sposób na poprawę jakości życia, a jednocześnie dostrzega się też malejące zainteresowanie karierą naukową wśród młodszych pokoleń. To sprawia, że problem wypalenia staje się wyzwaniem nie tylko dla pracowników, ale być może także dla przyszłości systemu.
Zapytaliśmy w końcu pracowników, jak sobie radzą z wypaleniem, jakie stosują strategie radzenia sobie z z ryzykiem. I z ich wypowiedzi wyłaniają się takie 3 główne strategie. 1. To jest odpoczynek, regeneracja. Ona obejmuje aktywność fizyczną, kontakt z naturą czy też poświęcenie się zainteresowaniom, hobby.
2. Jakby sfera dotyczy organizacji czasu, przede wszystkim wyznaczania sobie granic między pracą a życiem prywatnym oraz świadomego zarządzania obowiązkami, których jak wspomniałyśmy jest całkiem dużo. I trzecim ważnym obszarem są relacje I wsparcie społeczne. Respondenci podkreślali znaczenie bliskich relacji, znaczenie rozmów z innymi osobami, a też w razie potrzeby, to coraz częściej się pojawia w wypowiedziach, korzystania z pomocy psychologicznej czy też psychiatrycznej, czy terapii dłuższej. Warto jednak zauważyć, że większość skazywanych sposobów ma charakter indywidualny.
Powstaje więc pytanie, czy same działania podejmowane przez jednostki są wystarczające, czy być może potrzebne są szersze zmiany na poziomie organizacji, czyli poszczególnych uczelni, instytutów naukowych czy całego systemu. Prespondenci wskazywali, że w części instytucji już funkcjonują różnego rodzaju inicjatywy wspierające dobrostan pracowników. Najczęściej obejmują one wsparcie administracyjne. Bardzo rzadko, ale już zaczynają pojawiać się asystenci pracowników naukowych. Myślę, że to jest dobra praktyka, która mogłaby być standardem na uczelniach, zwłaszcza w odniesieniu do tych pracowników, którzy przynoszą najwięcej grantów, są najbardziej produktywni, jeśli chodzi o publikacje.
Oczywiście elastyczne formy organizacji pracy, szkolenia czy rozwój kompetencji, działania na rzecz równego traktowania, dostęp do pomocy psychologicznej albo wszelkie inicjatywy integrujące społeczność akademicką. To być może są takie małe formy, ale zauważalne przez badanych pracowników I wspierające ich dobrostan. No I zapytaliśmy na koniec, jakich zmian potrzebują naukowcy. Czego im brakuje? Naukowcy I też dydaktycy.
Odpowiedzi bardzo wyraźnie wskazują, że oczekiwane są przede wszystkim zmiany systemowe I organizacyjne, a nie wyłącznie indywidualne formy wsparcia. Najczęściej podkreślano potrzebę ograniczenia obciążeń administracyjnych, uproszczenia procedur czy lepszej organizacji pracy, tak aby więcej czasu przeznaczyć na badania I dydaktykę w przypadku pracowników dydaktycznych. Respondenci zwracali również uwagę na znaczenie jakości zarządzania jednostką I przeciwdziałania mobbingowi, doceniania pracowników, doceniania ich starań, doceniania ich osiągnięć, a także potrzebę łatwiejszego dostępu do wsparcia psychologicznego oraz działań rozwojowych. Innymi słowy, badani nie oczekują przede wszystkim pomocy w radzeniu sobie ze skutkami przeciążenia, ale zmian, które ograniczają źródło tego przeciążenia, źródło ryzyka wypalenia. I to już ostatni slajd na podsumowanie.
Na pewno to już to padło nieraz podczas tej prezentacji, że praca akademicka pozostaje źródłem satysfakcji, źródłem autonomii, możliwości rozwoju, jednak często odbywa się to kosztem właśnie zacierania granic między życiem zawodowym a prywatnym. Jednym z ważniejszych problemów wskazywanych przez respondentów jest przeciążenie obowiązkami administracyjnymi, które ograniczają znacznie czas na badania naukowe I dydaktykę stanowiące istotę pracy akademickiej. Wyniki pokazują również, że wypalenie zawodowe jest postrzegane przede wszystkim jako systemowy I organizacyjny związany z warunkami pracy, ze sposobem zarządzania, a także funkcjonowaniem systemu nauki. Konsekwencje tego zjawiska wykraczają poza dobrostan samych pracowników, mogą wpływać na atrakcyjność kariery akademickiej I sprzyjać odpływowi kadr, szczególnie osób znajdujących się na wcześniejszych etapach kariery. Dlatego skuteczne przeciwdziałanie wypaleniu wymaga nie tylko wspierania indywidualnych strategii I radzenia sobie ze stresem, ale przede wszystkim wdrażania rozwiązań systemowych, organizacyjnych, które będą sprzyjać dobrostanowi pracowników szkolnictwa wyższego I nauki.
I jeszcze już tylko na sam koniec powiem, że raport nasz jest dostępny na Radonie, na broszurach, którą też przygotowaliśmy na stronie Ośrodka Przetwarzania Informacji. Zachęcamy do zapoznawania się. Dziękuję bardzo.
