66. posiedzenie Senatu RP XI kadencji - 13.10.2026 r. - cz. 1
Legend
Transcript markers
- text Sentence being played
- text Search result
- text Intervention cited by the link you opened
Click a sentence to play the video from that moment. Select text to quote it with the speaker, timestamp and link.
More options
Senat Senat Rzeczypospolitej Polskiej
Follow its sittings


Małgorzata Kidawa-Błońska
Na pulpitach senatorskich znajdują państwo notę informacyjną wraz z harmonogramem konkursu. Regulamin oraz szczegółowe informacje dotyczące jego organizacji są dostępne na stronie edukacyjnej Senatu. Zachęcam serdecznie do włączenia się w tę inicjatywę wraz oraz do współpre, współproorganizowania konkursu w państwa regionach. Państwa zaangażowanie będzie cennym wsparciem w popularyzowaniu wiedzy o Senacie I jego roli w polskim systemie konstytucyjnym. Proszę pana sekretarza o przeczytanie komunikatów.
Aleksander Szwed
Szanowni państwo, senatorowie. Szanowni państwo senatorowie, na podstawie artykułu 25 ustęp 5 regulaminu Senatu, informuję zgodnie z protokołem komisji, że Komisja regulaminowa etyki I spraw senatorskich na posiedzeniu w dniu dwudziestego trzeciego września 2000 dwudziestego szóstego roku rozpatrzyła w trybie artykułu 25, ustęp 1, regulaminu Senatu wniosek Prezydium Senatu z dnia dwudziestego drugiego lipca 2000 dwudziestego szóstego roku, dotyczący zbadania naruszenia zasad etyki senatorskiej przez senatora Piotra Masłowskiego w związku z wnioskiem osoby fizycznej. Komisja zapoznała się z przedstawionymi przez Prezydium Senatu materiałami oraz wysłuchała senatora Piotra Masłowskiego. W toku debaty komisja stwierdziła, że nie doszło do naruszenia zasad etyki senatorskiej przez senatora Piotra Masłowskiego. Dziękuję bardzo.
Małgorzata Kidawa-Błońska
Dziękuję bardzo. Przystępujemy do rozpatrzenia punktu pierwszego porządku obrad. 2., czytanie projektu uchwały stu, stu dwudziestolecie powstania Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Projekt uchwały został wniesiony przez grupę senatorów I zawarty jest w druku numer 859. Zgodnie z artykułem osiemdziesiątym czwartym, ustęp 6.
Regulaminu Senatu, projekt ten został włączony do porządku obrad z pominięciem pierwszego czytania. W przypadku niezgłaszania wniosków legislacyjnych zostanie on przyjęty przez aklamację, jeżeli nie zostanie zgłoszony sprzeciw w tym zakresie. Bardzo proszę o ciszę na sali. Proszę o zabranie głosu I przedstawienie projektu uchwały upoważnionego przedstawiciela wnioskodawców pana senatora Marka Borowskiego. Bardzo proszę.
Marek Borowski
Dziękuję bardzo pani marszałek, wysoka izbo. Tę uchwałę przedstawiamy wysokiej izbie w trochę nietypowych okolicznościach, bowiem na sali nie są obecni przedstawiciele, rektor szkoły głównej handlowej, a nie są obecni dlatego, że właśnie dzisiaj za krótki czas zaczyna się inauguracja roku. Mimo to zdecydowaliśmy się jednak tego dnia przyjąć, zaproponować przyjęcie tej uchwały, ponieważ tak się składa, że to studwudziestolecie wypada dokładnie tego dnia, kiedy szkoła główna handlowa rozpoczęła swoją działalność, mieści się trzynastego października 1900 szóstego roku, a więc dokładnie tego samego dnia mamy możliwość przyjęcia tej uchwały. Jako absolwent tej szkoły jeszcze działający jako szkoła główna planowania I mógłbym o niej oczywiście mówić długo I dobrze, ale myślę, że fakty, które są zawarte w uchwale są wystarczające I pozwolę sobie uchwałę przeczytać. Historia dzisiejszej Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie sięga początków dwudziestego wieku, a sama uczelnia ewoluowała wraz ze zmianami politycznymi I gospodarczymi w Polsce I w Europie.
Zażało się od Augusta Zielińskiego, dawnego wykładowcę ekonomii I buchalterii w szkole handlowej imienia Leopolda Kronenberga, który w 1900 szóstym roku założył prywatne kursy handlowe męskie w Warszawie. 3 lata później, po śmierci założyciela, przemianowano je na wyższe kursy handlowe imienia Augusta Zielińskiego w 1900 piętnastym roku na wyższą szkołę handlową, a w 1900 trzydziestym trzecim roku na szkołę
Windą handlową w Warszawie. Po wybuchu drugiej wojny światowej okupacyjne władze niemieckie zakazały prowadzenia zajęć w szkołach wyższych, jednak nie zdołały przerwać działalności SGH. Pod kierownictwem wybitnego ekonomisty Edwarda Lipińskiego, późniejszego współzałożyciela Komitetu Obrony Robotników, prowadziła ona nadal zajęcia pod różnymi, kamuflującymi jej rzeczywisty charakter nazwami, takimi jak kursy gospodarcze czy miejska szkoła handlowa. W 1900 czterdziestym piątym roku uczelnia powróciła do oficjalnej działalności I nazwy szkoła główna handlowa, Jednak komunistyczna doktryna gospodarcza polegająca na upaństwowieniu gospodarki I wprowadzeniu centralnego planowania pozostawała w sprzeczności z dorobkiem naukowców I programem nauczania w ówczesnej SGH. Konsekwencją tego był dekret z sierpnia 1900 czterdziestego dziewiątego roku o upaństwowieniu Szkoły Głównej Handlowej I przekształceniu jej w Szkołę Główną Planowania I Statystyki w Warszawie.
