Committee on Petitions Ordinary meeting

23 June 2026

PETI European Parliament

Follow its sittings
04:21 - 05:27
Speaker 1
No dobrze, szanowni państwo, Komisja Petycji sporządza coroczne sprawozdanie roczne zgodnie z artykułem 233 ustęp 7 Regulaminu Parlamentu. 

Na dzisiejszym posiedzeniu komisja rozpatrzy projekt sprawozdania z działalności Komisji Petycji w 2025 roku.  Sprawozdawcą jest pan poseł Nils Ušakovs, pan wiceprzewodniczący.  Pragnę poinformować, że sprawozdawca i kontrsprawozdawcy należycie wypełnili i opublikowali deklarację dotyczącą konfliktu interesów, a także ukończyli obowiązkowe szkolenie na temat zapobiegania konfliktom i molestowaniu w miejscu pracy oraz właściwego zarządzania biurem, a także opublikowali informacje na ten temat.  W związku z tym kwalifikują się do wyznaczenia na sprawozdawcę i kontrsprawozdawców. 

I przekazuję niezwłocznie głos sprawozdawcy, aby przedstawił sprawozdanie.  My dear colleagues, Vice-President Ušakovs, the floor is yours. 
05:27 - 09:54
Speaker 2
Thank you, Chair.  Dear Chair, dear colleagues, I'm pleased to present the annual report on the activities of the Committee on Petitions for 2025.  First of all, I would like to thank the Committee Secretariat for its excellent support and the good cooperation throughout the year.  The Committee on Petitions has a unique role within the European Parliament. 

It serves as a direct link between European citizens and the European institutions, giving people a voice and ensuring that their concerns can be heard at the European level.  The year 2025 was particularly remarkable.  The Committee received 2,971 petitions, an increase of almost 96% compared to 2024.  This is more than double the number received in 2023 and the highest annual figures since 2014. 

This significant increase shows that more and more citizens are aware of their right to petition the European Parliament and that they continue to see the committee as an important channel for democratic participation and accountability.  At the same time, this growing workload also creates challenges and underlines the need for sufficient administrative and technical resources to ensure that petitions can be handled efficiently and with the quality citizens expect.  Despite this increase, the number of petitions remains relatively small compared to the European Union's population of around 450 million citizens.  This shows that we still need to do more to raise awareness about this important democratic instrument. 

The digitalization of the petitions process continued in 2025.  The Petitions Web Portal remained the main channel for submitting petitions, accounting for 88% of all submissions compared to 82% in 2024.  Further improvements to accessibility and modernized infrastructure help make the platform more inclusive and user-friendly.  The committee also maintained an efficient handling of petitions.  More than 81% of the petitions received in 2025 were already closed within the same year. 

At the same time, 36.1% of petitions were declared inadmissible, highlighting the need to better inform citizens about the areas in which the European Union has its competence.  Looking at the issues raised by citizens, environmental concerns remain the most important topic, representing almost 19% of all petitions.  Citizens expressed concerns about biodiversity, pollution, air quality, waste management, water protection, and climate-related risks.  We also saw notable increases in petitions concerning consumer rights, justice, health, financial services, external relations, and digital issues. 

In particular, citizens showed growing concern about the protection of minors online, artificial intelligence, privacy, and the safety of digital environments.  One especially important development was the sharp increase in petitions related to external relations, international humanitarian law, and armed conflicts.  The number of such petitions more than doubled, rising from 96 in 2024 to 200 in 2025.  These petitions reflected citizens' concerns about major geopolitical developments and the role of the European Union in responding to global challenges. 

Topics discussed included democracy and the rule of law, as well as broader concerns related to human rights, international humanitarian law and the protection of civilians affected by armed conflicts.  The committee also received petitions concerning alleged violations of fundamental rights and the rule of law in several third countries, including issues related to Ukraine and the wider consequences of geopolitical instability.  These petitions demonstrate that citizens increasingly see the European Parliament not only as a guardian of EU law, but also as a forum where concerns about the Union's values and responsibilities in the world can be expressed.  The committee also recorded a significant increase in petitions concerning the rights of persons with disabilities, rising from 25 petitions in 2024 to 51 in 2025. 

09:54 - 11:56

Nils Ušakovs

This highlights the continued importance of accessibility, inclusion, and the implementation of the UN Convention on the Rights of Persons with Disabilities. Another important tool for citizen participation is the European Citizens' Initiative, which allows 1 million citizens from at least seven member states to invite the Commission to propose EU legislation.

In 2025, the committee continued to play an active role by organizing hearings on the initiatives Cohesion Policy for the Equality of the Regions and Sustainability of the Regional Cultures and My Voice, My Choice for Safe and Accessible Abortion. These initiatives demonstrate the wide range of issues on which citizens wish to contribute to shaping the European agenda. In carrying out its work, the committee held 10 meetings, discussed 145 petitions, welcomed the active participation of 97 petitioners, and conducted four fact-finding visits to Austria, Spain, and Portugal in order to gather first-hand information on issues raised by citizens.