Speaker 6
Dziękuję bardzo I chciałam zapytać, czy pani dyrektor chciałaby jakoś skomentować, odnieść się czy po prostu otwieramy dyskusję? A z drugiej strony, dobrze. Szanowna pani przewodnicząca, szanowni państwo, bardzo dziękuję za możliwość przedstawienia razem z OBI raportu, który Ministerstwo Nauki I Szkolnictwa Wyższego zleciło, abyśmy mieli diagnozę, która dobrze rozpoznaje przyczynę wypalenia zawodowego I tak, abyśmy mogli my jako Ministerstwo, ale również instytucje, podmioty systemu nauki szkolnictwa wyższego, żebyśmy mogli odpowiedzieć na te problemy, które w tym środowisku są I to widać I jasno wychodzi z tego raportu, jest to reprezentatywna grupa, są badania jakościowe, wiemy gdzie te problemy są I teraz jako Ministerstwo również rozpatrujemy te skutki I one są dla nas tutaj szczególnie istotne. Bardzo dla nas martwiące jest to, że 19 procent badanych rozważa zmianę pracy w ciągu najbliższych dwunastu miesięcy, a najczęściej wskazywanym kierunkiem jest odejście poza sektor, poza system nauki szkolnictwa wyższego. Łącznie 44 procent respondentów nie deklaruje jednoznacznie, że pozostanie w obecnym miejscu pracy.
Speaker 7
Zatem wypalenie zawodowe może wpływać nie tylko na sytuację poszczególnych osób, ale także na trwałość kadr, jakość prowadzonych badań I kształcenia oraz zdolność polskich uczelni naukowych do przyciągania I zatrzymywania wartościowych pracowników. W ocenie resortu odpowiedzią na te wyniki nie może być wyłącznie zachęcanie pracowników do lepszego zarządzania ich czasem, odpoczynku czy korzystanie ze wsparcia psychologicznego. Takie działania są potrzebne, ale muszą towarzyszyć im również rozwiązania organizacyjne zarówno na poziomie uczelni, jak I rozwiązania systemowe. Wnioski płynące z raportu znajdują odzwierciedlenie w kierunku zmian przygotowywanych przez Ministerstwo Nauki I Szkolnictwa Wyższego. Obecnie jest konsultowany projekt zmian w ustawie Prawo o Szkolnictwie Wyższym I nauce.
I dotyczy między innymi nowego modelu ewaluacji. Nowy model ewaluacji ma się opierać na dwóch filarach. Jednym z filarów ma być ocena potencjału podmiotów. W konsultowanym aktualnie rozporządzeniu wykonawczym, w tym filarze, który właśnie ma być tą oceną potencjału podmiotu, mamy tam również aktywność podmiotu związana z tworzeniem przyjaznego I zrównoważonego środowiska pracy naukowej. Chcielibyśmy, aby był to bodziec, aby uczelnie I inne podmioty systemu nauki I szkolnictwa wyższego tworzyły przyjazne, zrównoważone I dobre środowiska pracy.
Speaker 6
To są ogromne... Uczelnie są ogromnymi pracodawcami, ogromnymi zakładami pracy. O tym często zapominamy. Natomiast jakość tego środowiska, no tak jak już rozmawialiśmy, mówiliśmy, wpływa jednoznaczny sposób I na jakość dydaktyki I na jakość wyników badań naukowych. Także chciałam tutaj powiedzieć, że Ministerstwo w tym zakresie też prowadzi pracę, aby ten...
Aby ograniczyć wypalenie zawodowe. Dziękuję bardzo.
Speaker 5
Dziękuję bardzo, otwieram dyskusję. Zachęcam. Bardzo proszę, panie profesorze.
Zbigniew Marciniak
Bardzo dziękuję pani przewodnicząca. Zbigniew Marciniak. Ja reprezentuję konferencję rektorów Akademickich Szkól Polski. Chciałem podziękować za ten raport. On faktycznie rzuca no duży snop światła na to, co się, jakie są uwarunkowania psychologiczne wykonywania zawodu nauczyciela akademickiego.
Ja wolę tak używać tego określenia niż tego no bardzo barwnego określenia, wypalenie. Ono jest bardzo takie, prawda, dosadne, ale wydaje mi się, że sprawa jest bardzo delikatna, bo dotyczy konkretnych osób I bardzo doceniam ten raport. Mam oczywiście różne, różne pytania, ten drobiazg na tych, na niektórych z tych wykresów są podane dane z dokładnością do jednego miejsca po przecinku w, na skali, która została nazwana. Pytanie, jaki jest błąd pomiaru na tej skali, prawda? Na ile te 10.
Części są istotne pomiarowo, ale to są rzeczy, które łatwo wyjaśnić. Wydaje mi się, że, że więcej na poziomie ogólnopolskim to się nie da, nie da w takim raporcie uzyskać. Natomiast warto to pogłębiać w instytucjach I to jest coś, co KLAZ powinien podjąć I myślę, że podejmie, dlatego że tutaj się, trzeba sięgnąć głębiej do danych. Na przykład, no jeśli miarą osiągnięć jest tylko liczba publikacji, to jeszcze nie jest to, o co chodzi, prawda? Na przykład, prawda, miarą satysfakcji z wykonania pracy jest nie tylko to, że opublikowano coś, ale także echo moich publikacji w świecie, prawda.
