Komisja Ustawodawcza (UST)
Legend
Transcript markers
- text Sentence being played
- text Search result
- text Intervention cited by the link you opened
Click a sentence to play the video from that moment. Select text to quote it with the speaker, timestamp and link.
More options
Komisja Ustawodawcza (UST) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
Follow its sittingsPaweł Daniluk
Mam tutaj na myśli wyrok z jedenastego czerwca 2000 trzynastego roku. To był wyrok zapadły w sprawie o sygnaturze akt SK 23 przez 10 I w tym w tym wyroku Trybunał Konstytucyjny, bazując co prawda na innym wzorcu kontroli, bo tam wzorcem tym był artykuł 78. Konstytucji, wyraźnie powiedział, że postanowienie wydawane na podstawie artykułu 547 paragraf 1 kodeksu postępowania karnego, wydawane czy to przez Sąd Apelacyjny, czy to przez Sąd Najwyższy jest orzeczeniem wydanym w drugiej instancji, a to wyklucza stosowanie tutaj standardów konstytucyjnych, tych, które odnoszą się do zaskarżania orzeczeń wydawanych w pierwszej instancji. Zatem wysoka Komisjo, podsumowując postanowienie sądu apelacyjnego, to interesujące nas postanowienie oddalające wniosek o wznowienie postępowania karnego jest orzeczeniem wydanym w drugiej instancji. Tym samym nie ma tutaj zastosowania artykuł 176 ustęp 1 konstytucji I to w konsekwencji nakazuje uznać ten przepis konstytucji za nieadekwatny wzorzec kontroli w tej sprawie I proponujemy zatem uznać w projekcie stanowiska, że kwestionowany artykuł 547 paragraf 1 kodeksu postępowania karnego w zakresie, w jakim nie przewiduje zażalenia na postanowienie sądu apelacyjnego oddalający wniosek o wznowienie postępowania, nie jest niezgodny z artykułem 176 ustęp 1 Konstytucji.
Bardzo dziękuję.
Speaker 1
Bardzo dziękuję. Otwieram dyskusję. Czy ktoś z państwa chciałby zabrać głos? Nie ma pytań, możemy głosować w takim razie. Kto z państwa jest za pozytywną opinią?
Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał od głosu? Dziękuję, proszę o wyświetlenie wyników. Głosowało dziewięciu posłów, wszyscy za, nikt się nie wstrzymał. W tej sytuacji mamy tutaj pozytywną opinię komisji.
Przechodzimy do sprawy SK 37 przez 25. Jeszcze raz pan profesor.
Paweł Daniluk
Bardzo dziękuję raz jeszcze panie przewodniczący, wysoka komisja, jeżeli chodzi o sprawę drugą, sk 37 przez 25, to tutaj skarżąca przedmiotem kontroli uczyniła cały składający się z czterech paragrafów artykuł 42 kodeksu postępowania karnego. Ten artykuł najogólniej rzecz ujmując, dotyczy wyłączenia sędziego od udziału w sprawie, a jego poszczególne paragrafy mają następujące brzmienie. Pozwólcie państwo, że je teraz przytoczę. Paragraf 1., wyłączenie następuje na żądanie sędziego z urzędu albo na wniosek strony. Paragraf 2., jeżeli sędzia uznaje, że zachodzi przyczyna wyłączająca go z mocy artykułu 40 kpk, wyłącza się, składając oświadczenie na piśmie do akt, a na jego miejsce wstępuje inny sędzia.
Paragraf 3., sędzia, co do którego zgłoszono wniosek o wyłączenie na podstawie artykułu 41 kodeksu postępowania karnego, może złożyć do akt stosowny oświadczenie na piśmie. Wniosek rozpoznaje się niezwłocznie z chwilą wyłączenia sędziego. Czynności procesowe dokonane z jego udziałem po złożeniu wniosku stają się bezskuteczne I paragraf 4., poza wypadkiem określonym w paragrafie drugim o wyłączeniu orzeka sąd, przed którym toczy się postępowanie, W składzie orzekającym w kwestii wyłączenia nie może brać udział sędzia, którego dotyczy wyłączenie. W razie niemożności utworzenia takiego składu sądu w kwestii wyłączenia orzeka sąd wyższego rzędu. I wysoka komisjo, według skarżącej, cały ten przeczytany przeze mnie przed chwilą artykuł 42 kodeksu postępowania karnego ma być niekonstytucyjny, ponieważ nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie sądu o odmowie wyłączenia sędziego I w tym zakresie przyznać należy, że skarżąca trafnie rekonstruuje zastany stan prawny, bo faktycznie jest tak, że w obowiązującym stanie prawnym nie przewiduje się zażalenia na postanowienie sądu o wyłączeniu sędziego I ta niedopuszczalność takiego zażalenia została też trafnie ustalona inconkreto w sprawie karnej I skarżącej, w tej sprawie, która legła u podstaw omawianej skargi konstytucyjnej.
Natomiast problem polega tutaj na tym, że skarżąca z jednej strony kieruje swój zarzut wobec pominięcia prawodawczego, a więc wobec takiego stanu prawnego, w którym brakuje przepisu, który normowałby dopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie sądu o odmowie wyłączenia sędziego, ale z drugiej strony skarżąca nie odczytuje w prawidłowy sposób źródeł takiego kwestionowanego stanu prawnego I w tym zakresie ignoruje kluczowe regulacje. Mówiąc ściśle, wysoka komisjo, chodzi o to, że podstawowe znaczenie dla postawionego przez skarżącej problemu konstytucyjnego ma niekwestionowany artykuł 42 kodeksu postępowania karnego, artykuł 459 paragraf 1.2 tego tego kodeksu I to właśnie ta regulacja przesądza, że w kodeksie postępowania karnego zażalenia przysługują postanowienia zamykające drogę do wydania wyroku, chyba że ustawa stanowi inaczej, na postanowienia co do środka zabezpieczającego, a także na inne postanowienia, ale tylko wtedy, kiedy wyraźnie takie zażalenie przewiduje szczególny przepis ustawy. I to interesujące nas postanowienie sądu o odmowie wyłączenia sędziego, co oczywiste, nie jest ani postanowieniem zamykającym drogę do wydania wyroku, ani postanowieniem co do środka zabezpieczającego. Mamy tutaj do czynienia z tym innym postanowieniem w rozumieniu artykułu 459 paragraf 2 kodeksu postępowania karnego, a to oznacza, że takie postanowienie byłoby zaskarżalne zażaleniem tylko wówczas, kiedy wyraźnie takie zażalenie przewidywałby jakiś szczególny przepis ustawowy.