Początek lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku przeszedł do historii szkoły jako czas presji politycznej I ideologicznej. Stopniowe zmiany zaczęły się dokonywać po 1900 pięćdziesiątym piątym roku. Nadal, co zrozumiałe, wykładano tak zwaną ekonomię polityczną socjalizmu I teorię gospodarki centralnie planowanej, ale jednocześnie prowadzono badania I przekazywano studentom wiedzę z zakresu gospodarki rynkowej, polityki pieniężnej, funkcjonowania giełd kapitałowych I kursów walutowych, przyczyn inflacji I metod jej zwalczania, czyli o wszystkim tym, co było prawdziwą, a nie wymyśloną ekonomię. Nie może zatem dziwić fakt, że począwszy od 1900 dziewięćdziesiątego roku po zmianie ustroju, kiedy specjalistów od zarządzania gospodarką rynkową nie było zbyt wielu, Sześciu kolejnych ministrów finansów było absolwentami Szkoły Głównej, Planowania I Statystyki. Lata 90.
Dwudziestego wieku to początek nie tylko wielkich przemian gospodarczych w Polsce, lecz także zasadniczych zmian w funkcjonowaniu uczelni. Przywrócono nazwę szkoła główna handlowa w Warszawie. Zreformowano wewnętrzną strukturę organizacyjną, dostosowując ją do wymogów gospodarki rynkowej w Polsce I na świecie. Znacznie rozbudowano współpracę międzynarodową. SGH stała się także swego rodzaju wszechnicą ekonomiczną promieniującą na otoczenie.
W dwutysięcznym roku zostało utworzone Niepubliczne Liceum Ogólnokształcące SGH, W 2000 szóstym zainaugurował działalność Uniwersytet Trzeciego Wieku. W 2000 ósmym uruchomiono Akademię Młodego Ekonomisty I Ekonomiczny Uniwersytet Dziecięcy. A w roku 2000 dwudziestym piątym otwarty Uniwersytet Ekonomiczny. Dziś SGH jest najbardziej prestiżową publiczną uczelnią ekonomiczno-biznesową w Polsce. Od lat zajmuje 1.
Miejsce w krajowych rankingach oceniających jakość kadry I badań naukowych oraz efekty procesu nauczania. Wśród absolwentów I pracowników uczelni znajdują się wybitni naukowcy, zwłaszcza ekonomiści. Ukończyli ją także przedsiębiorcy, urzędnicy państwowi I samorządowi oraz liderzy życia publicznego, którzy mieli I mają znaczący wpływ na rozwój Rzeczypospolitej Polskiej. Przed wojną ze społeczności uczelni wywodziło się sześciu, a od 1900 osiemdziesiątego dziewiątego roku ośmiu senatorów RP. Od siebie tylko mogę dodać, że takim może najbardziej znanym senatorem łączącym, można powiedzieć, w unii personalnej Senat SGH I Senat Rzeczypospolitej Polskiej był profesor Marek Rocki, który był czterokrotnym senatorem I kilkukrotnym rektorem SGH.
Szkoła główna handlowa w Warszawie cieszy się także wysokim uznaniem za granicą, czego dowodem są akredytacje, czyli potwierdzenie jakości przyznane SGH przez 3 najważniejsze międzynarodowe organizacje akredytacyjne. Taką tak zwaną potrójną koroną akredytacyjną może się pochwalić jedynie 1 procent uczelni biznesowych na świecie. SGH należy też do Europejskiego Uniwersytetu Nauk Społecznych Civica, sojuszu uniwersyteckiego, skupiającego 10 najlepszych uniwersytetów I szkół biznesowych w Europie. Senat Rzeczypospolitej Polskiej, podejmując uchwałę w stu dwudziestą rocznicę powstania Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie, pragnie uczcić zasługi wielu pokoleń pracowników I studentów tej uczelni, którzy niejednokrotnie w trudnych warunkach budowali jej pozycję I prestiż. Senat wyraża uznanie dla tej zasłużonej instytucji, docenia wkład SGH w rozwój polskiej nauki, edukacji I gospodarki oraz podkreśla jej znaczenie w budowaniu nowoczesnej, konkurencyjnej I odpowiedzialnej Polski.
Uchwała podlega ogłoszeniu w dzienniku urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej, Monitor Polski. Zwracam się do wysokiej izby o przyjęcie tej uchwały, a także o umożliwienie mi udania się wraz z nią na inaugurację I wręczenia jej, można powiedzieć, przed obliczem całej społeczności akademickiej SGH. Dziękuję.
Małgorzata Kidawa-Błońska
Dziękuję bardzo. Czy są pytania do senatora sprawozdawczy? Jeżeli nie, otwieram dyskusję. Jako 1. Zapisał się pan senator Aleksander Szwed.
Bardzo proszę.
Aleksander Szwed
Dziękuję pani marszałek, wysoka izbo, zacni goście. Szkoła główna handlowa w Warszawie od stu dwudziestu lat kształci ludzi, którzy mają realny wpływ na rozwój polskiej gospodarki I życia publicznego. Jej historia rozpoczęła się w 1900 szóstym roku z inicjatywy Augusta Zielińskiego, a kolejne dekady pokazały, że uczelnia potrafiła rozwijać się mimo dramatycznych wydarzeń historycznych I zmieniających się warunków politycznych. Szczególnym świadectwem jej znaczenia była działalność w czasie drugiej wojny światowej, kiedy mimo zakazu okupanta prowadzono tajne nauczanie, ratując ciągłość polskiej edukacji akademickiej. Po wojnie uczelnia musiała zmierzyć się z presją komunistycznej ideologii I narzuconym modelem gospodarki centralnie planowanej, ale jej dorobek naukowy pozwolił przygotować kadry potrzebne Polsce do po przemianach ustrojowych.
