Komisja Ustawodawcza (UST)

8 October 2026

Komisja Ustawodawcza (UST) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej

Follow its sittings
04:25 - 06:03
Speaker 2
Jeżeli, jeżeli mogę państwa prosić, to proszę o zajęcie miejsc.  Otwieram posiedzenie Komisji Ustawodawczej.  Bardzo serdecznie witam wszystkich państwa posłów przybyłych na dzisiejsze posiedzenie komisji.  Witam naszych ekspertów na czele z panią dyrektor Marzeną Laskowską.  Bardzo serdecznie witam. 

Porządek dzienny państwo otrzymaliście.  Dzisiaj same sprawy trybunalskie, ale na początku chciałbym poprosić o przyjęcie protokołów z posiedzeń komisji z od dwudziestego dziewiątego posiedzenia do sześćdziesiątego szóstego, przy jeżeli tutaj nie usłyszę sprzeciwu, uznam, że protokoły zostały przyjęte, nie nie nie wniesiono zastrzeżeń.  No I przechodzimy do realizacji porządku dziennego.  Tutaj mamy wspólne omówienie kilku spraw z uwagi na tożsamość przedmiotu kontroli.  To są sprawy SK 77 przez 25, SK 80 przez 25, S k 80 dwa/dwadzieścia 5, S k 90 trzy/dwadzieścia 5. 

I tutaj poproszę panią Mecenas Katarzynę Miskowską-Dashkiewicz o przedstawienie problemu konstytucyjnego w wynikłych na tle tych tych spraw. 
06:06 - 11:16
Speaker 1
Dzień dobry.  Szanowny panie Przewodniczący, wysoka Komisjo Katarzyna Miaskowska-Daszkiewicz, Biuro Ekspertyz I Oceny Skutków Regulacji.  Mam zaszczyt przedstawić projekty stanowisk Sejmu w sprawach, czterech sprawach zawisłych przed Trybunałem Konstytucyjnym, mianowicie skargi konstytucyjnej z dnia dwudziestego siódmego czerwca dwudziestego trzeciego roku, sygnatura akt SK 77 na 25, a także 3 skargi konstytucyjne z piątego lipca 2000 dwudziestego trzeciego roku o sygnaturach akt SK 80 na 25, SK 82 na 25 oraz SK 93 na 25.  Wszystkie te skargi zostały zainicjowane...  Sprawy zostały zainicjowane skargami konstytucyjnymi rodziców małoletnich dzieci objętych obowiązkiem szczepień ochronnych I wszystkie wyrosły na gruncie postępowań egzekucyjnych, z których w których w celu wykonania tego obowiązku zastosowano wobec rodziców grzywny w celu przymuszenia. 

3 wymienione sprawy SK 80 na 25, 82 na 25 oraz 93 na 25 są do siebie w zasadniczej, są ze sobą w zasadniczej części tożsame.  Skarżący kwestionują w nich przepisy ustawy o...  Z piątego grudnia 2000 ósmego roku o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń I chorób zakaźnych u ludzi.  Są to przepisy, które stanowią podstawę normatywną obowiązku szczepiennego.  Zaskarżone również zostały przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 2000 jedenastego roku w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, jednak w zakresie rozporządzenia Sejm nie przedstawia odrębnego stanowiska. 

My też nie nie zajmujemy tutaj żadnego stanowiska, ponieważ Sejm nie jest organem, który wydał ten akt.  I w tych trzech sprawach, o których wspomniałam wyodrębnić należy 3 zasadnicze zarzuty konstytucyjne.  Po 1.  Skarżący podnoszą zarzut niedostatecznej określoności obowiązku szczepiennego I wskazują, że narusza to zasady określoności prawa, którą wychodzą z artykułu drugiego konstytucji.  Po 2., obowiązkowe szczepienia ochronne skarżący traktują jako ingerencję w prawo do prywatności I autonomię jednostki chronioną w artykule czterdziestym siódmym konstytucji I ingerencja polegająca na obowiązku szczepiennym nie spełnia wymogów, które wynikają z klauzuli limitacyjnej uregulowanej w artykule 31 ustęp 3 konstytucji. 

