Komisja Łączności z Polakami za Granicą (LPG)
Legend
Transcript markers
- text Sentence being played
- text Search result
- text Intervention cited by the link you opened
Click a sentence to play the video from that moment. Select text to quote it with the speaker, timestamp and link.
More options
Komisja Łączności z Polakami za Granicą (LPG) Sejm Rzeczypospolitej Polskiej
Follow its sittings
Magdalena Roguska
Na zaproszenie gmin, na zaproszenie samorządów przybyło 136 osób. Wstępne dane za ten rok wskazują na to, że mamy w stu dwudziestu dziewięciu wniosków o wydanie wizy krajowej w celu repatriacji, które zostały złożone w Kazachstanie, Azerbejdżanie, Rosji, Białorusi, Izraelu, Uzbekistanie, Gruzji, Australii, Ukrai... Ukrainie I w Stanach Zjednoczonych. To jest proces, będziemy oczywiście także podsumowywać, te dane będą państwu dostarczane wtedy, kiedy, kiedy będą pełne lub kiedy państwo o nie, o nie wystąpicie. My, szanowni państwo, pracujemy nad tym, by możliwość przyjazdu osób, z które, których dotyczył ustawa o, które mogą skorzystać z ustawy o repatriacji, odbywała się możliwie jak najpłynniej.
Cały czas pracujemy nad tym, by ten kontakt z osobami, które zadeklarowały chęć przyjazdu, był utrzymywany przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, przez Konsuli, tak aby wtedy, kiedy pojawia się możliwość lub wtedy, kiedy jest deklaracja ze strony osoby, która jakiś czas temu złożyła wniosek, a dzisiaj już wie, że będzie mogła z tego skorzystać, by ten kontakt był możliwie jak najszybszy I by ta decyzja spotykała się z naszą odpowiedzią także jak najszybciej. Natomiast są to sytuacje, jak to życiowo, dość skomplikowane. Część osób po złożeniu wniosków także rezygnuje ze względów życiowych, sytuacji jakichś nagłych, rodzinnych, odkładają ten powrót, więc część częściowo jest tak, że w tym roku realizujemy również powroty osób, które wnioski złożyły na przykład w 2000 dwudziestym czwartym roku. Tutaj też nie ma takiego takiego terminu, który by powodował, że jeśli ktoś nie zrealizował w pierwszym deklarowanym terminie powrotu, nie będzie mógł skorzystać później. Wychodzimy tutaj oczywiście naprzeciw.
Ten proces jest wrażliwy I z taką wrażliwością także do niego podchodzimy. Obecnie funkcjonują 2 ośrodki adaptacyjne dla repatriantów, prowadzone przez podmioty wyłonione w konkursach. 1. To jest Ośrodek Adaptacyjny dla Repatriantów w Pułtusku, który prowadzony jest przez Stowarzyszenie Wspólnota Polska I 2. Ośrodek w Środzie Wielkopolskiej, także prowadzony przez Stowarzyszenie, Stowarzyszenie Rodziców I Nauczycieli powiatu średzkiego.
Tak jak mówiłam, jak na pewno państwo dobrze wiecie, to ośrodki, które no nie tylko oferują dach nad głową, to ośrodki, które oferują wsparcie bardzo zaangażowanych osób, które na co dzień
Są na miejscu I świadczą wsparcie we wszystkich sprawach urzędowych, pobytowych, tak by start repatrianta tutaj po przyjeździe był jak najmniej stresujący, jak najłatwiejszy do do przejścia, no bo wiemy, że I bariera językowa I bariera wynikająca z funkcjonowania choćby tej sfery urzędowej I koniecznych wszelkich formalności potrafi być w tym pierwszym kontakcie trudna. Kwoty w rezerwie na realizację zadań wynikających z repatriacji oczywiście są przeznaczone z jednej strony na funkcjonowanie tej ścieżki w oparciu o ośrodki dla repatriantów, ale także, a właściwie pewnie w ogromnej mierze, na sfinansowanie świadczeń na rzecz poszczególnych osób I poszczególnych rodzin. Tych świadczeń także mamy tutaj sporo. Wydaje się, że ta pomoc, to też państwu w materiale przedstawiliśmy, z podziałem na poszczególne zadania, które są finansowane. Rzeczywiście ta pomoc, która jest świadczona, obejmuje zarówno taką możliwość znalezienia miejsca zakwaterowania, dopłaty do remontów, dopłaty do zakupu własnego lokalu, dopłaty do umów, które są zawierane na potrzeby zapewnienia miejsca zamieszkania.
To są także, to jest także pomoc na to, by tutaj małoletni, którzy kontynuują naukę, czy rozpoczynają naukę, także byli objęci, objęci swoim wsparciem szczególnym. To jest także pomoc niezwykle istotna. W aktywizacji zawodowej, bo przecież po to, by ten proces przebiegał sprawnie I był bezpieczny dla osób, które tu przyjeżdżają, to taka świadomość, że będzie wsparcie także w znalezieniu pracy, w pokierowaniu, w pomocy, w pochyleniu się nad tymi szczególnymi potrzebami, także przecież na przygotowaniu się kwalifikacyjnym do do podjęcia, do podjęcia pracy. Taka pomoc również jest świadczona. To także oczywiście kursy języka polskiego I adaptacji w polskim społeczeństwie.
Te kwestie macie państwo podane w materiale, jak będzie potrzeba doprecyzowania tych kwot czy czy czy rozbicia ich w jakiś sposób, w jaki państwo będziecie uważali, to będziemy to oczywiście za chwilę w toku dyskusji przedstawiać. Chciałabym powiedzieć o planach na rok kolejny, bo mamy oczywiście świadomość, że dotychczasowe finansowanie procesu repatriacji nie wypełniało tego limitu, który jest w ustawie przewidziany. I chciałam państwu powiedzieć, że Ministerstwo Spraw Wewnętrznych I Administracji w projekcie planu wydatków na 2027. Rok, które przekazaliśmy do Ministra Finansów, zaplanowaliśmy kwotę siedemdziesięciu, ponad siedemdziesięciu 71200000 złotych na realizację zadań wynikających z ustawy o repatriacji. Ja przypomnę, że w tym roku to jest 54000000, więc tutaj chcemy, by ten wzrost kwot w rezerwie pozwolił nam, by ten proces w tym roku był, w kolejnym roku był jeszcze intensywniejszy, by jeszcze więcej osób mogło skorzystać, by jakby środki adaptacyjne, które są gotowe na to, by przyjmować osoby, mogły też tę swoją pracę planować w trybie pełnych turnusów.
Te 70000000 to będzie kwota, która będzie o 10000000 niższa niż limit, ale to jest... Te 10000000 zgłosiliśmy jako zapotrzebowanie do tego, by pełną kwotę rezerwy na ten cel przeznaczyć. Gdybyśmy mieli pełną kwotę ponad osiemdziesięciu 1000000 dwustu 1000, moglibyśmy według szacunków dokonanych na podstawie dotychczasowego procesu przyjąć w ciągu roku 920 osób w ramach repatriacji. Oczywiście przy założeniu, że każde, że każda z tych skorzystałaby z pełnego pakietu wsparcia, tutaj to też jest oczywiście zawsze indywidualna, zawsze indywidualna kwestia. I myślę, że tyle, panie przewodniczący, na początek.
Speaker 1
Tak, dziękuję bardzo, oczywiście w dyskusji będziemy pewnie wątpliwości. Witam pana ministra I udzielam przy okazji głosu. Bardzo proszę.
Władysław Bartoszewski
Panie przewodniczący, wysoka komisja, przepraszam za spóźnienie. Oczywiście resortem właściwym do do omawiania problematyki repatriacyjnej jest Ministerstwo Spraw Wewnętrznych I Administracji.
Natomiast MSZ prowadzi działalność związaną z wczesnym etapem repatriacji, który jest prowadzony przez konsulów Rzeczypospolitej Polskiej w rozmaitych państwach. Urzędy konsularne zajmują się rozpatrywaniem wniosków o wydanie wiz krajowych w celu repatriacji. 70 procent z tej liczby, którą pani minister recytowała, 7200 osób, to są ludzie, którzy mieszkają w Kazachstanie. To jest główne miejsce, chociaż, chociaż wedle ustawy o repatriację mogą się ubiegać ludzie, którzy przed rokiem 2000 pierwszym mieszkali w Arbenin, Azerbejdżanie, Azybydżanie, Gruzji, Kazachstanie, Kirgistanie, Turkmenistanie, Tadżykistanie, Uzbekistanie I azjatyckiej części federacji rosyjskiej. Ale gros, jak mówię 70 procent to są obywatele, to są ludzie, którzy mieszkają na terytorium, to są obywatele Kazachstanu I którzy...
Speaker 3
O polskich korzeniach. W Kazachstanie mamy 2, 2 konsulaty, w Astanie I w Ałmaty, ale oprócz tego I Ałmaty obsługuje również sąsiednie państwo Kiergistan I one przyjmują wnioski o wizy repatriacyjne w u siebie w w konsulatach. Natomiast żeby pomóc, bo jednak Kazachsanin jest to państwu bardzo rozległe, żeby pomóc społeczności polskiej, która mieszka gdzie indziej prowadzimy regularne dyżury konsularne w rozmaitych miastach Kazachstanu. W 2000 dwudziestym szóstym roku, czyli w trochę ponad pół, pół roku, takie spotkania ze społecznością polską były przez konsulub, były zorganizowane w karagandzie, po włosku, oziernoje, Pietrowkach, Kokrzetał, Pawłodar oraz Biszkeg, to oczywiście w Kerwistanie, Aktobe, Szymkient, Taufykogran I Taras. W tej chwili w przeciwieństwie do niektórych innych państw nie ma żadnych problemów z umówieniem się z konsulem na tematy wizowe w Kazachstanie.
Nie ma problemu z z kolejkami do do konsulów. Szczególny problem jest na terenie Federacji Rosyjskiej, ponieważ zamknęliśmy wszystkie, czy Rosjanie nam zamknęli wszystkie konsulaty. W związku z tym nie mamy konsulatów w Irkucku, Królewcu I Petersburgu, które przyjmowały wnioski repatriacyjne, więc staramy się to obsługiwać przez Moskwę, gdzie mamy jedyny aktualny konsulat, a istnieje również opcja, żeby minister spraw zagranicznych może się przychylić do wniosku, jeśli takowy się pojawi, o wyznaczenie innego konsula, niewłaściwego dla miejsca zamieszkania, żeby po prostu pomóc te... Pomóc w wydaniu wizy krajowej w celach repatriacji. Czyli, czyli na przykład jak ktoś mieszka na Syberii, to może aplikować do konsula w Kazachstanie, bo to geograficznie jest trochę cośkolwiek bliżej niż Moskwa, a jak mieszka nie w państwa, które są bliżej Polski, to mogą, mogą, mogą aplikować w również w tych, w tych, w tych, w tych państwach.