Absolwenci szkoły głównej handlowej odegrali istotną rolę w budowie gospodarki rynkowej, a wśród nich znaleźli się liczni przedstawiciele życia publicznego. Dziś uczelnia łączy bogatą tradycję z nowoczesnością, a zdobycie trzech najważniejszych międzynarodowych akredytacji potwierdza jej wysoką pozycję wśród szkół biznesowych na świecie. Warto podkreślić, że znaczenie SGH wykracza poza mury uczelni. Jej działalność wspiera rozwój przedsiębiorczości, jakość zarządzania I konkurencyjność polskiej gospodarki. W stu dwudziestu rocznicę jej powstania wyrażam uznanie wszystkim pokoleniom pracowników I studentów, którzy budowali jej prestiż I I życzę, aby szkoła główna handlowa nadal kształciła kształciła ekspertów zdolnych mądrze I odpowiedzialne służyć rozwojowi Rzeczypospolitej.
Dziękuję bardzo.
Małgorzata Kidawa-Błońska
Bardzo dziękuję panie senatorze. Zamykam dyskusję I chciałam powiedzieć, że głosy do protokołu w dyskusji złożyli senator Ryszard Brejza, Artur Duń, Janusz Gromyk, Ryszard Majer, Joanna Sekuła I Adam Szejper. Informuję, że lista została wyczerpana. Szanowni państwo, senatorowie. Zgodnie z artykułem osiemdziesiątym czwartym, ustęp 6., punkt 2.
Regulaminu Senatu, Senat podejmuje uchwałę przez aklamację, jeżeli nie zgłoszono w tym zakresie sprzeciwu. Proszę wszystkich o powstanie. Stwierdzam, że Senat podjął przez aklamację uchwałę w stu dwudziestolecie powstania Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie. Dziękuję bardzo. Przystępujemy do rozpatrzenia punktu drugiego porządku obrad.
2. Czytanie projektu uchwały w stu dwudziestą rocznicę śmierci księdza doktora Jana Dzierżgona. Projekt uchwały został wniesiony przez grupę senatorów I zawarty jest w druku 858. Serdecznie witam na posiedzeniu senatu zaproszonych gości. Zgodnie z artykułem osiemdziesiątym czwartym, ustęp 6., regulaminu senatu, projekt ten został włączony do porządku obrad z pominięciem pierwszego czytania.
W przypadku niezgłoszenia wniosków legislacyjnych zostanie on przyjęty przez aklamację, jeżeli nie zostanie zgłoszony sprzeciw w tym zakresie. Proszę o zabranie głosu I przedstawienie projektu uchwały upoważnionego przedstawiciela wnioskodawców pana senatora Benjamina Godyle. Bardzo proszę.
Beniamin Godyla
Pani Marszałek, Wysoki Senacie, szanowni państwo. Jako wnioskodawca mam zaszczyt przedstawić wysokiej izbie projekt uchwały upamiętniającej księdza Jana Dzierżona wybitnego uczonego, duchownego I światowej sławy pszczelarza. Ksiądz Jan Dzierżon całe swoje życie poświęcił nauce I pszczelarstwu I jego odkrycia przyniosły mu światowe uznanie, a jego dorobek
na
Do dziś pozostaje powodem do dumy dla mieszkańców ziemi kluczborskiej I całego Śląska pozwólcie państwo teraz że odczytam treść projektu uchwały W 2000 e e 26 roku przypada studwudziesta rocznica śmierci księdza doktora Jana Dzierżona, wybitnego kapłana, uczonego, badacza przyrody, pioniera nowoczesnego pszczelarstwa oraz jednego z najwybitniejszych przedstawicieli światowej nauki dziewiętnastego wieku. Jan Dzierżoń urodził się 16 stycznia 1811 roku w Łówkowicach koło Kluczborka na Górnym Śląsku, znajdującym się wówczas w granicach Królestwa Prus. Przyszedł na świat w polskiej rodzinie I 1. Nauki pobierał w miejscowej szkole parafialnej, gdzie językiem nauczania był język polski. Kształcił się w Byczynie oraz we Wrocławiu, gdzie ukończył studia teologiczne I przyjął święcenia kapłańskie.
Przez ponad 30 lat pełnił posługę proboszczach parafii Świętego Krzyża w Charowicach, łącząc obowiązki duszpasterza z niezwykle intensywną działalnością naukową. Ksiądz doktor Jan Dzierżoń jest powszechnie uznawany za ojca współczesnego pszczelarstwa. W literaturze naukowej I w środowisku pszczelarskim określany jest mianem Kopernika-Ula. Skonstruowany przez niego ul z ruchomą zabudową umożliwił prowadzenie obserwacji rodzin pszczelich bez ich niszczenia. Znacząco zwiększył efektywność hodowli oraz zapoczątkował rozwój nowoczesnych uli stosowanych na całym świecie.
Jego rozwiązania zrewolucjonizowały, zrewolucjonizowały pszczelarstwo, wyznaczając kierunek rozwoju na kolejną, kolejnych pokoleń pszczelarzy. Największym osiągnięciem księdza doktora Jana Dzierżona było odkrycie zjawiska partenogenezy u pszczół. Zostało ono uznane za 1 z największych osiągnięć biologii dziewiętnastego wieku, przynosząc mu światową sławę oraz zapewniając trwałe miejsce w historii nauki. Za swoje osiągnięcia został uhonorowany licznymi oznaczeniami I wyróżżeniami naukowymi. Był członkiem wielu europejskich towarzystw naukowych, otrzymał doktorat honorowy Uniwersytetu Ludwika Maksymiliana w Monachium, a jego dorobek zyskał uznanie najwybitniejszych uczonych epoki.