Delegata takiego przepisu nie ma, no I stąd właśnie postanowienie sądu o odmowie wyłączenia sędziego jest postanowieniem niezaskarżalnym zażaleniem. No I właśnie te reguły zaskarżania postanowień w kodeksie postępowania karnego, reguły unormowane, co należy raz jeszcze powtórzyć w artykule 459, paragraf 1.2 kodeksu postępowania karnego, decydują o tym, że brak przepisu ustawowego, który przewidywałby zażalenie na postanowienie sądu o odmowie wyłączenia sędziego, oznacza niedopuszczalność takiego zażalenia tym samym bez art 459 1.2 kodeksu postępowania karnego nie da się wykazać że w obowiązującym stanie prawnym
Też nawet w obszarze samego kwestionowanego artykułu 42 kodeksu postępowania karnego występuje, występuje pominięcie prawodawcze. Tymczasem skarżąca ani w petitum, ani w uzasadnieniu skargi konstytucyjnej nie nawiązuje do zawartości normatywnej tych przepisów, czyli do artykułu 459, paragraf 1.2 kodeksu postępowania karnego nawet nie podejmuje próby rekonstrukcji reguł zaskarżania postanowień kodeksie postępowania karnego, no I w konsekwencji nie sposób uznać, że skarżąca w odpowiedni sposób przedstawiła, w odpowiedni sposób uzasadniła zarzut odnoszący się do pominięcia prawodawczego I stąd w projekcie stanowiska znajduje się wniosek o umorzenie postępowania ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Bardzo dziękuję.
Speaker 1
Bardzo dziękuję panie profesorze. Czy są pytania, jeżeli chodzi o ten projekt stanowiska I przedstawione zastrzeżenia? Nie widzę, wobec tego głosujemy. A już mamy. Kto jest, kto jest z państwa za?
Kto przeciw? Kto się wstrzymał od głosu? Tak, tak, za, za bez karty czy z kartą? Już. No to poczekajmy.
Zagłosował pan poseł, jest. Wobec tego proszę o wyświetlenie wyników. Głosowało jedenastu posłów, wszyscy za. Wobec tego tutaj też mamy pozytywną opinię. Proszę państwa, no w związku z tym, że cały czas nie mamy potrzebnej piętnastki do rozpatrzenia punktu drugiego.
Przechodzimy do sprawy S k 57 przez 25 I pana mecenasa Michała Ziółkowskiego poproszę tutaj o przedstawienie krótko problemu konstytucyjnego.
Michał Ziółkowski
Bardzo dziękuję panie przewodniczący. Wysoka Komisjo w sprawie S k 57 na 25, biuro proponuje wniosek o umorzenie postępowania ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Skarżąca wystąpiła o zbadanie zgodności następujących przepisów ustawy lutowej, to jest artykuł 11 ustęp 2, związku z artykułem 11 ustęp 1, w związku z artykułem 8 ustęp 1 I artykułem 1 ustęp 1. Posługując się pojęciem ustawy lutowej, mam na myśli ustawy z dnia dwudziestego trzeciego lutego dziewięćdziesiątego pierwszego roku o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego. Jako wzorce kontroli skarżąca wskazała art.
77 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji oraz zasadę równości, zakaz zamykania drogi sądowej I zasady demokratycznego państwa prawnego. Skarżąca zakwestionowała wspomniane przepisy w zakresie, tu cytuję, w jakim uniemożliwiają dochodzenie zadośćuczynienia za krzywdy I odszkodowania za szkody małżonkom, dzieciom I rodzicom osób pozbawionych życia związku z ich działalnością na rzecz niepodległego bytu państwa polskiego, gdy wobec tych pozbawionych życia osób nie toczyło się jakiekolwiek postępowanie lub wskutek działań funkcjonariuszy zmotoryzowanych obwodów Milicji Obywatelskiej.
Koniec cytatu. Zaskarżony artykuł 11 ustęp 1 ustawy lutowej stanowi, że artykuł 8. Tejże ustawy, przepis ten określa zasady przyznawania odszkodowania, artykuł 9. Ustawy, przepis ten określa zasady pokrycia kosztów upamiętnienia osoby zmarłej oraz artykuł 10. Ustawy lutowej.
Przepis ten określa zasady zwrotu mienia, którego przepadek lub konfiskatę orzeczono na rzecz skarbu państwa. I tu cytat dalej tego przepisu. Mają odpowiednie zastosowanie również wobec osób, co do których zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności orzeczenia, jeżeli orzeczonego uniewinniono lub postępowanie umorzono z powodów, o których mowa w artykule siedemnastym, paragraf 1, punkt 1.2 kodeksu postępowania karnego I nie zostało prawomocnie zasądzone odszkodowanie I zadośćuczynienia. Osoby te były zatrzymane lub tymczasowo aresztowane. Roszczeni o odszkodowanie I zadośćuczynienie nie przedawniają się.
Zeskarżony na artykuł 11 ustęp 2 ustawy lutowej stanowi, że przepis ustępu 1, czyli ten, który przed chwilą przeczytałem, ma odpowiednie zastosowanie wobec osób pozbawionych życia albo wolności przez organy, o których mowa w artykule 1 ustęp 1 ustawy lutowej, bez przeprowadzenia zakończonego orzeczeniem postępowania. Artykuł 1 ustęp 1 ustawy lutowej, który również został wskazany jako związkowy przedmiot kontroli, proszę pozwolić, że nie będę go w całości przytaczał, reguluje punkt wyjścia dla ustawy lutowej I stwierdza, znaczy jest to ustawowe stwierdzenie nieważności określonego typu orzeczeń. Z kolei artykuł 8., ustęp 1 ustawy lutowej, który już wielokrotnie też był omawiany na forum tej komisji, jest podstawowym przepisem, który reguluje podstawy przez podstawowe przesłanki I roszczenia I warunki roszczenia odszkodowawczego. Stan faktyczny istotny dla skargi konstytucyjnej przedstawił się następująco, skarżąca jest córką jednego z górników zabitych w osiemdziesiątym pierwszym roku, podczas specyfikacji kopalni przez funkcjonariuszy ZOMO. W 2000 dwudziestym roku wystąpiła z wnioskiem o przyznanie zadośćuczynienia z tytułu krzywdy związanej ze śmiercią jej ojca.
Sąd Okręgowy w Katowicach oddalił wniosek w całości. Sąd bowiem stwierdził, że odpowiedzialność Skarbu Państwa za pozbawienie życia lub wolności bez przeprowadzenia zakończonego orzeczeniem postępowania ma miejsce tylko wówczas, gdy takiej działalności dopuścił się któryś z organów, o którym mowa w artykule 1, ustęp 1 ustawy lutowej, to jest polski organ ścigania wymiaru sprawiedliwości lub organ pozasądowy, zdaniem utrwalonej, zdaniem sądu według utrwalonej linii orzeczniczej, w tym orzeczeń Sądu Najwyższego, kryterium tego formalnego nie spełnia. Formacja o nazwie ZOMO. Orzeczenie zostało utrzymane w mocy wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach. Zdaniem biura postępowanie podlega umorzeniu ze względu na co najmniej 4 powody.
Po 1. Artykuł 8 ustęp 1 I artykuł 11 ustęp 1 ustawy lutowej nie stanowiły podstawy ostatecznego orzeczenia w sprawie skarżącej, stąd skarga nie spełnia podstawowego wymogu z artykułu 79 ustęp 1 konstytucji. Podstawę ostatecznego orzeczenia stanowił natomiast artykuł 11, ustęp 2, w związku z artykułem 1, ustęp 1 ustawy lutowej. Jednakże tu zachodzi 2. Przyczyna, dla którego biuro wnioskuję o umorzenie postępowania.
