Podkomisja stała do spraw współpracy z organizacjami pozarządowymi, samorządowymi i związkami zawodowymi (ENM)
Legend
Transcript markers
- text Sentence being played
- text Search result
- text Intervention cited by the link you opened
Click a sentence to play the video from that moment. Select text to quote it with the speaker, timestamp and link.
More options
Speaker 1
Incjatywy I przedsięwzięcia podejmowane przez organizacje pozarządowe mają znaczący wpływ na uczniów I nauczycieli, przyczyniając się do wyzwalania społecznej aktywności oraz nabywania wielu cenionych kompetencji, takich jak umiejętność komunikowania się lub współdziałania, sprzyjając zaspokajaniu poczuciu afillacji w grupie. Udział uczniów w projektach realizowanych przez organizacje pozarządowe stanowi istotną informację zwrotną dla wychowawców, nauczycieli I pedagogów szkolnych na temat rozwoju emocjonalnego uczniów oraz progresji wychowawczej. Minister Edukacji dostrzega w organizacjach pozarządowych ważnego partnera społecznego wspierającego edukacyjną, wychowawczą I profilaktyczną działalność szkół I placówek systemu oświaty. Współczesne organizacje pozarządowe, w tym organizacje harcerskie, odgrywają ważną rolę wspierającą szkoły I placówki w procesie edukacji, a także w zakresie wychowywania dzieci I młodzieży do tradycyjnych wartości oraz bezpieczeństwa. Organizacje harcerskie wykorzystują zorganizowane formy działań I nowoczesne metody pracy z młodzieżą.
Idea harcerstwa to między innymi służba I pomoc bliźniemu, kształtowanie postaw patriotycznych, braterstwa, przyjaźni, zaangażowanie w pracę, sprawiedliwość, wolność I pokój. Zadania wychowawcze organizacji harcerskich doskonale wpisują się w treści I działania wychowawcze określone w programie wychowawczo-profilaktycznym szkół I placówek. Skuteczne działania w zakresie realizacji wychowawczej roli szkoły oraz wspomagania rozwoju dzieci I młodzieży oparte są na współpracy wielu instytucji, kuratoriów oświaty, organów prowadzących, organizacji pozarządowych, szkół, specjalistów I innych podmiotów realizujących zadania edukacyjne I wychowawcze na rzecz dzieci I młodzieży. Zgodnie z artykułem osiemdziesiątym szóstym ustawy prawo oświatowe w szkole I placówce mogą prowadzić działalność z wyjątkiem partii I organizacji politycznych, stowarzyszenia I inne organizacje, a w szczególności organizacje harcerskich, których celem statutowym jest działalność wychowawcza albo rozszerzanie I wzbogacanie form działalności dydaktycznej, wychowawczej, opiekuńczej, innowacyjnej szkoły lub placówki. Podjęcie tych działań wymaga zgody dyrektora szkoły lub placówki wyrażonej po uprzednim uzgodnieniu warunków tej działalności oraz po uzyskaniu pozytywnej opinii rady szkoły lub placówki I rady rodziców.
Współpraca z organizacjami pozarządowymi stanowi istotny element działalności szkoły. Szkoła wychowuje, kształtuje postawy społeczne, uczy bycia odpowiedzialnym za siebie I innych, a przede wszystkim wyraża, wyposaża w wiedzę, umiejętności I kompetencje, aby w przyszłości młodzi ludzie stali się świadomymi, kreatywnymi I wrażliwymi członkami społeczności, w której funkcjonują. Celem wychowania jest wspieranie dzieci I młodzieży we wszechstronnym rozwoju ukierunkowanym na osiągnięcie pełnej dojrzałości fizycznej, emocjonalnej, intelektualnej, duchowej I społecznej oraz dbającej o zdrowie własne I innych osób. Podejmowane przez organizacje pozarządowe inicjatywy I działania wzmacniają przedsięwzięcia I pracę dydaktyczno-wychowawczą w szkołach I placówkach. Organizacje prowadzą działania mające na te, na celu kształtowanie aktywnej I prospołecznej postawy wśród dzieci I młodzieży.
Dużą uwagę skupiają na kształtowaniu postaw sprzyjających rozwojowi indywidualnemu I społecznemu uczniów przez kształtowanie postaw obywatelskich, naukę szacunku dla innych ludzi, kreatywności, przedsiębiorczości, uczciwości I wiarygodności.
Minister Edukacji Narodowej powołał zespół do spraw współpracy z organizacjami pozarządowymi. Minister Edukacji wspiera dyrektorów szkół I placówek w zakresie wielostronnej współpracy z organizacjami pozarządowymi. Minister Edukacji podjęła decyzję o wzmocnieniu tej współpracy z doświadczonymi organizacjami pozarządowymi, dla których istotne jest dobre funkcjonowanie uczennic I uczniów w przyjaznej atmosferze w szkołach I placówkach, pełni realizowanych cele I zadania edukacyjne, wychowawcze I profilaktyczne, kształtujących właściwe postawy dzieci I młodzieży. Dialog I współpraca podejmowana jest na forum zespołu do spraw współpracy z organizacjami pozarządowymi, która dla dobra Polski I oświaty zgodnie z przepisami ustawy prawo oświatowe aktywnie wspierają szkoły I placówki w ich działalności. Dwudziestego czerwca 2000 dwudziestego czwartego roku zarządzeniem w sprawie powołania zespołu do spraw z organizacjami pozarządowymi oraz zarządzeniem Ministra Edukacji z dnia trzynastego września 2000 dwudziestego czwartego roku, zmieniającym zarządzenie w sprawie powołania zespołu do spraw współpracy z organizacjami pozarządowymi, Minister Edukacji powołała zespół do spraw współpracy z organizacjami pozarządowymi.
Minister Edukacji ustanowiła skład zespołu w liczbie czterdziestu pięciu przedstawicieli organizacji pozarządowych, wyłonionych w otwartym naborze ofert ogłoszonym na stronie internetowej Ministerstwa Edukacji Narodowej. Zadaniem zespołu jest przygotowywanie propozycji rozwiązań dotyczących współpracy organizacji pozarządowych ze szkołami I placówkami, w szczególności w zakresie organizacji pracy przedszkoli, szkół I placówek, działalności edukacyjnej, wychowawczej, profilaktycznej I opiekuńczej, rozszerzanie I wzbogacania form działalności dydaktycznej, wychowawczej, opiekuńczej, innowacyjnej, ruchu artystycznego, praw dziecka I ucznia, kompetencji kadry pedagogicznej I kierowniczej, wyrównywania szans edukacyjnych, działalności związanej z organizacją czasu wolnego dzieci I młodzieży, współpracy z rodzicami uczniów, edukacji włączającej I profilaktyki zdrowia psychicznego. Na posiedzeniach zespołu I w grupach roboczych omawiano kierunki przygotowywanych zmian programowych w edukacji od roku szkolnego 2025, 26200 26, 27 w poszczególnych obszarach I wypracowano rekomendacje dla poszczególnych działań. Zadania statutowe organizacji pozarządowych w zakresie wychowywania często wpisują się w treści I działania wychowawcze określone w programie wychowawczo-profilaktycznym szkół I placówek. Współpraca w ramach Narodowego Programu Zdrowia na lata 2021, 25.
Na podstawie artykułu czternastego ustęp 1. W związku z artykułem trzynastym punkt 2 litera a ustawy z dnia jedenastego września 2000 piętnastego roku o zdrowiu publicznym I rozporządzenia Rady Ministrów z dnia trzydziestego marca 2000 dwudziestego pierwszego roku sprawie Narodowego Programu Zdrowia na lata 2021, 25. Minister Edukacji ogłaszał otwarte konkursy ofert z zakresu zdrowia publicznego w ramach zadania realizacja projektów I programów edukacyjnych, wychowawczych, interwencyjnych oraz profilaktycznych, opartych na podstawach naukowych, w tym programów profilaktyki uniwersalnej, wskazującej I selektywnej. W ramach Narodowego Programu Zdrowia na lata 2021, 25, Ministerstwo Edukacji Narodowej realizowało we współpracy z organizacjami pozarządowymi projekty z zakresu zdrowia publicznego, w tym na przykład pozytywny klimat szkoły 2021, 2023 w ramach projektu zrealizowano. Poradnia online, online.
Zadanie polegało na utworzeniu z udziałem publicznych I niepublicznych poradni psychologiczno-pedagogicznych, sieci wsparcia dla uczniów, wychowanków, nauczycieli, wynikającej w szczególności z doświadczeń pandemii I po powrocie do szkół po nauce zdalnej z wykorzystaniem portalu poradni online zawsze jest jakieś wyjście. Platforma do diagnozy. Zadanie polegało na przeprowadzeniu badania pilotażowego w szkołach I placówkach oraz opracowaniu rekomendacji działań wychowawczo-profilaktycznych do zastosowania w szkole I placówce na podstawie wyników diagnozy oraz zbadaniu skuteczności ich wdrożenia poprzez wykorzystanie platformy do diagnozy, szkolenia dla dyrektorów, pracowników szkół I placówek z obsługi narzędzia informatycznego, interpretowania I zastosowania uzyskanych rekomendacji oraz określenie I wprowadzenie koniecznych modyfikacji funkcjonalnych I merytorycznych platformy do diagnozy. Szkolna sieć wsparcia. Zadanie polegało na utworzeniu I kontynuacji szkolnego systemu sieci wsparcia rówieśniczego z wykorzystaniem idei wolontariatu poprzez umożliwienie uczennicom I uczniom zaangażowanie się w działania na rzecz pomocy rówieśnikom z możliwością własnych umiejętności intrapsychicznych, interpersonalnych I społecznych oraz przygotowanie nauczycieli cieszących się wysokim poziomem zaufania w środowisku szkolnym do roli opiekunów młodzieży z sieci wsparcia rówieśniczego, w tym dokonanie wyboru koordynatora projektu w szkole.