Do dziś pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w historii światowego pszczelarstwa. Sam Jan Dzierżąt podkreślił swoje górnośląskie I polskie korzenie, twierdząc, że jest Polakiem z urodzenia, gdyż na Górnym Śląsku mówi się po polsku, natomiast z wychowania Niemcy. Jednak jak dodawał nauka nie zna granic ani narodowości. Słowa te najlepiej oddają jego przekonanie, że wiedza, prawda I służba człowiekowi powinny jednoczyć ludzi ponad wszelkimi podziałami. Współcześnie wobec zagrożeń dla populacji owadów zapylających oraz wyzwań związanych z ochroną środowiska I bezpieczeństwo I bezpieczeństwem żywnościowym dorobek księdza doktora Jana Dzierżona nabiera szczególnego znaczenia.
Pszczoły odgrywają fundamentalną rolę w zachowaniu bioróżnorodności I produkcji żywności, a troska o ich ochronę jest wspólną odpowiedzialnością całego społeczeństwa. Senat Rzeczypospolitej Polskiej wyraża uznanie dla osiągnięć księdza doktora Jana Dzierżona dla współczesnego pszczelarstwa. Jego dorobek stanowi bardzo znaczący wkład w rozwój światowej nauki, rolnictwa, ochronę środowiska I dziedzictwa cywilizacyjnego. Uchwała podlega ogłoszeniu w dzienniku urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski. Pani Marszałek, Wysoki Senacie, na zakończenie chciałbym skierować szczególne słowa podziękowania dla naszych szanownych gości, którzy zaszczycili nas swoją obecnością, a są wśród nas Wicewojewoda Opolski, pan starosta Kluczborski, pan burmistrz Kluczborka wraz z zastępcami, pan burmistrz Dzierżoniowa, pani dyrektor Muzeum imienia Jana Dzierżona w Kluczborku, Jest też środowisko pszczelarzy, które reprezentuje prezes Wojewódzkiego Związku oraz prezydent Polskiego Związku Pszczelarstwa, oraz prezes pasieki zarodowej w Maciejowie.
Szanowni państwo, pragnę serdecznie podziękować państwu za wszystko, co robicie na co dzień, aby pamięć o księdzu Dzierżonie była wciąż żywa. To dzięki państwa zaangażowaniu, pracy I podejmowaniu inicjatyw jego dorobek jest przypominany I przekazywany kolejnym pokoleniom. Szczególnie cenne jest to, że w swoich miejscowościach, gminach, powiatach I całym regionie dbacie państwo o zachowanie naszego wspólnego dziedzictwa I historii. A ta dzisiejsza uchwała jest również wyrazem uznania dla wszystkich, którzy przez lata pielęgnowali I nadal pielęgnują pamięć o tym wybitnym człowieku. Wysoki Semacie, zwracam się z prośbą o przyjęcie projektu uchwały.
Dziękuję.
Małgorzata Kidawa-Błońska
Dziękuję bardzo. Czy ktoś z państwa chce zadać pytanie? Nie. Dziękuję bardzo. Otwieram dyskusję.
Jako 1. Głos zabierze pan senator Aleksander Szwed.
Aleksander Szwed
Dziękuję bardzo. Pani Marszałek, Wysoka Izbo, szanowni zacni goście. Ksiądz doktor Jan Dzierżon był wybitnym kapłanem I uczonym, którego odkrycia na trwałe zmieniły światowe pszczelarstwo I rozwój nauk przyrodniczych. Jego praca, w tym odkrycie partenogenezy u pszczół I skonstruowanie nowoczesnego ula, pokazuje, jak wielkie znaczenie mają wiedza, wytrwałość I pasja badawcza. Warto podkreślić również jego związki z polskością I Górnym Śląskiem, gdzie się urodził I spędził znaczną część życia, ale również był związany z Dolnym Śląskiem.
Szczególne miejsce w upamiętnieniu jego dorobku zajmuje Dzierżoniów, miasto noszące nazwę na jego cześć I położone w moim okręgu wyborczym. To dla mnie ważne również osobiście, ponieważ jest to miejsce, z którego dziedzictwem I historią jestem związany. Pozwolę sobie w tym miejscu poz pozdrowić wszystkich mieszkańców Dzierżoniowa, powiatu dzierżoniowskiego, ale również wszystkich pszczelarzy. W czasach, gdy ochrona pszczół ma ogromne znaczenie dla bioróżnorodności I bezpieczeństwa żywnościowego, dorobek księdza Dzierżona pozostaje aktualny. Upamiętniając 100 dwudziestą rocznicę jego śmierci, oddajemy hołd człowiekowi, którego praca pozostawiła trwały ślad w nauce I historii.
Dziękuję bardzo.
Małgorzata Kidawa-Błońska
Dziękuję bardzo. Nikt więcej nie zapisał się do dyskusji. Informuję, że głos w dyskusji do protokołu złożyli pan senator Ryszard Brejza, Artur Dunin, Jan Jolanta Hibny, Ryszard Mair I Adam Szejper. Zamykam dyskusję. Szanowni państwo, senatorowie, zgodnie z artykułem osiemdziesiątym czwartym, ustęp 6., punkt 2.
Regulaminu Senatu, podejmuje uchwałę, Senat podejmuje uchwałę przez aklamację, jeżeli nie zgłoszono w tym zakresie sprzeciwu. Proszę wszystkich o powstanie.
Już przepraszam.
Małgorzata Kidawa-Błońska
Stwierdza, że Senat podjął przez aklamację uchwałę stu dwudziestą rocznicę śmierci księża doktora Jana Dzierzonia. Bardzo proszę.
Dziękuję bardzo. Przystępujemy do rozpatrzenia punktu trzeciego porządku obrad. 2. Czytanie projektu uchwały 150 rocznicę urodzin Jana Bułhaka. Projekt uchwały został wniesiony przez grupę senatorów I zawarty jest w druku numer 857, poprawiony.