Mianowicie przepisy te zostały zaskarżone w połączeniu z artykułem 77 ustęp 1 w związku z 31 ustęp 3 konstytucji, a przepisy te stanowią, jak wielokrotnie było to omawiane na forum mniejszej komisji, nieadekwatne wzorce merytoryczne kontroli przepisów ustawy lutowej. Po 3., artykuł 2. Został w konstytucji został wskazany jako dodatkowy, co zresztą sama skarżąca przyznaje, niewyrażający samodzielnie iluzjańsko konstytucyjnego prawa podmiotowego, wzorzec kontroli. I po 4., zarzut naruszenia zasady równości, czyli artykuł 32 oraz zamknięcia drogi sądowej, czyli artykuł 77, ustęp 2, stanowi rozwinięcie zarzutu nieproporcjonalnej ingerencji konstytucyjne prawo podmiotowe do wynagrodzenia szkody wyrządzonej niezgodnym z prawem działaniem władzy publicznej, a ponieważ konstytucyjne prawo podmiotowe, o którym wspomniałem, jest nieadekwatnym wzorcem kontroli w tej sprawie, również nieadekwatność owa I niedopuszczalność rozciąga się na zasadę równości I dostęp do sądu. Wysoka Komisjo, zasada, ustawa lutowa była wielokrotnie omawiana na tym forum.
Sam zresztą miałem przyjemność referować kilka spraw już w ciągu ostatniego roku dotyczących tejże ustawy. Stąd proszę pozwolić, że nie będę się szczegółowo odnosił do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego I orzecznictwa Sądu Najwyższego. Wszystko jest w pisemnym projekcie stanowiska. W, dla, na potrzeby tego postępowania na wystarczy wskazać, że skarżąca nie spełniła podstawowego kryterium do objęcia ich w ogóle zakresem kompensacji przewidzianym w ustawie lutowej. Do pozbawienia życia jej ojca nie doszło w następstwie działania organów, które są wymienione I nazwane w sposób generalny I abstrakcyjny w artykule 1 ustawy lutowej.
Szkoda lub krzywda nie wynikały więc ani z wykonania orzeczenia I decyzji, ani z orzeczenia I decyzji w okolicznościach, o których mowa w artykule 11 ustęp 1, ani z pozbawienia życia albo wolności przez organy bez przeprowadzenia zakończonego orzeczeniem postępowania. W związku z tym artykuł 8 ustęp 1.11 ustęp 1 nie mogły stanowić podstawy prawnej ostatecznego orzeczenia w sprawie skarżącej. Przepisy te zresztą przewidują osobne tytuły kompensacji względem siebie I nie jest tak, że są to przepisy, które razem znajdują zastosowanie. Istota sprawy skarżącej dotyczyła bowiem żądania kompensacji z tytułu pozbawienia życia jej ojca przez ZOMO w stanie faktycznym I w prawnym, w którym nie wydano ani orzeczenia, ani decyzji wobec ojca skarżącej, ani nie toczyło się już żadne postępowanie inne w rozumieniu ustawy lutowej. Dlatego Sąd Okręgowy w Katowicach w sentencji swojego orzeczenia wskazał artykuł 11 ustęp 2 jako podstawę swojego rozumowania.
Sąd apelacyjny podzielił podstawę rozumowania sądu pierwszej instancji. Dlatego nie było podstaw w niniejszej sprawie, aby rozpoznawać merytorycznie zarzut w odniesieniu do dwóch pierwszych przepisów wskazanych w przez skarżącą. Odnosząc się natomiast do zakresu zaskarżenia, który przedmiotu zaskarżenia, który został prawidłowy przez skarżącą,
Zidentyfikowany. Należało jedynie przypomnieć, że po 1. Żaden przepis konstytucyjny nie nakazuje wprost ustawodawcy zagwarantowania w ustawie praw lub roszczeń o charakterze kompensacyjnym z tytułu szkód I krzywd poniesionych za działalność na rzecz niepodległego państwa polskiego. Samo zagwarantowanie niektórych typów praw I roszczeń majątkowych lub osobistych na poziomie ustawy lutowej nie oznacza, że w systemie prawnym obowiązuje konstytucyjne prawo podmiotowe o lustrzanej identycznej treści. W związku z czym skarżąca nie może opierać argumentacji I budować swojej argumentacji konstytucyjnej w oparciu o fakt, że ustawodawca, działając w ramach swojej przyznanej konstytucyjnie swobody, stopniowo przez kolejne lata rozszerzał zakres podmiotowy lub przedmiotowy ustawy lutowej.
Taka refleksja skarżącej obarczona jest naruszeniem zakazu autonomicznej wykładni przepisów konstytucyjnych. Skarżąca bowiem niezasadnie przyjmuje, że przyznanie nowych ustawowych praw lub roszczeń ma implikować samo rozszerzanie zakresu regulacji konstytucyjnej. Po 2., konstytucja nie ustanawia samoistnego obowiązku kompensowania wszystkich szkód wyrządzonych przed jej wejściem w życie. To stanowisko trybunału z orzeczenia o sygnaturze p 8 na 11, szczegółowo umówionego I zacytowanego wpismej wersji projektu stanowiska, jest aktualne po dziś dzień I nie ma powodów, żeby rozumować inaczej. Po 2., po 3.
Wreszcie, skoro prawa majątkowe, o których mowa w ustawie lutowej, w tym prawa chronione na gruncie artykułu 11 ustęp 2 tejże ustawy, mają charakter li tylko ustawowy, a zatem ich zagwarantowanie nie jest bezwzględnie konstytucyjnie wymagane, jedynie konstytucyjnie dopuszczalne, czyli możliwe dla ustawodawcy w zależności od jego preferencji aksjologicznych, co też miało miejsce, to skarżąca nie ma konstytucyjnych podstaw do tego, aby oczekiwać ustawowego uregulowania prawa do odszkodowania, relewantnego dla jej stanu faktycznego, a czy też prawa do zarzucenia każdej osobie za każde zdarzenie, które miało miejsce przed wejściem w życie konstytucji w związku za działalność, z działalnością na rzecz niepodległego państwa polskiego, to ustawodawca w ramach swojej swobody legislacyjnej rozstrzyga o tym, które przypadki podlegają kompensacji, a które nie I także ustawodawca rozstrzygnął w ustawie lutowej. Argumentacja skarżącej abstrahując nie tylko od faktu, że sama ustawa lutowa stanowi wyjątkowe rozwiązanie na tle całego systemu prawnego I oraz w rezultacie do do regulacji konstytucyjnej, ale ten przepis, który skarżący skarży, stanowi jeszcze dodatkowe rozwiązanie szczególne na gruncie szczególnego aktu, jakim jest ustawa lutowa, stąd nie ma powodów, żeby interpretować go rozszerzająco. Z tych wszystkich powodów, jak I również innych powodów wskazanych w pisemnym projekcie stanowiska, należało uznać, że artykuł 77 ustęp 1 I artykuł 31 ustęp 3 nie mogą stanowić adekwatnych wzorców kontroli w mniejszej sprawie.