Klimat szkoły. Zadanie polegało na realizacji w szkołach I placówkach projektów pozytywna komunikacja, porozumienie bez przemocy oraz mediacje rówieśnicze I mediacje szkolne w edukacji. Dostosowanie projektu pozytywna komunikacja dla poziomu klas 4, 8 szkół podstawowych, a także na upowszechnianiu zadania I dobrych praktyk w ramach kampanii informacyjno-edukacyjnej. Szkolenia prowadzone z wykorzystaniem materiałów, porozumienie w szkole, podręcznik dla nauczycieli, droga do porozumienia, podręcznik dla rodziców, komunikacja bez przemocy, podręcznik szkoleniowy, kwestionariusz klimatu szkoły, program szkolenia online, porozumienie bez przemocy oraz narzędzi. Diagnoza gotowości szkoły do przyjęcia programu mediacji, standardy mediacji rówieśniczych, mediacji w konfliktach rówieśniczych szkolnych, szkolenie z zakresu mediacji szkolnych rówieśniczych, oświatowych, program szkolenia online mediacje, niezbędnik mediatora, materiały dla mediatora, kwestionariusz klimatu szkoły.
Pozytywna szkoła 2022, 2024. W ramach projektu zrealizowano. Promocja I profilaktyka zdrowia psychicznego. Zadanie polegało na przeprowadzeniu szkoleń dla nauczycieli, które przygotowują ich do realizacji programów promocji zdrowia psychicznego, programów profilaktyki uniwersalnej, selektywnej lub wskazującej, w tym programów rekomendowanych, a także wdrożenia tych programów, w tym działań interwencyjnych w szkołach I placówkach. Szkolny wolontariat.
Zadanie polegało na przygotowaniu I realizacji projektu edukacyjnego, wychowawczego lub społecznego skierowanego do szkół, utworzeniu szkolnej, międzyszkolnej sieci wsparcia rówieśniczego, do realizacji zadań określonych w tym projekcie, wykorzystania idei wolontariatu w działaniach skierowanych jednocześnie do społeczności szkolnej I środowiska lokalnego. Standardy wsparcia dziecka. Zadanie polegało na wypracowaniu standardów I podniesieniu jakości pracy z dzieckiem, uczniem I rodziną w zakresie psychoterapii I pomocy psychologicznej w publicznych I niepublicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym specjalistycznych oraz w placówkach wychowania przedszkolnego, szkołach I placówkach. Wolontariat na rzecz wsparcia rówieśniczego w ochronie zdrowia psychicznego dzieci I uczniów w latach 2023, 25. Zadanie polegało na opracowaniu I wdrożeniu programu wsparcia rówieśniczego na rzecz ochrony zdrowia psychicznego dzieci I uczniów w szkołach ponadpodstawowych oraz placówkach I ocenie jego skuteczności.
Program powinien spełniać kryteria wysokiej jakości I uwzględniać strategie profilaktyczne, czyli zasoby postępowania wywodzące się z modeli teoretycznych, wyjaśniających zachowanie człowieka oraz mechanizmy rozwoju zaburzeń I zachowań problemowych, mające istotny wpływ na osiągnięcie celów założonych w programie. Zobacz emocje, to są lata 2024, 25. Zadanie polegało na przygotowaniu I przeprowadzeniu w szkołach I placówkach programów z zakresu psychoedukacji jako procesu, w którego, w ramach którego nabywa się wiedzę na temat funkcjonowania umysłu I emocji oraz uczy się skutecznych strategii radzenia sobie z trudnościami. W wyniku wdrożonych w szkołach I placówkach programów ma nastąpić poprawa samopoczucia I dobrostanu psychicznego, poznanie siebie I swoich reakcji emocjonalnych, które pozwolą zrozumieć potrzeby I ograniczenia, radzenie sobie z trudnościami, umiejętne wykorzystanie narzędzi do skutecznego radzenia sobie z symptomami kryzysu, stresu, lęku. Poprawa relacji interpersonalnych, nauka pozytywnej komunikacji, budowanie zdrowych relacji oraz rozwój empatii I troski o innych.
Zapobieganie stygmatyzacji, prewencja I zmniejszanie liczby zachowań negatywnych związanych z odbiorem u siebie I innych objawów zaburzeń zdrowia psychicznego I korzystanie z pomocy specjalistycznej jako wynik edukacji na temat zdrowia psychicznego. Przeciwdziałanie przemocy rówieśniczej, realizacja projektów edukacyjnych to rok 2025.. W wyniku realizacji zadania projekty edukacyjne zostaną zaprezentowane społeczności na poziomie lokalnym, regionalnym, ogólnopolskim.
Przez 12 organizacji pozarządowych. Zadanie polegało na przeprowadzeniu projektu edukacyjnego, który składał się z powiązanych ze sobą modułów. Dobre praktyki tutaj, upowszechnianie ciekawych I skutecznych projektów, programów realizowanych w szkołach placówkach. Debata, dyskusja w gronie ekspertów nad aktualnymi wynikami badań z zakresu zdrowia publicznego, psychicznego, profilaktyki uzależnień w kontekście przeciwdziałania przemocy rówieśniczej oraz strategiami poprawy. To ważne elementy profilaktyki zdrowia psychicznego.
Zadania miały także na celu szersze upowszechnianie dobrych praktyk I zaktywizowanie środowiska szkolnego do poszukiwania rozwiązań uprzedzających kryzysy zdrowia psychicznego. Projekt Pear Support. Od 2000 dwudziestego czwartego roku Ministerstwo Edukacji Narodowej we współpracy partnerskiej z Fundacją Rozwoju Edukacji I Fundacją Instytut Edukacji Pozytywnej, współrealizuje projekt w ramach Fundusze Europejskiej dla Rozwoju społecznego 2021 27. To jest FIMS. Priorytet FIMS 0 5 innowacje społeczne, działanie 0 5 kropka 0 1 innowacje społeczne.
Grupą docelową projektu stanowią psycholodzy I pedagodzy szkolni pracujący w szkołach ponadpodstawowych na terenie Polski. Projekt przewidywał udział czterystu osób z dwustu szkół do pełnienia w projekcie roli koordynatorów, koordynatorek szkolnych. Podstawowym celem projektu było opracowanie I przetestowanie metody wsparcia dla uczniów uczennic w kryzysach psychicznych, opartej o wsparcie rówieśnicze, tak zwaną metodę Pierw Support. Rządowy program wyrównywania szans edukacyjnych I młodzieży tak. Taka
Okej.
Speaker 2
Porządkowe. Tych głosowań jest z materiałów, co dostaliśmy, są 2. I teraz mamy 2 wyjścia. Więc jako ludzie wolni mamy wybór. 1.
Propozycja, że my idziemy, a państwo czekacie, jeżeli nie będzie jakichś zbędnych dyskusji, to myślę, że to potrwa do dziewiątej 10 I wracamy, a 2. Wyjście jest takie, bo my z panią poseł mamy tutaj materiał przygotowany przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Ja już chytrze go też I przejrzałem. Propozycja 2. Jest taka, że pani będzie kontynuowała.
Speaker 7
A więc ogłaszam przerwę. Do kiedy? No do końca przerwy. Inaczej nie mogę tego. Co dalej.
Speaker 2
Melduję posłusznie, że znowuż jestem I dziękuję za wyrozumiałość. Kontynuujemy, bardzo proszę.
Speaker 1
Rządowy program wyrównywania szans edukacyjnych dzieci I młodzieży z Ukrainy. Szczegółowe zasady realizacji zadań I dofinansowania określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2000 e e 25 roku w sprawie szczegółowych warunków udzielania wsparcia w zakresie wyrównywania szans dzieci I młodzieży objętych rządowym programem wyrównywania szans edukacyjnych dzieci I młodzieży przyjazna szkoła w latach 2025-dwa 1000 e 27. Program jest finansowany ze środków programu Fundusze Europejskie dla Rozwoju Społecznego na lata 2021, 2027.
Głównym celem programu jest lepsze dostosowanie środowiska szkolnego do potrzeb uczniów I uczennic z Ukrainy z doświadczeniem migracji I uchodźstwa. Wśród zadań realizowanych z programu jest między innymi wsparcie psychologiczne uczniów I uczennic, również polskich, ich rodziców oraz opiekunów prawnych, doradztwo zawodowe I wsparcie uczniów I uczennic z doświadczeniem migracji I uchodźstwa w procesie wejścia na rynek pracy. Wsparcie kadry szkolnej, w tym w obszarze edukacji międzykulturowej I pracy w środowisku uwzględniającym doświadczenia migracji I uchodźstwa. Przyznawanie honorowych patronatów przedsięwzięciom prowadzonym przez organizacje. Ważną formą współpracy Ministra Edukacji z organizacjami pozarządowymi jest przyznawanie patronatu honorowego Ministra Edukacji dla ciekawych, nowatorskich I edukacyjnie znaczących inicjatyw, podejmowanych przez organizacje.