Serdecznie witam na posiedzeniu Senatów Niuka Jana Wólhaka, pana Bogdana Wólhaka wraz z pozostałymi zaproszonymi gośćmi. Witamy. Zgodnie z artykułem osiemdziesiątym czwartym, ustęp 6. Regulaminu Senatu, Senat projekt ten uchwały włączony do porządku obrad został z pominięciem pierwszego czytania. W przypadku nie zgłoszenia wniosków legislacyjnych zostanie on przyjęty przez aklamację, jeżeli nie zostanie zgłoszony sprzeciw w tym zakresie.
Proszę o zabranie głosu upoważnioną przedstawicielkę wnioskodawców, panią senator Jolantę Piotrowską.
Jolanta Piotrowska
Szanowna pani Marszałek, Wysoka Izbo, szanowni goście. Człowiek wielkiej pasji, malujący obiektywem. Mogłabym tak w skrócie określić Jana Bułhaka, nestora polskiej fotografii. Jan Bułhak związał całe swoje życie, a może większą część życia z Wilnem. Fotografował Wilno, ale fotografował też inne polskie miasta w czasach drugiej Rzeczypospolitej, takie jak na przykład Warszawa, Kraków, Lublin, Zamość, Kazimierz, Grodno, Nowogródek, Lwów.
Uwieczniał też wiejskie krajobrazy, pejzaże, kościoły, dwory. Natomiast po drugiej wojnie światowej zamieszkał w Warszawie I z Warszawy wyjeżdżał, fotografując również miasta polskie. Wraz ze swoim synem, muzykiem I też fotografikiem Dokumentował wygląd zniszczeń I ruin polskich miast. Zmarł w Giżycku, gdzie przyjeżdżał do swojego przyjaciela profesora Bronisława Zapaśnika na ulicy Pionierskiej 3. Naprzeciwko mieszkała moja rodzina, bo też przyjechała z Wilna, przy ulicy Pionierskiej.
Jolanta Piotrowska
Że wielu, wielu mieszkańców Warmii I Mazur I różnych regionów, bo dzisiaj twórczość Jana Bułhaka staje się modna. Jest coraz więcej wystaw I coraz więcej spotkań poświęconych artyście. Wysoka Izbo, mam zaszczyt dzisiaj w imieniu wnioskodawców państwa senatorów przedstawić projekt uchwały w 100 pięćdziesiątą rocznicę urodzin Jana Bułhaka w obecności szczególnych gości, wnuka artysty pana Bohdana Bułhaka, dwóch prawnuków panów Jacka I Tomasza Bułhaków, a także pana sekretarza stanu w Ministerstwie Kultury I Dziedzictwa Narodowego Macieja Wróbla. Powiem tylko, że pochodzi z Warmii I Mazur, a ściśle mówiąc z Giżycka. Pana profesora Macieja Szymanowicza z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, pana doktora Piotra z Instytutu Północnego w Olsztynie, prezesa Towarzystwa Przyjaciół Wilna I Ziemi Wileńskiej oraz historyka z Giżycka pana Jana Sektę.
Oto treść uchwały. Szóstego października 2000 dwudziestego szóstego roku minęła 150. Rocznica urodzin Jana Bułhaka, wybitnego polskiego artysty, nestora polskiej fotografii, dokumentalisty, wykładowcy, filozofa, autora książek, artykułów I albumów oraz twórcy pojęcia fotografika. Urodził się w Ostaszynie koło Nowogródka. Po studiach na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego związał swoje życie I twórczość z Wilnem.
Dokumentował piękno krajobrazu, architektury I zabytków Rzeczypospolitej, tworząc wyjątkowe świadectwo polskiej historii I dziedzictwa kulturowego. W jego pracowni powstało 158 albumów poświęconych miastom I regionom drugiej Rzeczypospolitej, a jego fotografie w nich zawarte do dziś pozostają bezcennym źródłem wiedzy o dawnym obliczu polskich ziemi. W 1900 dziewiętnastym roku Jan Głuchak współorganizował Wydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu imienia Stefana Batorego w Wilnie, gdzie objął kierownictwo nowo powstałego Zakładu Fotografii Artystycznej. Funkcję kierownika pełnił aż do wybuchu drugiej wojny światowej w 1900 trzydziestym dziewiątym roku. Zasłynął jako współzałożyciel Fotoklubu Wileńskiego, współzałożyciel I 1.
Prezes Fotoklubu Polskiego oraz współtwórca Związku Polskich Artystów Fotografów. Na marginesie tego nie ma w uchwale, ale na marginesie dodam, że miał legitymację Polskiego Związku nr 1. Jako pedagog I autor licznych publikacji wywarł ogromny wpływ na rozwój fotografii w Polsce. W wydanej w 1900 trzydziestym pierwszym roku książce Fotografika, zarys fotografii artystycznej sformułował podstawy estetyki fotografii artystycznej, a stworzone przez niego pojęcie fotografika na trwałe weszło do języka polskiej kultury. Podczas drugiej wojny światowej spłonęła jego wileńska pracownia wraz z kilkudziesięcioma tysiącami negatywów dokumentującym, dokumentujących Wilno, Wileńszczyznę oraz wiele miast dawnej Rzeczypospolitej.
Po wojnie częściowo udało się odtworzyć dorobek artysty dzięki zachowanym pocztówkom, publikacjom, odbitką I kopią. W tym czasie Jan Bułhak dokumentował zniszczenia polskich miast, pozostawiając poruszające świadectwo wojennych strat oraz budowy kraju. Zmarł nagle czwartego lutego 1900 pięćdziesiątego roku w Giżycku, podczas jednej z wypraw fotograficznych na Warmię I Mazury. Spoczywa w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Powązkowskim. Za swoją działalność został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi.