Czy dostaję, prawda? Ja dostaję, no przepraszam, że losujemy przykładu, ale mniej więcej raz na 2 dni z research gate informację, że kolejny ktoś zacytował moją pracę, prawda, sprzed dwudziestu lat, ale ciągle to jest, prawda, to się liczy, buduje moją satysfakcję I obniża stres, prawda. Tak samo. No, no dobrze, ale nie, ale chodziło mi o lepsze skorelowanie poziomu osiągnięć z z tutaj prawdzie nad poziomem ogólnopolskim wyszło, że nie ma silnej korelacji między poziomem osiągnięć a a tym stresem, że stres dotyczy grup ludzi, grupy ludzi z wielkimi osiągnięciami, jak I I to jest, I to jest zrozumiałe. Natomiast czemu mówię, trzeba by sięgnąć głębiej, dlatego że specyfika dyscyplin tutaj odgrywa ogromną rolę.
Na przykład jak ja słyszę, że niektórzy widzą to jako problem, że im się wdziera, wdzierają badania w życie osobiste, to dla mnie to jest szokujące, bo matematyki inaczej się uprawiać nie da. To znaczy się walczę z problemem, który jest otwarty na świecie I widzę, że jestem niedaleko, ja myślę o tym dzień I noc, nic mnie od tego nie uchroni, inaczej nie osiągnę tego wyniku. I to dotyczy wszystkich moich kolegów, nie tylko mnie. Taka jest specyfika naszej dyscypliny po prostu, że jak nie masz ostatniego dania w dowodzie, to nie masz nic. Wobec tego, no jest to stres, ale I bardzo pozytywne, bo nagroda przychodzi, jeśli się to zrobi, no ta adrenalina wali, prawda I człowiek jest szczęśliwy.
Z kolei w naukach technicznych, to w raporcie tego chyba za mała próba, bo żeby to dostrzec, jeśli rozmawiam z moimi kolegami z Politechniki, to główne źródło stresu polega na tym, że im się zepsuje aparat badawczy I trzeba będzie zamówienie publiczne robić I szukać stu 1000 euro, żeby kupić nowy, prawda? I to jest to, czego się boją najbardziej ludzie, eksperymentatorzy, prawda? I to warto dowiedzieć. To nie dotyczy matematyków, bo do eksperymentu wystarczy komputer I głowa, ale ich to najbardziej przeraża, więc widać, że warto wejść głębiej w te specyficzne obszary I te rzeczy, I te rzeczy obejrzeć, bo, bo naprawdę warto to zrobić. Warto też może, no w raporcie nie było, nie było na to miejsca, ale to się nieuchronnie nasuwa, prawda, porównać, jak to jest ze specyfiką tego stresu w zawodzie nauczyciela akademickiego, to był przedmiot badania ze stresami w innych zawodach.
Być może istnieje, no I pewnie ta skala jest, skala opracowana jest uniwersalna, prawda? Ale warto by może no pogłębić to przez pokazanie tych obrazów, prawda? Jak się to ma do stresu ratownika medycznego, się ma do stresu strażaka I tak dalej. To pozwoliłoby środowiska kierownickiemu troszkę się też zreatywizować ten swój, te swoje, to swoje prawda poczucie stresu, widząc no, że to bywa różnie. To są sprawy międzyludzkie.
Wydaje mi się, że 1 nauka z tego płynie. Mianowicie taka, żebyś tą sprawą, tą sprawą się zająć na poziomie średniej kadry kierowniczej w uczelniach. Dyrektor instytutu, który wie, co kto robi, jak się czuje, ma to ogromną rolę do odegrania. Ja pełniłem tę funkcję przez 9 lat z wyboru pracowników, a nie z jakiejś nominacji I takie sprawy miałem na talerzu bez przerwy, prawda. I często jedynym wyjściem, które miałem, to było, że porozmawiałem z pracownikiem, czy się go nie zastanowił, żeby zmienić pracę, bo tak go to zaczynało, chodził blady, prawda I I nie dawał rady, żadnych osiągnięć się w tym stanie, będzie narobić, wiedział I brał tę winę na siebie, że to był ratunek, prawda.
Więc tego typu rozmowy są też niezbędnym elementem. Teraz tu była mowa o tym, no potencjalnym zagrożeniu, że ludzie będą odchodzić. No rolą uczelni jest także zasilanie w najlepiej wykwalifikowane kadry gospodarki I społeczeństwa. To, to niekoniecznie musi być tak, że to jest dramat, jak 20 procent pracowników rozważa przejście do innego sektora, bo ten rodzaj pracy ich zabija, No wręcz niektórzy tak o sobie mówią, tak. Nie dosięgają do osiągnięć najlepszych, źle się z tym czują, pójdą gdzie indziej I nagle zaczną odnosić sukcesy.
To jest bardzo, bardzo normalna sytuacja życia. Chcą? Momencik, zaraz do tego dojdę. Otóż są uczelnie na świecie, które, które tą sprawą się w ogóle nie przejmują. Oczywiście trzeba wszystkie czynniki tego stresu rozdzielić, te czynniki związane z zawodem wykonywanym I czynniki zewnętrzne.