Więc to jest, to jest to pewne ułatwienie. Sprawy repatriacyjne były w ogóle, bo to oprócz tego, że 70 procent wszystkich potencjalnych repatriantów mieszka w Kazachstanie, to mamy tutaj jeszcze 30 procent. I sprawy repatriacji, wizy repatriacyjnej były rozpatrywane,
W 2000 piątym... W 2000 dwudziestym piątym, 2000 dwudziestym szóstym roku w czterdziestu placówkach zagranicznych. Czyli to jest dość duża, duża skala. Odnotowujemy z zadowoleniem pozytywny trend, czyli jest wydawanych coraz więcej wiz repatriacyjnych kończących się repatriacją, czyli, czyli wydajemy w tej chwili więcej wiz repatriacyjnych niż przyjmujemy nowych wniosku, nowe wnioski po repatriacji, czyli kolejka się zmniejsza. Więc to jest to, z czego jesteśmy bardzo zadowoleni.
Przykładowo, jeśli chodzi o Kazachstan, Liczba wydanych wiz w celu repatriacji w zeszłym roku to było 365, AWA przez połowę tego roku 239. Czyli przyspieszamy wydawanie tych wiz. W tej chwili oceniamy, że liczba osób mieszkających w Kazachstanie, który czeka na na wydanie wizy w celu repatriacji, to jest około 5 I pół tysiąca, 5550 osób, dokładnie. Znaczy, w tej chwili głównym priorytetem naszym jest umożliwienie zakończenia postępowania, posę, postępowań repatriacyjnych osobom, które już złożyły wnioski repatriacyjne w poprzednich latach, ale nie mo nie miały możliwości przesiedlenia się do Polski ze względu na brak warunków do osiedlenia się. I to jest nasz nasz priorytet.
Ale to, ale to... Ale my to cały czas uważamy, że jest jest moralnym obowiązkiem Rzeczypospolitej Polskiej taką repatriację ułatwiać. Muszę powiedzieć, że miałem okazję osobiście spotkać się z grupą kilkudziesięciu repatriantów z Kazachstanu, którzy, którzy są nie tylko zaopiekowani przez MSWiA, ale również przez organizacje, organizacje samorządowe IWWW takiej... I spotkałem taką kilkudziesięcioosobową grupę w, na uniwersytecie w Toruniu, gdzie udzielano im, to przed, przez ten czas dłuższy, wprowadzenia do tego, jak funkcjonować na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, bo oni oczywiście nie mieli specjalnie pojęcia jak tutaj po od od od pomocy w nauce języka do pomocy w w funkcjonowaniu, czyli no jak kupić bilet, jak coś załatwić I tak dalej. I ci repatrianci, których znajomość polskiego była bardzo różna, byli zadowoleni, że ktoś im, że tak powiem, ich wprowadza w takie, w takie normalne życie.
To byli ludzie od dzieci do całkiem już starszych. Więc, więc, więc to jest, to bardzo pozytywne wrażenie robiło. Ale, ale cały czas mamy te kilka 1000 osób, które, które chcielibyśmy przesiedlić.
Dziękuję bardzo.
Otwieram dyskusję.
Speaker 1
Zgłosiło się dwóch posłów, zaraz dopiszę. Pan poseł Rzepa, pan poseł Zapałowski, pani poseł Koralewska, pan poseł widzi dzisiaj pani poseł Argulska. Dobrze.
Jarosław Rzepa
Dziękuję bardzo. Panie przewodniczący, szanowny panie, panowie posłowie, drodzy goście, panowie, państwo ministrowie. 2 pytania do pani minister. 1. Pytanie jak gdyby wynika z tych zwiększonej kwoty, która którą mamy przeznaczoną na repatriację, bo chciałbym się zapytać, jak ta zwiększona kwota wpływa na ilość osób, które jak gdyby zwiększenie, zwiększenie tych osób w repatriacji.
Czy mamy, czy w związku ze zwiększeniem tej kwoty mamy pozytywny efekt po stronie repatriacji? To jest 1 pytanie. Natomiast 2. Pytanie to jest trochę takie pytanie, które gdzieś z Polski dochodzi, a dotyczy Pułtuska. Taka niepokojąca informacja odnośnie zamiaru wspólnoty dotyczące sprzedaży tego miejsca.
Czy państwo coś wiadomo na ten temat? I czy, bo to jest 1 z dwóch miejsc, które które obsługuje, jak, do kiedy jest ta umowa ewentualnie ze wspólnotą I czy państwo w razie czego macie jakikolwiek wariant b na na wypadek takiej sytuacji, gdyby wspólnota nadal by o tym zamiarze myślała. Dziękuję bardzo.
Andrzej Zapałowski
Panie przewodniczący, wysoka komisjo. Ja tylko tak delikatnie przypomnę, że 30 lat prowadzimy repatriację I jest to absolutna kompromitacja państwa polskiego. W ubiegłym roku rozmawialiśmy w Sejmie podczas nowelizacji tej ustawy, zwiększoną kwotę o 35000000. Ja wnioskowałem do o 100, do stu pięćdziesięciu 1000000. Ten wniosek upadł.
W trakcie posiedzeń zespołu do spraw Kresów, którymi kieruję, dwukrotnie zajmowaliśmy się kwestią Kazachstanu. I powiem państwu, że tam miałem bezpośrednio łącze z ambasadorem Polski w Kazachstanie, z organizacjami polskimi w Kazachstanie I na posiedzeniu komisji był przewodniczący związku repatriantów z Kazachstanu w Polsce. Tutaj nie ma oczywiście nikogo, sami we własnym SOS-ie rozmawiamy. Ale szanowni państwo, żeby była jasność, tutaj Ministerstwo Spraw Wewnętrznych przedstawiło informacje. Mianowicie zwiększyliśmy pulę do osiemdziesięciu 1000000, a oczywiście ministerstwo dostało 50000000.
Po prostu, czyli fikcyjnie bawiliśmy się I rozmawialiśmy, niektórzy rozdzielali z trybuny sejmowej szaty po prostu w ubiegłym roku. W ubiegłym roku na mój wniosek przedstawiciel Koalicji Obywatelskiej poseł Łącki, który referował, powiedział wprost, że on daje słowo honoru, że w przyszłym roku zwiększymy, będziemy to nowelizować. Co się okazało? Dość, że nie nowelizowano, obcięto o 30000000 tą pulę, a w przyszłym roku widać, że jest obcięta prawie o 10000000. Już zaprojektowana.
To jest dalej, szanowni państwo, powiem wprost, kompromitacja państwa polskiego. Jesteśmy w stanie przyjąć 1000000 Ukraińców, jesteśmy w stanie przyjąć dziesiątki 1000 imigrantów, których nam wrzucają nielegalnych, nie jesteśmy w stanie profesjonalnie zająć się własnymi obywatelami. Proszę państwa, jeżeli spojrzymy do tyłu, rocznie sprowadzamy około sześciuset osób. No I w tym roku, jak słyszę, też mniej więcej w tej puli się mieścimy, gdzie miało być zwiększenie, a w przyszłym roku ta pula ma wynieść niecałe 1000 osób. Czyli na te 7 ponad 1000 repatriantów, którzy czekają niektórzy kilkanaście lat, po prostu dalej będą czekać lata, bo państwo polskie jest niewydolne albo ktoś w państwie polskim nie chce sprowadzić tym, tych ludzi, powiedz mówmy sobie to wprost I będziemy to mówić wprost, bo to jest, proszę państwa, absolutna niemoc państwa polskiego.
Musimy sobie zdawać sprawę z tego, jak rozmawialiśmy z z organizacjami polskimi w Kazachstanie, to przedstawiciele mówili wprost, że tam pula do repatriacji jest znacznie większa. Tylko nikt się nie zgłasza, bo ci czekają po kilkanaście lat. To po co jechać setki kilometrów? Niektórzy rezygnują z repatriacji, bo też były takie informacje I przykłady. Jeżeli nie wiem czy z MSZ-u, czy z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ktoś dostaje informację, czeka na przykład 5, 7 lat, za miesiąc bądź gotowy do repatriacji.
No to ja sobie życzę każdemu na sali przez miesiąc sprzedać dom, rozwiązać pracę, dzieci, szkołę, bo ktoś na repatriację. To jest też, proszę państwa, bardzo poważny problem, bo niektórzy rezygnują z tej repatriacji w tym tempie, bo dostają miesiąc, 2 maksymalnie I przez, podczas złącza to też było mówione. Nie może tak być prowadzona repatriacja. Ktoś musi wiedzieć minimum 6, 8 miesięcy wcześniej, że jego rodzina będzie repatriowana. Ma, musi mieć gwarancję, bo oni tak jak mówili, też się boją tego, że sprzedadzą dom, dzwonią się z pracy I wyjdą problemy administracyjne, że jeszcze muszą czekać 2 lata, prawda?
Proszę państwa, musimy podejść poważnie do tych ludzi I dlatego ja nie będę tutaj
Andrzej Zapałowski
Więcej mówił, ale mówię poważnie, jakbyście państwo porozmawiali z tymi ludźmi. Ja zachęcam, żeby w przyszłości najbliższej zrobić jeszcze takie spotkanie online, poprosić ambasadora, szefa związku repatriantów w Polsce I przedstawiciele online tych organizacji, żeby ci ludzie powiedzieli jaka jest naprawdę rzeczywistość. Oni mówili już nie o czekali. Nie o tym, że ich ojcowie zmarli czekając, ale mówili o tym, że po prostu system jest taki, że oni normalnie chcą po prostu wiedzieć, być pewni. Proszę, kto z nas sprzeda dom I będzie czekał, żeby go gdzieś przenieść?
Proszę państwa, sprzedaż domu to nie jest też miesiąc czasu czasami. To jest po prostu cała logistyka. Dlatego panie ministrze, szanowni państwo, ja apeluję o naprawdę bardzo poważne podejście do tego tematu. III przede wszystkim w całej procedurze doprowadzenie do tego, żeby ci ludzie mieli kilkumiesięczną pewność, wyprzedzenie, że jeżeli pozbędą się swojego majątku, żeby po prostu nie zostali na lodzie. Ja na razie dziękuję po prostu, ale to jest bardzo poważna sprawa.