Tak jak wspomniałem na początku, artykuł 2. Został powołany ordymentacyjnie. Szczegółowe uzasadnienie jest na piśmie. Natomiast artykuł 32.77. Ustęp 2 konstytucji stanowią konsekwencje przywołania konstytucyjnego prawa podmiotowego do wynagrodzenia szkody wyrządzonej niezgodnym z prawem działaniem władzy publicznej.
No ale skoro, jak starałem się wykazać, skarżąca nie może skutecznie I efektywnie powołać się na bo to prawo jej nie przysługuje, nie jest podmiotem I beneficjentem tego prawa podmiotowego, no to również nie można stwierdzić, że doszło do naruszenia zasady równości w tym prawie albo do naruszenia zakazu dostępu do sądu, zwłaszcza że skarżąca z prawa do sądu skorzystała, bowiem wystąpiła z wnioskiem o zadośćuczynienie. Sprawa została rozpoznana przez sąd pierwszej instancji I drugiej instancji. Wskaza konstytucyjnie zaszło do po prostu, zaszło, naszym zdaniem, po prostu do pomylenia potocznego rozumienia zamknięcia drogi sądowej w znaczeniu uwzględnienia powództwa z dogmatycznym, konwencjonalnym I prawniczym rozumieniem tego wyrażenia. Z tych wszystkich powodów, które znajdują szczegółowe rozwinięcie w wersji pisemnej, biuro proponuje tak jak w etitum. Bardzo dziękuję wysoka komisjo.
Speaker 1
Bardzo dziękuję panie mecenasie. Otwieram dyskusję. Czy tutaj są pytania z państwa strony? Nie widzę, głosujemy w takim razie. Kto z państwa jest za pozytywną opinią w przedmiocie tego projektu stanowiska?
Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał od głosu? Dziękuję bardzo, zamykam głosowanie. Proszę o wyświetlenie tej komisji. Głosowało 11 głosów, 8 za, wstrzymało się trzech.
W tej sytuacji mamy pozytywną opinię komisji. Przechodzimy do sprawy ostatniej k 1 przez 26. Pan Mecenas Tomasz Esmund, proszę bardzo.
Tomasz Esmund
Szanowny panie przewodniczący, wysoka Komisjo. Sprawa o sygnaturze akt k 1 przez 26 dotyczy połączonych do wspólnego rozpoznania wniosków Prezydenta Rzeczypospolitej k 1 przez 26 oraz wniosku Krajowej Rady Studenownictwa k 4 przez 26. I ja na wstępie chciałbym bardzo wyraźnie podkreślić, jakby dla pełnej jasności, że prezentowane stanowisko odnosi się do ustawy budżetowej za, na 2026. Rok I odnosi się wyłącznie do problemów tam stawianych przez wnioskodawców. Między innymi problematyki uszczuplenia budżetu Trybunału Konstytucyjnego.
Speaker 5
I w tym kontekście chciałbym, chciałbym już dla całkowitej jasności dodać, że kwestie te nie mają żadnego związku z tą bieżącą, aktualną sytuacją związaną z finansowaniem Trybunału Konstytucyjnego na, na przyszły 2027. Rok. Prezentowany projekt stanowiska Sejmu odnosi się do obydwu połączonych wniosków I zawiera konkluzję o konieczności umorzenia postępowania w całości ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. I w tej sprawie można wyodrębnić takie 4 grupy zarzutów. Ja postaram się omówić je bardzo syntetycznie I przedstawić główne argumenty przemawiające za umorzeniem postępowania w odniesieniu do do każdej z nich.
1. Grupa zarzutów to zarzuty najdalej idące I one zostały zawarte wyłącznie we wniosku Krajowego Rady Sądownictwa. Odnoszą się one do całej ustawy budżetowej na 2026. Rok. I tutaj problem konstytucyjny dotyczy ich wadliwości związanych z trybem procedowania nad ustawą budżetową, w szczególności oceny czy brak ponownego zwrócenia się do KRS o wyrażenie opinii, może skutkować niekonstytucyjnością całej ustawy budżetowej.
I dla dopuszczalności oceny tego zarzutu kluczowe jest to, że no KRS kwestionuje w tej sytuacji konstytucyjność ustawy budżetowej jako całości, podczas gdy Rada jest no podmiotem mającym ograniczoną legitymację wnioskową. Konstytucja bardzo wyraźnie przesądza, że KRS może skażyć do trybunału akty normatywne, lecz wyłącznie w takim zakresie, w jakim dotyczą one niezależności sądów I niezawisłości sędziów. Jednakże w przypadku ustawy budżetowej, no ta kwestia wygląda zdecydowanie inaczej. Jest to akt obejmujący aspekty finansowe we wszystkich sferach funkcjonowania państwa. Kwestie mogące realnie stanowić przedmiot zainteresowania KRS, w tym zagadnienia, które mogłyby podlegać zaopiniowaniu przez, przez KRS, stanowią jedynie no marginalny I ściśle wyodrębniony element całości materii normowanej przez ustawę budżetową.
I jest to element właściwie nie rzutujący na ustawę budżetową jako całość. Rada w sposób wyraźny wyraziła wolę zakwestionowania I doprowadzenia do konstytucyjnej dyskwalifikacji całej ustawy budżetowej, co jest oczywiście niedopuszczalne, dlatego tego rodzaju zarzut no skutkować powinien w tym zakresie umorzeniem postępowania. 2. Grupa zarzutów pojawia się wyłącznie we wniosku prezydenckim. I stawiany problem konstytucyjny dotyczy tego, czy ustawowa konstrukcja państwowego długu publicznego narusza istotę konstytucyjnego zakazu zadłużania.
We wniosku kwestionowany jest brak ujęcia w ramach długu publicznego zobowiązań Banku Gospodarstwa Krajowego, co prowadzić ma zdaniem wnioskodawcy do zafałszowania faktycznego długu publicznego I miałoby pozwalać na ominięcie konstytucyjnego limitu zadłużenia. I w tej sytuacji stawiany zarzut, no mimo że zawiera rozbudowane, obszerne wątki ekonomiczne, posiada jedynie bardzo lakoniczne uzasadnienie konstytucyjno-prawne, które ma znaczenie decydujące o postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wniosekowca tutaj nie ujmuje zarzutu w formule niepełności regulacji z perspektywy konstytucji, a więc no nie formułuje, nie formułuje problemu w sposób, który można byłoby rozważać, dokonując oceny, czy zachodzi w tej sytuacji przypadek pominięcia czy zaniechania ustawodawczego. Problemem są też, problemem jest też adekwatność podnoszonych wzorców kontroli. Zarzuty odnoszą się w istocie do zdiagnozowanych przez wnioskodawcę wadliwości w zakresie praktyki konstruowania budżetu państwa, w tym zjawiska tak zwanej debudżetyzacji finansów publicznych, a więc rozczłonkowania finansów publicznych no w celu wyłączenia z budżetu państwa części długu.