The committee also continued its close cooperation with the European Commission, the European Ombudsman, the Court of Auditors, national parliaments, and other institutions to strengthen the role of petitions in monitoring the implementation and enforcement of EU law. Overall, the 2025 annual report once again confirms that petitions are a vital expression of participatory democracy and an important source of information about the concerns and expectations of European citizens. The substantial increase in petitions during 2025 is a clear sign of citizens' trust in European democracy and of their willingness to engage actively in shaping the future of our Union. I would like to conclude by thanking all colleagues for their commitment to the work of the committee. I look forward to a constructive and productive cooperation in the months ahead, particularly with all shadow rapporteurs as we work together on this report.

Thank you for your attention.

11:56 - 12:12

Bogdan Rzońca

Thank you so much. Mr. Chair, counter-legislators will take the floor now on behalf of EPP. Who will be? Ah, Mr. Jonski, yes please.

12:12 - 15:19

Dariusz Joński

Thank you, Chair. I am speaking on behalf of Mrs. Meinhardt. Mrs. Meinhardt prepared the EPP position.

So I will read this proposition and this position. So dear colleagues, the PETI annual report 2025 captures the work of our committee over the past year and will be adopted as a resolution of the European Parliament. My thanks go to the rapporteur, Mr. Uzakovs, for his work on this important dossier and I look forward to our continued cooperation as the process moves forward. The EPP will introduce some amendments to highlight EPP priorities of our work in 2025. Generally, however, this report shows how important our work in the PETI is.

For many citizens, the right to petition is the most direct channel to engage with the European institutions. Behind a single petition, there are often months, sometimes years, of lived experience with an authority that didn't respond, a law that didn't work as intended, a situation that simply fell through the cracks. So when we discuss the report, we are not merely discussing procedures and statistics. We are discussing the trust citizens place in this house when they come to us.

The trust is repaid when we take it seriously. Just this past November, our committee adopted the IPSO resolution unanimously across every political group. And only recently, a petition brought to this committee drew attention to the need to better recognize and support small retailers in the internal market. As a direct result, the Commission launched the European Capitals of Small Retail initiative in 2025, a tangible step with real visibility at the EU level.

These are not isolated cases. They illustrate the genuine value this committee brings to the institutional framework. When a petition points to a real problem, PETI can deliver change, regardless of which political corner first raised it. That is exactly why this instrument deserves to be taken seriously and why we must keep making it more visible and accessible. Every petition we handle tells us something about where European policy is reaching citizens and where it still is not.

I look forward to working with you all on this report in the weeks ahead. Thank you.

15:19 - 15:24

Bogdan Rzońca

Thank you, next Mr. Girauta on behalf of Patriots for Europe.

15:24 - 18:31

Juan Carlos Girauta Vidal

Thank you very much. I'm going to speak in Spanish. Okay. Es de celebrar el aumento de ciudadanos que recurren a esta comisión. Eso significa algo.

Dicho lo cual, creo que a la hora de analizar los resultados de las deliberaciones en el año 23, la visión que se nos ofrece en el informe es limitada. Apenas se menciona de pasada las misiones de investigación, misiones de investigación que a nosotros nos parecen muy relevantes. La misión a Barbate para investigar las condiciones de trabajo de las fuerzas y cuerpos de seguridad del Estado en España y la misión a Canarias para investigar la llegada de inmigración masiva por aquellas islas. En Barbate hay que recordar algunos hechos graves.

El ministro del Interior español, el señor Marlaska, dificultó el trabajo de la comisión, de esta comisión, enviando por un lado comisarios políticos para controlar lo que los policías decían a los miembros de la comisión. En segundo lugar, ocultando unos días antes, antes de la llegada de la delegación de esta comisión, la lancha donde fallecieron los dos guardias civiles. Lamentablemente luego han muerto más.

En la de Canarias se concluyó que España estaba amenazando el espacio Schengen con la regularización masiva de inmigrantes ilegales. Se concluyó que se debían reforzar las medidas de prevención y devolución y también las consecuencias negativas para las áreas, los barrios donde se establecen los centros de los centros para acoger ilegales, que han generado problemas de drogas, de delincuencia, falta de seguridad y otros altercados.

Lo siento, pero debo criticar la hipocresía de un informe del ponente de S&D que critica sin reparos, menciona sin reparos a Hungría por haber decidido soberanamente que no formaba parte de la EPPO, en tanto que no menciona a España cuando ha habido múltiples peticiones que denuncian la situación del Estado de derecho y la separación de poderes en el país. Por último, echo en falta también que apenas se profundice en un problema muy serio para los ciudadanos, por lo menos en mi país, que es el de la ocupación y la llamada inquiocupación de viviendas.

Nada más y muchas gracias.

18:31 - 18:51

Speaker 6

Thank you, Diego Solier now. Diego? Can you? Okay.