Płace to są czynniki zewnętrzne, prawda I to jest często czynnik, który rozstrzyga o pewnych decyzjach I to nie ma nic wspólnego z tym wypaleniem, prawda, tylko z, no z sytuacją materialną rodziny, pracownika, krótko mówiąc. Więc warto te czynniki rozeznać. Natomiast widzę wyraźnie, czy widziałem wyraźnie w czasie tych, tego swojego dziewięcioletniego doświadczenia, że wielu pracowników nie wytrzymuje sytuacji, w jakiej się znaleźli I nie ma to związku z pensją tak naprawdę, więc tu trzeba pomóc tym ludziom I to nie, żeby było bardzo jasno powiedziane, nie mówię o wyrzucaniu z pracy, mówię o rozmowie z tym pracownikiem, o jego problemie. To to jest ten pracownik podejmuje decyzję o sobie I często się zdarza, że po zmianie pracy faktycznie wystrzeliwuje I nawet czasem wraca z powrotem do badań, bo zyskał pewność siebie. Więc takie, takie tutaj te, te różne wskazane w tych rozmowach czynniki są one doskonale znane, prawda.
Przecież rozmawiamy z pracownikami. Narzekanie na przeciążenie dydaktyką, jasne, prawda. Niektórzy, niektórym żal tych godzin, że mogliby jakieś odkrycia robić w tym czasie. Bardzo ludzkie, prawda. Elastyczny, elastyczna forma pensum
bardzo
Zbigniew Marciniak
Się przydała. Warto rozważyć to w ustawie, prawda, żeby żeby prawda związkowcy są bardzo przeciw, żeby to nie było na sztywno, ale zrobienie takiego klasycznego suwaka, który by definiował dla danego pracownika jego obowiązki, są tutaj, mogą być jakimś wyjściem. Oczywiście znów trzeba się przyglądać doświadczeniu w świecie, na przykład na Stanfordzie to jest tak, że nawet najwybitniejszy profesor musi prowadzić zajęcia I powód jest bardzo lapidarnie sformułowany. Masz szukać następnych noblistów, prawda, bo tam bardzo wielu noblistów pracuje, prawda. On ma rozeznać swoją mądrością, gdzie jest potencjał w tych młodych, tych młodych ludzi jest potencjał, żeby w nich zainwestować.
Więc taki wymiar też tutaj trzeba zmienić. Sprawa jest bardzo złożona, ale jeszcze raz bardzo w imieniu Krasu chciałem podziękować za przygotowanie tego raportu, bo to jest świetny punkt wyjścia do, do myślenia o tym w uczelniach I bardzo byłbym niezadowolony, gdyby, gdyby rozwiązanie polegające na tym, że spycha się na poziom uczelni, organizację jakichś sztucznych, biurokratycznych form. Za to odpowiada bezpośredni przełożony, żeby wiedział, co człowiek robi, co mu się udaje, co mu się nie udaje I pogadał z nim, jak człowiek jest człowiekiem I z nim, prawda, uzgodnił, co dalej ma się, może się dziać. Dziękuję bardzo.
Speaker 10
Dziękuję bardzo. To w oczekiwaniu może ja zabiorę głos na kolejne zgłoszenia, bo bardzo wiele rzeczy już pan profesor powiedział, o których sama myślałam. Tak trochę z czystej ciekawości też chciałam zapytać właśnie o to porównanie z innymi zawodami, bo tu we wprowadzeniu państwo wspominają o tym, że wiele zawodów było było badanych, chociaż myślę, że tu te kwestie jakościowe, co wpływa na na wypalenie, są istotniejsze niż niż sama wysokość tego wskaźnika, ale jest to bardzo interesujące I też pozwala jakoś grupie się odnieść. 2. Rzecz to jest...
Pan profesor wspominał o o dostępie do infrastruktury, że dla nauk technicznych to jest podstawowe źródło stresu. A ja chciałam zapytać o podobną rzecz, ale jeszcze szerzej, bo z kolei w naukach humanistycznych, społecznych kadra zarządzająca często wspomina o tym, że problemem wpływającym na dobrostan pracowników jest są warunki, to banalna rzecz, ale warunki lokalowe, że w bardzo małych jednostkach ludzie po prostu nie mają przestrzeni na to, żeby spotykać się ze sobą w przestrzeni fizycznej, w trakcie pracy I I chociażby wymieniać, wymieniać wiedzą, dyskutować, ale też no wiadomo utrzymywać utrzymywać relacje, więc też chciałam zapytać na ile w ogóle takie wątki się pojawiały? Bo właśnie z jednej strony infrastruktura badawcza, z drugiej strony infrastruktura w szerszym, szerszym sensie. Chciałam też zapytać panią dyrektor, na ile w... Bo te konsultacje, rozmowy przed zmianami w ewaluacji były bardzo szeroko zakrojone.
I bardzo mnie ciekawi na ile jakby dodanie tych tych bardziej miękkich powiedzmy, tego bardziej miękkiego wymiaru do do ewaluacji, na ile wychodziło od samych pracowników, a na ile można stwierdzić, że to budzi jakiś opór, bo zawsze przy ewaluacji jest ta dyskusja na ile w ogóle tam należał należy uwzględniać inne wskaźniki niż takie twarde wskaźniki dotyczące osiągnięć naukowych. No I myślę, że bardzo to jest ważne I pozytywne, o czym mówił pan profesor, że warto to przenieść na na poziom kraspu, bo rzeczywiście myślę, że tutaj w ogóle wymiana doświadczeń między instytucjami może mieć równie duże znaczenie jak zmiany na poziomie całego systemu. Ale rzeczywiście to by było bardzo ciekawe I wartościowe, żeby zbadać też jak jak instytucje, jak osoby zarządzające jednostkami definiują największe największe wyzwania tutaj, jeśli chodzi o wypalenie zawodowe I jakie już teraz stosują rozwiązania, no I na ile to się nakłada na siebie, a a na ile się rozjeżdża. Więc bardzo dziękuję. Dziękuję również za raport.