I analizowany
zarzut
Speaker 5
W takim kształcie nie nadaje się do rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny. On nie mieści się w ramach hierarchicznej, kontroli hierarchicznej zgodności norm ani też no nie dotyczy oceny ewentualnej niepełności regulacji z perspektywy wzorców konstytucyjnych, co przemawia za niedopuszczalnością orzekania także w odniesieniu tutaj do, do tego drugiego zarzutu, tej grup, drugiej grupy zarzutów. Kolejne grupy zarzutów są już wspólne dla obydwu wnioskodawców. I stawiane w nich problemy konstytucyjne dotyczą redukcji wydatków Trybunału Konstytucyjnego oraz krajowej Rady Sądownictwa, dokonanej w toku prac nad ustawą budżetową na 2026. Rok, która to redukcja, zdaniem wnioskodawców, skutkować ma ograniczeniem możliwości wykonywania przez te organy konstytucyjnych zadań oraz godzi w ich autonomię budżetową I niezależność od innych władz.
W odniesieniu do kwestii uszczuplenia budżetu KRS, w naszej ocenie wnioskodawcy przyjęli błędne założenie, jakoby konstytucyjna pozycja krajowej Rady Sądownictwa wymagała zapewnienia jej takich standardów finansowania, jakimi dysponują sądy I trybunały oraz sędziowie. I w tym, w tym zakresie Sejm podziela pogląd Trybunału Konstytucyjnego, zgodnie z którym samodzielność finansowa krajowej Rady Sądownictwa nie stanowi nieodzownego warunku prawidłowej realizacji konstytucyjnych I ustawowych kompetencji Rady, a także nie może być traktowany jako gwarancja determinująca odrębność władzy sądowniczej. Ponadto no trudno dopatrzeć się w tekście konstytucji gwarancji wynagrodzeń członków Rady, Krajowego Rady Sądownictwa, tego rodzaju gwarancji analogicznych jak w przypadku sędziów. Niezależnie od braku adekwatnych wzorców kontroli, za umorzeniem postępowania przemawia również to, że wnioskodawcy nie wykazali, że te kwoty wskazane w stosownym załączniku do ustawy budżetowej realnie uniemożliwiają Krajowej Radzie wykonywanie inkonstytucyjnych zadań poprzez realizację określonych kompetencji. Brak jest szczegółowego, takiego nominalnego rozpisania faktycznej niemożliwości wykonywania konkretnych kompetencji.
A problemem no nie jest brak zapewnienia odpowiednich środków na funkcjonowanie rady w 2000 dwudziestym szóstym roku, lecz faktyczne uszczuplenie środków na rok 2026. Z uwagi na mechanizm skutkujący koniecznością finansowania przez KRS zobowiązań powstałych w poprzednim roku budżetowym, wynikających z niezapewnienia wówczas krajowej Radzie stosownych, stosownych, stosownych środków. Mechanizm ten nie stanowi jednak przedmiotu kontroli w niniejszej sprawie. I ostatnia, ostatnia grupa zarzutów dotyczy zagadnienia uszczuplenia budżetu Trybunału Konstytucyjnego, gdzie wnioskodawcy jako podstawowy wzorzec kontroli wskazali artykuł 195, ustęp 2 Konstytucji, który statuuje taką szczególną ochronę wynagrodzeń sędziów, a w konsekwencji ogranicza dopuszczalność ingerencji ustawodawcy w system ich kształtowania. Wnioskodawcy podnoszą, że to zredukowanie budżetu Trybunału spowodowało, że środki finansowe przewidziane na wynagrodzenia, na wynagrodzenia sędziów na rok 2026.
Nie uwzględniają konieczności uregulowania zobowiązań związanych z nieprzyznaniem Trybunałowi środków na wypłatę wynagrodzeń sędziom jeszcze za wcześniejsze, jeszcze wcześniej, bo za rok 2025.. Trybunał w pierwszej kolejności zmuszony, jest spłacić zaległe zobowiązania w zakresie wynagrodzeń sędziowskich. I w tym kontekście należy, należy przede wszystkim podkreślić, że autonomia budżetowa Trybunału Konstytucyjnego no nie ma charakteru absolutnego. To oznacza, że Sejm może dokonywać poprawek w przedłożonym projekcie ustawy budżetowej, także w kierunku redukowania przyznanych środków finansowych. Ten zakres swobody regulacyjnej nie jest jednak nieograniczony I on powinien uwzględniać takie wypracowane w orzecznictwie konstytucyjne warunki brzegowe.
Te warunki zostały wypracowane jeszcze w 2000 dwunastym roku, w odniesieniu do, do sędziów poszczególnych sądów. Z czasem zostały, zostały rozszerzone na sędziów Trybunału Konstytucyjnego. I warunki te odnoszą się głównie do tego, aby wynagrodzenia sędziów kształtowane były w sposób wykluczający jakąkolwiek uznaniowość zarówno w odniesieniu do całej grupy zawodowej sędziów, jak I w odniesieniu do poszczególnych sędziów. Wynagrodzenia sędziów powinny w dłuższym okresie czasu wykazywać tendencję wzrostową I to do tego nie mniejszą niż przeciętne wynagrodzenie w sferze budżetowej. Z kolei w trudnej sytuacji z budżetu państwa, jeżeli taka sytuacja by zachodziła, to wynagrodzenia sędziów powinny być na tle innych grup zawodowych bardziej chronione przed niekorzystnymi zmianami.
I wreszcie niedopuszczalne jest obniżenie w drodze normatywnej, nominalnej wysokości wynagrodzenia sędziów, no z wyjątkiem różnego rodzaju sytuacji sytuacji krytycznych dla funkcjonowania państwa, jak jak niebezpieczeństwo przekroczenia konstytucyjnego limitu zadłużenia. I w naszej ocenie na gruncie analizowanej sprawy nie zachodzi przypadek, który można byłoby skonfrontować z tymi właśnie warunkami brzegowymi określonymi przez Trybunał Konstytucyjny swoim orzecznictwie. Nie mamy bowiem do czynienia ani z sytuacją zamrożenia wynagrodzeń sędziów, ani nominalnym obniżeniem czy też zmianą mechanizmu obliczania wynagrodzenia. Nie zachodzą zatem sytuacje, które byłyby objęte gwarancjami określonymi w artykule 195, ustęp 2, a więc głównym, podstawowym wzorcu kontroli wskazanym przez tutaj przez wnioskodawców, który to wzorzec jest nieadekwatny do stawianych problemów. Zarzuty wnioskodawców w istocie koncentrują się na problematyce wykonywania ustawy budżetowej na rok 2026.
W konkretnych okolicznościach faktycznych, w tym przede wszystkim w kontekście wykonywania poprzedniej ustawy budżetowej na rok 2025.. Analizowane wnioski nie mają uzasadnienia tego, że doszło do naruszenia norm prawnych, lecz są nakierowane na zakwestionowanie hipotetycznej, nieudowodnionej praktyki wykonania ustawy budżetowej na 2020. Rok w przyszłości, w odniesieniu do tego momentu składania wniosku. Wnioskodawcy powinni natomiast byli nominalnie wykazać brak możliwości wypłaty wynagrodzeń sędziom trybunału w 2000 dwudziestym szóstym roku oraz wykazać wpływ redukcji budżetu trybunału na warunki pracy sędziów, a tego nie uczyniono. Wskazane przez wnioskodawców dane są zbyt ogólne.