To zarówno z punktu widzenia ustawowej formy ograniczenia praw, jak I wymogu konieczności.  I po 3., skarżący kwestionują rolę programu szczepień ochronnych, który jest ogłaszany w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego, twierdząc, że to w tym programie podana jest dawka, liczba dawek, terminy podania I to są elementy, które konstytuują konstytuują aktualizację tego obowiązku szczepiennego I powinny być przeniesione do aktu o charakterze normatywnym.  W związku z tym te zarzuty odnoszą się do naruszenia prawa do prywatności w związku z artykułem osiemdziesiątym siódmym konstytucji.  Pomimo z jasno sformułowanych zarzutów naruszenia konstytucji, w projektach stanowisk, które proponuje biuro, zakładamy wnioski o umorzenie tych postępowań.  1. 

Przesłanka dotyczy zarzutu, zarzutu naruszenia przez artykuł 17 ustęp 11 ustawy naruszenia konstytucji.  Problem ten konstytucyjny jest związany właśnie z określeniem w komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego terminu wymagalności szczepień I liczby dawek.  I ten problem był już przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o SK81 na 19.  W wyroku z dziewiątego maja 2000 dwudziestego trzeciego roku Trybunał zakwestionował taki właśnie mechanizm do określenia obowiązku.  W konsekwencji w zakresie proponowanej ponownej kontroli normy wynikającej z artykułu 17 ustęp 11 kwestionowanej ustawy, aktualizuje 

Się przesłanka Nebis in Idem, a zatem zbędność ponownego orzekania I w tym zakresie wnioskujemy o umorzenie tych postępowań.  2.  Przesłanka dotyczy artykułu trzeciego drugiego konstytucji.  W postępowaniu skargowym jak wywodzimy powołując się na orzecznictwo Trybunału przepis nie może stanowić samodzielnego wzorca kontroli, jeżeli skarżący nie wyprowadza z niego konkretnego prawa podmiotowego, którego nie można, którego nie można wywieźć z innych przepisów konstytucji.  I w tym zakresie również stwierdzamy niedopuszczalność wydania wyroku przez Trybunał I wnosimy o umorzenie postępowania. 

I po 3., zachodzi w tym, w tych postępowaniach przesłanka związana z brakiem legitymacji skargowej w odniesieniu do artykułu czterdziestego siódmego konstytucji, a więc zarzutu naruszenia prawa do prywatności.  Osobą, która ma pozostać poddana obowiązkowi szczepiennemu jest dziecko małoletnie, natomiast obowiązek rodzica ma charakter wtórny.  Tymczasem skarżący we wszystkich sprawach konstruują zarzut jako naruszenie ich własnego prawa do prywatności I decydowania o swoim życiu osobistym.  Z tego względu również wnioskujemy o umorzenie postępowania w zakresie kontroli w oparciu o artykuł 47.  Konstytucji. 

11:17 - 14:02

Katarzyna Miaskowska-Daszkiewicz

Czwartą sprawą, która którą omówię łącznie jest sprawa o sygnaturze akt SK 77 przez 25. Można tutaj zauważyć pewną odmienność w stosunku do tych trzech spraw wskazanych przeze mnie wcześniej. Ze względu na rozszerzenie przedmiotu kontroli, tutaj skarżąca wska... Skarżący wskazuje również artykuł 17 ustęp 1 I ustęp 10 ustawy o zwalczaniu zakażeń oraz chorób zakaźnych. Natomiast rozszerzone zostały także wzorce kontroli poprzez wskazanie jako taki artykułu trzydziestego dziewiątego o konstytucji, czyli zakaz poddawania eksperymentom medycznym bez zgody probantów.

W związku również w tej sprawie proponujemy umorzenie całego postępowania. Po 1. W zakresie naruszenia przepisu artykuł 47 konstytucji odnotowujemy ten sam problem braku legitymacji skargowej, ponieważ ingerencja dotyczy bezpośrednio sytuacji małoletniej córki skarżącego, podczas gdy całe uzasadnienie skargi jest bezpośrednio, odnosi się do praw samego rodzica. W konsekwencji również artykuł 31 ustęp 3 wskazany jako wzorzec kontroli nie może zostać zastosowany samodzielnie, ponieważ nie jest on autonomicznym źródłem konstytucyjnych praw I wolności. W odniesieniu do przywołanego przeze mnie wzorca kontroli wynikającego z artykułu 39 konstytucji wskazujemy, że jest on nieadekwatny do przedstawionego stanu faktycznego.