Grzegorz Marzec
Dziękuję pani przewodnicząca. Grzegorz Marzec, dyrektor Instytutu Badań Literackich w Polskiej Akademii Nauk, ale tutaj jestem w funkcji przewodniczącego zgromadzenia dyrektorów instytutów naukowych PAN. Ja może zacznę od takiej autokrytycznej anegdoty. Otóż jakieś 7, 8 lat temu przyjąłem do pracy jako dyrektor, pracowniczkę, która przyszła z dużej komercyjnej telewizji. No chciała zmienić swoje życie, mówiąc najkrócej kosztem zmniejszonego pewnie znacznie wynagrodzenia dla swojego dobrostanu duchowego.
Speaker 11
Chciała pracować w instytucji naukowej. I od razu powiem, że ona nadal pracuje u mnie w instytucie, ale ale I tak jak pan rektor mówił, ja też z pracownikami rozmawiam, więc ja wiem, że ona chyba powoli dochodzi do takiego momentu, że ona się czuje jak w tej dużej telewizji, ale jeszcze to nie jest ten poziom. Natomiast moim zdaniem, dziękując za ten raport, chciałem powiedzieć, autorki raportu na samym początku być może zdefiniowały 1 z głównych problemów, to jest problem konkurencji przy ograniczonych zasobach. Oczywiście nauka musi być konkurencyjna co do zasady, dlatego że no bijemy się, że tak powiem, o wyniki naukowe. Nie chcę mówić o Noblach, ale powiedzmy, że że generalnie o to, żeby żeby tę, żeby ta nauka była robiona w sposób jak najlepszy, światowy.
Ale problem polega na tym, że ten, ta kategoria konkurencyjności moim zdaniem za bardzo definiuje system, cały system nauki I szkolnictwa wyższego we wszystkich jego elementach, czy to uczelniach, czy instytutach badawczych, czy instytutach PAN-owskich. I to jest zarówno w poszczególnych jednostkach, jak I między tymi trzema grupami. Ja na przykład jestem w stanie założyć, że mniejszy regionalny uniwersytet nie musi się bić z UJ-em, z UAM-em, z UW, bo może pełnić inne istotne funkcje, takie powiedziałbym gospodarcze, społeczne, dydaktyczne. Natomiast wszyscy jesteśmy wrzuceni w tę konkurencyjność przy zbyt niskich zasobach I tu zrobię to odniesienie do właśnie do tego projektu rozporządzenia ewaluacyjnego, bo ono moim zdaniem ten tę kwestię w sposób ciekawy przedstawia. Ja generalnie uważam, że to jest, to rozporządzenie jest krokiem w bardzo dobrą stronę.
I tu autorom z ministerstwa, też pani ministrze Ziołopurzyk, za to dziękuję, ale jest w tym rozporządzeniu 1 miejsce, być może, być może jest to miejsce zasadnicze, które w mojej ocenie zniekształca ten wysiłek w stronę właśnie tego drugiego filaru tworzenia tego dobrego miejsca pracy. I to jest paragraf 7., mówię, gdyby ktoś chciał zajrzeć I nie chciał za długo szukać tego rozporządzenia, on wprowadza nowy sposób definiowania liczby EN. I tam się mówi o tym, że pracownik zatrudniony na stanowisku naukowym to jest 1 n, pracownik badawczo-dydaktyczny, czyli to jest kategoria wyłącznie odnoszona do uczelni, to jest 0 I pół n I jakaś grupa taka powiedziałbym zbiorcza, nazywana inni pracownicy I doktoranci, jest 1 0 25 n. Ja już pomijam kwestię, jak to wpłynie na to, jak te wyniki ewaluacyjne w tym wyścigu, w tej konkurencji będą przez te przeliczniki definiowane. Chciałem to przenieść na tą kwestię dobrostanu pracowników.
Co się wydarzy w mojej ocenie, moim zdaniem jest to jest to nieuniknione. Rektorzy, dyrektorzy, dziekani nie będą chcieli, będą chcieli mieć jak najmniej pracowników naukowych, bo będą zawyżać mianownik. Ci pracownicy, którzy zostaną na stanowiskach naukowych, będą mieli limit ośmiu publikacji, więc będzie się ich zachęcać do tego, żeby publikowali ponad miarę. Jak będą publikować ponad miarę, to będą żądać większych pieniędzy. I dostaną te pieniądze, bo będą, że tak powiem wyselekcjonowaną grupą najlepiej publikujący.