Nie dokonali oni szczegółowej analizy redukcji finansowej pod względem nominalnym. Stawione zarzuty nie dotyczą norm prawnych, lecz problematyki stosowania prawa, a więc kwestii no niepodlegającej kognicji Trybunału Konstytucyjnego. Wreszcie, wskazany przedmiot kontroli w odniesieniu do Trybunału Konstytucyjnego został w naszej ocenie wskazany przez wnioskodawców zbyt wąsko. Wskazano jedynie część załącznika do ustawy budżetowej, a więc no w istocie konkretne liczby. Tym samym no nie wyprowadzono konkretnej normy prawnej, która nadawałaby się do merytorycznej, merytorycznej oceny.
Zresztą pod kątem wzorców, które są nieadekwatne. W kontekście stawianego problemu konstytucyjnego trudno jest mówić o braku zapewnienia finansowania trybunału, Trybunałowi Konstytucyjnemu. Problemem nie jest niezapewnienie finansowania trybunału na 2026. Rok, ponieważ no o tym, że to finansowanie zostało zapewnione I w tym bardziej w odniesieniu do wynagrodzeń sędziowskich na 2026. Rok, świadczy już już sama treść załącznika do ustawy budżetowej.
Problemem jest bardziej mechanizm zobowiązujący trybunał do przeznaczenia bieżących środków na spłatę zaległości zobowiązań finansowych. Jednakże mechanizm ten nie został w niniejszej sprawie zaskarżony, Czyli wskazany przez wnioskodawców przedmiot kontroli no nie stanowi zrekonstruowanej normy prawnej, adekwatnej do stawianego problemu konstytucyjnego I która nadawałaby się do skontrolowania przez, przez Trybunał. Do tego nie mamy adekwatnych wzorców kontroli do, z którymi nawet można byłoby, nawet przy, przy prawidłowym skonstruowaniu przedmiotu kontroli, można byłoby zestawić, zestawić, zestawić obie normy. I z omówionych względów formułujemy wniosek o umorzenie postępowania w całości ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Bardzo dziękuję panie mecenasie. Otwieram dyskusję. Czy ktoś z państwa w tej sprawie chciałby zadać pytanie albo zabrać głos? Nie, nie widzę, wobec tego głosujemy. Kto z państwa jest za pozytywną opinią w przedmiocie tego projektu stanowiska?
Kto jest przeciw?
Kto się wstrzymał od głosu? Poczekamy aż pani poseł Filis zagłosuje. Kto się wstrzymał od głosu? Dziękuję bardzo, zamykam głosowanie. Proszę o wyświetlenie głosu.
Głosowało czternastu posłów, za dziesięciu, przeciw trzech, wstrzymał się 1. I tutaj mamy też pozytywną opinię komisji. No bo my mamy taką sytuację, że według tych wyników brakuje nam jednej osoby, tak, do rozpatrzenia. Buch nawet. No to taka sugestia z naszego sekretariatu.
Czy rozpatrujemy głosowanie, przenosimy na jakiś inny termin? Możemy tak zrobić? Dobrze, dobrze, wobec tego realizujemy porządek. Poprosimy pana mecenasa o przedstawienie tutaj zastrzeżeń co do zgodności projektu, a później pan poseł przedstawiciel wnioskodawców się odniesie.
Wojciech Miller
Dziękuję bardzo panie przewodniczący. Wojciech Miller, Biura Ekspertyzacji I Oceny Skutków Regulacji. A następnie wskaże, że opinie w sprawie zgodności z prawem Unii Europejskiej z poselskiego projektu ustawy o rynku kryptoaktywów sporządził w Biurze Ekspertyzacji Oceny Skutków Regulacji Marcin Fryźlewicz, ekspert do spraw legislacji. Opinia ma charakter bardzo szczegółowy, w związku z tym ja pozwolę sobie jedynie wskazać na konkluzję tej opinii. W konkluzji tej ekspert wskazał, że poselski projekt ustawy o rynku kryptoaktywów jest objęty zakresem regulacji prawa Unii Europejskiej.
W szczególności chodzi o rozporządzenie Parlamentu Europejskiego I Rady UE 2023 na 1114 z dnia trzydziestego pierwszego maja 2000 dwudziestego trzeciego roku w sprawie rynku kryptoaktywów oraz zmiany rozporządzenia numer 1093 na 2010000 90 pięć/dwa 1000 e 10 oraz dyrektywy 2000 e trzynaście/trzydzieści sześć/UE 2000 e dziewiętnaście/tysiąc 937. I przechodząc do konkluzji opinii, to ekspert wskazał, że artykuł 2. Punkt 31. Projektu oraz inne przepisy, w których pojęcie państwa członkowskiego I właściwego organu ograniczone do państw członkowskich Unii Europejskiej I organów są niezgodne z porozumieniem o europejskim obszarze gospodarczym w brzmieniu wynikającym z decyzji wspólnego Komitetu Europejskiego Obszaru Gospodarczego numer 41 na 2025, Artykuł 6., ustęp 7.8. Projektu budzą wątpliwości co do zgodności z artykułem siedemdziesiątym piątym, ustęp 1.
Rozporządzenia 2020 trzy/tysiąc 114, ponieważ nie zapewnia zawarcia umowy między klientem a dostawcą przyjmującym przed powierzeniem mu przechowywania kryptoaktywów klienta. Artykuł 14. Projektu jest niezgodny z rozporządzeniem 2023 na 1114.
Panie mecenasie, troszkę głośniej bym prosił.
Wojciech Miller
Oczywiście. Artykuł 14 projektu jest niezgodny z rozporządzeniem 2020 trzy/tysiąc 114 w zakresie, w jakim upoważnia do ustanowienia w rozporządzeniu wymagań zastępujących, uzupełniających lub modyfikujących wymagania określone w rozporządzeniu 2023 na 1114 lub wydanych na jego podstawie aktach prawa Unii, artykuł 40. I artykuł 45. Projektu są niezgodne odpowiednio z artykułem czterdziestym szóstym ustęp 2. I artykułem czterdziestym siódmym ustęp 3.
W związku z artykułem pięćdziesiątym piątym akapit 1. Rozporządzenia 2023 na 1114 w zakresie, w jakim zastępują przewidziane w rozporządzeniu obowiązek zgłaszania planów naprawy I ich wykupu, procedurą ich zatwierdzania oraz określają odmienne terminy działania właściwego organu. Artykuł 51. Projektu jest niezgodny z artykułem siedemdziesiątym czwartym rozporządzenia 2023 na 1114 w zakresie, w jakim obejmuje obowiązek sporządzenia planu uporządkowanej likwidacji wszystkich dostawców usług w zakresie kryptoaktywów I dopuszcza jego sporządzenie po rozpoczęciu świadczenia usług. Artykuł 67.
Punkt 1. W związku z artykułem sześćdziesiątym dziewiątym I artykułem siedemdziesiątym projektu jest niezgodny z artykułem dziewięćdziesiątym czwartym ustęp 1. Litera a a rozporządzenia, zakresie, w jakim pozwala na zastosowanie środków dotyczących treści, interfejsów internetowych I nazw domen bez indywidualnej oceny ryzyka wyrządzanej poważnych, wyrządzenia poważnych szkód oraz braku innych skutecznych środków prowadzących do zaprzestania naruszenia. I wreszcie artykuł 77. Ustęp 2.