Speaker 1
Dziękuję bardzo. Dziękuję bardzo. Tak gwoli wyjaśnienia panie pośle, pan się spóźnił, więc chciałem poinformować, że był zaproszony pan Robert Wyszyński, Związek Reparcjantów Rzeczypospolitej Polskiej. Jest obecny pan Jan Rybka, prezes Fundacji Reparcjacja, żeby pan wiedział. No są panowie, jednego pana nie ma, 2.
Jest na sali. To jest gwoli wyjaśnienia, bo bo... Witamy panów. Nie, tylko bo nie wyjaśniałem, żeby była jasność. Pani poseł Korolecka, bardzo proszę.
Iwona Karolewska
Ja bardzo krótko, ponieważ mój samorząd zaprosił, zaprasza często, a ostatnio już zaprosił 2 2 rodziny repatriantów. Odbyło się to ze 3 lata temu, w tej chwili są naszymi przyjaciółmi I bardzo cenionymi mieszkańcami naszych naszych naszych naszych miejscowości. Natomiast problemy, jakie się wówczas pojawiły, takie zupełnie drobne może, ale znaczące dla tych ludzi, że te pieniądze na zagospodarowanie się na miejscu otrzymali około dwunastu miesięcy po przybyciu. To były to urodziny lekarzy, więc u nich nie było takiego dużego problemu z finansowaniem swojego pobytu, ale ten problem się pojawił. Po przyjeździe, po przyjeździe tych już teraz naszych przyjaciół robiliśmy spotkania w innych samorządach, żeby zachęcić ich do do samego tego tej instytucji repatriacji, żeby również zaprosili do siebie mieszkańców.
I problem tak naprawdę jest prozaiczny. Obawiają się braku braku lokali mieszkalnych, a te, które posiadają w nas swoich zasobach, są na tak zwanej liście mieszkaniowej, obawiają się reakcji społeczeństwa na to, co się stanie, kiedy to mieszkanie, mieszkanie zostanie oddane komuś, komuś z zagranicy. Dlatego myślę, że taki system wsparcia, takie zupełnie najniżej lokalnych samorządów, może przyczynić się do poprawy tej sytuacji. Dziękuję bardzo.
Speaker 13
Dziękuję bardzo. Mam pytania zarówno do pani minister, jak I pana ministra. Mianowicie 1. Sprawa to kwestia budżetu. Wspominacie państwo o siedemdziesięciu milionach.
Jan Dziedziczak
Tymczasem organizacje pozarządowe wspierające repatriantów mówią wprost, że no, aby realnie ten proces przyspieszyć, potrzebne jest 100000000 złotych. Pytanie, czy to jest realne w przygotowywanym budżecie. Chciałbym też zapytać, jak wygląda sprawa w tej chwili zabezpieczenia społecznego, jeśli chodzi o naszych rodaków przybywających z Kazachstanu czy z państwem Kazachstan, udało się tutaj doprowadzić do jakichś korzystnych rozwiązań dla naszych rodaków I dla budżetu polskiego również, tak? Na przykład jeśli chodzi o emerytury naszych rodaków przybywających z Kazachstanu. I pytanie do ministerstwo...
I I 3.
Pytanie jeszcze do pani minister, do pani minister jako pełnomocnika rządu do spraw repatriacji. Jaka jest dalsza wizja? Jaki jest państwa plan na 5, 10 lat? Czy państwo chcecie zamknąć w końcu ten...
Tą możliwość przyjazdu, czy czy rozszerzać ją, jaką państwo macie wizję? To nie jest pytanie podchwytliwe, jestem po prostu ciekawy jak jaki państwa rząd ma ma tutaj pomysły na proces repatriacji. I pytanie do Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jaki jest czas oczekiwania na spotkanie z konsulem w celu uzyskania wizy repatriacyjnej w tej chwili. W jakich krajach, jaki jest ten czas mniej więcej. I 2.
Rzecz, ile jest etatów konsularnych w wymienionych przez pana ministra placówkach? I proszę tylko nie podawać tych rezerwowych etatów ZZZ pracownikami administracyjnymi, którzy są tylko na czas wyjazdu konsuli, tylko realnie pracujących w procesie repatriacji. Ilu jest konsul na przykład w naszym wydziale konsularnym w ambasadzie, w w konsulacie generalnym Tauma, ATY I tak dalej, I w tych pozostałych krajach. Po prostu ile realnie osób z uprawnieniami konsularnymi zajmuje się repatriacją? Dziękuję.
Agnieszka Górska
Dziękuję, panie przewodniczący. Pani minister, panie ministrze, szanowni państwo. Ja w pierwszych słowach pragnę się przyłączyć do apelu pana posła Zapałowskiego, aby ten temat potraktować niezwykle poważnie, ale również I całościowo. Moje pytania będą się powtarzać, ale myślę, że są na tyle ważne, że powinny powtórnie wybrzmieć. 1.
Moje pytanie to ile osób rzeczywiście czeka w kolejce. Pani pełnomocnik, pani minister już wskazała pewne informacje. Natomiast mnie interesuje, ile osób znajduje się w procedurze repatriacyjnej. Ile I ile z nich jest już zakwalifikowanych do wydania wizy. Ile czeka ponad rok, 3, 5, a nawet ponad 10 lat.
I statystyki dotyczące ile osób również zrezygnowało z powodu zbyt długiego czasu oczekiwania. O tym już wspominał pan poseł. Kolejne pytanie to dlaczego zniesiono maksymalny termin oczekiwania. W 2000 dwudziestym piątym roku zrezygnowano z maksymalnego terminu przyznania miejsca w ośrodku adaptacyjnym. I według mnie oznaczać to może, że osoby zakwalifikowane mogą czekać no po prostu bezterminowo.
Proszę o informację również w tej kwestii. Kolejne pytanie, co najbardziej blokuje dzisiaj repatriację? Czy głównym problemem jest brak miejsc w ośrodkach? Brak miejsc, środków finansowych, o których tutaj słyszymy, że rosną, ale wciąż są niewystarczające, a może po prostu przewlekłość procedur. Czy macie państwo taką analizę?
Oczywiście kwestie, kwestie wojenne tu są zrozumiałe. Ile kosztowałoby przyspieszenie repatriacji? To również pytanie powtarzam. Jakie środki są potrzebne, aby Polska mogła przyjmować nie 1000, tylko na przykład 2000 czy 3000 repatriatów rocznie, repatriantów rocznie. I aby zlikwidować no wieloletnie kolejki.
Czy będzie szybsza ścieżka dla chociażby osób w trudnej sytuacji? Czy osoby polskiego pochodzenia znajdujące się właśnie w takiej sytuacji, będą mogły korzystać z no jakiegoś, jakiejś przyspieszonej procedury. I co z Polakami nadal mieszkającymi na terenie byłego Związku Radzieckiego? Żyją tam bardzo liczne społeczności I pewnie nie są to osoby, które gdzieś znajdują się w tej kolejce repatriacyjnej. Czy rząd w ogóle posiada jakąś taką strategię dotyczącą ich ewentualnego powrotu co do ich danej, liczby, sytuacji aktualnej?
Czy może rozważa rząd rozszerzenie lub zmianę kryteriów, kryteriów repatriacji, aby odpowiadały też obecnej sytuacji geopolitycznej I potrzebom Polaków na, w szkodzie. I to kolejne pytanie moje, które już padło. Jaki jest konkretny plan rządu na kolejne lata? Mówiła pani tutaj o zwiększeniu środków do siedemdziesięciu 1000000 złotych na, na, na przyszły rok, no ale co dalej? 2028..
Czy rząd w ogóle zamierza zakończyć ten problem wieloletniego oczekiwania. I na sam koniec taka, takie pytanie, bo z informacji chociażby przekazywanych przez Senat pada taka informacja, że około jednego miliona Polaków czeka na repatriację. I skoro potencjalna społeczność jest aż tak wielka, czy obecny system, którego przepustowość, jak jak pani również minister wskazała, jest liczona tylko w setkach czy czy czy nawet w tysiącu osób rocznie, w ogóle odpowiada no skali tego historycznego problemu. To są wszystkie pytania. Dziękuję bardzo.
Wanda Nowicka
Dziękuję, panie przewodniczący, szanowni państwo ministrowie I, czy pan minist, panie ministrze I I przedstawiciele ministerstwa, jak również wysoka, oczywiście witam wysoką komisję. Proszę państwa, ja... Mój mój głos prawdopodobnie będzie troszkę odbiegał od, od tego o czym tutaj była mowa, bo mam wrażenie I zaraz powiem skąd to wrażenie też się bierze, że my chyba wciąż bardzo stereotypowo patrzymy na tę kolonię, która oczekuje, chciałaby się repatriować bądź niekoniecznie. Mówię, bo akurat w zeszłym, w Kazachstanie w zeszłym miesiącu, w ramach innych obowiązków poselskich, w ramach obserwacji wyborów w Kazachstanie. I przy tej okazji delegacja Sejmu I Senatu spotkała się z Polonią, jak również na ten temat właściwie rozmawialiśmy I z panem ambasadorem, prawda, I z konsula...
I z konsulem, czy z konsulami, prawda, Iwastanie I Iwaumati. No I powiem, że takie refleksje, które się nasuwają, to właśnie są takie. Po 1., wyobrażenie Polonii jako ludzi, no nie wiem, prawie że z dziewiętnastego wieku, którzy są biedni, zahukani I o niczym innym nie marzą, żeby żeby do Polski wrócić. I na pewno są takie osoby. Ale jeśli chodzi o Kazachstan, trzeba wziąć pod uwagę, że jest to kraj jednak dość bogaty, w którym bardzo znacząca część Polonii korzysta z tego bogactwa.
Między innymi ci Polacy, których spotkaliśmy, to by byli potentaci jacyś, prawda, mieli jakieś gospodarstwa ogromne, tam ileś tych hektarów, prawda, I ludzi zatrudniają, prawda I tak dalej. Więc to nie, nie mówię, że wszyscy są tacy, ale to są osoby, które są tam dobrze osadzone, które mają tam swoje życie I którzy, że jak najbardziej chcą zachować relacje z Polską, ale nie na zasadzie, że rzucają wszystko I przyjeżdżają do Polski I w związku z tym kwestia tego, że tych repatriacji jest tak mało, to być może są jakieś organizacyjne niedociągnięcia, choć w tym momencie nie wydaje mi się to możliwe. Raczej to jest refleksja, racjonalna refleksja ludzi, którzy gdzieś żyją, mają swoje, są tam osadzeni I to nie jest dla nich ani najważniejsza sprawa, żeby rzucać wszystko, przyjeżdżać do Polski, tylko chcieliby I 1.2. W związku z czym moja 1 z sugestii, bo ja się zgadzam z tym, czym mówił też poseł dziedziczak, że trzeba myśleć, co dalej, prawda, że kwestia repatriacji, my kończymy ten program I w ogóle kończy się ten temat. Ale co dalej?