Informacje o zasadach przyznawanych patrona, przyznania patronatu honorowego lub udziału Ministra Edukacji w Komitecie Honorowym oraz stale aktualizowany wykaz przyznanych patronatów jest dostępny na stronie internetowej Ministerstwa Edukacji. Tam pod linkiem patronaty ministra. Specjalistyczne centra wspierające edukację włączającą. W MEN trwają prace nad wprowadzeniem do przepisów ustawy z dnia czternastego grudnia 2000 szesnastego roku prawo oświatowe, nowego zadania przedszkoli I szkół specjalnych oraz placówek, o których mowa w artykule drugim punkt 7. Wyżej wymienionej ustawy.
Zadanie to będzie polegało na możliwości tworzenia w strukturze danej jednostki systemu oświaty, specjalistycznego centrum wspierającego edukację włączającą CF, CFEF. CFEF będzie realizowało działalność edukacyjno- szkoleniową I doradczą skierowaną do do kadry ogólnodostępnych oraz integracyjnych przedszkoli I szkół w zakresie zapewniania dzieciom I uczniom z różnymi potrzebami rozwojowymi I edukacyjnymi możliwości pełnego uczestnictwa w ogólnodostępnej ofercie edukacyjnej na wszystkich poziomach kształcenia, wspólnie z rówieśnikami I jak najbliżej ich miejsca zamieszkania. Zadania Centrum będą obejmowały doradztwo dla dyrektorów przedszkoli I szkół oraz nauczycieli w zakresie zapewniania dostępności w edukacji, w tym rozpoznawania oraz usuwania barier I utrudniających funkcjonowanie ucznia, proces kształcenia I jego uczestnictwo w życiu przedszkola lub szkoły. W trakcie prowadzonych dla nauczycieli konsultacji, lekcji otwartych oraz superwizji koleżeńskich, nauczyciele Centrum będą wspierali ich w planowaniu I realizacji zadań związanych z rozpoznawaniem potrzeb uczniów, dostosowywaniem procesu kształcenia oraz udzielaniem pomocy psychologiczno-pedagogicznej zgodnie z potrzebami uczniów, tym poprzez stosowanie w codziennej praktyce strategii uniwersalnego projektowania I racjonalnych usprawnień, na przykład z wykorzystaniem sprzętu specjalistycznego. Dodatkowo wśród fakultatywnych zadań centrum znajdzie się prowadzenie zgodnie osobami przedszkoli I szkół objętych wsparciem centrum, wypożyczalni sprzętu specjalistycznego, pomocy dydaktycznych, zaadaptowanych do potrzeb uczniów z niepełnosprawnościami, podręczników szkolnych I materiałów edukacyjnych.
ZCEF będzie uzupełniały istniejącą sieć wspomagania przedszkoli I szkół oraz współpracę I samokształcenia dla nauczycieli, prowadzoną przez placówki doskonalenia nauczycieli, publiczne poradnie psychologiczno-pedagogiczne, w tym poradnie oraz biblioteki pedagogiczne. Działania Centrum będą wzmacniały sieć współpracy w środowisku lokalnym, integrując działania wewnątrz I międzysektorowe. Wsparcie uczniów zdolnych. Ministerstwo Edukacji Narodowej co roku na podstawie artykułu 13 ustęp 1. Ustawy z dnia 24 kwietnia 2000 trzeciego roku o działalności pożytku publicznego I wolontariacie ogłasza otwarty konkurs ofert na realizację zadania publicznego pod nazwą program wspierania uczniów, program wspierania rozwoju uczniów wybitnie uzdolnionych, w ramach którego są zapraszani do składania ofert organizacje pozarządowe w rozumieniu artykułu trzeciego ustęp 2 ustawy I podmioty wymienione w artykule 3 ustęp 2 ustawy, prowadzące obejmującą teren całego kraju działalność społecznie użyteczną obszarze zgodnym z zakresem rzeczowym zadania publicznego.
Celem konkursu jest wybór najlepszych ofert na realizację ogólnopolskich lub ponad regionalnych programów wspierających rozwój uczniów wybitnie uzdolnionych w obszarze naukowym I artystycznym. Zainteresowane podmioty mogą składać oferty na realizację programów tutoringowych I mentorskich adresowanych do zdolnych uczniów szkół podstawowych I ponadpodstawowych. W 2000 dwudziestym piątym roku dofinansowanie na realizację projektu w ramach programu wspierania rozwoju uczniów wybitnie uzdolnionych otrzymało 12 podmiotów. MEN na realizację niniejszego zadania publicznego przeznaczyło 2000000 złotych. Szczegółowe informacje dostępne są na stronie bip menu.
Programy realizowane przez Ośrodek Rozwoju Edukacji. W ramach projektu opracowanie rozwiązań zapewniających dostęp do wysokiej jakości zindywidualizowanego zindywidualizowanego I spersonalizowanego doradztwa
Medycznego. Współczesna szkoła stoi wobec istotnych wyzwań, indywidualizacji procesu kształcenia, rosnące wymagania wobec nauczycieli metodyków oraz konieczność wspierania kadry pedagogicznej, tak by ich praca nie sprowadzała się jedynie do obsługi treści merytorycznych, lecz obejmowało także refleksje, współpracę I rozwój. Z tej perspektywy programy mentoringu I tutoringu oraz wsparcie doradztwa metodycznego w kontekście zindywidualizowanego I spersonalizowanego doradztwa nabierają kluczowego znaczenia. Stanowią instrumenty umożliwiające wspieranie nauczycieli w sposób spersonalizowany, a nie masowy. Projekt zindywidualizowane I spersonalizowane doradztwo metodyczne realizowane przez Ośrodek Rozwoju Edukacji ORE w ramach programu Fundusze Europejskie dla Rozwoju Społecznego adresuje te potrzeby systemowo.
Głównym celem projektu jest wdrożenie standardu pracy doradców metodycznych, zwłaszcza w zakresie indywidualizacji I personalizacji wsparcia nauczycieli. Program koncentruje się na wykorzystaniu metod coachingu, tutoringu I mentoringu praktyce doradczej. Kluczowe założenia projektu. Rozwój systemowego wsparcia dla doradców metodycznych, nauczycieli, konsultantów oraz kadry nauczycielskiej. Wprowadzenie narzędzi z metod tutoringu I mentoringu jako zindywidualizowanych form wsparcia zawodowego.
Opracowanie I wdrożenie nowych standardów pracy doradztwa metodycznego, standaryzację pracy doradców metodycznych w obszarach mentoringu I tutoringu. Podejmowane działania stanowią komponent realizacji celu strategicznego ukierunkowanego na doskonalenie jakości pracy szkół I placówek oświatowych poprzez systemowe podniesienie poziomu profesjonalizacji doradców metodycznych I nauczycieli, konsultantów jako kluczowych ognisk wspomagania rozwoju zawodowego nauczycieli. W ramach projektu ORE przewidziano następujące komponenty. Diagnoza stanu doradztwa metodycznego w Polsce, analiza potrzeb doradców I nauczycieli, opracowanie rekomendacji dotyczących funkcjonowania doradcy metodycznego oraz założeń wykorzystania mentoringu I tutoringu, przygotowanie programu szkoleniowego oraz materiałów edukacyjnych dla doradców metodycznych I nauczycieli konsultantów. Pilotażowe wdrożenie standardów pracy doradcy metodycznego oraz monitorowanie I ocena szkoleń.
Sieci współpracy oraz samokształcenie doradców, co sprzyja, co sprzyja ciągłości procesu wsparcia. W efekcie projekt zakłada przeszkolenie około sześciuset doradców medycznych oraz objęcie wsparciem około tysiąca ośmiuset nauczycieli. Zakres I metodyka. Program szkoleniowy oparty jest na modelu, który łączy warsztaty, konsultacje grupowe I indywidualne, superwizję działań doradczych, wdrażanie rekomendowanych standardów w praktyce pracy szkoły. Metodyka zakłada, że doradca metodyczny oraz nauczyciel konsultant przestaje być jedynie ekspertem od treści, a staje się facylitatorem procesu rozwoju nauczyciela, co wymaga kompetencji w mentoringu, tutoringu I coachingu.
Chociaż potencjał programu tutoringu I mentoringu jest znaczny, to ich skuteczność zależy od warunków wdrożenia. Jasne określenie roli doradcy metodycznego jako partnera zmiany, a nie jedynie eksperta treściowego. Wysokiej jakości przygotowanie doradców medycznych w zakresie wykorzystania narzędzi z mentoringu, tutoringu I coachingu, aby mieli realne kompetencje w zakresie pracy z drugim nauczycielem, relacji, refleksji. Adekwatne warunki czasowe I organizacja w szkołach, by mentoring, tutoring nie były jedynie dodatkiem, lecz wkomponowane zostały w pracę szkoły. Systematyczne monitorowanie I ewaluacja by mierzyć efekty, identyfikować bariery, popularyzować dobre praktyki.