18:51 - 20:01

Diego Solier

Gracias, presidente. Este informe debería ser un reflejo fiel del trabajo que se ha hecho en nuestra comisión en el 2023. Y la comisión ha hecho mucho. Cuatro misiones sobre el terreno, resoluciones adoptadas por unanimidad, como la de la mala gestión de EPSO, y una resolución histórica sobre las víctimas del comunismo en Eslovenia, aprobada en pleno por 357 votos a favor.

Sin embargo, el borrador del ponente no refleja fielmente esta realidad. Minimiza los logros conseguidos bajo la presidencia del señor Ronska y, en cambio, introduce posiciones políticas que van más allá del mandato de la comisión: vivienda, sanidad, política comercial, la iniciativa ciudadana sobre el aborto, todas ellas competencias de los Estados miembros. Desde el grupo ECR presentaremos enmiendas para corregir estos desequilibrios. No pedimos nada extraordinario, pedimos precisión factual, respeto a la subsidiariedad y proporcionalidad, y que no se utilice un informe anual como un vehículo para una agenda política concreta. Los ciudadanos nos envían peticiones porque confían en nosotros.

Tenemos que responderles con rigor y no con ideología. Gracias.

20:01 - 20:14

Bogdan Rzońca

Thank you. Next, Mr. Kobosko, no, nieobecny. Madame Miranda, nieobecna. The Left, yes? Valentina Palmisano.

20:14 - 24:48

Valentina Palmisano

Perfetto. Grazie, presidente.

I will speak Italian. Allora, innanzitutto vorrei ringraziare il relatore, il collega Usakovs, per il lavoro svolto e anche per l'occasione che ci offre questo rapporto, perché appunto rappresenta una fotografia dell'attività della nostra commissione e soprattutto conferma quanto il diritto di petizione rappresenti uno strumento fondamentale di partecipazione democratica dei cittadini europei, appunto, alla vita dell'Unione Europea.

E, come ha detto lei, l'aumento significativo delle petizioni ricevute nel 2025, ha parlato appunto di un aumento fino al 96%, è un segnale molto importante. E noi non dobbiamo mai dimenticare che dietro ogni statistica, dietro ogni numero, esiste un cittadino con le sue istanze, con le sue esigenze. E magari per quel cittadino la Commissione Petizioni rappresenta l'ultima spiaggia, l'ultima speranza per vedere, come dire, attuato un diritto. Ecco perché noi abbiamo, appunto, il dovere di non deludere quella fiducia che i cittadini ripongono in noi. Al tempo stesso, però, oltre ovviamente alle cose positive, ci sono, diciamo, delle questioni da focalizzare.

In particolare mi soffermo su due. Innanzitutto, anche, come dire, il merito delle petizioni che ci arrivano ci fa comprendere che molto spesso quelle petizioni sono collegate a un'attività di infrazione che la Commissione europea magari ha attivato, ma queste procedure di infrazione pare siano troppo lente e non arrivino mai al termine finale. Quindi i cittadini si trovano costretti, soprattutto per quanto riguarda le questioni ambientali, come giustamente ha detto lei, a ricorrere alle petizioni.

Quindi questo ci deve far riflettere magari sul cattivo funzionamento delle procedure di infrazioni da parte della Commissione Europea. Ovviamente non posso non pensare alla questione Ilva di Taranto, che vivo insomma perché fa parte del mio territorio di appartenenza, in cui c'è una procedura di infrazione aperta da tanti anni ormai, non si vede la fine e quindi i cittadini ovviamente sono costretti a utilizzare anche il meccanismo, lo strumento delle petizioni. Quindi questo ci deve far riflettere sul fatto che sia necessario rafforzare il monitoraggio delle procedure di infrazione e chiedere alla Commissione Europea maggiore trasparenza e tempi certi nel loro, appunto, nel loro svolgimento. Una seconda riflessione riguarda il più in particolare il funzionamento della nostra commissione. L'abbiamo visto pochi minuti fa durante il coordinamento.

Io ritengo che la Commissione petizioni non debba trasformarsi in un'arena politica, cioè non è uno scontro fra destra e sinistra, fra, insomma, ideologie diverse. Molto spesso ci rendiamo conto che il destino delle petizioni dipende invece dall'identità politica del petente o, appunto, dalle appartenenze ideologiche. Questo non fa onore al nostro lavoro, al nostro ruolo, anche perché una petizione non può essere sostenuta e respinta in base al marchio politico, ma dovrebbe essere, appunto, valutata in base al merito e in base all'aderenza ai valori dell'Unione europea.

Quindi, diciamo, il contributo che daremo noi è quello, appunto, di cercare di non trasformare questa commissione in uno scontro politico. L'ultima cosa è che il rapporto ci ricorda che l'agenda della commissione dovrebbe garantire anche un equo equilibrio geografico. Quindi questo l'abbiamo trattato anche all'inizio del nostro coordinamento.