Fotografie Jana Bułhaka znajdują się dziś między innymi w Muzeum Narodowym I Muzeum Fotografii w Krakowie, niezmiennie inspirując kolejne pokolenia artystów, historyków I miłośników ojczystego krajobrazu. Senat Rzeczypospolitej Polskiej, upamiętniając 100 pięćdziesiątą rocznicę urodzin Jana Bułhaka, oddaje hołd jednemu z najwybitniejszych twórców polskiej kultury, którego dzieło ocaliło od zapomnienia piękno dawnej Rzeczypospolitej I wyznaczyło kierunek rozwoju fotografii artystycznej. Senat wyraża uznanie dla jego wybitnego dorobku oraz trwałego wkładu w ochronę narodowego dziedzictwa, rozwój kultury I zachowanie pamięci o historycznym krajobrazie polskim. Uchwała podlega ogłoszeniu w dzienniku urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej, Monitor Polski.
Małgorzata Kidawa-Błońska
Dziękuję bardzo pani senator. Czy ktoś z państwa pragnie zadać pytanie? Jeżeli nie, otwieram dyskusję. Jako 1. Głos zabiera pan senator Aleksander Szwed.
Aleksander Szwed
Dziękuję pani marszałek, wysoka izbo, szanowni zebrani goście. Jan Bułhak był jednym z najwybitniejszych twórców polskiej fotografii, nazywany jego jej ojcem. Nie traktował fotografii wyłącznie jako sztuki, lecz także jako sposób dokumentowania historii, architektury I piękna polskich ziem. Stworzone przez niego 158 albumów stanowi bezcenne świadectwo dawnego oblicza miast I regionów Rzeczypospolitej. Szczególne znaczenie miała jego działalność w Wilnie, gdzie kształcił kolejne pokolenia fotografów I współtworzył środowisko polskiej fotografii artystycznej.
To właśnie on wprowadził do polskiej kultury pojęcie fotografika, które na trwałe zapisało się w historii sztuki. Tragicznie podczas drugiej wojny światowej spłonęła jego pracownia wraz z dziesiątkami 1000 negatywów, a więc znaczną częścią dokumentacji naszego dziedzictwa. Mimo tej straty, Bułhak nie zaprzestał pracy I po wojnie utrwalał obraz zniszczonych polskich miast, pozostawiając świadectwo zarówno wojennych zniszczeń, jak I do odbudowy kraju. Jego dorobek przypomina, że troska o narodowe dziedzictwo polega nie tylko na jego ochronie, ale również na zachowaniu pamięci o tym, co utraciliśmy. Upamiętniając 100 pięćdziesiątą rocznicę urodzin Jana Bułhaka, oddajemy hołd artyście, którzy przez obiektyw aparatu oceniają dla kolejnych pokoleń obraz Polski, jej historii I kulturowej tożsamości.
Dziękuję bardzo.
Małgorzata Kidawa-Błońska
Dziękuję bardzo, panie senatorze. Bardzo proszę, pan senator Bogdan Borusewicz.
Bogdan Borusewicz
Panie marszałku, wysoka izbo. Jan Bułhak miał duży wpływ także na kształcenie fotografików w okresie powojennym. Akurat moja szkoła, liceum plastyczne w Gdyni, Orłowie, zostało stworzone przez absolwentów Wydziału Sztuk Pięknych z Wilna. I tam na Wydziale Fotograficznym Jan Bułhak był obecny poprzez swoje prace, poprzez tą tradycję wileńską, Także dziękuję, że pani senator przypomniała tą postać, wielką postać fotografiki polskiej, wielką postać z Uniwersytetu Wileńskiego, który w zasadzie stworzył nowy styl fotografii.
Małgorzata Kidawa-Błońska
Dziękuję bardzo I bardzo proszę pani senator Joanna Cekuła, bardzo proszę.
Joanna Sekuła
Ja z miejsca pani marszałek, ponieważ ja tylko 1 zdanie. Bardzo się cieszę, że honorujemy tak niezwykłą postać, szczególnie, że mamy w
Joanna Sekuła
roku dwustulecie fotografii I obchody, które się dzieją w związku z tym wszystkim nam uświadamiają, że to co stworzył Jan Bułhat, czyli fotografia ojczyźniana I instytucja jaką jest Związek Polskich Artystów Fotografików w tym roku dwustulecia fotografii jest szczególnie ważna. Dziękuję.
Bardzo proszę, pan senator Jerzy wybiera.
Speaker 12
Chciałem z tej okazji bardzo zaprosić serdecznie wszystkich do Krakowa, do Muzeum Fotografii, gdzie są dzieła pana profesora Bułhaka.
Małgorzata Kidawa-Błońska
Poinformuję, że głos w dyskusji do protokołu złożyli pan senator Ryszard Brejza, Artur Doń, Jolanta Hibner I Adam Szempel. Zamykam dyskusję. Szanowni państwo, Senatorowie, zgodnie z artykułem osiemdziesiątym czwartym, ustęp 6., punkt 2. Regulaminu Senatu, Senat podejmuje uchwałę przez aklamację, jeżeli nie zgłoszono w tym zakresie sprzeciwu. Proszę wszystkich o powstanie.
Stwierdzam, że Senat podjął przez aklamację uchwałę w 100 pięćdziesiątą rocznicę urodzin Jana Wuhaka. Proszę pana Bogdana Bułhaka o podejście do stołu prezydialnego. Chciałam panu wręczyć uchwałę.
Bohdan Bułhak
Pani Marszałek, panie I panowie senatorowie. Chciałem uzupełnić, w niewielkim zresztą zakresie, bowiem poprzednie wystąpienia były praktycznie rzecz biorąc wyczerpujące, ale 1 moment istotny tutaj był może słabo podkreślony. Otóż Jan Bułhak był nie tylko wybitnym fotografikiem, ale był również poetą I również pisarzem. Jego wspaniałym dziełem jest książka Kraj lat dziecinnych, która, w której otrzyma dwunastoletniego chłopca, jest przedstawiony współczesny świat, w którym żył I się wychowywał. Chciałem podkreślić jeszcze jedną rzecz, mianowicie mianowicie ten kraj lek wich innych przez długie lata nie mógł się doczekać wydania książkowego, ale wreszcie w 2000 czwartym roku udało się tę książkę wydać, ona się rozeszła po prostu jak, jak gorące bułeczki.