Skalowalność I trwałość, by po pilotażu wsparcie było kontynuowane, a standardy utrwalane. Utrzymanie zaangażowania uczestników, mentoring I tutoring to procesy długofalowe wymagające relacji I ciągłości. Realizacja przez ORE projektu opracowanie rozwiązań zapewniających dostęp do wysokiej jakości zindywidualizowego zindywidualizowanego I spersonalizowanego doradztwa metodycznego pokazuje, że możliwe jest przejście od modelu masowego wspomagania nauczycieli do modelu ukierunkowanego, relacyjnego I trwałego. Z perspektywy polityki edukacyjnej ważne jest to, by te działania znalazły swoje miejsce w systemie, zostały odpowiednio wspierane I monitorowane. Przygotowana infrastruktura to jest standardy, programy szkoleń, sieci współpracy, daje dobrą by dalsze wdrożenia miały realny efekt.
W ramach realizowanego przez Ośrodek Rozwoju Edukacji zadania model systemowego wsparcia nauczycieli początkujących. Działania realizowane w ramach zadania model systemowego wsparcia nauczycieli początkujących są ściśle związane ze zmianami w karcie nauczyciela, które weszły w życie pierwszego września 2000 dwudziestego drugiego roku I wprowadziły nową ścieżkę awansu zawodowego, a co za tym idzie nową rolę nauczyciela początkującego oraz mentora. Wprowadzenie nowej roli mentora w systemie awansu zawodowego nałożyło na placówki doskonalenia nauczycieli odpowiedzialność za zapewnienie odpowiedniego wsparcia osobom pełniącym tę funkcję. Realizacja zadania doskonalenia mentorów przez placówki jest różna w skali kraju, co wynika z wielu czynników, w tym zasobów kadrowych, priorytetów regionalnych czy możliwości finansowania. Zauważając potrzebę systemowa systemowego wsparcia placówek w celu zapewnienia wysokiego poziomu przygotowania mentorów do realizacji swoich zadań w skali całej Polski.
Wydział Rozwoju Doskonalenia ORE podjął następujące działania, działania zrealizowane w 2000 e 25 roku, opracowanie ramowego programu szkolenia mentor nauczyciela początkującego, Opracowanie przykładowego scenariusza szkolenia mentor nauczyciela początkującego oraz z pełną obudową dydaktyczną do jego realizacji. Przeszkolenie stu mentorów nauczycieli początkujących w ramach szkolenia pilotażowego. Działania w trakcie realizacji to jest 4. Kwartał 2025 2. Kwartał 2026.
Przeszkolenie sześćdziesięciu trenerów, nauczycieli, konsultantów z publicznych placówek, przygotowanie kadry do prowadzenia doskonalenia, doskonalenia zawodowego mentorów z uwzględnieniem modelu wypracowanego w ORE. Poszkoleniowe wsparcie trenerów w realizacji doskonalenia mentorów na terenie placówek, konsultacje w formule online. Wszystkie placówki doskonalenia nauczycieli otrzymają program, scenariusze oraz materiały szkoleniowe wypracowane w ORE. Efektywny system wsparcia nauczyciela początkującego zależy bezpośrednio od kompetencji nauczycieli pełniących funkcję mentorów. Systemowe wsparcie placówek doskonalenia nauczycieli w realizacji ich zadania statutowego, organizowania I prowadzenia doskonalenia zawodowego mentorów jest zatem kluczowe dla wsparcia rozwoju zawodowego nauczycieli stawiających 1.
Kroki w tym zawodzie. Programy mentoringowe I tutoringowe realizują także placówki doskonalenia nauczycieli w poszczególnych województwach. Dziękuję bardzo za wysłuchanie informacji Ministra Edukacji.
Speaker 2
Dziękuję bardzo. Bardzo proszę o zabranie głosu przedstawiciela Ministerstwa Nauki I Szkolnictwa Wyższego. Zapisaną mam tutaj panią Ewelinę Walendziak-Genzo. Czy to się zgadza? Bardzo proszę.
Speaker 12
Witam państwa. Może warto na początku rozdzielić 2 kwestie bezpośrednie finansowanie programów mentoringowych I tutoringowych przez Ministerstwo oraz działania podejmowane samodzielnie przez uczelnie I inne instytucje systemu nauki szkolnictwa wyższego. Na dziś, na dzień dzisiejszy Ministerstwo Nauki I Szkolnictwa Wyższego nie prowadzi odrębnego programu, którego celem byłoby bezpośrednie finansowanie uczelnianych programów mentoringowych czy tutoringowych. Nie oznacza to jednak, że tego rodzaju działania nie są obecne w systemie ani że nie mogą być wspierane pośrednio. Jednym z instrumentów, który może obejmować działania o podobnym charakterze, jest otwarty konkurs ofert dotyczący organizowania I animowania działań na rzecz środowiska akademickiego.
Speaker 14
Jego beneficjentami nie są jednak bezpośrednio uczelnie, lecz organizacje pozarządowe I inne uprawnione podmioty. Natomiast odbiorcami projektów są przede wszystkim studenci I doktoranci. W ramach takich przedsięwzięć możliwe jest prowadzenie szkoleń, warsztatów czy działań rozwijających kompetencje I wspierające rozwój zawodowy. Trzeba również podkreślić bardzo istotną rolę autonomii uczelni. To właśnie uczelnie najlepiej znają potrzebę swoich studentów, doktorantów I pracowników I mogą samodzielnie projektować programy mentoringowe I tutoringowe odpowiadające specyfice konkretnego środowiska akademickiego.
Speaker 11
I takich przykładów mamy w Polsce coraz więcej, czy to na SGH, czy na Uniwersytecie Warszawskim są prowadzone takie działania. Warto też zaznaczyć, że w obszarze szkolnictwa wyższego I nauki tutoring I mentoring może pełnić różne funkcje, może wspierać
Speaker 13
Naukowy, może wspierać rozwój zawodowy, może pomagać studentowi w świadomym budowaniu ścieżki kariery, ale również może wzmacniać poczucie przynależności do wspólnoty akademickiej, ułatwiać adaptację na uczelni, a tym samym też ograniczać w pewien sposób rezygnację ze studiów, co jest dosyć dużym problemem. Tak jak już wspomniałam, bezpośrednio w naszych działaniach nie ma strumienia finansowania tego typu działań, natomiast w podległych na nam instytucjach w NCBRze jest taki program, nazywa się Leader Up I jego ważnym komponentem jest komponent skoncentrowany na właśnie szkoleniach I mentoringu. I ten mentoring koncentruje się przede wszystkim na wsparciu naukowców w komercjalizacji badań. Właściwie to wszystko ze strony Ministerstwa Nauki I Szkolnictwa Wyższego. Dziękuję bardzo.
Speaker 2
Dziękuję bardzo. Otwieram dyskusję. Mam taką prośbę, żebyście państwo zastosowali, jeśli będzie to możliwe rzecz jasna, taki reżim czasowy 5 minut w dyskusji. Myślę, że to dosyć długi czas oraz żebyście się państwo przedstawiali do protokołu, jest to nam niezbędne. Część z państwa znam, ale gdzieś mogę się pomylić, więc lepiej będzie, jeżeli państwo na początku przedstawicie siebie z imienia I z nazwiska I z pełnionej funkcji.
Dorota Marszałek
Dobrze, dzień dobry. Nazywam się... Dobrze, nazywam się Dorota Marszałek I reprezentuję inkubator Uniwersytetu Warszawskiego. Ponieważ nazwisko zobowiązuje w tym miejscu, to przygotowałam dla państwa krótką pięciominutową prezentację dotyczącą właśnie naszych programów mentoringowych I chciałam krótko opowiedzieć, w jaki sposób od 2000 dwudziestego roku wspieramy zarówno mentorów, jak I studentów w naszym programie. I teraz tak, czy mają państwo czasami taki moment satysfakcji I wdzięczności z tego, w którym miejscu zawodowo państwo są I takie poczucie, że chcieliby państwo już się tym dalej podzielić I odwdzięczyć się za to, co dostali.
I my mamy w inkubatorze styczność właśnie z takimi osobami, z takimi ekspertami, praktykami z otoczenia naszego społeczno-biznesowego. I teraz z drugiej strony wyobraźmy sobie tych studentów, którzy wchodzą w świat zawodowy, którzy chcą realizować swoje przedsięwzięcie, czy to biznesowe, startupowe, kulturalne czy naukowe I z nimi także mamy styczność, bo jest to ta grupa odbiorców naszych działań, czyli indywidualnych konsultacji I warsztatów otwartych Akademii Przedsiębiorczości BraveCamp. A co by się stało, gdybyśmy te 2 grupy ze sobą połączyli? I to jest właśnie to, co robimy w programie mentoringowym I łączymy praktyków ekspertów chcących dzielić się wiedzą ze studentami. I robimy to od sześciu edycji w skali trzydziestu par rocznie I niedługo będziemy to robić w jeszcze większej skali do stu pięćdziesięciu par w semestrze w programie Mentoring Zawodowy UW.