Cerchiamo di fare in modo che appunto vengano prese in considerazione le petizioni che provengono da tutti gli Stati membri senza una concentrazione in una particolare regione o area perché altrimenti diventa come dire appannaggio solo o preponderantemente di una regione e diciamo dovremmo anche garantire questo questo equilibrio. Per il resto noi sosteniamo assolutamente il lavoro del relatore. Contribuiremo con alcuni emendamenti soprattutto per quanto riguarda le procedure di trasparenza e di imparzialità della Commissione. Grazie.

24:48 - 25:05

Bogdan Rzońca

Thank you. Anyone else like to speak? If not now we can move to Commission.

25:05 - 29:03

Speaker 9

Yeah, thank you Chair, honorable members.

Thank you for inviting the Commission to this first consideration of the draft report. And first of all, congratulations to Mr. Ušakovs for presenting this very comprehensive overview of the work carried out by your committee in 2023. We have attentively read the report and are looking forward to see its final substance in due course. For the EU institutions, it is vital to engage with citizens, identify their concerns, and have a better understanding of how EU policies are perceived at grassroots level in the member states.

Your committee has no doubt a special responsibility to uphold this direct channel of democratic engagement and demonstrate the EU added value. The Commission welcomes the long-standing, fruitful cooperation with your committee, and it invests a significant level of efforts and resources to be able to provide timely and detailed contributions to your responses to petitions, which, as the draft report rightly points out, are key to a successful treatment of petitions. According to the draft report, you sent us for opinion 521 new petitions out of a total of 581, a noticeable increase compared to previous years.

The rapporteur has highlighted this increase with figures just now. In 70% of cases, the Commission transmits its contributions within three months, thereby trying to offer you clear, simple and empathic observations as requested again in your draft report. Let me in this context also recall that for the Commission it creates a certain difficulty when many petitions are added to the agenda of the committee meetings under the urgency procedure, which means before the Commission has transmitted its contribution in writing through the ordinary procedure.

In these cases, the Commission's representatives in the relevant committee meetings can provide to the petition discussed only a provisional oral reply that does not yet constitute a complete consolidated position of the Commission as an institution. A similar difficulty arises when the Commission should provide opinions on petitions beyond EU competences, on issues that fall under Member States' competences. It tries to contribute to Parliament's replies even in such cases and, for example, suggests alternative routes for the petitioner's query.

However, if there's a lack of EU competence or solution at EU level, we should also say so to the petitioners and avoid creating unrealistic expectations. But back to the draft report, the Commission fully agrees that petitions constitute an important source of information regarding possible breaches or misapplication of EU law in the Member States, and it welcomes that your report positively mentions its initiative to include petitions in its public online register of infringement decisions, as well as the efforts to improve its interconnection with the petitions web portal. We would like to stress that EU law enforcement is a joint endeavor.

Therefore, the Commission welcomes your call to Member States for timely and detailed responses to requests for clarification or information sent by your committee to national authorities. Finally, the Commission commends the committee's continued work in the framework of the European Citizens' Initiative, namely the hearings organized in 2025 on the initiatives Cohesion Policy for the Quality of Regions and My Voice, My Choice for Safe and Accessible Abortion. The Commission will continue to follow attentively the deliberations on your draft report and, in the spirit of our excellent collaboration, will gladly contribute to your discussions whenever invited.

29:03 - 29:07

Speaker 10

Thank you very much for your attention.

29:07 - 30:19

Bogdan Rzońca

D'accord. Okay. From my side last sentence amendments, amendments we can prepare to 6th, 6th or 7th, 6th July, 6th July. Okay. 6th and 7th, 6th, 6th okay.

Thank you.

Dziękuję bardzo wszystkim państwu. Na tym zamykam ten punkt i przechodzimy do punktu trzynastego. Będziemy rozpatrywać teraz petycję, a więc petycja numer 0688 przez 2022 złożona przez obywatela Hiszpanii w sprawie domniemanego nieutrzymania w odpowiednim stanie infrastruktury drogowej w Hiszpanii zgodnie z wymogami sieci TEN-T. Składający petycję jest nieobecny, zatem oddaję głos przedstawicielowi DG MOVE. Is there are...?

Yes. The floor is yours, madam, please.

30:19 - 31:22

Speaker 11

Thank you. Honorable Member of the Parliament, it's a pleasure to be here today and to represent the European Commission.

Our answer regarding the petition raising concerns about inadequate road maintenance in Spain and its implication for road safety, mobility and compliance with EU transport standards is the following. In accordance with the Article 49 of the TNT Regulation, Member States shall make all possible effort to ensure the TNT infrastructure is maintained in a way that it provides during its lifetime a high level of service and safety adapted to the traffic flow. This provision remains without prejudice to the responsibility of the Member States regarding the planning, financing and management of the maintenance of infrastructure.

Consequently, the Commission does not consider it necessary at this stage to assess the current maintenance condition of roads in Spain. Thank you very much.