Wywodzimy, że podawanie szczepionek dopuszczonych do obrotu nie stanowi eksperymentu medycznego w rozumieniu tego przepisu konstytucji. Dodatkowo skarżący powołuje w tym zakresie się przede wszystkim prawa dziecka, a nie własne prawa konstytucyjne. Ponadto, skarga o sygnaturze akt sie SK 77 na 25 nie spełnia wymogu należytego uzasadnienia w aspekcie zarzutu naruszenia prawa rodzica do wychowania dziecka z własnymi przekonaniami. W związku z powyższym podsumowując, wszystkie 4 sprawy dotyczą materialnie tego samego problemu obowiązkowych szczepień dzieci, ale proponowane stanowiska przez biuro mają przede wszystkim charakter procesowy, ponieważ z jednej strony w tych trzech pierwszych, omówionych przeze mnie, zachodzi zbędność postępowania ze względu na dyskwalifikację konstytucyjną kwestionowanego przepisu. Natomiast mamy w pozostałych przypadkach niedopuszczalność kontroli, która wynika z wad konstrukcyjnych skargi, między innymi braku legitymacji procesowej skarżących, a także niewłaściwego uzasadnienia stawianych zarzutów.

Bardzo dziękuję za uwagę. Jestem do dyspozycji konwencji.

14:03 - 14:11

Speaker 2

Bardzo dziękuję. Otwieram dyskusję. Czy ktoś z państwa chciałby zabrać głos? Nie widzę, wobec tego głosujemy.

14:17 - 15:00

Speaker 2

Łącznie tak, tak. I nie ma sprzeciwu co do łącznego zaopiniowania. Nie było. Wobec tego głosujemy łącznie. Kto z państwa jest za pozytywną opinią?

Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał od głosu? Plus, tak, pani Janusz Nachanajczyk, do doliczamy. I proszę, tak, głosowało czternastu głosów, wszyscy za pozytywną opinią. A zatem w tej sprawie mamy opinię pozytywną.

Przechodzimy do sprawy kolejnej, k 14 przez 26. Pani Mecenas Natalia Cabaj, proszę bardzo.

15:04 - 22:56

Natalia Cabaj

Dziękuję bardzo. Panie Przewodniczący, wysoka Komisją Natalia Cabaj, Biura ekspertyzy oceny skutków regulacji. Przedstawię projekt stanowiska w sprawie rozpatrywanej pod sypnąturą k 14 na 26 z wnioskiem o stwierdzenie, że artykuł 46, paragraf 1, zdanie od 2 do 4 ustawy prawo o prokuraturze jest w zakresie w jakim stanowi, że delegatami zgromadzenia prokuratorów, są zastępcy prokuratora regionalnego, prokuratorzy okręgowi, prokuratorzy rejonowi, jest niezgodny z artykułem 2 w związku z artykułem 17 ustęp 2 konstytucji oraz punkt 2. Artykuł 93 paragraf 1 tej samej ustawy jest niezgodny z zasadą wielokrotnego karania za ten sam czyn, wywodzoną z artykułu drugiego konstytucji. 1.

Z problemów konstytucyjnych dotyczy kwestii zgromadzenia prokuratorów. Jest to, jak wynika z ustawy, organ samorządu zawodowego prokuratorów. Sposób jego powoływania, zasady wyboru delegatów zostały opisane w całości w stanowisku. Tutaj skupię się tylko na jednej istotnym istotnym elemencie, to znaczy zgromadzenie prokuratorów sformułowane jest w ten sposób, że ex lege jego członkami tego organu podejmującego decyzję w imieniu w imieniu samorządu prokuratorów są prokuratorzy pełniący kierownicze stanowiska. Pozostali prokuratorzy, stanowiący co do zasady większość prokuratorów w danym regionie, mają jedynie możliwość wyboru delegatów, których liczba określona jest ustawowo.