I może ktoś pomyśli teraz, że nie jest gotowy, żeby usiąść przed studentem I z marszu zostać mentorem, mentorką. Tak, my to wiemy I to jest 1 z bardzo ważnych fundamentów naszych działań, ponieważ nie sadzamy przed sobą osób, które nie są przygotowane I osoby zaangażowane jako mentorzy działają u nas pro bono, natomiast otrzymują od nas wysokiej wartości merytorykę dostarczoną przez trenerów procesu mentoringowego. I tutaj często pojawia się taka obawa, czy to jest do zrobienia, żeby to połączyć z normalnym etatem. Tak, jak najbardziej. Tak jak widać, te wszystkie elementy, czyli warsztaty wprowadzające, superwizje, superwizje indywidualne, spotkania 1 na 1 I też taka celebracja networking, czyli spotkania inauguracyjne I finałowe, dają łącznie do dwudziestu godzin w ciągu czterech miesięcy, czyli nie jest to takie ogromne obciążenie.
Speaker 17
Natomiast zaangażowanie czasowe studentów też oscyluje w okolicy tych dwudziestu godzin, natomiast jest tutaj mniej takich zajęć przygotowujących, a jest więcej pracy nad własnym celem. I właśnie, jaki jest ten cel? W mentoringu UW jest to wsparcie osób studiujących w realizacji ich przedsięwzięcia, tak jak wspominałam, biznesowego, kulturalnego czy też naukowego. Natomiast w tym mentoringu zawodowym, który niedługo uruchomimy, jest to wsparcie na początku drogi zawodowej, konkretyzacja planu kariery I przygotowanie portfolio. I tutaj na zdjęciu widzimy inaugurację naszej ostatniej szóstej trwającej właśnie edycji.
Speaker 15
Dotychczas połączyliśmy 150 par, ale tych mentorów nie było stu pięćdziesięciu, było ich dużo mniej. Dlaczego? No bo właśnie mentorzy do nas wracają. Z czego to może wynikać? Jak widzą państwo na slajdzie, jest to część ewaluacji piątej edycji.
Mentorzy są dosyć jednomyślni, jeżeli chodzi o ocenę tych elementów programu mentoringowego, który został dla nich skomponowany. A jak wygląda generalnie satysfakcja? To również jest ewaluacja piątej edycji, z tym że jest ona wyjątkowa, bo w dotychczasowych czterech edycjach poprzednich mieliśmy takie wyniki, z których wynikało, że mentorzy byli bardziej zadowoleni z uczestnictwa niż sami studenci I to było około dziewięciu na 10 punktów. Skąd wiemy, że robimy to właściwie oprócz tego feedbacku, który otrzymujemy od studentów I od mentorów? W 2000 dwudziestym drugim byliśmy finalistami, a w dwudziestym czwartym roku otrzymaliśmy pierwszą nagrodę Super M w konkursie AMCC Poland w kategorii programów mentoringowych prowadzonych na uczelniach wyższych.
Dorota Marszałek
I to, co bym chciała, żeby państwo wynieśli z tej mojej prezentacji, to jest atmosfera tego zdjęcia z finałowego spotkania piątej edycji, na którym widzimy mentorkę, wieloletnią dyrektor Muzeum Azji I Pacyfiku Joannę Wasilewską I jej mentee Luciena Łąg, który realizuje projekt Brama otwarta za żelazną bramą. I to zdjęcie ukazuje najważniejsze wartości całego przedsięwzięcia, czyli budowę relacji na płaszczyźnie profesjonalnej I po partnersku. Bardzo dziękuję.
Dziękuję bardzo. Bardzo proszę.
Zbigniew Marciniak
Dobra, dziękuję bardzo. Ja nazywam się Zbigniew Marciniak, reprezentuję tutaj konferencję rektorów Akademickich Szkód Polskich, ale jestem od pół wieku pracownikiem Uniwersytetu Warszawskiego I profesorem na Wydziale Matematyki. Chciałbym uzupełnić tę informację, którą przed chwilą usłyszeliśmy.
Oczywiście bardzo doceniam I szanuję te działania, które w tej książce są przedstawione, ale wydaje mi się, że jest inny bardzo ważny aspekt mentoringu I tutoringu, co się odbywa w uczelniach, w naszych uczelniach, szczególności w mojej uczelni. Otóż będę mówił w pierwszej co robię, ale to, co robię robią, robi wielu moich kolegów. Kiedy spotykamy zdolnego studenta, to go pytamy, czy nie chciałby pan wejść w badania. I, I prowadzimy go przez te badania, to znaczy zachęcamy I ja nie cierpię słowa wspierany, to nie jest... Udzielamy pomocy, kiedy potrzebuje.
III miewam telefonu w środku nocy, panie profesorze, mam to, prawda, bo zrobił, prawda. To jest... On łapie wakcyla badań naukowych, bo my potrafimy rozeznać, kto ma taki potencjał. I to jest niezwykle ważny aspekt kształcenia, bo na uczelnię przychodzi się po mądrość, niekoniecznie po dyplom, prawda. I, I bardzo wielu naszych studentów garnie się do tego typu współpracy.
Ja nie przechodziłem w życiu żadnego szkolenia mentoringowego, ani tu, ale, ale no w tym roku będę... Zaczynałem 50. Rok pracy na uczelni I, I widzę, kiedy to jest dobre, kiedy to jest skuteczne po prostu, bo mi, ten mój partner student młodszy ode mnie, prawda, w wieku moich wnuków, prawda, mówi, że jemu I to jest fajne z tą współpracą I na to nie trzeba żałować czasu, prawda, to to jest sama przyjemność, no bo ten człowiek odwdzięcza się, prawda, tym, że chce coś robić I ma fajne pomysły I często jest tak. I bywa tak I bywało w moim przypadku, że jest, powstaje wspólna publikacja z takiej pracy. Wydaje się, że to jest niezwykle
ważny
Speaker 18
Aspekt opieki nad studentem, co po angielsku mówią tutoring. Dziękuję bardzo.
Tak, proszę bardzo.
Alina Kozińska-Baudega
Dzień dobry państwu, dzień dobry panu przewodniczącemu. Alina Kozińska, Baudega, Federacja Inicjatyw Oświatowych.
Ogromnie się cieszę, że przyszłam dzisiaj, bo już tak tam bym się chciała zgłosić, a z panem profesorem po porozmawiać. Po prostu nie mam wątpliwości, że tego typu działania wspierające przez, czy bardziej systemowo, czy po prostu na zasadzie dobrych relacji są absolutnie podstawą tak naprawdę procesu uczenia. Nie ma procesu uczenia bez relacji interpersonalnej. Żadna sztuczna inteligencja tego nie nie zastąpi. Natomiast chciałam powiedzieć o mojej organizacji, o tym, co my robimy I o tym, w czym uczestniczę I co zostało zrobione przez kancelarię premiera.
Mianowicie w kancelarii premiera powstała grupa robocza do spraw uproszczeń prawnych dla organizacji pozarządowych. Jest to organ doradczy powołany w czerwcu 2000 dwudziestym czwartym, czyli tak porównywalnie do tej grupy roboczej dla NGO w Ministerstwie Edukacji Narodowej, przy przewodniczącym Komitetu do spraw Pożytku Publicznego, Ministra do spraw Społeczeństwa Obywatelskiego. Obecnie tę funkcję pełni pani minister, ministra Adriana Porowska. Celem tej grupy roboczej jest wspieranie organizacji pozarządowych, ale przede wszystkim w tym obszarze zmiany prawa. I my, moja organizacja, ja osobiście uczestniczę.
Udało nam się stworzyć tam zespół roboczy, który stara się doprowadzić do uproszczeń prawnych dla szkół wiejskich prowadzonych przez organizacje pozarządowe. To jest fenomen skali świata, że u nas coś takiego powstało, przejaw społeczeństwa obywatelskiego, oddolna inicjatywa, która ciągle jeszcze nie znalazła odbicia jakiegoś znaczącego w polityce kreowanej na poziomie centralnym. Natomiast jest to fenomen istniejący od 1900 dziewięćdziesiątego dziewiątego roku, od błędów w reformie oświaty pana ministra Huntkego, którego kocham, bo jako jedyny przyznał się do błędu w wyliczeniu matematycznym. Siostra, z tego co ja pamiętam, pani minister mówił, siostra się pomyliła, ale to... Super, to porozmawiamy.
Ja wiem, kto przygotował, jaka grupa, 3 osoby przygotowały na przykład coś takiego jak algorytm finansowania oświaty, który wtedy, gdy powstawał w dziewięćdziesiątym dziewiątym roku, miałby bodajże 14 wakat, a teraz ma 100 kilkadziesiąt. I pani minister, wiceminister Elżbieta Hibner z rządu Jerzego Buska, powiedziała, że jak zobaczyła ten algorytm I to, co myśmy zrobili w ramach projektu, o którym zaraz powiem, to się za głowę złapała I powiedziała, to teraz wiem już dokładnie, że to był ogromny błąd. Natomiast ten błąd doprowadził do masowej likwidacji wiejskich szkół, co ma przełożenie na przykład teraz. Niedawno czytałam o tym, że pożary w Hiszpanii są związane z tym, że no wsie zostały opuszczone, a wsie są opuszczane wtedy, kiedy jest likwidowana wiejska szkoła. Natomiast u nas nasze społeczeństwo obywatelskie w tym dwutysięcznym roku zaczęło tworzyć małe wiejskie szkoły prowadzone przez stowarzyszenia.