31:22 - 31:32

Bogdan Rzońca

Okay, thank you. On behalf of EPP, Madame Hernandez Garcia.

31:32 - 34:03

Esther Herranz García

Sí, muchas gracias, señor presidente.

Lo primero quiero dar las gracias al peticionario, al señor don Alberto Rodríguez, a quien no conozco personalmente, pero como usuaria de la red principal de carreteras en mi país, en España, comparto con él esta puesta en claro de la situación de las carreteras de España. He de decir que esto no son opiniones de este señor, del señor Rodríguez o mía personal, sino que tenemos que acudir a la Asociación Española de la Carretera, que en el julio del año pasado, de 2025, presentó un informe en el que se dice que el 52% de la red viaria interurbana, unos 54.000 kilómetros en España, presenta deficiencias graves.

Esto tiene importancia para los conductores que están en estas carreteras que son responsabilidad del Estado, porque él se refiere exclusivamente a las carreteras que son responsabilidad del Estado español. Y la Unión Europea, en la legislación europea, obliga a los Estados miembros a mantener la red principal con elevados estándares de seguridad, eficiencia, resiliencia climática y calidad. ¿Por qué? ¿Por qué se obliga a los Estados miembros? Para la seguridad de los usuarios.

Porque las carreteras si no tienen el firme en condiciones y no tienen adherencia pueden causar accidentes que pueden ser graves y mortales incluso. Porque cuando no hay drenaje nos encontramos con las posibilidades de aquaplaning y los graves accidentes que se producen.

Porque la señalización en muchos puntos de la carretera, muchísimos puntos de las carreteras que dependen del Estado en España, la señalización no está puesta al día, no está cuidada, no está mantenida. Por tanto es cierto y veraz todo lo denunciado por el señor Rodríguez. Y hace bien el señor Rodríguez en denunciarlo porque son muchos los españoles y los europeos que utilizan las carreteras españolas, sobre todo en verano, y nos encontramos con auténticos problemas de pérdidas de vidas y de graves accidentes. Por tanto yo creo que hay que agradecerle a este señor que haya puesto las cosas sobre la mesa porque lamentablemente en España llevamos varios años sin presupuestos generales del Estado, lo cual nos lleva a falta de dinero para mantenimiento de las carreteras españolas.

Así pues, mantengamos esta petición abierta y desde luego investiguemos esta situación. Gracias.

34:03 - 34:06

Bogdan Rzońca

Thank you. Next, Madame Gómez López.

34:06 - 36:27

Sandra Gómez López

Gracias, presidente. En primer lugar, quiero agradecer al peticionario que haya traído esta este asunto a nuestra comisión, ya que es de vital importancia.

La realidad es que tras analizar la información publicada por el ministerio, porque creo que es importante que nos ciñamos a los datos de los que disponemos de forma oficial, hay que señalar que el Gobierno de España ha reconocido la existencia de necesidades acumuladas durante décadas de inversión en la conservación de carreteras. Y es por eso que se han puesto diferentes medidas concretas para poder abordarlas. De hecho, en los últimos años, si uno ve la evolución de las inversiones, puede ver cómo se ha incrementado de forma significativa la inversión destinada a conservación y explotación de la red de carreteras del Estado, superando los 1.800 millones de euros anuales. A la par, hay un plan extraordinario para la mejora de firmes de la red de carreteras del Estado que está dotado con 1.600 millones para para realizar actuaciones entre el año 2027 y 31.

Asimismo, se han autorizado nuevos contratos de conservación y mantenimiento por importe cercano a 1.000 millones de euros. Todo ello demuestra, y con los datos encima de la mesa, que sí que existe una estrategia activa para paliar el estado de las infraestructuras que, efectivamente, durante muchos años, en los años de recortes y de crisis, fueron absolutamente abandonadas, porque reforzar la seguridad vial es una de las prioridades del actual Gobierno. Asimismo, entendemos que el mantenimiento de las infraestructuras, especialmente aquellas integradas en la red transeuropea de transporte, constituye una obligación permanente que requiere una evaluación continua del estado y, por lo tanto, necesitamos inversiones que garanticen los niveles adecuados de seguridad, calidad y resiliencia.

Y es por eso que vamos a solicitar que la petición permanezca abierta. No porque existan elementos que acrediten un incumplimiento de la normativa europea, sino porque con ello la Comisión podrá seguir atenta a la evolución de las actuaciones previstas, disponer de un marco adecuado de examinar y evaluar cualquier nueva información que pueda surgir en el futuro y por lo tanto hacer un mejor control del estado de las carreteras españolas. Gracias.

36:27 - 36:32

Speaker 14

Thank you. Mr. Jarauta.

36:31 - 37:11

Juan Carlos Girauta Vidal

Según la Asociación Española de Carretera, más de la mitad de las carreteras de España se encuentran en estado de deterioro grave o muy grave. Más de la mitad. En términos del peticionario, a quien agradezco su iniciativa, pavimento deteriorado, señalización horizontal prácticamente inexistente, baches, drenaje deficiente. Miren, lo lamentable de esta situación no es solo el deterioro, es que hay algo peor. Es que ese deterioro no hay ninguna razón para que esté, para que se produzca, para que exista.