My chcemy być w kontakcie z Polakami I Polakami tam mieszkającymi, ale już jakaś nowa formuła tej współpracy, wsparcia jest potrzebna. No ja powiem, że zaszokowana byłam, co było różne, od znowu Polonii, bo też miałam okazję nie w zeszłym roku być w Kirgistanie I tam też spotykać Polonię, że w Kazachstanie Polonia, którą myśmy spotkali, nie mówiła po polsku. Spotkanie, które odbyło się w kościele, notabene ksiądz z Polski przyjechał, było tłumaczone na rosyjski, więc to są ludzie, którzy są... No średnie pokolenie, oni rzeczywiście nawet dobrze nie rozumieją polskiego. To nie dość, że znajomości nie mają powiedzmy komunikatywnej, prawda, czy komunikacyjnej, ale przede wszystkim no nie bardzo rzeczywiście są w stanie zrozumieć o czym jest mowa.
A zatem w Kirgistanie akurat, ja mówię, mam bardzo wybiórcze też doświadczenia, ale takie też jest I myślę, że warto o tym pamiętać I mówić, że w Kirgistanie mówili po polsku, ta, ta Polonia, którą myśmy się spotkali, mówili po polsku. To oczywiście rodzi pytania, prawda, dotyczące edukacji, bo niektórzy mają uwagi, że prawda, że ta oferta językowa, którą rząd polski ma do zaoferowania, jest niewystarczająca, czy są jakieś niedociągnięcia. Ale proszę państwa, no nie da się z dzieciaków, które nie mówią po polsku przez jakieś szkolenia, nawet nawet jak tam mają w szkółce, w szkółce niedzielnej naukę języka, czy nawet przez ORP-ek, ale w domu o tym nie nie mówią po polsku, zrobić, sprawić, żeby te dzieciaki, no nie wiem, zrobiły egzamin, zdał egzamin z b 1 czy b 2 na znajomość języka polskiego. Tak że to jest ten problem. Więc ja myślę...
I wiele jest takich problemów, których my nie bierzemy pod uwagę, bo mamy, mówię, ten stereotyp tych biednych Polaków, oni nie są biedni, oni mają tam jakieś swoje kariery, mają jakieś doświadczenia I mają, I też muszą poważnych wyborów dokonać, czy tu przyjeżdżać, czy nie. I stąd te myślę, że część tych właśnie wątpliwości I niegodzenia się, niedecydowania się ostatecznie na repatriację z tego się bierze, mierzą, ważą, co im się bardziej opłaca. Ale żebyśmy my byli bardziej skuteczni, mówię jako Polska I rząd polski I myślę, że komisja, bo nam też na tym zależy, jest bardzo po potrzebna bardzo poważna refleksja na temat faktycznego stanu, w jakim mamy, prawda, I zindywidualizowanego. No na Kazachstan, gdzie jest bardzo dużo Polaków, ale jeżeli... Wygląda na to, że problem znajomości czy nieznajomości języka polskiego jest tam bardzo poważnym problemem.
Więc myślę, że dobrze się zastanowić, jak tu trafić, z jaką my mamy ofertą. I ja bym sugerowała, że może dobrze by I czy to może komisja też, panie przewodniczący, mogłaby podjąć, a na pewno są potrzebne jakieś dyskusje z przedstawicielami naszej diaspory w tych krajach, które podlegają repatriacji, jak oni by sobie wy wyobrażali wsparcie ze strony Polski no w najbliższym czasie, jakie mieliby pro po, propozycje I żeby właśnie uwzględnić w tych dyskusjach osoby z właśnie, przedstawicieli tej Polonii, bo oni, my tu za nich mówimy różne rzeczy. Pan poseł Napałowski mówi zupełnie co innego, ja mówię co innego, każdy ma tam swoją jakąś prawdę, ale dobrze by było, żeby również posłuchać tych ludzi I spróbować wspólnie wypracować jakiś model współpracy właśnie na na na te kraje, gdzie... Znaczy głównie w tym momencie myślę o Kazachstanie, czy kraju, w którym Polonia... Ja jeszcze tylko powiem, ta Polonia w Pietrowcu, którą myśmy odwiedzali, to oni tam wystawili pomnik ludności kazachskiej w podzięce za to, że pomogli im, no że że uratowali im życie.
Więc to to nie jest tak, że oni się tam czują jakimiś powiedziałabym osobami represjonowanymi. Więc weźmy to pod uwagę I poważnie dobrze by o tym porozmawiać. Ja bym tutaj też zaapelowała do ministerstwa, żeby też trochę o tym pomyśleć, jaki sposób stworzyć jakąś nową politykę wspierania diaspory w krajach dawnego Związku Radzieckiego I I co my możemy zrobić, żeby to było skuteczne, wychodziło na naprzeciw ich oczekiwaniom, ich potrzebom I żebyśmy my też mieli jakąś satysfakcję, że robimy coś dla tych ludzi, nie ciągle frustrację, że my tam czegoś nie robimy. Oczywiście trzeba robić dobrze to, co robimy, ale jednocześnie no jakby ocenić realnie sytuację, jak, jak ona wygląda. Dziękuję.
Speaker 1
Dziękuję bardzo. Krótka refleksja, bo ja nie chciałbym używać słowa, że wchodzimy w stereotypy, bo mamy chyba wszyscy świadomość, że zarówno Palonia, jak I Polacy na wschodzie to nie jest jednorodne środowisko. Więc my też ustalając, czy, czy zachowując jakieś ramy prawne, no nie możemy bawić się, jakby wchodzić w szczegóły. No prawo dotyczy wszystkich ogólnie. Problem językowy nie dotyczy, nie dotyczy tylko Polaków na wschodzie, on jest również dużym problemem wśród Polonii, szczególnie amerykańskiej I kanadyjskiej.
Więc o to mi tylko chodzi, żeby nie mówić jakie stereotypy, bo bo mówię, to jest bardzo zróżnicowane I każdy z nas mając relacje wie, że to to są środowiska niejednorodne. Jeszcze pan profesor Zapałowski jakby chyba ad rem, to bardzo proszę.
Andrzej Zapałowski
Panie przewodniczący, bardzo krótko. Pani poseł, pytanie takie otwarte, ilu Ukraińców, obywateli Ukrainy spośród paru 1000000, którzy przybyli do Polski, mówiło po polsku, mówili po ukraińsku I po rosyjsku I się zaadoptowali. III do dzisiaj mieszkają. To jest jakby 1. Rzecz.
I 2. Rzecz, jeszcze raz apeluję, ściągnijmy tych, którzy chcą przyjechać. O problemach, o których pani poseł mówiła, dalszych formuły współpracy z Polonią w Kazachstanie, będziemy wypracowywać w trakcie I po ściągnięciu wszystkich tych, którzy chcą przyjechać. Dziękuję.
Speaker 1
Dobrze, też taka prośba, żeby jednak nie nie wrzucać do do jednego worka, nie mieszać uchodźców ukraińskich z tymi, którzy starają się o repatriację. Więc to tak
Speaker 1
I nie, dlatego mówię, no ale trudno uchodźców uciekających przed wojną wymagać od nieznajomości języka polskiego. Dobrze, przystępujemy do, do drugiej części, czyli odpowiedzi państwa przedstawicieli Ministerstwa Sortów. Później, jeżeli będą posłowie mieli kolejne pytania, udzielę głosu I prosił też również o zabranie głosu pan Jan Rybka panie prezesie także po po odpowiedzi jeżeli
Będzie jeszcze ze strony posłów zgłoszeń, to udzielę panu głosu. I oczywiście też poproszę ministerstwa o ustosunkowanie się do pana informacji. Bardzo proszę, pani minister Okuska.
Magdalena Roguska
Bardzo dziękuję, dziękuję za te pytania, dziękuję za państwa jakby obserwacje dotyczące procesu repatriacji, za państwa, za państwa obserwację sytuacji tam na miejscu, wynikającej z rozmów z tymi osobami. Też dziękuję za ten ostatni rok, ostatni głos pani marszałek za to, bo on się pokrywa także z moim doświadczeniem spotkań z osobami w ośrodkach dla repatriantów w Polsce. Znaczy, nie chcę mówić tutaj o stereotypach, ale to naprawdę są tyle ile osób, tyle absolutnie indywidualnych historii, tyle okoliczności, które pozwalają lub nie pozwalają przyjechać, okoliczności, które zmieniają się, tak jak w życiu każdej I każdego z nas tutaj na miejscu. Dzisiaj jesteśmy na pewne rzeczy gotowi, możemy je przeprowadzić, a za chwilę mamy zupełnie inną sytuację. I my też chcemy ten proces, jeszcze raz podkreślę, przeprowadzać I z uważnością I ze zrozumieniem tych sytuacji indywidualnych I nie zamykać nikomu drogi do powrotu do procesu w momencie, kiedy będzie na to gotowy.
Tak funkcjonuje ten proces u nas w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych I Administracji. Osoba, która dzisiaj nie może skorzystać z oferty ośrodka, bo jej sytuacja życiowa na to nie pozwala, otrzymuje tę ofertę wtedy, kiedy zadeklaruje, że jest na to gotowa. To oczywiście powoduje wydłużenie tego procesu, ale nie tylko dlatego, że tych ofert nie, te osoby nie dostają, tylko że ich sytuacja życiowa jest także dynamiczna. Jeśli chodzi o to 1. Pytanie, które dotyczyło tego, jak zwiększone środki przełożyły się na możliwości przyjęcia osób do ośrodków adaptacyjnych choćby, to tutaj możemy to wskazać, to jest 134 dodatkowe osoby, które przez ośrodki adaptacyjne w związku ze zwiększonymi kwotami mogą przyjechać.
Ja chciałam tylko państwu też przypomnieć, że koszty świadczeń, które są wypłacane, także rosną ze względu na to, że że po prostu te te kwoty się zwiększają niezależnie od tego, ile osób przyjedzie. To są inne kwoty w tym roku niż były w roku na przykład dwudziestym czwartym. Tak jest, tak są te kwoty wyliczane I tutaj no te zwiększone środki także nam są potrzebne na to, by by na te potrzeby odpowiednio odpowiedzieć w związku ze zwiększającymi się kosztami świadczonych... Znaczy tych świadczeń, które są, są realizowane. Jeśli chodzi o pytanie dotyczące sprzedaży tego ośrodka dzisiejszego w Pułtusku, my żadnych takich wiążących informacji w tej sprawie nie mamy.