Jak oni dostaną więcej pieniędzy, to ci, co będą w tych niższych grupach, będą się czuli, no będą po prostu czuli się traktowani gorzej. W mojej ocenie doprowadzi to do nieuchronnych konfliktów zarówno w, jak I też w takim ogólnym obrazie. Ludzie będą patrzeć, co się dzieje na innej, na uczelni, czy w instytucie naukowym, czy w instytucie badawczym, jak tam jest. I być może jak się zrobi po te, za 5 lat tę ewaluację właśnie w tym systemie, to być może, obawiam się, nie wiem czy tak będzie, te wyniki będą niestety, niestety dużo, dużo słabsze. To jest taki przykład, gdzie jeszcze nie ma tego czynnika finansowego, a już może wpływać poprzez regulację prawną na na to, jak ten dobrostan psychiczny, fizyczny
pracowników
Speaker 11
Może wyglądać w przyszłości. Na pewno będę apelował do ministerstwa, żeby to, ten paragraf 7., żeby jego wprowadzenie bardzo gruntownie jeszcze przemyślało, choć obawiam się, że to będzie zmiana trudna do do przepracowania takiego krytycznego na tym etapie tych prekonsultacji czy późniejszych konsultacji. Jeszcze 1 rzecz tylko, bo ja właśnie też chciałbym uniknąć takiej sytuacji, w której będziemy się tutaj jako przedstawiciele właśnie tych trzech głównych filarów, czyli badawcze uczelni, instytuty PAN-owskie przerzucać, kto jest bardziej wypalony, a kto mniej I dlaczego. Na pewno problem wypalenia w instytutach PAN-owskich jest też bardzo znaczny. Dyrektorzy też są zresztą wypaleni.
Ja wiem, bo ci, co na przykład odchodzą, to oni się bardzo cieszą. Natomiast, natomiast chciałem powiedzieć, że właśnie w tym aspekcie już konkretnie finansowym, pieniężnym jest procedowany projekt nowelizacji ustawy o Polskiej Akademii Nauk. Mam nadzieję, że to się uda w końcu zrobić, ale powiem szczerze, że ludzie z wypiekami na twarzy czytają dokumenty, które są w RCL-u, które przychodzą z Ministerstwa Finansów I to dotyczy jednej jednej prostej kwestii, czyli wprowadzenia trzynastego wynagrodzenia, dodatkowego wynagrodzenia za pracę dla pracowników Akademii I I instytutów Akademii. I muszę powiedzieć, że jestem lekko zdumiony I ludzie też takim brakiem czułości w tych dokumentach, które wypływają z Ministerstwa Finansów I uzasadnienia, dlaczego te, dlaczego te trzynastki się nie należą. To można napisać inaczej.
Ja jestem literaturoznawcą, jestem wyczulem na język I wiem, że można to napisać inaczej. A ludzie odbierają to w bardzo prosty, krótki sposób. To znaczy nasza praca jest nikomu niepotrzebna I I nikogo nie interesuje.
Speaker 15
Więcej czułości w ministerstwie finansów to jest myślę interesujący postulat. Bardzo proszę. Szanowni państwo, ja bardzo chciałabym podziękować autorkom raportu, autorom raportu za ten, to że w ogóle ten raport powstał I I za to, że możemy w ogóle tutaj rozmawiać na ten temat, bo rzadko rozmawiamy o dobrostanie pracowników naukowych I akademickich. I to po 1.. Po 2., ponieważ nie chcę już powtarzać tych wątków, które tu były I padły, chcę powiedzieć tak, ja bym się nie skupiała na metodach, bo metody zawsze można udoskonalać I zawsze można dodać jakiś tam fragment wiedzy, która jeszcze nam bardziej poszerzy zagadnienia związane z tym problemem.
Speaker 14
Ale chciałabym powiedzieć, że bardziej bym się skupiała na samym problemie. Bo problem dzisiaj na uczelniach, ja jestem akurat czynnym profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, ale tak się złożyło, że jestem również menadżerką w tej chwili nauki, czyli pracuję w sieci badawczej Łukasiewicz I widzę to z różnych perspektyw. I chcę powiedzieć tak, że widzę to w ten sposób. Po 1. Jest problem starzenia się kadr.
I bardzo niepokoi mnie fakt właśnie, że ci młodzi doktorzy chcą odejść, bo pan rektor pewnie słusznie zakłada, że oni się może chcą przenieść do przemysłu, do gospodarki, to dobrze, tylko kto w zamian? Jaki, jaka jakość tej nowej, młodej kadry, która po 1. Nie chce wcale już tak chętnie być I uczestniczyć w tym procesie naukowo-dydaktycznym, ale po 2., nawet jeśli chce, to pytanie jest, czy to są ci najlepsi, którzy chcą zostać na uczelni. Śmiem twierdzić, że dzisiaj już nie jest to zawsze regułą. Po 2.
Zmiany pokoleniowe jako dydaktyk mam do czynienia na co dzień ze studentami I widzę różnicę w kształceniu I pewnie wielu z państwa też tego doświadcza, jak bardzo zmienił się styl komunikowania z moimi studentami, jak wiele trzeba wysiłku włożyć w to, żeby zainteresować ich tym, tą dydaktyką, tym przedmiotem, który prowadzę, jak bardzo żyją w swoim świecie wirtualnym I jak niechętnie na przykład chcą studiować. Nie mówię, że uczestniczyć fizycznie w zajęciach, ale studiować, czyli czytać I dyskutować o tym, co przeczytali. I dalej chcę też powiedzieć tak, jako kobieta, matka, trojga dzieci, dzielenie czasu zawodowego na prywatny I zawodowy nie istniało w moim życiu. Ja ja moje całe życie polegało na tym, że kosztem rodziny musiałam dokonać rozwoju zawodowego, tak? Czyli wyobrażam sobie też, ponieważ dzisiaj też liczba kobiet I mężczyzn zmienia się w systemie szkolnictwa, tak?