I o ile sam ten, sam sama ta konstrukcja powoływania organu, sama w sobie mogłaby nie budzić wątpliwości konstytucyjnych, w tym wypadku dochodzi do takiej sytuacji, której ze względu na nałożenie się na siebie określonych w ustawie liczb, delegatów określonych szczebli, dochodzi do sytuacji, w której w zwykłej sytuacji, czyli bez jakiegoś nadzwyczajnego zbiegu okoliczności, dochodzi do przypadków, w których większość zgromadzeniach prokuratorów, większość głosów, a zatem decydujący głos, mają wyłącznie osoby pełniące funkcje kierownicze. A zatem te, które w zwykłej sytuacji stanowią mniejszość prokuratorów na danym, w danym regionie. Wnioskodawców w mniejszej sprawie jest związek zawodowy prokuratorów I istotą zarzutu w tej sprawie jest to, że w wyniku przepisów, o których wspomniałam, organ, który z natury rzeczy powinien stać się być przedstawicielski, taki charakter nie tylko utracił, ale na dodatek znaczący skład tego organu samorządu podyktowany jest I decyzje w jego imieniu podyktowane są arbitralną decyzją przełożonych. Jako wzorce kontroli w niniejszej sprawie, wnioskodawca, związek prokuratorów, zawodowy prokuratorów, wskazał artykuł 2. Konstytucji, to znaczy wywodząc z niego zakaz tworzenia uprawnień pozornych.

Tutaj uprawnienie pozorne miało po polegać na tym, że ustawodawca powołał samorząd zawodowy, nie dając osobom pełniącym ten zawód prawa do faktycznego samorządu, to znaczy, że samorząd rządzenia w swoim imieniu. Związkowym wzorcem kontroli jest artykuł 17 ustęp 2 konstytucji, czyli przepis, który odnosi się do sytuacji, do związku, do do samorządów innych niż samorządy zaufania publicznego, czyli te wolne zawody. Zgodnie z artykułem 17 ustęp 2 w drodze ustawy można tworzyć takie inne takie inne samorządy zawodowe, o ile nie naruszają one wolności wykonywania zawodu, ani nie ograniczają wolności podejmowania działalności gospodarczej. Kwestia oceny zgodności przedmiotu kontroli z tak wskazanymi wzorcami jest przynajmniej do pewnego stopnia kwestią precedensową. To znaczy ani w orzecznictwie trybunału konstytucyjnego, ani w piśmiennictwie niestety.

Kwestia ta nie została do tej, do tej, do tego momentu w sposób jednoznaczny rozstrzygnięta. Nie jest zatem do końca jasne, czy z artykułu 17 ustęp 2 można w ogóle wywodzić jakiś standard ochrony osób zrzeszonych w danym, w danym, w danym zrzeszeniu. I nawet jeżeli tak, to jaką treść mają te gwarancję. Biuro ekspertyzy oceny skutków regulacji proponuje zatem następujące, następujące rozwiązanie. O ile bowiem problem korporacji zawodowych, które mają pewne cechy zrzeszeń lub być może ich nie mają, nie był do tej pory w żaden sposób reprezentowany, nie był w żaden sposób przesądzany, to Trybunał Konstytucyjny miał okazję wypowiadać się I to więcej niż raz w odniesieniu do problemu stanowiącego w pewien sposób takie lustrzane odbicie tego samego, czyli zrzeszeń powołanych przez ustawę na podstawie ogólnej wolności zrzeszania, ale mających pewne cechy korporacyjne.

I to dotyczyło Polskiego Związku Działkowców oraz Polskiego Związku Łowieckiego. I na podstawie porównania tych tych tych orzeczeń można wywodzić, można wywodzić tezę, że Trybunał Konstytucyjny

Cechy zarówno samorząd samorządu zawodowego, jak I cechy stowarzyszenia za stanowiące swego rodzaju spektrum, czyli ocena zgodności z prawem pewnych rozwiązań typowych dla korporacji w odniesieniu do zrzeszeń, takich zwykłych zrzeszeń, zależy od tego, w danej sprawie istnieje uzasadnienie dla daleko idącego ograniczenia wolności zrzeszania. W odniesieniu do Polskiego Związku Działkowców, Trybunał uznał, że takie ograniczenia nie powinny mieć miejsca. Natomiast w odniesieniu do Polskiego Związku Łowieckiego Trybunał zauważył, że w odniesieniu do niego zwykłe zasady wolności zrzeszania nie mogą znaleźć zastosowania. Stosować należy zatem odpowiednio artykuł 17 ustęp 2. Propozycja BEOS polega za tym po części na tym, zastosować ten sam tok rozumowania, ten sam pomysł na rozwiązanie problemu w odniesieniu do samorządów samorządów zawodów innych niż zawody zaufania publicznego.