I to jest to, czym Federacja Inicjatyw Oświatowych się zajmuje od dwudziestu sześciu lat. Natomiast w tej chwili realizujemy, już kończę, projekt FERS-a 0 4 0 6. To ten, to też jest z tych samych środków, z których państwo korzystacie. I to jest projekt na wspieranie organizacji pozarządowych dialogu obywatelskiego. I to jest projekt, w którym organizacje pozarządowe, które są beneficjentami tego projektu, mają zwiększać udział swój w procesie stanowienia prawa oraz współkreować I monitorować, oraz ewaluować polityki publiczne.
I my jesteśmy jedną z tych organizacji, która no realizuje taki projekt. Realizujemy go wspólnie ze stowarzyszeniem Czajnia z województwa lubelskiego. Maleńkie stowarzyszenie, które powstało. Bardzo ciekawa historia. Z chęcią kiedyś o niej opowiem.
Natomiast w tym projekcie my już zmierzamy do końca. Dwudziestego pierwszego października będzie zakończenie projektu. Natomiast czternastego października w dniu Komisji Edukacji Narodowej chciałam pana przewodniczącego, wszystkich państwa zaprosić do Pałacu Staszyca, czyli do serca czy, nie wiem, Świątyni Nauki Polskiej. Tam w sali Okrągłego Stołu chcemy zaprezentować kilka narzędzi, które udało nam się stworzyć w tym projekcie. 1., najważniejsze w ramach ścieżki strażnik dotacji to właśnie ten kalkulator dotacji oświatowej, który jednoznacznie pokazuje ogromną potrzebę zmiany systemu finansowania oświaty, szkół wiejskich, ale tak naprawdę w ogóle zmiany systemu finansowania, zmiany systemowej.
My jesteśmy za słabą organizacją, żeby coś już zacząć kreować w w ramach polityk publicznych, ale bardzo liczymy na współpracę. Jeszcze tylko powiem, że w tym projekcie też są inne narzędzia, które są wytworzone. Będziemy na przykład zachęcali do do do wykorzystania martwego do tej pory prawa. 4., 4. Rozdział ustawy prawo oświatowe, rady oświatowe.
Na poziomie gminy, na poziomie powiatu, na poziomie województwa mogą I powinny powstać rady oświatowe, zwłaszcza teraz, że w 2000 dwudziestym siódmym roku pani minister Nowacka zapisała, jest to już przez państwa, przez Sejm uchwalone, z tego co wiem, tworzenie szkolnych rat oświatowych jako obligatoryjne od dwudziestego siódmego roku. Natomiast my chcemy wykorzystać cały ten rozdział, ożywić cały, cały ten rozdział, tak. Już nie będę wchodziła w szczegóły. To jest konkretna też rzecz, którą chcemy wypracować, pokazać, zaprezentować czternastego października. Natomiast ten okrągły stół jest dla nas symboliczny, dla nas Polaków symboliczny, ale też jest to metoda wykorzystywana przez Kanadyjczyków w dochodzeniu do konsensusu.
I myśmy mamy poradni przygotowany przez pana doktora, Boże, Kassenberga z Fundacji Edukacja, nie pamiętam, Narodowy, nie pamiętam jak się ta fundacja pana doktora Kassenberga nazywa, zaraz sobie przypomnę, jednak lata robią swoje. Otóż ten, ta metoda okrągłego stołu jest metodą bardzo dokładnie opisaną, którą można przeprowadzić I doprowadzić do konsensusu. Trudne, ale możliwe. I chcemy to również przedstawić w Pałacu Staszyca, tego czternastego października, przy Okrągłym Stole. Łączy nas edukacja.
Liczenie pieniędzy może być tym narzędziem, którym nie będą się liczyły żadne podziały partyjne, tylko po prostu dobro wspólne. Będziemy się spotykać w tym, żeby wszyscy przyjrzeć się, co możemy zrobić dla maleńkich wiejskich szkół, które w bohaterski sposób zostały stworzone, uratowane przez mieszkańców wsi. I dlatego mam nadzieję, że już tutaj z paniami rozmawiałam, panie są zainteresowane, ale chciałabym, żebyście wszyscy państwo, przede wszystkim pan przewodniczący, bardzo liczę na współpracę, żebyście państwo zechcieli zainteresować się tym, co polska wieś zrobiła w ramach społeczeństwa obywatelskiego. Bardzo serdecznie dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Bardzo proszę.
Justyna Kozera
Tak, dzień dobry. Ponieważ SGH, czyli szkoła główna handlowa w Warszawie została wywołana, to tak czuję się I UW tak po piękną prezentację zrobiło, to czuję się wręcz też wywołana, żeby opowiedzieć o naszych doświadczeniach, ale krótko I z pytaniami troszeczkę do ministerstwa, jak tak sobie pozwolę. Ja się nazywam Justyna Kozera, jestem z Centrum Karier I Relacji z Absolwentami. Będziemy już dziesiątą edycję programu realizować. Mentoringowego SGH, który robimy we współpracy z samorządem studentów, więc zainteresowani.
Speaker 23
I tam łączymy studentów I absolwentów, czyli na ścieżkach kariery I w wyborach wspierają młodszych kolegów starsi, koledzy I koleżanki. W tej chwili mamy już skalę dużą, powiedziałabym, bo w zeszłym roku mieliśmy by około stu osiemdziesięciu par na wejście, co sprawia, że... Skalowalność sprawia, że realizacja staje się trudna. Jest ona możliwa między innymi dzięki wykorzystaniu narzędzi, tutaj patrzę, bo panowie też przyszły, narzędzi internetowych, które po prostu pozwalają to robić. Biura karier są małymi jednostkami, robią bardzo dużo różnych rzeczy na wszystkich uniwersytetach.
Speaker 22
I to jest 1. Rzecz. Pytanie o skalowalność I czy ministerstwo jakoś planuje. No pani wyraźnie powiedziała, że na razie finansowania nie ma, ale wspierania, chociażby w dostępie do narzędzi, które pozwalają na tę skalowalność po prostu przy ograniczonych zasobach, na przykład czasowych czy I I osobach, które mogą
Justyna Kozera
Zaangażować w realizację, a potrzeba jest I widzimy też dużą wartość z tego, bo obie strony bardzo dobrze oceniają, dużo mówimy teraz o tych pokoleniach, te pokolenia, które są I które będą wchodzić zetki alfa, potrzebują takiego zindywidualizowanego wsparcia, tak. Zostawiam tutoring. Tutoring to moi koledzy akademiccy się zajmują, to trochę na ścieżce, właśnie tutaj pan profesor wspomniał, na ścieżce takiego rozwoju naukowego. My tutaj w mentoringu naszym pracujemy bardziej nad wejściem na, na rynek w obszarze takim bardziej biznesowy, ale też sektor publiczny jak najbardziej. To jest 1.
Rzecz. 2. Rzecz robimy też, też program dedykowany dla studentów niepolskojęzycznych, bo oni mają swoją specyfikę przy ubieganiu się o wejście na rynek pracy. I tutaj też nie wiem, czy Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego, ale też jakieś wsparcie na przykład w tym, jak uczelnie mogą pomagać tym osobom odnajdywać się na rynku pracy, bo ja wiem, że są linie dedykowane, Zielonia, linia inna, ale te sytuacje ich formalno-prawne są na tyle skomplikowane już nie tylko z doświadczeniem migracyjnym, że to naprawdę powoduje, że jakby powiedzieć, jak napisać CV to kropka, ale oni mają bardzo konkretne problemy przy wejściu I musimy ich często odsyłać na, na zindywidualizowane przypadki, więc być może też tutaj można by jakoś taką, nie wiem, systemowe bardziej podejście. A 3., SGH też korzysta ze specyfiki swojej uczelni.
Speaker 22
Jesteśmy też w drugiej edycji programu, tutaj pod kobiety realizowanego we współpracy ze Związkiem Banków Polskich, tak. I to też są ścieżki, które no tutaj mam nadzieję, że też różne podmioty, które oceniają działalność uczelni, też dostrzegą te metody, które wdraża poza naukowymi. To jest oczywiście dyskusja, czy ma być współcześnie uniwersytet, ale to zostawiamy I uczelnia wyższa, ale ja powiedzmy będę miksem między forum wymiany wiedzy a przygotowaniem do mierzenia się ze współczesnym światem. Ja już nie powiem z rynkiem pracy, ze światem, stawia wymagań dużo. Tutaj pani też w sprawozdaniu dużo czytała o tym wsparciu psychicznym, psychologicznym dla młodych osób, ale te trochę starsze, oni wychodzą najpierw, potem też się mierzą I będą mierzyć się coraz bardziej.
Mili Państwo, no sami widzimy, jaki świat jest, tak? Bo to wszystko będzie. Więc ja tutaj podsumowując pytanie, czy jakieś jednak pomysły czy plany na to, żeby jakoś systemowo ministerstwo, no tutaj nauki szkolnictwa-wyższewo wspierało jednak na przykład w możliwości skalowalności, bo to wiąże się z budżetami dostęp do jakichś narzędzi, tak, jakichś programów, żeby obejmować dużą liczbę osób, które chcą to robić przy ograniczonych zasobach, które są. Być może specyfika studentów obcokrajowców, którzy też bardzo specyficznego mentoringu potrzebują. No I 3., czy jakoś w ocenach pracy uczelni te takie metody stosowane I tutoringowe I mentoringowe też będą uwzględniane.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo.