Projektu jest niezgodny z artykułem pięćdziesiątym dziewiątym ustęp 7. W związku z artykułem sześćdziesiątym piątym rozporządzenia oraz odpowiednio z artykułem czterdziestym dziewiątym lub artykułem pięćdziesiątym szóstym traktatu funkcjonowania Unii Europejskiej w zakresie, w jakim ustanawia szczególne obciążenia finansowe związane z transgranicznym świadczeniem usług w zakresie kryptoaktywów. Ponadto artykuł 77. Ustęp 3. Projektu jest niezgodne w odłowienie z artykułem czterdziestym dziewiątym albo artykułem pięćdziesiątym szóstym traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie, w jakim uzależnia zwolnienie z tego obciążenia, co do obciążenia od zasady wzajemności.
Ponadto ekspert wskazał, że projekt ustawy wymaga zasięgnięcia opinii Europejskiego Banku Centralnego w trybie artykułu 127, ustęp 4 I 100 282, ustęp 5. Traktatu funkcjonowania, funkcjonowania Unii Europejskiej. Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Dziękuję bardzo. Poproszę teraz pana posła, Dama Komorę o odniesienie się do tych zarzutów.
Adam Gomoła
Dziękuję bardzo panie przewodniczący. Wysoka Komisjo, miło mi gościć na posiedzeniu państwa komisji. Co do projektu ustawy, nie jest to oczywiście projekt nowy. Te przepisy bazują oczywiście I są praktycznie identyczne w stosunku do tego, nad czym pracowaliśmy już od ponad roku. Najpierw w Podkomisji do spraw Instytucji Finansowych, później Komisji Finansów Publicznych.
I także te uwagi Biura Expertys nie są nowe, one praktycznie w identycznym kształcie były zgłaszane do projektu rządowego I wówczas odnosiło się do nich tamten wnioskodawca, czyli ministerstwo, ministerstwo finansów. Przechodząc tak merytorycznie po kolei przez te punkty, odnosząc się do punktu, który w opinii BOS-u ma numerację 3 kropka 2, czyli obowiązywanie na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Myślę, że te niezrozumienie wynika I tak też podnosiło to Ministerstwo Finansów z nieostrości przepisów samej MIK-i, czyli rozporządzenia 2023-tysiąc 114, które z jednej strony włącza to rozporządzenie w obszar Europejskiego Obszaru Gospodarczego, z drugiej strony zaś nie nakłada na kraje takie jak Norwegia, Lichtenstein czy Islandia obowiązku posiadania swojego organu nadzorczego na terenie swojego państwa. W związku z tym dlatego też I Ministerstwo Finansów wcześniej I my także w swoim projekcie nie odnosimy się do do właśnie tego zakresu EOG, licząc, że Parlament Europejski w Mice 2 0, która jest już konstruowana I I której wejście można liczyć w miesiącach, będzie tę sprawę konkretnie regulowało na poziomie całego nadzorowanego rynku. Jeżeli chodzi o uwagę 3 kropka 3, czyli ten spór o obowiązek I dychotomię między przenoszeniem umów a przenoszeniem, przenoszeniem depozytów, czyli środków, które które posiadacze mają na swoich rachunkach w giełdach, które zaprzestają swojej działalności z powodu ustania licencji, zgody na funkcjonowanie, to tutaj trzeba powtórzyć za Ministerstwem Finansów ten, tą tymczasowość tego rozwiązania I jego nadzwyczajność.
Jest wyraźnie wskazane I to wynika z ustępu piątego artykułu szóstego, który mówi, że, który mówi, że komisja może nakazać podmiotowi przeniesienie na innego dostawcę usług w przypadku uzyskania zgody dostawcy, na którego te środki będą przeniesione oraz tych klientów. Dopiero kolejne ustępy regulują sytuację, w której tej zgody nie ma I one są oczywiście uzasadnione tylko I wyłącznie wyjątkowością danej sytuacji I jej tymczasowością do czasu skutecznej ochrony tych depozytów I ich nieutracenia w trakcie wycofywania działalności danego podmiotu, który traci licencję. W punkcie 3 kropka 4, chodzi tutaj o ten szeroki katalog uprawnień, które
Cedujemy na Ministerstwo Finansów w drodze rozporządzenia I on oczywiście jest szeroki, natomiast on nie wykracza, czy inaczej, on nie stoi w sprzeczności z zasadami, które są powszechnie obowiązujące, jak tak samo dla ustaw, tak jak I dla rozporządzenia, mówiące o tym, że no oczywiście te przepisy, które tworzymy na poziomie krajowym, nie mogą być sprzeczne z prawem unijnym, w związku z tym ten szeroki katalog jest ograniczony pozostałymi aktami obowiązującymi. No właśnie do do miejsca do regulacji tych obszarów, które nie wchodzą w spór z obowiązującymi się z przepisami unijnymi. Jeżeli chodzi o te ścieżki, które są podważone w punkcie 35.36, to ja uchylę się od wyjaśniania czy też interpretacji tego, dlaczego to zostało tak skonstruowane, bowiem te ścieżki no zostały wypracowane przez Ministerstwo Finansów I przez Komisję Nadzoru Finansowego, Urząd Komisję Nadzoru Finansowego. Więc oni będą, te 2 podmioty będą egzekwowały te przepisy I też w związku z tym, no na pewno na dalszym etapie prac tego projektu te 2 podmioty musiałyby się do tych zarzutów jeszcze raz odnieść, chociaż z tego, co wiem, już w jakiś sposób odnosiły się do tego na poziomie pierwszego krążenia rozpatrywanej ustawy rządowej jeszcze w zeszłym roku. Jeżeli chodzi o punkt 3 kropka 7, czyli ten katalog I tutaj podkreślam otwarty katalog, który Mika nadaje organom nadzorczym państw członkowskich, mówiąc o tym, że aby realizować obowiązki spoczywające na nich na mocy artykułów, na mocy tytułów 2 6 niniejszego rozporządzenia, właściwe organy muszą posiadać zgodnie z prawem krajowym co najmniej poniższe uprawnienia nadzorcze I dochodzeniowe.
W związku z tym, jeżeli dany organ ma posiadać przynajmniej tak silne środki zaradcze w przypadku jakichkolwiek naruszeń na obszarze rynku regulowanego rozporządzeniem 25114, to zakładamy, że może też przyjąć środki silniejsze, czyli jeszcze większe niż te, które są tutaj zaprogramowane. To wynika też z takiej praktyki rynkowej, to znaczy, jeżeli mamy do czynienia w przestrzeni publicznej z podmiotami, które nie mają zgody, nie mają tej licencji kaspowskiej w rozumieniu rozporządzenia Mika, to one bardzo często są działalnością, którą identyfikujemy tylko I wyłącznie na podstawie jej domeny internetowej, przez którą użytkownicy wchodzą. Tam nie ma żadnego numeru telefonu, tam nie ma żadnego adresu e-mail, o adresie samej spółki czy firmy nie wspominając, w związku z tym organ nadzorczy, który ma, prowadzi ten rejestr domen zakazanych, nie ma żadnego innego środka do rozważenia, do zastosowania tym bardziej niż właśnie wpisanie takiego podmiotu, który w jawnej sprzeczności działa z rozporządzeniem MIK-a I z oczywiście ustawą krajową, gdyby ona została przyjęta, niż właśnie wpisanie tego do rejestru domen zakażonych. To też zresztą podnosiło Ministerstwo Finansów. Jeżeli chodzi o punkty 3 8, Przepraszam, jeszcze nie, tak, 3 8.