Powiem więcej, trwa obecnie konkurs na prowadzenie ośrodka w Pułtusku na kolejne lata I tutaj jesteśmy w tej procedurze. Panią dyrektor za chwilę poproszę, żeby też powiedziała o tym, kiedy będziemy mieć rozstrzygnięty 10:10 konkurs I tutaj liczymy na to, że rzeczywiście tu będziemy kontynuować te, te prace. Te pogłoski, znaczy pogłoski czy takie informacje o ewentualnych innych planach, jak one się ale w takiej formule wiążącej niczego tutaj dzisiaj nie, nie mamy. Tam są osoby, które... Znaczy nasza współpraca z tym ośrodkiem jest bardzo dobra, to jest bardzo dobry ośrodek, więc za chwilę poproszę panią dyrektor o to, żeby też uszczegółowiła te kwestie.
Było sporo głosów mówiących o tym, że pieniądze, które są na repatriację, są za małe I rzeczywiście, jeśli chcielibyśmy ten proces znacząco przyspieszyć, to powinny one być zdecydowanie większe. Tylko chciałam państwu zwrócić uwagę, że dzisiaj przedstawiłam państwu informację o tym, że kwota 7 ponad siedemdziesięciu 1000000, o którą, którą zgłosiliśmy do budżetu na potrzeby repatriacji, to jest kwota znacząco wyższa niż w ciągu ostatnich lat. Mówimy o kwocie, która pozwoli nam na zaproszenie tutaj I przeprowadzenie procesu repatriacji ponad dziewięciuset osób. Z punktu widzenia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych I Administracji, wypełnienie limitu, który przewiduje ustawa, jest oczywiście jak najbardziej potrzebne, oczekiwane I w tym kierunku prowadzimy prace, by w projekcie budżetu ta kwota była pełna. Jeśli mówimy o zwiększaniu kwoty limitu przewidzianej w ustawie, to oczywiście mówimy o, o zmianach ustawowych.
Wtedy możliwość przeprowadzenia czy przygotowania naboru konkursu na kolejne ośrodki adaptacyjne, czy przewidzenie większej liczby świadczeń indywidualnych byłoby możliwe. Tu, I tu oczywiście, tak, macie państwo rację, jeśli mówimy o takim realnym wspieraniu osób, które przyjeżdżają, muszą tutaj od nowa rozpocząć swoje życie, to kwestia finansowa jest absolutnie kluczowa I zwiększenie finansów na ten proces pozwoli go przyspieszać. Jesteśmy w tym procesie konsekwentni I od samego początku pracujemy tak, by te środki rokrocznie były zwiększane. Liczę, że w przyszłym roku rzeczywiście zobaczymy skokowy wzrost możliwości przyjazdu osób przez ośrodki czy w innym trybie, bo też pamiętajmy, że sama liczba miejsc w ośrodkach nie załatwia sprawy. Sporo osób korzysta ze ścieżki indywidualnej, bo korzysta ze wsparcia osób, które już tutaj są na miejscu, w oparciu o swoich bliskich, już, które, które, którzy przyjechali, czy w oparciu o samorządy, to także jest bardzo, bardzo dobra I chętnie wybierana, wybierana ścieżka.
Była informacja o tym, że za późno już pani posłanka Karolewska wyszła, że za późno te świadczenia są przekazywane do osób. Myśmy ten proces poprawili, Kiedyś było to mocno utrudnione, dzisiaj po zmianie ustawy I także po po zmianie samego postępowania te pieniądze są bardzo szybko dostępne dla osób indywidualnych. Myślę, że jeszcze jest tak, jeszcze być może ta informacja nie dotarła do tych, którzy czekają na repatriację I być może ta obawa przed tym, że te pieniądze będą bardzo późno I nie będą mogli tu zapewnić swojego życia na odpowiednim poziomie, jest jakimś stopującym te decyzje również, jest okolicznością stopującą te decyzje. Chcielibyśmy promować I będziemy to robić, te postawy samorządów, taką otwartość samorządów w całym kraju. Dlatego, że widzimy naprawdę, jakie skutki pozytywne przynosi współpracę samorządów w Środzie Wielkopolskiej choćby, ale także w bardzo wielu innych miejscach w samorządach, które być może mają nieco mniej osób, które zamieszkały u nich, ale świetnie sobie z tym radzą, świetnie funkcjonują.
Chcielibyśmy te dobre praktyki pokazywać I będziemy namawiać samorządy, będziemy ten temat także na komisję wspólną rządu I samorządu po to, by o tych dobrych praktykach, o korzyściach wynikających I przypomnieć trochę też o samym, samej możliwości samorządom. To jest 1 z takich moich celów, które chcę realizować. Właśnie po to, by ta ścieżka samorządowa była jeszcze chętniej w różnych ośrodkach, nie tylko w największych, dostępna w większym zakresie. Jeśli... Bo było pytanie pana posła dziedziczaka o to zabezpieczenie emerytalne, za chwilę też poproszę panią dyrektor o to, żeby oddała głos.
Pytanie o wizję I o to, co dalej. To jest 1, 1 z tych kwestii, która jest mi szczególnie bliska, bo uważam, że powinniśmy myśleć o w bardzo odpowiedzialny sposób o tym, by wszystkim partnerom tego procesu zarysować perspektywę czasową, finansową, realną, godną I możliwą do realizacji, tak byśmy wiedzieli, w którym momencie dzisiaj tego procesu jesteśmy I do czego zmierzamy. Uważam, że brak takiego wskazania, ja nie chcę dzisiaj mówić o datach, bo to jest kwestia do absolutnie analizy, przemyślenia, do uzgodnienia przede wszystkim z osobami, które w tym procesie jeszcze czekają I być może podejmowałyby decyzję o tym, taki wniosek złożyć. Bo jesteśmy przekonani, że bez wskazania takiego momentu, do którego dążymy, też mogą być osoby poza granicami Polski, które jeszcze tej decyzji nie podejmują, bo nie widzą tego takiego momentu, w którym no będą musiały zdecydować. Ja bym chciała, żeby to był proces, który będzie przygotowany wspólnie, żeby to był proces, który przede wszystkim będzie miał wieloletnie, stabilne finansowanie na bardzo dobrym poziomie.
Uważam, że tylko wtedy będzie można podejmować decyzję o tym, że jesteśmy w stanie w sposób odpowiedzialny jakąś datę na deklarację samą co do chęci powrotu być może wspólnie wypracowywać. Jestem w tych deklaracjach też
taka
Magdalena Roguska
Ostrożna, bo naprawdę zdaję sobie sprawę z tego, jak wrażliwy to jest temat, jak dotyczy bardzo różnych osób, jak dotyczy bardzo różnych sytuacji życiowych. I ja bym nie chciała mówić o tym, że będziemy zamykać jakąś, jakieś drzwi, ale chciałabym mówić o tym I rozmawiamy też o tym z Radą do spraw Repatriacji, żebyście państwo też wiedzieli, że to jest także postulat rady, by rzeczywiście rozmawiać z Polakami, których dotyczy ustawa o repatriacji, o rozwiązaniach, które będą też zmianami systemowymi całego, całego procesu. Myślę, że będziemy gotowi, panie przewodniczący, jeśli będzie taka potrzeba, żeby być może też tutaj na komisji opowiedzieć o tych kierunkach, To jest... Założyliśmy przełom tego, tego roku, kiedy chcielibyśmy pokazać pewne założenia, zmiany do tego, tego systemu ustawy I w ogóle myślenia o tym, jak ten proces uczynić jeszcze lepszym, szybszym, lepiej finansowanym I lepiej odpowiadającym na na potrzeby.
Speaker 1
No chyba wszyscy, jak tutaj siedzimy, wiemy, że że problem empatriacji jest poważnym problemem I każdy z nas tutaj niezależnie od reprezentowanych poglądów partii ma świadomość, że to dla dla Polski wielkie wyzwanie. Ale korzystając z okazji, chciałbym zadać pytanie pani minister, czy widzi pani taką możliwość, aby we współpracy z samorządami próbować samorządy przekonywać do tego, żeby szerzej otwierały jakby swoje drzwi na na Polaków ze Wschodu I czy ministerstwo taką współpracę z samorządami przewiduje lub jakieś taką kampanię społeczną?
Magdalena Roguska
Tak właśnie, to to to to mówiłam, kiedy powiedziałam państwu, że będziemy o tym rozmawiać z samorządami, także na komisji wspólnej rządu I samorządu. Będziemy o tym procesie I o udziale samorządu w tym procesie przypominać, pokazywać dobre praktyki. Mamy oczywiście świadomość, że to się wiąże z tym, że tam są też kwoty, które dotyczą zapewnienia zamieszkania w danej gminie, więc to też jest kwestia znowu finansowa, bo w tej ścieżce te dotacje są przekazywane również z tej rezerwy dla samorządów. Są oczywiście samorządy, które są w stanie I I także jakby z własnych środków asygnują możliwości zakwaterowania tych osób. Do tych, do tego też oczywiście będziemy, będziemy namawiać, ale tutaj też musimy mieć ofertę I dzisiaj ją mamy, wiemy, że rzeczywiście jest tak, że tych korzyści jest bardzo dużo, także dla samorządu, dla wspólnot lokalnych wynikających z przyjęcia gości w ramach realizacji ustawy o repatriacji.
O tym, o tym będziemy rozmawiać w formie właśnie takiej kampanii, ale też podczas ustaleń na komisji wspólnej rządu I samorządu. Były tutaj apele jeszcze na tej sali pani przewodniczącej o to, by traktować ten proces poważnie. Szanowni państwo, traktujemy go bardzo poważnie, zaczynając od kontaktu z osobami, które zgłaszają się jako te, które chcą przejść procedurę I przyjechać do Polski I skorzystać z ustawy o repatriacji. Traktujemy ją bardzo poważnie, pokazałam to państwu, zwiększając finansowanie na ten proces I szukając takich rozwiązań, które będą odpowiadały na także zmieniające się okoliczności tutaj na miejscu w Polsce, wynikające z trudnej sytuacji geopolitycznej. Pamiętajcie państwo, że każda taka, każdy taki...