36:32 - 36:33

Muchas gracias.

37:10 - 39:07

Juan Carlos Girauta Vidal

No existen razones ni financieras, ni legislativas, ni de ningún otro tipo. Quizá tiene algo que ver con quién ha gestionado esto y con lo que se ha hecho con los fondos. Miren en manos de quién ha estado el Ministerio de Transportes en España durante la etapa del Gobierno Sánchez.

Primero, del exministro Ábalos, que hace 48 horas ha sido condenado a 24 años de prisión. Segundo, del actual, el ministro Puente, responsable último del accidente de tren en Adamo. El déficit acumulado que reconoce, perdón, el déficit que reconoce el ministro actual en el cuidado de las carreteras es de 5.600 millones de euros y el déficit acumulado asciende a 13.400 millones de euros.

Entonces uno se pregunta por qué se dejó sin ejecutar el 60% de los fondos europeos para transporte en 2025, que equivale a 1.200 millones de euros. La Unión Europea no deja de regar con miles de millones generosamente los macroproyectos de transporte, pero luego no los puede supervisar. Así lo ha declarado el Tribunal de Cuentas Europeo que audita estos presupuestos generosos de la Comisión Europea y que saca los colores de vez en cuando a los despachos de la Comisión. Los fondos europeos para la conservación de las carreteras está muy bien, está muy bien que se otorguen, pero el gobierno nacional no es capaz de ejecutarlos y esta es la triste situación. Adelante con la petición.

Muchas gracias.

39:07 - 39:10

Bogdan Rzońca

Diego Solier Fernández.

39:11 - 41:38

Diego Solier

Gracias presidente y gracias al peticionario por traer a esta sala una realidad incómoda que trágicamente cuesta vidas. Y esta petición la trae este peticionario pero yo creo que todos los que sufrimos la circulación por las carreteras de España podíamos ser cualquiera de nosotros las que hubiera traído esta petición. Hablamos de mantenimiento de infraestructuras en España o más bien de la falta de ello porque según la DGT el mal estado y el abandono de las carreteras provocaron más de 800 accidentes con víctimas el año pasado. Estas cifras son difíciles de ignorar.

Llevamos cinco años estancados con más de 1100 fallecidos anuales en vías interurbanas y con un déficit en inversión acumulado resultando en los kilómetros con deterioros considerados muy graves, casi triplicándose en los últimos tres años, según informa la Asociación Española de la Carretera, como han comentado los anteriores participantes. Además, se habla de la Red Transeuropea de Transporte, que no son líneas pintadas en el mapa, sino son los corredores vitales que sostienen la economía y establecen la libre circulación por Europa. El reglamento de la TEN-T exige unos estándares estrictos y obligatorios de seguridad, calidad y mantenimiento. Actualmente, como expone el peticionario, estas vías críticas de uso a veces intensivo no están siendo mantenido ni un mínimo.

Y lo sufro continuamente en mi caso cada vez que la AP-7 se colapsa a su paso por Valencia sin una vía y una alternativa a todo el tráfico de mercancías que va desde el sur hacia el norte de Europa. Es inaceptable que tramos de clave de esta red, como he comentado, que han recibido millones de euros en fondos europeos, sufran un abandono crónico en su firme, señalización y sistemas de drenaje, como han comentado anteriormente. No se puede mirar hacia el futuro diseñando mapas transeuropeos sobre el papel si el gobierno de España es incapaz de garantizar los estándares mínimos de seguridad en el suelo.

Nos quedamos con la pregunta: ¿dónde está el dinero europeo destinado a la conservación de estas vías o por qué no se activó ese ese esas ayudas y ese dinero europeo cuando tenía que hacerse haberse activado? Desde el grupo ECR apoyamos firmemente esta petición y pedimos a la Comisión Europea que exija aclaraciones urgentes al Gobierno de España y audite de manera exhaustiva el uso de los fondos de transporte.

Esta petición debe permanecer abierta para garantizar que las carreteras ya no solo españolas sino europeas dejen de ser un peligro para los ciudadanos europeos. Gracias.

41:38 - 42:36

Bogdan Rzońca

Thank you. The petition is open and we wait for the written reply of the European Commission. Okay? Punkt czternasty, petycja 2620 przez 2025, którą złożył Hans-Christian Sani w sprawie zarzucanego braku obowiązku dopilnowania, aby pojazdy uczestniczące w wypadkach drogowych posiadały certyfikat integralności strukturalnej. Składający petycję jest nieobecny, wobec tego ponownie DG MOVE.

Please, the microphone is yours.

42:36 - 47:09

Speaker 16

Thank you very much, Chair. Thank you very much, honorable members.