Jest więcej kobiet, które są dzisiaj naukowczyniami, to wyobrażam sobie jak wielki, olbrzymi wysiłek muszą one ponieść, bo to nie dotyczy tylko ich rozwoju zawodowego, tej dydaktyki, tej pracy na uczelni, organizacyjnej I tak dalej, ale też w życiu, kiedy muszą zamknąć drzwi I powiedzieć teraz rodzinom mnie nie ma, bo ja muszę napisać artykuł. Ja muszę się przygotować do zajęć. Ja muszę być na konferencji, wyjechać na 3 dni. Ja muszę być mobilna, bo tego ode mnie oczekuje pracodawca. Muszę was zostawić.
No I wreszcie 4. Kwestia to jest kwestia właśnie presji czasu I wykorzystywania tej sztucznej inteligencji. Dzisiaj w tej przestrzeni, właśnie w ramach tego wypalenia zawodowego I tej presji czasu, że szybko artykuł, szybko zrób doktorat, szybko zrób awans naukowy, jestem członkiem również Rady Doskonałości Naukowej. Widzę jak zmienia się jakość prezentowanych prac I dorobku osób, które się ubiegają o stopnie I tytuły. Jak wiele mamy odwołań, jak wiele mamy recenzji negatywnych.
I to też jest problem, ponieważ to wynika właśnie z tego, że na końcu chciałabym tylko powiedzieć, że nie ludzie, panie profesorze, naprawdę, pan by był pewnie świetnym dyrektorem, ale jeśli na pana miejscu, no pana wybierali, ale jeśli na pana miejscu wybiorą przemocowca, osobę, która się nie liczy. No I co wtedy mają zrobić ci ludzie, którzy są podwładnymi? No to jest bardzo takie... Pięknie brzmi w teorii, a w praktyce doświadczyłam wielokrotnie innych sytuacji. I w związku z tym to nie ludzie są zdolni są...
Wymiana ludzi spowoduje, że nam się polepszy w systemie. Moim zdaniem system trzeba zmienić, tak? Tylko zbudować, żebyśmy do minimum ograniczali te wszystkie negatywne elementy, które w tym systemie występują. Dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo.
Speaker 19
Bardzo dziękuję za za podjęcie tego tematu I I dyskusję, którą miałem okazję wysłuchać. Jestem trochę przerażony tą inżynierią tutaj ewaluacyjną, bo bo bo chyba nie o to chodzi w tym wszystkim tak naprawdę, no ale jeżeli tak jest, no to to jest troszeczkę smutne. Ja z perspektywy polskiej komisji akredytacyjnej oczywiście, szanowni państwo, No nie ulega wątpliwości, też takie mamy doświadczenie, że że, nazwijmy to, brak inwestycji w dobrostan użyję takiego takiego sformułowania, odchodzenia od zawodu, czy brak zaangażowania, czy też, czy też takie wypalenie zawodowe. To jest destrukcyjne działanie, to natychmiast widać, które wpływa destrukcyjnie właśnie na jakość kształcenia. To to zauważymy, zauważamy jako Polska Komisja Rekrutacyjna w tych ocenach.
Szukamy zatem w czasie ocen systemów wsparcia, jak jak uczelnie reagują, czy pozostawiają tego nauczyciela samemu sobie tak naprawdę I studenta, bo to też jest ważne, bo bo bo bo mamy doświadczenia takie, gdzie gdzie w organizację czasami zajęć, sami studenci są zaangażowani, jakichś rozwiązań, aby wesprzeć nawet I nauczyciela. Tak że my takie rozwiązania poszukujemy. Pomocy, która które uczelnia ewentualnie wskazuje, także poszukujemy. I te najlepsze praktyki, które dostrzegamy w tym zakresie, sprawowanej na przykład opieki nad nad studentem, nad nad nad nauczycielem, to także staramy się propagować. Mamy taki certyfikat jakości, gdzie takie rzeczy po prostu wskazujemy, można podpatrzeć.
Speaker 20
I I można to doświadczać. Wydaje mi się, że też problemem jest, staram się to ostatnio też w jakimś sensie komunikować, Skala jak gdyby naszego systemu szkolnictwa wyższego to jest miejsc, jednostek, które prowadzą kształcenie. Szanowni państwo, mamy 351 uczelni, ale mamy ponad 200 filii. To jest ponad 600 miejsc w kraju, konkretnych miejsc z adresem, w którym jak gdyby te zasoby akademickie coraz bardziej ograniczone po prostu muszą być dostępne. I I dostrzegamy tą tą historię dzielenia, współdzielenia właśnie nauczycieli akademickich między różne filie tych samych osób po prostu, które prowadzą kształcenie.
Speaker 18
Wydaje mi się, że to też jest pewien obszar, który wprowadza no, umniejsza standardy, powiedziałbym w ten sposób. Liczba kierunku, która wystrzeliła gigantycznie w górę, 2
Speaker 17
1000 szóstym roku, szanowni państwo, mieliśmy 118 różnych kierunków kształcenia co do nazwy w kraju. Dzisiaj mamy ponad 2 I pół tysiąca kierunków. Przecież muszą być kadry, które się muszą przygotować do tego w odpowiednim czasie, nabyć doświadczenie. To jest, to jest trudne. Także mamy dobre też przykłady, mamy ponad 118000 czy ponad 100000 powiedzmy obcokrajowców, którzy znaleźli się w Polsce, studiują w pełnym cyklu kształcenia, ale znowu też są potrzebne kadry do ich do ich kształcenia z odpowiednimi kompetencjami.