I istotną rzeczą jest, że rok później została... Wydanie tej książki zostało sfinansowane przez państwo białoruskie I wyszła po białorusku, a w 2000 ósmym roku ukazało się wydanie litewskie po litewsku. Świadczy to o ogromnym zainteresowaniu tym tematem. Ważną też sprawą jest, czego nie było w w rysie biograficznym, jest działalność dziadka w czasie drugiej wojny. Otóż dziadek był zapięzowanym członkiem Armii Krajowej I jeszcze w listopadzie trzydziestego dziewiątego roku w jego mieszkaniu na ulicy Oleszkowej w Linie odbył się 1.
Zjazd Delegatury Rządu. Jest to wiadomość mało, mało znana, ale dysponuje źródłami, które bez wątpliwości po prostu potwierdzają ten fakt. Dziadek preparował też mikrofilmy różnych dokumentów I potem spreparowane materiały szły do delegatury rządu I I następnie do do Londynu. W lipcu czterdziestego piątego roku osiadł w Warszawie I ostatnie lata spędził, to już, o czym była mowa, dokumentując zniszczenia stolicy, a także to, co udało się ocalić. Utrwalił na fotografii ówczesny obraz ziem zachodnich I północnych.
W ciągu niespełna sześciu lat wspólnie z synem Januszem wykonali około ośmiu 1000 zdjęć. Ziemia nowogródzka, wrócę tu jeszcze do książki dziadka. Kraj dla dziecinnych odegrała bardzo ważną rolę w twórczości Bułhaka. W 1900 piątym roku portretował najbliższą rodzinę I charakterystyczne typy wiejskie, a także krajobrazy z okolic Peresieki, Kołomińska czy Ostaszyna I Sombrowa w Nowogródzkim. Zadebiutował w konkursie fotograficznym poświęconym pięknem, pięknu krajobrazu litewskiego.
Swoje obrazy z Nowogródzkiego przekazywał do zbiorów Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego w Warszawie. W miesięczniku Towarzystwa Ziemia 900 dziesiątym roku opublikował 1. Artykuł wycieczka nad Świteś ilustrowany własnymi zdjęciami. Obraz z ziemi nowogródzkiej eksponował na wystawach fotografii w Mińsku, Ciechocinku, Warszawie, Wilnie. W okresie międzywojennym regularnie odwiedzał nowogrodczyznę, zaś jego fotografie tych terenów stanowiły podstawowy materiał ilustracyjny w prasie polskiej.
Wielokrotnie eksponował je podczas wystaw zarówno w kraju, jak I za granicą. W szóstym tomiku wędrówek fotografa zatytułowanym Człowiek twórcą krajobrazu ukazał siedziby szlacheckie w Trąbrowie, naczy, odmycie. Zapowiadał wydanie kolejnego zeszytu kraju lat dziecinnych. Prace nad nim przerwał wybuch wojny. Pisał poezję.
W 1900 dziewiętnastym roku wydał poemat Moja ziemia, opierający piękno krajobrazu krainy, dzieciństwa I młodości. W 900 trzydziestym siódmym roku opublikował powieść autobiograficzną Dom. Niespełna stustronicowa książka stanowiła pierwszą wersję późniejszego tekstu wspomnień z lat dziecinnych. Tom 1. Wspomnień kraj lat dziecinnych powstawał od stycznia 1900 czterdziestego do października 1900 czterdziestego drugiego roku.
Szczęśliwie ocalał z pożogi wojennej. Tom 2. W winie pisany od listopada 1900 czterdziestego drugiego roku spłonął w lipcu 1900 czterdziestego czwartego. Jeszcze przed repatriacją do Polski autor planował odtworzenie spalonego tekstu, ale w zniszczonym wojną kraju podjął inne zadania. Pisany w stanie wojennym, wydany po sześćdziesięciu latach od zapisania pamiętnik z perspektywy półwiecza rejestruje życie codzienne dworu, opisuje piękno krajobrazu nowogródzkiego, widziane oczy ma kilkuletniego wrażliwego chłopca.
Ma dużą wartość faktograficzną I dokumentalną, a także odznacza się swoistą urodą języka. Jest to piękna, nieco staroświecka polszczyzna z neologizmami oddającymi barokową pełnię obrazów I treści, która nie pozostawia cienia wątpliwości, że wileński mistrz nie tylko obiektywem potrafił pomalować zapadające w duszy obrazy. Dziękuję.
Małgorzata Kidawa-Błońska
Bardzo dziękujemy. Dziękuję. Przystępujemy do rozpatrzenia punktu czwartego porządku obrad, ustawa o zmianie ustawy o podatku od towarów I usług oraz niektórych innych ustaw. Tych ustawy zawarte jest w druku 869 a, sprawozdanie komisji w druku 869 a. Proszę o zabranie głosu senatora Kazimierza Klejnę I przedstawienie sprawozdania Komisji budżetu I finansów publicznych.
Kazimierz Kleina
Pani Marszałek, Wysoka Izbo, nasze sprawozdanie zawarte jest w druku, jak już wspomniała pani Marszałek, numer 869 a. Jest to sprawozdanie uchwalonej przez Sejm w dniu ósmego października 2000 dwudziestego szóstego roku o ustawie o zmianie ustawy o podatku od towarów I usług oraz niektórych innych ustaw. Po dyskusji na posiedzeniu Komisji budżetu I finansów publicznych rekomendujemy I prosimy o przyjęcie przez wysoką izbę poprawki, która ma charakter legislacyjny, ale istotny z punktu widzenia wejście w życie tej ustawy. Celem uchwalonym przez Sejm ustawy w dniu ósmego października 2000 dwudziestego szóstego o zmianie ustawy o podatku od towarów I usług oraz niektórych innych ustaw jest wykonanie prawa Unii Europejskiej poprzez wdrożenie dyrektywy rady z dnia jedenastego marca 2000 dwudziestego piątego roku, zmieniającej dyrektywę 2006 łamane przez 112 w odniesieniu do przepisów dotyczących wad w epoce cyfrowej. Opiniowana ustawa nowelizuje ustawę z dnia jedenastego marca 2000 czwartego roku o podatku od towarów I usług, zmierza, zmierzając przede wszystkim do, po 1.