To tutaj... Chodzi o te opłaty, które mają być na, mają być w związku z notyfikacją zezwolenia uzyskanego w innym kraju członkowskim Unii Europejskiej, na co oczywiście pozwala Mika. Tego jeszcze Ministerstwo Finansów nie mogło powiedzieć w zeszłym roku, ja to dzisiaj już mogę powiedzieć. Nie będziemy mieć przez najbliższe miesiące, a prawdopodobnie lata, żadnych podmiotów, które będą licencjonowały się w zakresie prowadzenia działalności usług giełdy kryptowalutowej, jak I emitenta tokenów w Polsce. W związku z tym polski KNF nie będzie miał żadnych przychodów z tytułu opłat za nadzór nad tym rynkiem.
Tylko I wyłącznie będzie notyfikował te zgody, które wszystkie pozostałe firmy, które kiedyś tam planowały może licencjonowanie się w Polsce po tej awanturze, którą mamy w ciągu ostatniego roku, już żadna poważna firma tego nie rozważa. Więc to będzie jedyne źródło przychodów Krajowego Nadzoru Finansowego w zakresie posiadania jakichkolwiek etatów specjalistów, którzy będą zajmowali się nadzorem nad tym rynkiem, czy właśnie tego tej procedury notyfikacji. W związku z tym nie ma tutaj na pewno żadnej dyskryminacji, jeżeli chodzi o poziom traktatowy, jak mają być rozpatrywane podmioty zagraniczne względem podmiotów krajowych, tylko to jest po konkretny koszt, który Komisja Nadzoru Finansowego w bardzo prosty sposób będzie mogła udowodnić, który ponosi z tego tytułu. I ostatni punkt, punkt 3 9, czyli brak wniosku o za zaopiniowanie do do Europejskiego Banku Centralnego. On wynika z tego, że taka została przyjęta 2 dekady temu ponad filozofia nadzoru nad rynkiem finansowym, nie tylko rynkiem kryptowalutowym, w którym to bank centralny w Polsce nie zajmuje się tego typu sprawami.
W innych krajach członkowskich Unii Europejskiej tak się zdarza, ale to wynika po prostu z systemu finansowego, który tam się utarł przez, przez, przez lata. W Polsce tak to nie wygląda. W związku z tym I projekt rządowy nie wnioskował do EBC o taką opinię. Projekt prezydencki, który jest drugim projektem, obok projektu naszego Polski 2050, także do tak, także do EBC w tej sprawie nie wnioskował o opinię. I nasz projekt też nie odbiega niczym od tych pozostałych projektów.
To tak odnosząc się do tych zarzutów, które przedstawia biuro ekspertyz I które już chcę to wyraźnie podkreślić, żeby to wszyscy tutaj państwo jako członkowie komisji usłyszeli, były już rozpatrywane przez merytorycznie, do tego oczywiście przygotowaną Komisję Finansów Publicznych, jak I trzykrotnie były one oceniane przez wysoką izbę na sali plenarnej w głosowaniach nad kolejnymi trzema projektami ustawy rządowej. I w żadnej z tych debat, żaden z tych argumentów nie po, nie, nie był, nie był podnoszony, tych, które tutaj przedstawiło Biuro Expertys. Co więcej, wszystkie z tych przepisów, o których tutaj dzisiaj rozmawiamy, które są podważane, wszystkie z tych przepisów znajdują się w ustawie rządowej, na którą przypominam, trzykrotnie już się Sejm wypowiadał. Tak samo znajdują się w ustawie, w ustawie prezydenckiej o nadzorze nad rynkiem kryptoaktywów. Więc tak samo nie po, nie pojawiały się tutaj jako zarzuty w debacie na sali plenarnej.
Przynajmniej nie pamiętam, żeby ktokolwiek z posłów to podnosił. Co się stanie, jeżeli nie nadamy dalszego biegu tej ustawie? Już?
Pani pośle tak do finału, bo
Dobrze, to ja tylko
forum nie ogóle nie
Adam Gomoła
Jeżeli, czy ja tylko chcę powiedzieć, co się stanie, jeżeli nie nadamy dalszego biegu tej ustawie. Nie wiem, wiem, nie wiem, państwo.
Speaker 9
Ja już jestem merytoryczną komisja, my tylko o zgodności, pan przedstawił argumenty, więc to już co chcę
Speaker 1
pan powiedzieć Tak że bardzo dziękujemy, dlatego że jest to rzeczywiście bardzo takie mocne odniesienie się do zarzutów, które zostały podniesione przez ekspert TSMRT-u.
Adam Gomoła
Dobrze, to tylko, tylko minutkę chcę powiedzieć, dobrze, panie przewodniczący, że już została wszczęta procedura wyjaśnieniowa w związku z brakiem ustawy o nadzorze w Polsce. To oczywiście grozi karami, które będą nakładane na Polskę w związku z tym. A oprócz tego, nadzoru skutkuje dalszym zagrożeniem dla 1000000 inwestorów na rynku kryptoaktywów, którzy w Polsce są, a czego przykład mamy całkiem dobitny I oczywiście bardzo głośno ostatnio w przestrzeni publicznej. Obowiązkiem wysokiej izby jest to, żebyśmy wreszcie z tego parku politycznego wyszli I ten projekt dzisiaj rozpatrywany w takim kształcie, który dosłownie w tym samym zakresie jest ustawie prezydenckiej, ustawie rządowej, no, no dostał, dano mu szansę I był nadany dalszy bieg temu projektowi. O to bardzo członków wysokiej komisji proszę.
Dziękuję.
Speaker 1
Bardzo dziękuję panie pośle. Czy są pytania? Nie ma. Pan Mecenas nie odnosi się do tego, co przedstawił pan poseł. Wobec tego głosujemy.
Kto z państwa jest... Ja przypominam, głosujemy za niedopuszczalnością do dalszego procedowania. Kto z państwa jest? Nie, za niedopuszczenie. Za niedopuszczenie.
Speaker 1
Kto z państwa jest za niedopuszczalnością projektu do dalszego procedowania, proszę o naciśnięcie właściwego przycisku. Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał od głosu?
Speaker 13
Momencik. Jeszcze jeśli mogę jeszcze. Tak, czekamy, bo Z jakiegoś powodu. Nie zrobiłem miejsca przy urządzeniu do Przeciw, prawda?
Speaker 1
Jeśli, proszę. Nie zamykam głosowanie. Proszę o wyświetlenie wyników.
Wszystko są. Głosowało piętnastu posłów za nikt, przeciw dwunastu, wstrzymało się trzech, Dopuszczalna.
Dopuszczalna. Tym wyczerpaliśmy porządek obrad. Bardzo serdecznie dziękuję naszym ekspertom, panu posłowi wnioskodawcy, wszystkim państwu za uczestnictwo w komisji I zamykam posiedzenie.
Ale wykazałem dobrą wolę.