Tak, bardzo proszę.
Speaker 12
Tak, jeśli chodzi o rozwój, o 1. Pytanie, o rozwój tych narzędzi I skalowalności, to według mojej wiedzy na ten moment nie trwają takie prace w Ministerstwie Nauki I Szkolnictwa Wyższego, jeśli chodzi o specyfikę obcokrajowców. Nie umiem na to pytanie w tym momencie odpowiedzieć. Być może są takie programy w NAV-ie, natomiast nie nie mam wiedzy na ten moment, mogę odpowiedzieć na piśmie. Jeśli chodzi o 3.
Pytanie, to też na ten moment nie nie prowadzimy.
Speaker 2
Dla potrzeb protokołu powiem, że to była pani Ewa Walendzia-Gentzo z Ministerstwa Nauki I Szkolnictwa Wyższego. Bardzo proszę. Bardzo proszę, Solidarność.
Lesław Ordon
Witam serdecznie. Lesław Ordon, zastępcę przewodniczącego Krawie, Sekcja Oświaty I Wychowania Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Solidarność. Tutaj chciałem też się odnieść do tego, co pani przedstawicielka ministerstwa mówiła na temat przygotowywania czy szkolenia mentorów, kiedyś doradców, to tak opiekunów stażu. Cieszę się, że takie powiedzmy pilotażowe szkolenia się odbywały, no bolewam tylko, że tak to długo trwa I tylko 60 osób, biorąc pod uwagę to, ile mamy szkół, ile mamy nauczycieli, którzy zaczynają swoją pracę w zawodzie, ilu tych mamy mentorów. Problem jest też taki, że ubolewamy też nad tym, że doradcy metodyczni są tam, gdzie są, czyli nie zmieniło się zbyt wiele, jeśli chodzi o ich tutaj uposażenie, o ich umowę o pracę I I dostępność dla młodych nauczycieli czy dla wszystkich nauczycieli, bo wiemy, że jest ich po prostu zdecydowanie za mało.
Speaker 31
No sam dodatek dla mentorów w gminach jest różny. My jako przedstawiciele związków zawodowych gdzieś tam staramy się wspierać tych nauczycieli, mówię o ich dodatkach, ale to mało gmin jest takich, które są w stanie te dodatki dać więcej niż 150 złotych miesięcznie, Co przy obowiązkach, jakie nauczyciele mają I nowych obowiązkach, z którymi ciągle przybywa, ci, którzy zostają tymi mentorami, no często gęsto są osobami z łapanki, a nie dlatego, że chcą to robić I I mają na to czas. Także byłoby dobrze, gdyby jednak ministerstwo tutaj w tej kwestii, no wiem, że spotykaliśmy się w komisjach, ale dawno już nie było takiego zespołu, który rozmawialiśmy na temat właśnie doradztwa metodycznego. Szkoda, że ostatnio ich tych tych spotkań nie ma I nawet jeżeli jako strona społeczna tutaj zgłaszaliśmy różne propozycje zmian w tych kwestii, to chyba wszystkie 3 centrale związkowe, no nie nie... Ministerstwo jakoś nie nie odniosło się I nie wprowadziło tych propozycji, o których mówiliśmy.
Dziękuję.
Speaker 2
Dziękuję bardzo. Tak gwoli informacji, ale też pan zapewne to wie, że z cały problem doradztwa metodycznego podejmujemy w podkomisji stałej do spraw młodzieży. I chyba z połowa tych naszych posiedzeń w tej podkomisji dotyczy doradztwa metodycznego, co jest rzeczą bardzo ważną I bardzo bliską dzisiejszemu tematowi. Bardzo proszę, kto z państwa zechciałby zabrać głos? Jest szansa.
Tak mi się wydawało,
Speaker 32
Związku harcerstwa Rzeczypospolitej. Znaczypospolitej. To, to istotna różnica. Tak, chciałem zabrać głos tak jako ostatni w technicznej kwestii panie przewodniczący, miałbym gorącą prośbę, jeżeli byłaby możliwość wysyłania materiałów od podmiotów, które referują na komisji sejmowej wcześniej, wtedy kiedy idzie informacja o samej podkomisji, to by to nam bardzo ułatwiło pracę.
Speaker 2
Tak, myślę, że jest to do zrobienia, wszakże pod warunkiem jednym, że dostaniemy je wcześniej, więc bardzo proszę, my będziemy o tym rozmawiać, bo to są technikalia I pozwólcie państwo, że tutaj z paniami z obsługi komisji, podkomisji będziemy o tym mówić, będziemy o to prosić I nie jest to problem techniczny.
Bardzo dziękuję.
Tomasz Sąsiadek
Tak, słychać mnie? No. Ja nazywam się Tomasz Sąsiadek, jestem współtwórcą narzędzia platformy, która pomaga w organizacji programów mentoringowych tak bardzo konkretnie. Pomagamy różnego typu organizacjom, w tym między innymi uczelniom, we wdrożeniu, prowadzeniu I mierzeniu tego, co dzieje się w ramach takiego programu. Justyna była tak miła I wspomniała o nas przed chwilą, ale faktycznie jest tak, że współpracujemy już z wieloma uczelniami na terenie polskim.
Jesteśmy polskim rozwiązaniem technologicznym, który ma za zadanie odciążyć dowolnego typu organizacje właśnie od kwestii organizacyjnych, administracyjnych, bo myślę, że to jest też ważny aspekt dotyczący programów mentoringowych sytuacji, w której chcemy realizować je w większej skali. Pojawiają się takie czasami trywialne wyzwania związane z rekrutacją, łączeniem w pary I poprowadzenie uczestników tego typu rozwiązań. To naszą współpracę realizujemy już kilka raz, kilka lat na rynku polskim. Właśnie od począwszy od rekrutacji mentorów I mentice poprzez algorytmy, które stworzyliśmy, które wspierają cały proces łączenia uczestników pary mentoringowej tak, aby te pary miały szansę realizacji efektywnych procesów rozwojowych. Zapewniamy także kwestie komunikacyjne, wsparcia na poziomie wiedzy, narzędzi, technik, które pomagają w tym, aby znowu te procesy były realizowane jakościowo.
Tutaj pani Dorota z Uniwersytetu Warszawskiego wspominała o organizacji branżowej European Mentoring Coaching Cancil. Także my staramy się działać w zgodzie z tymi standardami, tak żeby znowu były to efektywne. No I ten aspekt analizy, monitoringu tego, dzieje się w trakcie tych programów. Jeżeli chodzi o uczelnie, widzimy tutaj bardzo duży potencjał związany z tym, że nasza obserwacja jest taka, że dzisiaj te programy realizowane są w niewielkiej skali. Mówi o tym też raport, który wykonaliśmy w dwutysięcznym dwudziestym czwartym roku.
To jest jedyny taki raport na rynku polskim dostępny. Ja pozwolę sobie odwołać się do
kilku
kluczowych
Tomasz Sąsiadek
Z tego raportu. 1. Dotyczy tego, że programy mentoringowe dla studentów organizowane są głównie na większych uczelniach. I myślę tutaj o uczelniach z liczbą studentów powyżej dziesięciu 1000. I tak bardzo konkretnie mówimy tu o trzydziestu siedmiu procentach w 2000 dwudziestym czwartym, to badanie było realizowane, takich właśnie dużych uczelni ma w swojej ofercie dzisiaj wtedy, w tamtym czasie, mentoring.
I inna myślę ciekawa informacja. W tamtym czasie 45 procent uczelni prowadziło pierwszą lub drugą edycję, także można powiedzieć, że ten okres 2000 dwudziestego czwartego to początek wielu programów mentoringowych na uczelniach. I tutaj już opierając się na własnej obserwacji rynku, mentoringu, jeżeli mogę tak powiedzieć, na uczelniach, to to zainteresowanie I liczba tych programów dynamicznie rośnie. Nie zaktualizowaliśmy jeszcze tego badania, ale też świadczy o tym chociażby liczba współprac, które podejmujemy jako platforma. Natomiast dlaczego o tym mówię?
Bo mam takie poczucie, obserwując ten rynek I rozmawiając z uczelniami, naprawdę wiele ich jest już w naszym portfolio, to uczelnie coraz częściej dostrzegają, że mentoring może być rodzajem pomostu między edukacją akademicką, akademicką a rynkiem pracy. Dlaczego? Tu też już wcześniej adwersarze zwracali na to uwagę, ale ten mentoring daje studentom dostęp potencjalnie do doświadczenia praktyków, osób, które pracują po prostu w firmach. Pomaga w podejmowaniu różnego rodzaju decyzji zawodowych, budowania sieci relacji, ale też lepszemu zrozumieniu swoich możliwości, kompetencji I też być może celów, które chciałoby się osiągnąć już w życiu zawodowym. Jednocześnie inne badanie, które zrealizowaliśmy, mówi o tym, że mentoring jako metoda rozwojowa jest bardzo pozytywnie oceniany wśród naszych respondentów.