Speaker 20
Także problemów jest dużo. Tutaj jest tych zdiagnozowanych w tym raporcie wydaje mi się trafnych jest też dużo I za to bardzo państwu dziękuję. Ale też niezbędne są inwestycje, nawet jak to dobrostan akademicki w jakość, w pewne instytucje. Myślę, że dobrą instytucją, w którą można zainwestować to jest Polska Komisja Akredytacyjna właśnie, aby aby jeszcze lepiej pewne zadania wykonywała. Zwłaszcza, że te rzeczy, które robimy w Polsce gdzieś na na obszarze europejskim tak naprawdę zaczynają pojawiać I tam jesteśmy jako Polacy, jako nasz system godnym partnerem I fajnie byłoby to wszystko utrzymać.
Tak że dziękuję bardzo.
panie przewodniczący.
Speaker 11
Ja tylko 1 zdanie ad vocem, pan przewodniczący powiedział, że jest przerażony tą inżynierią ewaluacyjną, tak? Ale to ja chciałem powiedzieć, że ja absolutnie nie chciałbym I będę dyrektorem instytutu takiej inżynierii prowadzić. No my wiemy po prostu jak robić dobrą naukę, pewnie pewne rzeczy można robić jeszcze lepiej, ale ale nie będziemy się wtórnie dostosowywać do systemu, który no żeśmy przez 8 lat nam się to udawało I wychodziliśmy z kategorią a, dostosowywać do systemu, który no kazałby nam się, że tak powiem przebudować, no całkowicie no. Także to tytułem klaryfikacji.
Speaker 5
Dziękuję bardzo. Jeśli nie ma więcej głosów, to bardzo bym poprosiła jeszcze, bo tu padły różne pytania, komentarze, więc jakby pani autorki rektor, panie autorki raportu chciały się odnieść, pani dyrektor, bardzo proszę.
Speaker 6
Dostałam zapytania właściwie tej... A propos ewaluacji, natomiast nie jestem w stanie się do nich odnieść, ponieważ nie jestem osobą w ministerstwie za budowanie nowego modelu ewaluacji, tak że ewentualnie uwagi mogę przekazać dyrektorowi odpowiedzialnemu. Dziękuję. To ja się odniosę. Postaramy się do wszystkich.
Speaker 3
Bardzo dziękuję za, za miłe słowa, za to, że raport się podoba. Wiemy, że jest potrzebny. I tak cytując pana przewodniczącego, warto wejść głębiej, tak. Zdecydowanie zgadzamy się z tym, że warto wejść głębiej I badać dalej zjawisko wypalenia zawodowego I dobrostanu w systemie. I to, pokazaliśmy, to to na tyle głęboko weszliśmy w analizy, na ile pozwalały nam statystyki I próba, więc wszystkie te dane, odchylenia I tak dalej były istotne statystycznie.
Nie porównywaliśmy wypalenia zawodowego z innymi grupami zawodowymi. Nie, nie to było celem raportu, nie było też na to przestrzeni, natomiast zainspirowaliśmy się narzędziem do badania w innych zawodach. I może odwrócę tylko taki wniosek, że na sympozjum, które ministerstwo zorganizowało 10 dni temu, też dotyczące właśnie dobrostanu w sektorze, jednostka, inna jednostka naukowa prezentowała wyniki badania również zawodowego u siebie w instytucji, użyli innej metody, innego narzędzia I wyszły podobne zbieżne wyniki, więc to tylko pokazuje, że może niezależnie od jakie metody, jakie narzędzie stosujemy, dochodzimy do podobnych wniosków. I tutaj odniosę się też do... Pan przewodniczący podniósł I pani przewodnicząca pytała o ten dostęp do infrastruktury I inne różne inne braki.
Tego typu informacje, tego typu wnioski wyszły nam w badaniach jakościowych. Oczywiście problemem I źródłem wypalenia czy też stresu dużego jest brak miejsca na przykład na zbudowanie laboratorium czy pieniędzy na zatrudnienie wysokiej jakości specjalistów, żeby to laboratorium rozwijać, ale także brak takich prozaicznych rzeczy jak pokoju, w którym osoby mogą pracować, dlatego praca jest na przykład w niektórych jednostkach. To chyba najczęściej dotyczyło instytutu PAN. Jest praca zdalna, ponieważ no nie ma przestrzeni do, nie ma własnego biurka osoba chcąca pracować. Ale też brakuje na uczelniach I niepublicznych I publicznych takich przestrzeni wspólnych, przestrzeni, w których osoby mogłyby zostawić przysłowiowe buty.
Pamiętam z wypowiedzi badanej osoby, czyli takich pokojów socjalnych, gdzie można jakby mieć tą chwilę wytchnienia między jednymi zajęciami a a drugimi. Chyba odpowiedziałam na wszystkie pytania. Bardzo, bardzo jeszcze raz dziękujemy za uwagi I mamy nadzieję, że będziemy mieli okazję pogłębiać ten temat w następnych badaniach.
Speaker 5
Bardzo dziękuję I zamykam tym samym dyskusję, jako że wyczerpaliśmy porządek, to zamykam również posiedzenie. Bardzo państwu dziękuję za udział.