Jeżeli zatem, a tak jest w tym wypadku, samorząd zawodowy powołany na podstawie artykułu 17 ustęp 2 przedstawia przede wszystkim cechy samorządu zawodowego, takiego o jakim mowa w ustępie 1, w odniesieniu do gwarancji konstytucyjnych powinno stosować się zasady co najmniej zbliżone. One nigdy nie będą identyczne, ale co najmniej zbliżone do tych, które które stosujemy w odniesieniu do 17 ustęp 1. Stąd właśnie wniosek o stwierdzenie niezgodności z konstytucją zakwestionowanej regulacji. Jeżeli chodzi o 2. Zarzut, tutaj sprawa jest w pewnym sensie prostsza.

Regu... To jest regulacja, która nadaje prokuratorowi generalnemu uprawnienie do odwołania prokuratora, jeżeli prokurator pomimo dwukrotnego ukarania przez sądy dyscyplinarne, karą dyscyplinarną inną niż upomnienie, popełnił przewinienie służbowe. Regulacja ta nie zawiera żadnych dodatkowych merytorycznych warunków uruchomienia takiego postępowania ani żadnych formalnych proceduralnych kwestii. W efekcie dochodzi do sytuacji, w której w momencie popełnienia kolejnego, to znaczy co najmniej trzeciego przewinienia służbowego w odniesieniu do tego samego czynu, tym samym czasie, wobec tej samej osoby, na podstawie tych samych regulacji toczą się 2 postępowania, które w pewnych przypadkach przy nagromadzeniu pewnych zbiegów okoliczności mogą doprowadzić do podwójnego ukarania za ten sam czyn. I sam ten fakt w świetle orzecznictwa trybunału wystarcza do stwierdzenia naruszenia konstytucyjnego standardu.

Tutaj ważnym jest może podkreślenie, że przy że nie w tym stanowisku nie została oceniona zgodność z konstytucją samego uprawnienia. I z samym jakby potencjalnego możliwości istnienia, tak jak uprawnienia prokuratora generalnego, ponieważ abstrakcyjna abstrakcyjna ocena takiego uprawnienia jest niemożliwa. Wniosek o stwierdzenie niekonstytucyjności dotyczy zatem tego konkretnego przypisu, który ma opisane wcześniej braki. Z tych właśnie względów wnoszę jak wcześniej. Dziękuję.

22:58 - 23:57

Speaker 2

Bardzo dziękuję pani Mecenas. Otwieram dyskusję. Czy ktoś z państwa w tej sprawie chciałby zabrać głos? Nie widzę, wszystko jasne, głosujemy. Kto z państwa jest za pozytywną opinią w przedmiocie tego projektu?

Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał? Zamykam głosowanie. Już wyświetlenie wyników. Tak jest, 11 osób głosowało, wszyscy za.

Też mamy tutaj. 12. Pan... A co nie działa panu posłowi? Tak.

Nie działa dobrze. Co 12, 12 osób głosowało, 12, w ten sposób. Pozytywna opinia. Przechodzimy do sprawy kolejnej, SK czterna 42 przez 25 I tutaj ponownie pani Mecenas Katarzyna Mioskowska-Daszkiewicz.

23:59 - 34:28

Katarzyna Miaskowska-Daszkiewicz

Szanowny panie Przewodniczący, wysoka Komisjo, Katarzyna Mioskowska-Daszkiewicz, Biuro Ekspertycja Oceny Skutków Regulacji. Sprawa o sygnaturze akt SK 42 na 25 została zainicjowana skargą konstytucyjną z dwudziestego szóstego stycznia 2000 dwudziestego czwartego roku. Jest to skarga konstytucyjna przedsiębiorcy. W sprawie skarżącej zastosowano zakwestionowane przepisy, o których za chwilę powiem. I w jej stanie faktycznym chodziło o wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości ponad trzech 1000000 złotych, a podstawą odpowiedzialności było to, że pomiary jakości ścieków, które wprowadzała skarżąca do wód, nie zostały wykonane przez laboratorium, które posiadają wymaganą, wymaganą akredytację.