Być może wrzucę teraz, otworzymy teraz dyskusję kolejną, ale pamiętajcie państwo, że z punktu widzenia także Ministerstwa Spraw Wewnętrznych I Administracji I w ogóle z punktu widzenia tego, jakie są obowiązki rządu, musimy pamiętać, że wszystkie takie procesy, które pozwalają na przyjazd osób spoza granic, muszą być także obudowane całym aparatem procedur, które zapewnią bezpieczeństwo I tym osobom, I państwu, I instytucjom państwa, I naszym obywatelom tutaj w kraju. Wiecie państwo, pewnie to też tutaj padało na tej komisji, że także proces repatriacji jest bardzo chętnie wykorzystywany I może być wykorzystywany przez osoby, które próbują szukać w ten sposób możliwości przyjazdu do Polski, fałszując dokumenty. To jest jakby stały punkt każdej takiej, takiej procedury. Bezpieczeństwo jest dla nas tutaj równie kluczowe I wszyscy uczestnicy tego procesu muszą to bezpieczeństwo mieć zapewnione. Więc traktujemy ten, te kwestie bardzo poważnie.
Będę państwa bardzo też namawiała do tego, by głosować za zwiększonym budżetem na repatriację w kolejnym roku budżetowym. Ja chyba... Na tym bym... Było pytanie oczywiście dotyczące osób, które są w procesie. To ta kwota, ta liczba, o której powiedziałam, 7200 osób to są osoby, które, o których wiemy, które zadeklarowały, które chcą skorzystać z repatriacji?
Czy to są wszystkie, które są moim zdaniem oczywiście tak jak rozmawiamy o tym, analizujemy? Nie, natomiast to jest ta liczba, która nam się utrzymuje jako, jako liczba osób, które są dzisiaj tym procesem zainteresowane. Dziękuję.
Speaker 1
To tak mówiąc o tych samorządach, ja może troszeczkę w taki schematyczny sposób myślenia, ale gdyby statystycznie biorąc pod uwagę każdy samorząd przyjął 2 osoby, 2 rodziny, statystycznie rzecz biorąc, każda gmina, to mielibyśmy to w pół roku sprawę. Oczywiście mówię, jest to bardzo uproszczone. Czy pani dyrektor jeszcze? To bym tylko prosił w miarę krótsze, krótkie, bo część posłów fluktuuje, bo są inne komisje. Bardzo proszę.
Magdalena Roguska
Jasne, ja też tylko powiem, że to by statystycznie rozwiązało sprawę, ale oczywiście też jest tak, wracam do tej wypowiedzi pani marszałek, przecież nie jest tak, że osoby, które przyjeżdżają, chcą zamieszkać w każdej jednej dowolnej gminie, wybierają większe, większe ośrodki, więc to tutaj statystyka nam nie załatwi sprawy, ale jestem przekonany, że absolutnie ten, te spotkania, rozmowy z samorządami o większej otwartości, to jest to, co jest przed nami, tak.
Dziękuję
Władysław Bartoszewski
bardzo. Panie przewodniczący, szanowni państwo. Jeżeli chodzi Dom Polonij w Pułtusku, w którym prowadzony jest aktualnie ośrodek adaptacyjny dla repatriantów I takie informacje, że część tego obiektu mogłaby zostać sprzedana. Rzeczywiście do nas docierały takie sygnały. Niemniej jednak w na ogłoszony w lipcu otwarty konkurs ofert na prowadzenie ośrodka adaptacyjnego dla repatriantów w okresie od połowy listopada 2000 dwudziestego szóstego roku do połowy listopada 2000 dwudziestego dziewiątego roku Stowarzyszenie Wspólnota Polska złożyło ofertę prowadzenia ośrodka adaptacyjnego dla repatriantów właśnie w Domu Polonii w Półtusku.
Speaker 24
Także na ten moment możemy powiedzieć, że wspólnota planuje dalej w tym miejscu ośrodek prowadzić. Procedura konkursowa jest no już na końcowym etapie. Myślę, że w ciągu najbliższego tygodnia będziemy mogli ogłosić, z którym podmiotem zostanie podpisana umowa na prowadzenie ośrodka. Zważywszy, że 1, to tutaj jest to dość prosta kwestia. Musimy tylko do końca zweryfikować spełnianie wymogów formalnych I merytorycznych, ale raczej z tym nie powinno być problemu.
Speaker 23
Jeżeli chodzi o pytanie dotyczące umów o zabezpieczeniu społecznym z Kazachstanem, na ten moment nie mamy informacji, żeby tego rodzaju umowa mogła być podpisywana. Natomiast jest pytanie, czy gdyby do tego rodzaju umowy doszło I gdyby ta umowa była sporządzona na wzór obecnie obowiązującej chociażby z Ukrainą, to czy byłoby to korzystne dla repatriantów? Dlatego, że na gruncie obecnych przepisów ustawodawstwa polskiego, repatrianci, osoby, jak to mówi ustawa, uznane za repatrianta, mają możliwość zaliczenia do okresów składkowych, okresów zatrudnienia za granicą. I na tej podstawie jest im emeryturę. Wprawdzie w nie...
Raczej w minimalnej wysokości, no ale generalnie w takiej wysokości, w jakiej obowiązuje w systemie polskim. Natomiast w zakresie umowy z Ukrainą sytuacja jest taka, że przyjęte rozwiązanie stanowi, iż każde państwo płaci za swoje okresy zatrudnienia, swoje okresy składkowe. Natomiast w innym państwie, czyli tu powiedzmy w Polsce, można uzyskać transfer środków. I w przypadku obywateli Ukrainy, którzy mają przepracowane swoje okresy zatrudnienia w Ukrainie, oni mogą co najwyżej po przesiedleniu do Polski otrzymać równowartość przysługującej im emerytury przyznanej przez ukraińską, ukraiński ZUS, tak. I to jest rzędu trzystu, czterystu złotych miesięcznie.
Także w tym przypadku fakt zawarcia umowy o zabezpieczeniu
Społecznym, no można powiedzieć, że tą sytuację beneficjentów no spowodował, że jest ona niekorzystna. Także tutaj, gdyby dochodziło do takiego, takiej umowy z Kazachstanem, no to rzeczywiście trzeba by dokładnie zadbać również o interes repatriantów, żeby oni nagle nie pojawili się w Polsce z możliwością otrzymywania świadczenia emerytalnego w wysokości kilkuset złotych, bo to by było dla nich skrajnie niekorzystne. Dziękuję.
Władysław Bartoszewski
Tak, oczywiście panie przewodniczący, krótka odpowiedź dla pana Misedzie, dla pana Posadziewicza. Jeśli chodzi o sytuację aplikantów widzowych na patriarchację w Kazachstanie, to nie ma żadnych kolejek z bardzo prostego powodu, że ich jest ich suma summarum nie tak dużo, a konsuli mamy czterech w Astanie I czterech w Ołmaty, co jest niezłą w konsulów. I sytuacja w Rosji jest zupełnie inna z dwóch powodów. Mamy tylko 1 konsulat, przepraszam, na bardzo duży kraj. Wspominałem, że staramy się radzić posługując się konsulami z Kazachstanu I na Syberii na przykład, bo bo po prostu no to tam są duże odległości I trudno się po przemieszczać.
Speaker 3
W Moskwie w tej chwili jest trzech konsoli. Nie dlatego, że nie mogłoby być więcej, tylko dlatego, że Rosjanie nam nie dają wiz. Mamy ludzi z uprawnieniami konsularnymi, znają rosyjski I nie mogą wjechać. No I to jest inny problem. My jesteśmy świadomi, dlatego w Moskwie rzeczywiście można czasem czekać parę do kilku miesięcy na spotkanie z konsulem, ale to my jesteśmy tego świadomi, tylko że pewne, znaczy systemowo my jesteśmy gotowi to naprawić, tylko że nie bardzo nam to idzie z powodów politycznych.
Jan Dziedziczak
Dziękuję. Ja tylko je 1 sformułowanie w trybie sprostowania I 1 dopytanie. Mianowicie ja tylko chciałbym sprostować, że ja nie jestem zwolennikiem zamknięcia tej listy, tylko pytałem panią minister po prostu o o wizję, o pomysł. Tutaj nie przedstawiałem swojego stanowiska, tylko byłem ciekawy po prostu, jakie jest... Oczywiście, że tak, ale tutaj powoływali się państwo posłowie też na na moją wypowiedź, więc wolę to sprostować.
Pytanie numer 2, to jest pytanie do pani dyrektor, a czy nie warto byłoby podpisać takiej, taką umowę z zabezpieczeniem społecznym I odzyskać w ten sposób dla polskiego budżetu choćby te 300 złotych, wypracowane w ramach płacenia składek przez naszych rodaków, żebyśmy to mieli, a dodatkowo później państwo polskie by dopłacało dodatkową emeryturę. Mi się wydaje, że jednak przy tej skali osób nawet te 300 złoty do końca ich życia to jest spora suma dla budżetu państwa I jest czymś no moralnym I uczciwym, żeby ich składki wydobyć tutaj na ich życie w Polsce. To tylko taka taka uwaga. Oczywiście za te pieniądze nie da się w Polsce utrzymać I musielibyśmy dopłacać do... I tak, I tak to robimy, tak.
Więc chociażbyśmy odzyskali 300 złotych z ich składek. I 3. Pomysł, tutaj zwracam się do pana wiceprzewodniczącego, może też, no słabo nam to idzie w tej kadencji chyba, wyjątkowo słabo, ale może warto by było też rozważyć wyjazd najbardziej zainteresowanych członków komisji. Ja od razu mówię, że swoje miejsce ustępuje innym, ale do Kazachstanu, żeby się spotkali z naszymi radakami, a jeśli nie do Kazachstanu, to chociaż do któregoś z ośrodków repatriacyjnych, prawda, do do do środy albo do Półtuska. I żeby po prostu nasi członkowie mogli się spotkać z tymi ludźmi, zobaczyć jacy to są ludzie, poznać ten profil naszego repatrianta.
Więc bardzo ciekawe to rozmowy, ja tutaj słuchałem pani poseł Nowickiej, pani poseł była, spotkała I to jest zupełnie inna w tym momencie rozmowa, więc rzucam taki taki taki pomysł. Najlepiej byłoby wyjechać też, no przynajmniej przedstawiciele klubów po jednym, żeby mogli polecieć do Kazachstanu, ale dodatkowo to już są żadne koszty zrobić dla chętnych wyjazd do punktu skaczy środków.