Briefly about the petition itself, since this was received quite a few months ago. So the petitioner claims that one member state, Denmark notably, does not require specific documentation of post-accident repair structural integrity of the vehicle, as mentioned, after serious damage has been repaired, while at the same time putting the responsibility for maintaining the vehicle in safe condition on the owner.

The Commission has replied to the petition. There was also a complaint in this matter. And the Commission indicated that while current rules do not require member states to carry out specific checks in the framework of periodic roadworthiness testing after an accident, it does allow member states to do that, which is the reason why some member states do it and some don't. In fact, the petitioner himself acknowledges that he raises a relatively narrow and practical question. We agree with that.

The question being, should serious structural collision damage be recognized as a vehicle lifecycle event requiring a proportionate technical verification before the vehicle can return into traffic?

We could answer yes. However, the question is rather whether such a check should be carried out in the framework of periodic roadworthiness testing or there could be other ways.

Today, there are multiple different ways member states deal with this. And this issue was also discussed in the expert group on roadworthiness testing during the run-up to the proposal that the Commission made last year, so during the preparations of the proposal to amend this directive on periodic roadworthiness testing, talk about Directive 2014/45. And based on the feedback received from experts, it appeared that there are different good ways of addressing such technical damage. Repair has to be done. It needs to be documented, whether that is done at periodic roadworthiness testing or at technical services, which is the case in some member states.

That today is a matter for member states to decide.

Indeed, this is one of many detailed aspects of roadworthiness. Some aspects are harmonised, many others are not. I could mention the example of the frequency of testing, which itself is not entirely harmonised, even though the Commission proposed to do so. So under the current rules, which are regulated by a directive, Member States enjoy quite a certain level of flexibility to implement the rules and make sure that the vehicles running on EU roads are safe.

With this, we still consider that the petition can be closed. However, if the Parliament considers that this could be addressed in the current revision of the roadworthiness package, we are just ahead of the trilogues. Neither Parliament nor Council raised this issue in their position, but of course nothing prevents such a measure potentially to be included. The Commission does not have a strong position on this, I would say. Thank you.

47:09 - 47:15

Bogdan Rzońca

Dziękuję. Przechodzimy do grup politycznych. Mr. Falcă, EPP.

47:15 - 50:01

Gheorghe Falcă

Mulțumesc, domnule președinte. Stimați colegi, în numele grupului PPE, doresc să mulțumesc petiționarului pentru aducerea în atenția noastră a unei chestiuni care privește direct siguranța rutieră și protecția cetățenilor europeni.

Petiția evidențiază faptul că, în prezent, nu există o abordare uniformă la nivelul Uniunii Europene în ceea ce privește verificarea vehiculelor grav avariate înainte de repunerea lor în circulație. Avem informații că în câteva state, precum Belgia, Franța, Finlanda, sunt introduse proceduri specifice care prevăd controale suplimentare și certificarea faptului că vehiculul poate reveni în siguranță pe drumurile publice. Deci avem exemple pozitive. Această situație ridică întrebări legitime privind nivelul de protecție oferit cetățenilor în diferite state membre, privind încrederea pe care consumatorii trebuie să o poată avea atunci când achiziționează sau utilizează un vehicul reparat după un accident grav.

Deși acest domeniu rămâne în mare parte de competența statelor membre, consider că subiectul merită o analiză mai amplă la nivel european. Siguranța rutieră este o prioritate a Uniunii Europene, iar existența unor standarde minime privind verificarea vehiculelor grav avariate ar putea contribui la o mai bună protecție a cetățenilor și o creștere a încrederii în piața internă.

Din acest motiv, PPE consideră că această petiție trebuie menținută deschisă pentru a permite Comisiei Europene să analizeze aspectele ridicate și să-și prezinte evaluarea. Mai mult de atât, vreau doar să fim conștienți că dacă într-un stat, după reparație, fără o condiționalitate cum este în Belgia, în Franța sau în Finlanda, acel vehicul se vinde în celelalte țări, de fapt mutăm o nesiguranță pe străzile și autostrăzile altor țări și afectează foarte mult serviciile pentru cetățenii noștri.

De aceea propun pe lângă a rămâne această petiție deschisă să realizăm o rezoluție a comisiei noastre cu aviz de la TRAN și exact cum prezenta și reprezentantul Comisiei Europene să intervenim să găsim cele mai bune condiții pentru siguranța în trafic a acestor autovehicule. Mulțumesc.

50:01 - 50:14

Bogdan Rzońca

Thank you, Madame Laurent. S&D? No? GUE? No?

Okay, thank you. Mr. Solier.

50:15 - 50:41

Diego Solier

Sí, al hilo de lo comentado por el compañero y por la Comisión, consideramos que habiendo normas en diferentes países que regulan el estado del vehículo antes de volver a circular, en ese sentido apoyamos que se permanezca abierta y, como ha comentado el compañero del PPE, que se ejecute o se trabaje en esa resolución. Gracias.