I skarżąca zakwestionowała artykuł 305 a ustęp 1 punkt 2 litera a I litera c w związku z artykułem 305 a ustęp 2 ustawy z dnia dwudziestego siódmego kwietnia 2000 pierwszego roku prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do trzydziestego pierwszego grudnia 2017, a więc adekwatnie do stanu, w którym została ukarana administracyjną karą pieniężną. Zakwestionowany został również artykuł 545 ustęp 3 a ustawy z dnia dwudziestego lipca 2000 siedemnastego roku prawo wodne. W sprawie skarżącej tak jak jak wskazałam to zastosowanie kwestionowanych przepisów doprowadziło do wymierzenia jej administracyjnej kary finansowej. I istota zarzutów, które są sformułowane w skardze, sprowadza się do twierdzenia, że ustawodawca stworzył nadmierny mechanizm represyjny. W związku z powyższym, jako wzorzec kontroli, skarżąca wskazuje przede wszystkim artykuł 2.

Konstytucji, twierdząc, że w przypadku niespełnienia warunków prawidłowego prowadzenia pomiarów przyjmuje się ustawowo określony poziom przekroczenia warunków korzystania ze środowiska, niezależnie od tego, czy rzeczywiście doszło do takiego przekroczenia I czy powstała szkoda w środowisku. Stąd również jako wzorzec kontroli skazywany jest artykuł 86. Konstytucji. Skarżąca podnosi również, że wysokość sankcji jest ustalana w sposób sztywny I bez możliwości jej pełnej indywidualizacji I dopasowania do okoliczności konkretnego przypadku I w tym zakresie prowadzi to do nieproporcjonalnej ingerencji zarówno jej prawo własności, jako praw, jak I prawo do prowadzenia wolności, jak, jak I prawo do prowadzenia działalności gospodarczej. W tym zakresie wskazane są artykuły 22 oraz 64 ustęp 1 I ustęp 3 Konstytucji jako wzorce kontroli.

Po przeanalizowaniu skargi konstytucyjnej, biuro po 1. Odniosło się do aspektów formalnoprawnych, bowiem w pewnym zakresie postępowanie naszym zdaniem powinno ulec umorzeniu ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. I tak po 1. W odniesieniu do zaskarżonego przepisu prawa wodnego, skarżąca nie sformułowała oddzielnego zarzutu konstytucyjnego. Przepis ten pełni jedynie funkcję intertemporalną I został wskazany tylko dlatego, że stanowił podstawę zastosowania przepisów prawa materialnego, przepisów prawa ochrony środowiska.

A więc brak odpowiedniego uzasadnienia zarzutu uzasadnia w tym zakresie umorzenie postępowania. Po 2., wskazujemy, że zasadne będzie również umorzenie postępowania w perspektywie artykułu 22 konstytucji. Skarżąca nie wykazała odrębnego ograniczenia wolności działalności gospodarczej I traktuje w istocie ten zarzut jako konsekwencje ingerencji w ten majątek. Nie przedstawia też autonomicznego uzasadnienia naruszenia tego wzorca. Po 3., w odniesieniu do artykułu 86 Konstytucji, przepis ten nie wyraża konstytucyjnego prawa ani wolności skarżącej, ale ustanawia obowiązek dbałości o stan środowiska.

Nie może więc stanowić samodzielnego wzorca kontroli w postępowaniu z zainicjowanym skargą konstytucyjną. I po 4., zasadę proporcjonalności wywodzoną z artykułu drugiego konstytucji skarżąca powołuje równolegle z artykułem 31 ustęp 3 konstytucji, nie przedstawiając odrębnego problemu konstytucyjnego. W związku z powyższym wnioskujemy w perspektywie badania zaskarżonej regulacji z artykułem drugim, dwudziestym drugim, osiemdziesiątym szóstym, a także sześćdziesiątym czwartym, ustępem trzecim, ze względu na właśnie brak stosownego uzasadnienia, nie wnosimy w tym zakresie o umorzenie postępowania. Natomiast po przeprowadzeniu oceny formalnej I analizie zarzutów skarżącej, proponujemy również zawężenie przedmiotu merytorycznej kontroli poprzez doprecyzowanie zakresu zaskarżenia, który jest zgodny z intencją skarżącej. Proponujemy mianowicie zbadanie kwestionowanej regulacji prawa ochrony środowiska w zakresie, w jakim przewiduje wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej za prowadzenie pomiarów niezgodnie z wymaganymi zasadami, niezależnie od rzeczywistego przekroczenia warunków pozwolenia wodnoprawnego w stosunkowo...