Badanie, które zrealizowaliśmy, bazując na puli ponad sześciuset ankietowanych, to też największe tego typu badanie w Polsce, mówiło o tym poziomie satysfakcji na poziomie dziewięćdziesięciu sześciu procent właśnie z tej metody rozwojowej. A 95 procent osób było zadowolonych z dowodu para-menteringowej, co myślę też jest ważnym aspektem w kontekście całego zagadnienia, wykorzystania tego typu inicjatyw w kontekście rozwoju ludzi. Naszej perspektywy głównym takim wyzwaniem na uczelniach jest więc nie pytanie, czy czy czy ten mentoring sam w sobie ma wartość, ale bardziej jak przejść od tych pojedynczych, niewielkich inicjatyw do programów, które mogą być dostępne dla znacznie większej liczby studentów. Dzisiaj te największe programy, o których rozmawiamy, o których w tym my wiemy I z którymi mamy styczność, to programy powyżej stu par mentoringowych, tak. No potencjał jest tutaj więc ogromny.
Oczywiście przy jednoczesnym zachowaniu jakości tych procesów, przygotowania mentorów, o czym tutaj też chwilę wcześniej rozmawialiśmy, a także jasnych standardów I mierzenia efektów. Coś, co jest w naszym z kolei DNA. I myślę, że tutaj jest duża przestrzeń zarówno dla uczelni, jak I dla rozwiązań systemowych, które mogą wspierać tego typu inicjatywy rozwojowe w Polsce. Dziękuję.
Jacek Sztolcman
Dzień dobry, Jacek Sztolcman, inkubator Uniwersytetu Warszawskiego. Ja tak ad vocem do pana. Znamy państwa ofertę. Niestety nie stać nas na nią. Cena rynkowa, którą państwo mają, no w żaden sposób nam nie kompensuje redukcji kosztów osobowych w programach, które realizujemy.
Także jeżeli ministerstwo byłoby chętne do sfinansowania tej usługi, to rzeczywiście wtedy by to miało sens. Natomiast sami z naszych budżetów nie jesteśmy w stanie tego pokryć, nie widzimy uzasadnienia rynkowego do tego przy skali naszego działania. Natomiast jeszcze jak jestem przy głosie, chciałem zwrócić uwagę na to, co państwo mówili, ale chciałbym to podkreślić, mianowicie relacje uczelni z absolwentami. Programy mentoringowe są takim narzędziem, które wzmaga, czy może pomóc bardzo w zbudowaniu mocnych klubów absolwentów, czy jak zwał te organizacje. W każdym razie zbudowania bardzo bliskich, ścisłych relacji absolwenckich z uczelniami, co wydaje się dopiero na patrząc na na to, co się dzieje na polskich uczelniach, może nie wszystkich, bo uczelnie ekonomiczne I biznesowe tutaj mają to mocno rozwinięte, natomiast wydziały, pozostałe wydziały albo pozostałe uczelnie dopiero zaczynają to budować.
Myślę, że te programy mentoringowe mogą być takim zaczątkiem czy czy taką takim asumptem do do zbudowania tych relacji, więc chciałbym na to zwrócić uwagę. I jeszcze słowo właśnie o samej relacji mentor-męti, bo to nie wybrzmiało, a myślę, że to jest dosyć istotne, mianowicie ta relacja jest relacją profesjonalną, taką biznesową, no może nie biznesową, ale profesjonalną, sparametryzowaną młodego człowieka I może to być taka 1. Relacja młodego człowieka z kimś doświadczonym poza oczywiście rodzicami. Ta relacja z rodzicami oczywiście jest obarczona całą całym bagażem emocjonalnym, który ma młody człowiek do swoich rodziców. Natomiast tutaj spotyka się z kimś na samym początku swojej drogi, bo często ci nasi menti są na pierwszym, drugim, trzecim roku studiów, gdzie ma kontakt z osobą profesjonalną, w profesjonalny sposób prowadzoną właśnie taką relacją 1 na 1, także chciałbym zwrócić uwagę na na ten aspekt I też właśnie na na budowanie relacji dosyć teraz istotnych I często podkreślanych przez Ministerstwo, czyli nauka, biznes czy nauka, otoczenie.
To te te programy mentoringowe właśnie mogą być też doskonałą płaszczyzną do rozwoju kontaktów uczelni jako organizacji, z organizacjami zewnętrznymi, bo wielu mentorów pochodzi, przychodzi do nas z dużych organizacji biznesowych czy społecznych. Po prostu nawet trochę poza tymi organizacjami, czyli przychodzi człowiek Iksiński I mówi, chciałbym z wami współpracować, bo widzę, że moja organizacja z wami współpracuje albo słyszałem o tym, jestem z takiej a z takiej firmy czy organizacji I chętnie bym podjął tę współpracę, więc tutaj wiele osób jako indywidualnych trafia trafia do nas jako mentorzy. Dziękuję bardzo.
Speaker 33
Dziękuję bardzo. Czy ktoś z państwa jeszcze chce zabrać głos? Bardzo proszę.
Janusz Uresz
-Dziękuję bardzo. Polska Komisja Akretacyjna, Janusz Uresz, przewodniczący, czyli szkolnictwo wyższe, jesteśmy cały czas na tym poziomie. Szanowni państwo, Polska Komisja Rekrutacyjna ocenia co roku około pięciuset programów kształcenia w Polsce. Zatem wydaje się, że mamy całkiem dobry obraz tego, co się, co się w naszym kraju dzieje. Jeżeli chodzi o tutoring, to rzeczywiście uczelnie wdrażają tego typu rozwiązania.
Speaker 36
Może to być też pokłosie, czy też sukces może niektórych programów. Właśnie Ministerstwo prowadziło niedawno taki program, który nazywał się Mistrzowie Dydaktyki. Kilkuset nauczycieli wyjechało do wiodących ośrodków w Europie na krótkie staże I później po przyjeździe do Polski mają możliwość implementacji doświadczeń we własnych uczelniach. Natomiast nasze doświadczenie jest takie, że tak naprawdę, aby dobrze prowadzić tutoring I tego rodzaju narzędzia tak formalnie I jakościowo realizować, to to muszą być w uczelniach rozwinięte duże systemy, duże punkty, centra, ośrodki wsparcia dydaktycznego. Dlatego nie dziwię się właśnie tym dobrym przykładem, który tutaj mamy z Uniwersytetu Warszawskiego czy SGH, gdzie takie ośrodki powstały.
Bo wydaje się, nie w każdym miejscu mamy w Polsce ponad 600 miejsc, gdzie jest prowadzone kształcenie, mamy 11000 kierunków, zatem nie na każdym kierunku I nie w każdym miejscu taki właściwy tutoring będzie mógł być realizowany. To to nie jest takie proste po prostu, żeby szanowni państwo, tak jak pan Solidarności tutaj powiedział, dać kilkaset złotych czy czy troszeczkę zainwestować w dodatkowe obowiązki nauczyciela, abym mógł spotkać się z tym studentem czy uczniem. To nie o to chodzi. Tu chodzi o o system wsparcia, system, który powinien być profesjonalny, świadomie budowany w uczelniach I tylko w takich uczelniach jest to możliwe, aby był na profesjonalnym poziomie realizowany. Nie w każdym ośrodku będzie to możliwe.
Natomiast pracę trzeba trzeba podjąć, także z tego powodu, że no to żadna tajemnica I I społeczeństwo się zmienia III nasze dzieciaki się zmieniają I I demografia ma też swoje piętno, które niebawem zostanie odciśnięte. Zatem zatem uczelnie muszą się zmienić, koły muszą się zmienić I wydaje się, że takie indywidualne podejście typu mentorskiego, typu tutoringu jest właściwym podejściem, ale do tego potrzebna jest inwestycja właśnie w kapitał ludzki, w dobrostan akademicki, dobrostan nauczycieli IIW tego rodzaju centra, o których wspomniałem w uczelniach. Na to muszą być po prostu środki. I to wszystko powinno być ocenione jakościowo, akredytowane no przez taką jednostkę jak Polska Komisja Akredytacyjna. Dziękuję bardzo.
Speaker 2
Dziękuję bardzo. Jeżeli nie ma zgłoszeń, to dziękuję państwu bardzo.
Wszystkie te uwagi, które tutaj wypłynęły, mam wrażenie, że każdy z nas wykorzysta łącznie z tymi technicznymi, a chciałem państwu powiedzieć, że jest to taki kierunek, który pięknie się rozwija, aczkolwiek pan profesor Marciniak mówił o tym, że to nie jest mentorem, nie jest tutorem, to ja przypomnę, że co przypomnę sobie głównie I podzielę się z państwem refleksją, że będąc w szkole średniej, a więc to jakieś, panie profesorze, 50 lat temu, co się pojawiała ta liczba. Poznałem takie, taką, taką frazę, taki tekst mistrzu mój jedyny I nauczycielu. A więc mentoring, tutoring, coaching jest zapewne rozwinięciem również I tego zjawiska. Dziękuję państwu bardzo. Przy okazji jeszcze chciałem poinformować, że otrzymałem informację, że głosowania, które miały się odbyć o godzinie dziesiątej, będą o godzinie dwunastej, a więc zdecydowanie nie będzie to podkomisjach pełna przerw.
Zapraszam państwa do dalszych naszych spotkań, jeżeli będzie się tematyka zgadzała, będzie miło państwo, z państwem się spotkać I o sprawach dla nas ważnych porozmawiać. Zamykam dyskusję. Stwierdzam, że porządek dzienny został wyczerpany. Zamykam posiedzenie. Dziękuję państwu bardzo.