Ustanowienia regulacji, w myśl której w przypadku gdy podatnik ułatwia poprzez użycie interfejsu elektronicznego dokonanie na terytorium Unii Europejskiej przez podatnika nieposiadającego siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Unii Europejskiej, dostawy towarowej, towarów na rzecz podatnika podatku od towarów I usług lub podatnika podatku od wartości dodanej, którzy nie mają obowiązku rozliczenia wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, o którym mowa w literze a, który nie ma obowiązku zliczenia wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów za wynagrodzeniem
na
Terytorium kraju lub podmiotu niebędącego podatnikiem innego niż określony w literę, w literze b wspomnianego przepisu. Przyjmuje się, że podatnik, który ułatwia tę dostawę, sam otrzymał te towary I dokonał ich dostawy. Po 2., uchwalenia przepisów rozdziału trzeciego a I trzeciego b działu drugiego, które normują odpowiednio przemieszczanie towarów w proce procedurze magazynów typu call of stock na terytorium kraju. Magazynu call of stock to są magazyny, które zakłada sprzedawca towaru w innym kraju Unii Europejskiej I nie ma potrzeby, aby w tym kraju tworzył własny podjazd z odrębnym numer numerem VAT-owskim. To jest wyjaśnienie tego terminu, który może nie dla wszystkich jest oczywisty.
Przemieszczenie towarów w procedurze magazynu typu coll of stock na terytorium państwa członkowskiego niż terytorium kraju, innego niż terytorium kraju. Po 3., wyłączenia możliwości zastosowania szczególnych zasad powstawania obowiązku podatkowego, o których mowa w odpowiednich przepisach W odniesieniu po 1. Do dostawy towarów I świadczenie usług objętych procedurą unijną, dotyczącą niektórych dostaw towarów oraz świadczenia niektórych usług dokonywano przez podatnika zdefiniowanego na potrzeby tej procedury. Usług objętych procedurą unijną, dotyczącą niektórych usług świadczonych przez podmiot zagraniczny, zidentyfikowane na potrzeby tej procedury. Po 4., wyłączenia uprawnienia do do zastosowania metody kasowej, o których mowa w odpowiednim artykule, to jest artykuł dokładnie 21., w odniesieniu do dostaw towarów I świadczenia usług objętych procedurą unijną dotyczącą niektórych towarów, niektórych dostaw towarów o świadczenia niektórych usług dokonywanych przez podatnika zidentyfikowanego na potrzeby tej procedury I także usług objętych procedurą unijną dotyczącą niektórych usług świadczonych przez podmiot zagraniczny zidentyfikowany na potrzeby tej procedury.
To istota tej ustawy, bardzo ważnej, upraszczając ją także dzięki wprowadzeniu przepisów unijnych, procedurę związaną ze sprzedażą I opodatkowaniem towarów w systemie VAT. Tę ustawę, nad tą ustawą dyskutowaliśmy dość długo na posiedzeniu komisji. Ta kwestia zmian, które za zaproponowaliśmy dotyczących poprawek legislacyjnych, nie budziła wątpliwości, została przyjęta jednogłośnie. Natomiast wątpliwości pojawiły się z przepisami, no wątpliwości konstytucyjne, na... O które zgłaszał tutaj pan mecenas.
Wydaje się, że one by nie były tak istotne, związku z tym senatorowie nie podjęli odpowiedniej poprawki w tej sprawie, w tej sprawie I przyjęli ustawę z tą poprawką, o której wspomniałem, legislacyjną. Natomiast umówiliśmy się, że ewentualnie tę kwestię na posiedzeniu plenarnym, jeżeli będzie potrzeba, to byśmy odpowiednią poprawkę wprowadzili, ale ewentualne wątpliwości wyjaśni także pan minister, który przeanalizować miał jeszcze raz te wątpliwości, które pojawiły się na posiedzeniu komisji. W związku z tym wydaje się, że ta propozycja, którą tutaj państwu rekomendujemy jest najlepsza I prosimy o ją przyjęcie w takim kształcie, jaki komisja proponuje. Dziękuję bardzo panie marszałku
Speaker 17
I Dziękuję bardzo. Czy są pytania do pana senatora sprawozdawcy? Widzę, dziękuję bardzo.
Dziękuję bardzo.
Speaker 17
A projekt tej ustawy został wniesiony przez rząd. Myślę panie ministrze, że... Czy pan chce zabrać głos?
Jarosław Neneman
Klejna mówił, żeśmy analizowali, próbujemy zostawić te przepisy w brzmieniu takim, jak jest przedłożone z wyjątkiem tej technicznej poprawki. Dziękuję.
Speaker 17
Dziękuję bardzo. Jakieś pytania do przedstawiciela rządu? Nie widzę. W takim razie... Jest pan senator Błaszczyk do dyskusji, ale nie zmieści się pan w dwóch minutach pewnie.
Tak? Widzę pana na ekranie dlatego. Okay, czyli jakby nie ma tego. Rozumiem. W takim razie nie ma głosów w dyskusji.
Natomiast do protokołu zostały złożone głosy przez senatorów Ryszarda Bryzę, Janusza Pęcherza, Aleksandra Szweda I Ryszarda Świlskiego. Zamykam dyskusję. Informuję, że głosowanie w sprawie rozpatrywanej ustawy zostanie przeprowadzone pod koniec posiedzenia Senatu I ogłaszam przerwę do godziny dwunastej 30. Dziękuję bardzo.