W ustawowo określonej wysokości I bez możliwości pełnej indywidualizacji. Przy czym wzorcem kontroli powinien pozostać w tej sprawie artykuł 64 ustęp 1 w związku z artykułem 31 ustęp 3 konstytucji. Nieco uprzedzając wynik konstytucji kontroli konstytucyjności przeprowadzony przez biuro, wskazuje, że naszym zdaniem, zdaniem biura, tak określona norma jest zgodna z konstytucją, a przemawiają za tym następujące argumenty. Przede wszystkim należało odpowiednio do stanu faktycznego skarżącej doprecyzować przedmiot sankcji. Kara nie jest bowiem, jak twierdzi skarżąca, wymierzona za samo faktyczne zanieczyszczenie środowiska.

Sankcjonowane jest bowiem naruszenie ustawowego obowiązku zapewnienia wiarygodnych pomiarów wykonywanych przez laboratorium posiadające odpowiednią akredytację. Jeżeli takich pomiarów brak,

Albo nie posiadają one kwalifikowanej wiarygodności wymaganej prawem, organ administracji publicznej, Inspekcja Ochrony Środowiska, pozbawiona jest podstawowego instrumentu, który umożliwiałby sprawdzenie, czy warunki pozwolenia wodnoprawnego są rzeczywiście przestrzegane. I z tego powodu zasadniczym celem regulacji wbrew twierdzeniom skarżącej jest przede wszystkim nie ochrona środowiska per se w znaczeniu materialnym, ale przede wszystkim właśnie zapewnienie skuteczności systemu kontroli administracyjnej, wiarygodności pomiarów oraz egzekwowalności obowiązków publicznoprawnych w tym zakresie pozwolenia wodnoprawnego. I w perspektywie artykułu trzydziestego pierwszego ustępu trzeciego Konstytucji chodzi przede wszystkim o ochronę porządku publicznego I sprawności systemu, który pośrednio naturalnie służy ochronie środowiska. Zdaniem biura, tak określona ingerencja w prawo własności, bo niewątpliwie mamy do czynienia z ingerencją w prawo własności poprzez wymierzenie I obowiązek uiszczenia kary administracyjno-prawnej o charakterze pieniężnym. Ta ingerencja spełnia 3 elementy testu proporcjonalności przydatność, konieczność, proporcjonalność sensu stricto.

W projekcie przypominamy, że ten test wymaga zbadania, czy środek jest efektywny, niezbędny dla ochrony interesu publicznego I czy jego efekty pozostają w odpowiedniej proporcji do ciężarów, które są nakładane w tym aspekcie na jednostkę. I wskazując teraz na zasadność twierdzenia, że mamy do czynienia z sytuacją zgodności z zasadą proporcjonalności, po 1. Wskazujemy, że sankcja jest przydatna. Realna, ekonomicznie odczuwalna odpowiedzialność niewątpliwie skłania podmioty korzystające ze środowiska do przestrzegania obowiązku wykonywania badań przez akredytowane laboratoria. Po 2., przemawia za taką ingerencją kryterium konieczności, przy czym należy oczywiście zastrzec, że sama większa surowość kary nie będzie oznaczała automatycznie jej większej konstytucyjności.

Problem polega na tym, czy instrument istotnie łagodniejszy zapewniłby porównywalny poziom wykonywania obowiązku przez przedsiębiorców. W sytuacji, w której koszt prawidłowych badań stanowi element pewnego ekonomicznego rachunku opłacalności działania przedsiębiorcy, sankcja, która byłaby symboliczna czy z zbliżona do kosztów wykonywania badań, mogłaby nie eliminować ekonomicznej zachęty do niewykonywania obowiązku nałożonego w pozwoleniu wodnoprawnym. Po 3., regulacja przechodzi do zproporcjonalności opinii biura sensu stricto. Nie można pomijać, że kara może stanowić bardzo poważne obciążenie majątkowe, tak jak choćby w analizowanym przypadku. Po drugiej stronie jednak musimy pamiętać o korzyściach o charakterze systemowym, o wiarygodności mechanizmu kontroli emisji do środowiska, możliwości rzeczywistego egzekwowania warunków pozwolenia wodnoprawnego, a także spobiegania sytuacji, której podmiot uzyskiwałby korzyść z powstałej wskutek własnego naruszenia niemożności ustalenia rzeczywistego poziomu emisji do środowiska.