Speaker 1
Ten punkt już mieliśmy zaplanowany, ale teraz mieliśmy zaplanowane wyjazdowe posiedzenie do Białegostoku, okazuje się prawdopodobnie, będzie dodatkowe posiedzenie Sejmu w tym dniu, więc to też koniec. Ale absolutnie, absolutnie, absolutnie uwaga słuszna, pani przewodniczącej, przyjmuję przekazy. Pani poseł Nowicka, pani poseł Buszka, powtórzę.
Wanda Nowicka
Ja bardzo króciutko, nie, żeby nie nie nadużywać cierpliwości państwa, taką sugestię idącą troszkę śladem tego, co pan przewodniczący wspomniał też o tych samorządach. To mnie zainspirowało do takiej inicjatywy, którą może warto by rozważyć. Mianowicie, czy nie pomyśleć o gminach partnerskich? Polskie gminach partnerskich z gminami, powiedzmy, w Kazachstanie, gdzie jest Polonia, po to, żeby ludzie nie musieli... Dla tych, to była oferta dla tych, którzy niekoniecznie chcą, że tak powiem, tu przyjeżdżać I rzucać wszystko, a chciałyby, chcieliby zostać na miejscu, ale mieć stabilne, trwałe kontakty z jakimś środowiskiem w Polsce I to mogła być wymiana dzieci, wakacje wyjeżdżają, przyjeżdżają, a jednocześnie są u siebie, którzy chcą.
Więc może by pomyśleć o takiej formie, która by umożliwiła inną formę partnerstwa I wspierania Polonii z Warszawk-Zagstanie, ale też może w innych miejscach.
Speaker 1
My już tu wchodzimy jakby na na na 2. Tor, bo my rozmawiamy teraz o repatriacji, czyli o chęci tych, którzy chcą wrócić, a jednocześnie zastanawiamy się jako komisja łączności z Polakami, co zrobić z tymi, którzy chcą tam zostać, a jednocześnie, żeby umożliwić kontakt, czyli żeby traktować ich tak, traktujemy Polonię, tą tą Zachodu, czyli przyjmujemy kontakty, staramy się robić wszystko, żeby utrzymywali tradycję, historię, no I język polski, bo to jest problem. Jeszcze pan dzisiaj
Jan Dziedziczak
1 tylko uwaga, Dziękuję koledze przewodniczącego za, przewodniczącemu za głos. Ja też uważam, jeśli chodzi o wsparcie samorządów tej ścieżki, też podrzucam taki pomysł do rozważenia, bo wydaje mi się, że realizując projekt repatriacji powinniśmy brać pod uwagę oczywiście korzyści dla osób repatriowanych, ale także interes państwa polskiego. I wydaje mi się, że warto byłoby rozważyć jednak jakieś też parytety wsparcia. To znaczy, prawda jest taka, że wszyscy repatriowani chcieliby przyjechać do Warszawy, Poznania, Krakowa et cetera, bo niesłusznie moim zdaniem, chociaż lubię te miasta, jest takie przeświadczenie, że tam jest lepszy start. I wydaje mi się, że w interesie państwa polskiego powinien być też taki parytet, który by na przykład samorządom mniejszym, wyludniającym się, dawał większe wsparcie za przyjęcie repatrianta.
Po prostu chodzi nam o to, żeby w interesie Polski ci repatrianci osiedlali się w gminach średnich lub mniejszych. Do Warszawy I tak jest mnóstwo chętnych, więc wydaje mi się, że że warto by było wspierać te mniejsze ośrodki, żeby tam osiedlali się repatrianci.
Agnieszka Górska
Dziękuję. Panie Przewodniczący, szanowni państwo, w związku z tym, że nie uzyskałam odpowiedzi na prawie żadne moje zadane pytanie, proszę o odpowiedź na piśmie, panie przewodniczący. No niestety nasz apel potraktowania sprawy poważnie no po prostu odbił się od ściany, ale powiem delikatnie, jest to przerażające, gdyż nasi rodacy czekają no czasami ponad 10 lat I więcej na przyjazd do Polski. Ale może uda się państwu odpowiedzieć na jeszcze 1 pytanie, ponieważ pan nikt nie poruszył tego tematu repatriacyjnego, z czym się wiąże. Czy jest też na przykład problem mieszkaniowy, tak?
W związku z tym moje pytanie, czy państwo, co państwo sądzicie, czy państwo analizowali taki temat dotyczący pustostanów w Polsce, aby te pustostany jakby zagospodarować właśnie pod tym kątem. To jest myślę, że też nieświeży pomysł, bo ten pomysł padł już właśnie również I w senacie. Co państwo w tym temacie macie do powiedzenia, co państwo sądzicie o tym możliwe, że już jakieś kroki zostały poczynione z państwa strony, to też bym chciała wiedzieć, czy być może była jakaś rozmowa czy dialog wspólnie właśnie z samorządami, aby przedyskutować ten temat, bo jak Senat również wskazuje, szacunki są takie, że takich pustostanów w całej Polsce jest około jednego miliona I przeznaczenie ich na właśnie cele takie dotyczące wykorzystania pod względem repatriacji
Byłyby jakimś rozwiązaniem. I no taka tylko dygresja. 70000000 podzielić na 900 osób w ciągu roku, takie statystyki państwo podają, to jest 770000 złotych na 1 wniosek rozumiem, czy na jedną rodzinę sprowadzoną do Polski. No co się składa na taką, taką kwotę? Jeśli państwo mogą odpowiedzieć teraz, jeśli nie, to również poproszę na piśmie.
Dziękuję.
Speaker 1
Dziękuję uprzejmie. Jeszcze pan poseł Rzepa I kończymy dyskusję posłów I potem powiedzmy.
Jarosław Rzepa
Dziękuję bardzo. Tak króciutkie 1 1 stwierdzenie. Myślę, że kierunek samorządowy jest chyba jak najbardziej wskazany, bo samorządy potrafią pewne rzeczy zdecydowanie szybciej ogarniać, jeżeli mogę tak kolokwialnie powiedzieć, tylko że samorządy też potrzebują jakichś zachęt, ale to już zostawiam państwu. Natomiast 2. Pytanie odnośnie tej kolejki.
Bo jeżeli ta kolejka ma ma jakąś powiedzmy sobie historię, że czekają kilka lat, może warto byłoby pomyśleć nad pewnymi elementami już tam przeprowadzania choćby nauki języka po to, żeby tu było łatwiej. Czy państwo w ogóle o tym myślicie? Dziękuję bardzo.
Speaker 1
Czyli rozumiem, że państwo sobie odsłuchają przebieg I czy weźmiecie państwo tonogram, to bardzo proszę pani minister.
Magdalena Roguska
Za chwilę też oddam głos pani dyrektor, ale na te pytania oczywiście, które powiedzieliśmy dzisiaj, przekażemy państwu odpowiedzi na piśmie. Jeśli chodzi o pustostany, no to ja tylko powiem, że to jest zasób gminy. To gmina decyduje o tym, w jaki sposób swoim zasobem komunalnym. No ale bo pani Posomko, ale pani skierowała pytanie do rządu, co rząd zrobi z pustostanami. Więc ja pani mówię, że to jest zasób gminy I gmina decyduje, na jaki cel pustostany remontuje I komu przekazuje.
To tak informacyjnie, żebyśmy mieli
Ale spotykamy oświatę.
Magdalena Roguska
Oczywiście mamy ofertę dla samorządów na to, żeby sfinansowały remonty. Poczekamy, bo pan poseł Gliński nie jest zainteresowany dyskusją, więc może wyjdzie, będzie nam łatwiej odpowiadać na pytanie.
Speaker 1
Proszę, proszę wszystkich państwa o wstrzymanie się od komentarzy. Pan minister, bardzo proszę. Tutaj do rzeczy nie nie
Tak, dlatego mówię.
Speaker 1
dajecie do Dlatego mówię, pani minister skończy wypowiedź I wtedy proszę państwa
Magdalena Roguska
W związku z tym samorządy oczywiście są uwzględnione w ścieżce, którą realizują, właśnie są realizowane choćby dotacje na przeprowadzenie remontu, adaptacji lub wyposażenia lokalu mieszkalnego. Wszędzie tam, gdzie osoby chcą skorzystać z tej oferty, taka dotacja jest realizowana. Więc to, to się oczywiście, to się oczywiście dzieje. Musicie państwo też wziąć pod uwagę to, że zawsze taka oferta po prostu albo spotyka się z zainteresowaniem osoby, która jest przedstawiana lub nie. Więc tutaj nie mamy żadnego mechanizmu, by, by komuś nakazać, by skorzystał z oferty gminy, ale tak dotacje dla gmin, które decydują się na takie działania, są przekazywane w dwudziestym piątym roku.
Takie zadanie zrealizowało 11 gmin, które udzieliły pomocy czterdziestu siedmiu rodzinom. To jest w sumie 142 osoby na łączną kwotę tych dotacji 1165000 złotych. Pani posłanka Górska także mówiła o przyspieszonej procedurze dla osób w trudnej sytuacji. Tutaj mielibyśmy, znaczy będziemy oczywiście o tym, pewnie można było bardzo długo o tym rozmawiać, co znaczy trudna sytuacja, trzeba byłoby ją w jakiś bardzo konkretny sposób zdefiniować po to, żeby tak jak już powiedziałam, ten proces był także bezpieczny dla wszystkich, którzy do niego podchodzą. Wszystkie inne wątki, które były poruszone oczywiście odpiszemy na tyle, na ile będziemy mieć dane, o które państwo pytacie.
Panią, panią dyrektor poproszę, żebyśmy jeszcze ten wątek dotyczący kwot całościowych tych siedemdziesięciu 1000000 po podzielonych na 1000 osób, żebyśmy opowiedzieli jeszcze dokładnie, na co, na co są te pieniądze przeznaczone. W tym materiale, które państwo dostaliście, statystyka za 25. Rok jest dostępna zarówno jeśli chodzi o zwrot kosztów remontu, o pomoc na przeprowadzenie remontu, jeśli ktoś remontuje lokal na własną, na własną rękę, na pieniądze na naukę dzieci I te wszystkie kwestie świadczeń indywidualnych, które są związane ze ścieżką repatriacji.
Bardzo proszę.
Władysław Bartoszewski
Dziękuję bardzo. Szanowni Państwo, no jeżeli podzielimy te 80000 planowane w optymistycznym wariancie, 1000000, przepraszam 1000000 na 900 osób, to nam wychodzi średnio 87000 złotych na osobę, nie nie kilkaset 1000. Natomiast, proszę państwa, tutaj koszt repatriacji uzależnione są wprost od wyboru ścieżki repatriacji przez poszczególne osoby. Mamy teraz takie ścieżki, przez ośrodek adaptacyjny, na zaproszenie gminy, gdy gmina korzysta z dotacji z tytułu udostępnienia lokalu mieszkalnego, na zaproszenie rodziny, a także jeżeli osoba przybędzie, zapewniając sobie warunki we własnym zakresie, czyli mając zakwaterowanie I I utrzymanie, bądź zaprosi ją inny podmiot, bądź zaprosi ją gmina, która nie wystąpi o udzielenie dotacji. I teraz tak, średnie koszty, każdy repatriant otrzymuje jednorazową pomoc finansową na zagospodarowanie.