Znaczenie ma również to, że sankcja nie funkcjonuje w całkowitej izolacji od okoliczności konkretnej sprawy, jak zdaje się twierdzić skarżąca. To nasze twierdzenie oparte jest, oparte jest o to, że system przewiduje możliwości nieuwzględnienia sankcji w przypadku siły wyższej czy możliwości odstąpienia od jej nałożenia przypadkach przewidzianych przez kodeks postępowania administracyjnego. Nie można tracić również z pola widzenia instrumentów, które są przewidziane w przepisach, przepisach samej ustawy prawo ochrony środowiska, które odwołują się w tym zakresie do odpowiedniego zastosowania przepisów o ulgach, które są uregulowane w ordynacji podatkowej. Do tego dochodzi jeszcze kontrola instancyjna I sądowo-administracyjna wymierzonej w formie administra... W formie decyzji administracyjnej kary finansowej.

Mechanizmy te nie są równoznaczne z generalnym prawem do miarkowania kary w momencie jej wymierzania, ale zmniejszają ryzyko tych rezultatów, oczywiście nieproporcjonalnych. Z tego względu, biorąc pod uwagę te wszystkie okoliczności, rekomendujemy sformułowanie wniosku, że zakwestionowana sankcja jest zgodna z artykułem... Sankcja ustanowiona w kwestionowanych przepisach jest zgodna z artykułem 64 ustęp 1 w związku z artykułem 31 ustęp 3 Konstytucji. Bardzo dziękuję, pozostaję do dyspozycji komisji.

34:28 - 35:18

Speaker 2

Bardzo dziękuję, pani Mecenas. Otwieram dyskusję. Czy w tej sprawie są pytania? Nie ma. Wobec tego głosujemy, doliczamy też posła Łukaszewicza, który nie ma dzisiaj karty.

Kto jest z państwa za pozytywną opinią, proszę o naciśnięcie przycisku. Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał od głosu? Dziękuję bardzo. Zamykam głosowanie.

Proszę o wyświetlenie wyników. Głosowało osiemnastu razem posłów, wszyscy za. Mamy pozytywną opinię. I, tak, Łukaszewic. I ostatnia sprawa, S k 38 przez 25.

I poproszę panią Mecenas Natalia Sandraj też o przedstawienie tutaj projektu stanowiska.

35:19 - 36:42

Natalia Cabaj

Bardzo dziękuję panie Przewodniczący, wysoka Komisjo. Przedstawiam projekt stanowiska w sprawie S k 38 na 25. Jest prostsza sprawa. Z wnioskiem o umorzenie postępowania w całości. Ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku, skarżący w niniejszej sprawie jest pracownik, który sprawuje mandat radnego powiatu, w związku z czym na podstawie ustawy uzyskał u swojego pracodawcy urlop bezpłatny.

Ponieważ co do zasady roszczenie urlop przedawnia się z upływem trzech lat, skarżący wniósł do sądu o wypłatę ekwiwalentu za urlop w takim wymiarze, w jakim utraci on do niego prawo przed końcem, przed końcem kadencji radnego. Sprawa podlega umorzeniu przede wszystkim z tego powodu, że skarga w całości niemalże, poświęcona jest na polemikę z ustaleniami sądu I polemikę z aktem stosowania prawa, jakim były wyroki w indywidualnej sprawie skarżącego. Co samo w sobie decyduje o niedopuszczalności rozpoznawania sprawy. Oprócz tego wzorcami kontroli w mniejszej sprawie jest artykuł 2, artykuł 32 Konstytucji oraz artykuł 66, ustęp 2, które no przynajmniej w takim zakresie, na w jakim powołuje się na nie skarżący, w ogóle nie mogły być samodzielnymi wzorcami kontroli w postępowaniu zainicjowanym skargą konstytucyjną. Z tego właśnie względu wniosek o umorzenie w całości.

Dziękuję.

36:43 - 37:28

Speaker 2

Bardzo dziękuję za krótkie, zwięzłe I treściwe przedstawienie projektu stanowiska. Czy tutaj ktoś z państwa chce zabrać głos? Nie. Wobec tego głosujemy. Kto z państwa jest za pozytywną opinią?

Kto jest przeciw? Kto się wstrzymał? Zamykam głosowanie, proszę myśleć o imieniu. Siedemnastu osób głosowało, wszyscy za. I tutaj mamy pozytywną opinię.

Na tym wyczerpaliśmy porządek dzisiejszego posiedzenia. Bardzo serdecznie dziękuję I naszym ekspertom, I państwu poszłom. Zamykam posiedzenie.