Aktualnie średnie koszty takiej jednorazowej pomocy to jest ponad 21000 na osobę. Każdy repatriant może ubiegać się o dopłatę do remontu od starosty I to jest aktualnie w tym roku kwota prawie 9 I pół tysiąca złotych na osobę. Dodatkowo, proszę państwa, jeżeli aktualnie za pośrednictwem ośrodka adaptacyjnego dla repatriantów przybywa osoba, to musimy mieć na uwadze koszty wynagrodzenia z tytułu pobytu I to przy założeniu, że osoba korzysta z możliwości przebywania w ośrodku przez maksymalny okres stu osiemdziesięciu dni, to są koszty ponad czterdziestu 1000 złotych na osobę. Osoby, które przebywają za pośrednictwem ośrodków adaptacyjnych albo na zaproszenie bliskich krewnych, czyli wstępnych, wstępnych lub rodzeństwa, mają prawo do skorzystania z dopłaty na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Ta dopłata wynosi maksymalnie 25000 na osobę plus dodatkowe 25000, jeżeli mówimy o zakupie mieszkania.
Speaker 23
Czyli w przypadku rodziny 2 plus 1 kwota możliwego maksymalnego dofinansowania do zakupu mieszkania to jest 100000 złotych. To wszystko są koszty z rezerwy pomoc dla repatriantów. Jeżeli natomiast gmina udostępni lokal mieszkalny I wystąpi o przyznanie jej z tego tytułu dotacji, to z wniosków do tej pory przekładanych średnia kwota dotacji na 1 mieszkanie, czyli nie mówimy tutaj ile osób w tym mieszkaniu będzie zakwaterowanych, to jest 300000 złotych. Przy czym nie mówimy tutaj o dotacjach dla większych miast, ponieważ większe miasta z reguły zapraszają bez dotacji, ewentualnie tylko liczą sobie koszty przystosowania lokalu mieszkalnego. Takie większe dotacje, z naszych obserwacji wynika, oni występują w miejscowości położone poza jakby miastami wojewódzkimi.
No I takie koszty wychodzą, bo tutaj one są wprost proporcjonalne do metra odtworzeniowego lokalu mieszkalnego, a mówimy o iloczynie tej kwoty oraz 40 pięciu metrach kwadratowych w przypadku zaproszeń imiennych I pięćdziesięciu pięciu metrach kwadratowych w przypadku zaproszeń nieimiennych. No I stąd w zależności od powiatu, tak, te kwoty się wysoko kształtują. Czyli w najdroższym wariancie, proszę państwa, przyjazd przez ośrodek, rodziny, rodzice plus dwoje dzieci w wieku szkolnym, to maksymalne koszty mogą wynieść ponad 470000 złotych na tą rodzinę. Z drugiej strony, jeżeli przybędzie osoba no pojedyncza na własne warunki, to maksymalne koszty uwzględniające możliwości dopłaty do remontu od starosty, od gminy I jednorazowej pomocy finansowej kształtują się na poziomie około czterdziestu 1000 złotych według aktualnych stawek, no bo tak jak pani minister już powiedziała, te wskaźniki systematycznie rosną. Dziękuję.
Speaker 1
Bardzo ważna informacja, myślę, bo on też pokazuje skalę, skalę tego problemu. Ja serdecznie dziękuję.
Dyskusję wszystkim państwu, bo ja nie odnoszę proszę, żebyśmy się tu odbijali od ściany. Dyskusja jest merytoryczna, pytania były bardzo konkretne, za które dziękuję, odpowiedzi padły, reszta będzie na na piśmie, tak jak pani mi zadeklarowała. Panie prezesie, pana czas w tej chwili bardzo proszę. Pan Jan Rybka, prezes Fundacji Reparcjacja. Chcę poinformować, że pan Rybka przekazał chyba wszystkim państwu progom mailową materiał, mieliście się państwu możliwość z nim zapoznać, więc jakby pan prezes był uprzejmy w skrócie przedstawić swoją opinię co, co do funkcjonowania prawa w dotychczasowej formie.
Bardzo proszę.
Jan Rybka
Dzień dobry, panie ministrze. Panie ministrze, panie przewodniczący, szanowna komisjo. Wysłałem do państwa maila parę dni temu I odpisała tylko 1 osoba. Domyślam się, że nikt nie czyta e-maili, że nikt nie czyta e-maili albo dopiero po jakimś czasie, więc postanowiłem przyjechać osobiście I przeczytać tego e-maila, który był wysłany do wszystkich państwa. Więc to jest projekt zmiany ustawy o repatriacji z dwutysięcznego roku.
Poniższe propozycje do zmiany czy nowelizacji ustawy o repatriacji z dziewiątego listopada dwutysięcznego roku wynikają z żywej chęci pomocy w repatriacji Polaków z Syberica, z Aksanu do Polski. Powyższa ustawa włącza do repatriacji przede wszystkim Jeśli można, panie prezesie,
Speaker 1
przepraszam, ale bo ten mail jest dość obszerny, a ja się z nim zapoznałem, więc jakby pan jednak był uprzejmy tylko co do każdego punktu 2, 3 słowa komentarza, bo to będzie czytane 20 parę minut podejrzewam.
Speaker 1
to trzeba zmienić na nowe, na nowe. Ja nie mogę, ja nie mogę przyjąć takiego założenia, panie prezesie, jak jakie pan przyjął, że posłowie nie czytają maili. Ja zakładam, że Domyśliłem się. Ja, no... Ktoś ma, ma pan prawo do takiej opinii, ja takiej opinii nie trzymam I I nie chciałbym takiej opinii wygłaszać.
Ja mam nadzieję, że te ten mail został odczytany. Natomiast bardzo bym prosił, żeby w miarę skrótowo jednak, to jest punkt, a tam jest kilkanaście punktów, krótko albo nawet jeśli byłaby taka możliwość, to lepiej od razu byłoby przejść panu prezesowi do wniosków, czyli jakie konkretne propozycje miałby pan do zmiany ustawy o repatriacji, których byłoby nam łatwiej, łatwiej dyskutować. Więc prosiłbym o przejście do do do do wniosków I wtedy państwo posłowie będą mieli możliwość I państwu miejscowi się usposypować. Dziękuję bardzo.
Jan Rybka
No to przejdę już od razu do artykułu siedemnastego punkt drugiego, gdzie kwota jest wyznaczona 6000. I ona była ustanowiona w siedemnastym roku. To już jest archaiczna kwota. To już jest 9 lat. Inflacja po kryzysie wojny na Ukrainie I inflacja po kryzysie energetycznym I ta wojna w Iraku zdewaluowały tę kwotę.
Speaker 34
Artykuł 17. Punkt 5. Brzmi, że ta kwota powinna być rewaloryzowana co roku. Ona do tej pory nie była zrewaloryzowana. Proszę,
proszę kontynuować panie prezesie.
Jan Rybka
Artykuł 17 b, punkt 6.. Łączna kwota pomocy finansowej nie może przekraczać dwudziestu pięciu 1000 złotych. No uważam, że powinna być podniesiona do trzydziestu pięciu 1000. Również w artykule 17., 17 b, punkt 7.8., są uwzględnione, uwzględnione kwoty 300 złoty. One powinny być podniesione do sześciuset złoty.
W artykule 17 b plus punkt 8 a, chodzi o kwotę, dopłatę nieprzekraczającą 30 25000 złotych. Tę kwotę też należy zrewaloryzować do trzydziestu pięciu 1000 złotych. Artykuł 21, punkt 1., który opisuje, że gminie, która zapewni lokal mieszkalny, mieszkalny kandydatowi na repatrianta I członkom jego rodziny, udziela się dotacji z budżetu państwa na podstawie porozumienia. I uważam, że do wszystkich wątków, gdzie są ujęte gminy I powiaty, trzeba też dopisać I fundacje, które są nastawione na na na sprowadzanie Polaków z Syberii. Należy włączyć również społeczeństwo do tego, które chce pomóc.
Speaker 1
Panie prezesie, ja mam propozycję taką, jeśli byłaby zgoda państwa komisji, bo teraz tak, będziemy mieli wystąpienie pana pana prezesa, pewnie ministerstwo do, do niektórych elementów się odniesie, do których się nie odniesie. Ja mam, panie prezesie, taką propozycję, jeśli by pana zgoda była również I komisja, żeby ten materiał, który, bo ja nie wiem, nie pamiętam, to jest rozdzielnika, czy on został, czy państwo mieliście w ministerstwie? Ale rozumiem, czy państwo z ministerstwa mieli.
No nie, to nie ministerstwie, więc
Speaker 1
Już nie było w rolnika. Więc panie prezesie, ja proponuję tak, żebyśmy my przekażemy z komisji projekt pańskich, pańskich uwag, do wiadomości, do pani minister Roguskiej, do pana ministra Bartoszewskiego, jeżeli tam są do do MSZ-u. Pani minister, czy w ciągu powiedzmy czternastu dni bylibyście w stanie państwo odnieść się do tych uwag? No spróbujmy to potraktować jako interwencję poselską, czyli w ramach interwencji macie państwo 14 dni na odpowiedź. Prosimy o ustosunkowanie się I panie prezesie, ja bym proponował, że po uzyskaniu odpowiedzi poświęcimy również jednostkom komisji, dodamy punkt, wrócimy do tego punktu, żeby minister w obecności członków komisji mógł się ustosunkować do do do pańskich uwag I pana uwagi byłyby wtedy, bo jeśli, bo dzisiaj mówię, my mamy czas ograniczony ze względu na wynajęcie sali, a to byłoby dla ministerstwa lepsze, bo tak dzisiaj rozmowa byłoby to tak słowo ze sobą.
Czy jeśli nie usłyszę sprzeciwu ze strony członków komisji, uznam tę propozycję? Dziękuję w takim razie. Czyli mogę powiedzieć, proszę państwa, że zamykam dyskusję nad tym, porządek dzienny pośledztwo wyczerpany. Raz jeszcze serdecznie dziękuję za bardzo merytoryczny przebieg komisji. Dziękuję uprzejmie.