50:41 - 51:03

Bogdan Rzońca

Petycja zatem pozostaje otwarta i kończymy na tym nasz punkt czternasty, a przejdziemy do punktu piętnastego. To jest petycja numer... Okay, sorry. Yes, Mr. Pérez.

51:03 - 51:27

Alvise Pérez

Que he llegado a tiempo, pero no lo suficientemente tarde. Sorry, perdón, ahora. Bueno, ¿ahora se me escucha? Sí.

El último informe de la Asociación Española de Carreteras dice que más de la mitad de la red...

No, pero justo antes de que... Ah, vamos por la siguiente, discúlpeme. Por la de menores tutelados.

No, por la anterior, la de Enesa. Ah, vale, la de Enesa no, discúlpeme, me he equivocado de tag, gracias.

51:27 - 52:05

Bogdan Rzońca

Tak, dobrze. No to mamy teraz petycję numer 15, 0678/2026, którą złożyła obywatelka Hiszpanii w imieniu Mamas en Acción w sprawie niezakończenia przez Hiszpanię umieszczania dzieci w zinstytucjonalizowanych placówkach pieczy zastępczej.

Składająca petycję jest na sali prawdopodobnie, taką mamy informację. Jest, proszę. Five minutes for you. Only five minutes.

52:05 - 58:16

María José Gimeno

Thank you. Antes de empezar, perdón, me gustaría hacer aquí a todo el mundo una pregunta. ¿Recuerdan quién les acompañó cuando tenían miedo siendo niños? Yo sí. Y sospecho que ustedes también, porque la infancia nos marca para siempre.

Mi nombre es María José Gimeno. Hace trece años me encontré con una situación que no conocía y es que había un niño pequeño, enfermo y solo en un hospital.

No lo entendí y tras aquel encuentro fundé Mamás en Acción, una organización que acompaña a niños que están enfermos y solos en mi país, España.

Desde entonces hemos acompañado a miles de niños en más de 50 hospitales españoles y precisamente por haber pasado esas miles de horas junto a ellos hoy estoy aquí. Pero hoy no he venido a hablarles de perfiles ni expedientes, he venido a hablarles de infancia y de una verdad que debería ser evidente para cualquier sociedad que se considere civilizada y es que nadie tenemos derecho a ser padres, pero todos los niños sí tienen derecho a tener unos y eso lo cambia todo. En España hoy hay casi 20.000 niños que viven en plazas residenciales, un 14% más que el año anterior y por primera vez en años el acogimiento residencial supera al familiar. Cuando hablamos de ellos utilizamos palabras como plaza, recurso, expediente, tutela, pero detrás de cada una de esas palabras hay un niño. Un niño que cumple años sin familia, que se pone enfermo sin nadie que duerma a su lado, que aprende demasiado pronto que el Estado puede garantizarle una cama pero no un vínculo.

La propia ONU lleva años reclamando el cierre progresivo de los grandes sistemas residenciales y su sustitución por modelos basados en la familia y en la comunidad. Europa reconoce que los menores de seis años no deberían crecer en instituciones. Y España, el 5 de mayo de 2022, asumió además un compromiso público: que en 2026 ningún menor de seis años crecería en un centro residencial, salvo circunstancias excepcionales. Pues bien, estamos en 2024. La tasa de menores creciendo en centros residenciales en España duplica la media mundial.

Duplica la media mundial. Y todavía hay más de mil niños menores de seis años. Tenemos bebés, bebés viviendo en residencias infantiles. Y lo mejor es que no necesitamos crear una nueva ley. Necesitamos cumplir la que ya existe.

Llevo años escuchando la misma explicación, por eso estoy aquí. Cuando llego a la administración y me dicen: "Majo, no hay familias". Pero no es solo que no vemos campañas de sensibilización, ni regionales, ni locales, ni nacionales, sino que cuando les derivamos familias preparadas y dispuestas a acoger, muchas de ellas permanecen uno o hasta dos años esperando una valoración administrativa. Y cuando preguntamos por qué, la respuesta siempre es la misma: "Majo, no hay recursos". Entonces es cuando les recordamos que mantener a un menor en una residencia nos cuesta a España entre 6 y 9.000 euros al mes, y una familia de acogida recibe aproximadamente 300 euros, no se explica.

Entonces la siguiente respuesta es: Majo, es el sistema. Y yo me pregunto, ¿pero quién es el sistema? Porque los niños sí tienen cara, sí tienen nombre, tienen cumpleaños. Y mientras los adultos hablamos del sistema, ellos siguen esperando. Esperando que alguien valore, que alguien decida, como si la infancia pudiera esperar.

Los niños no deberían adaptarse al sistema, es el sistema quien debe adaptarse a los niños.

Y si no lo hace, entonces el sistema está fallando en su función más básica: proteger. Porque el problema del acogimiento no es un problema de infancia. Es un problema de civilización, ya que la pregunta de fondo es: ¿qué protege una sociedad primero, los sistemas o las personas? Además la infancia no espera, los niños crecen. Y cada vez que un expediente se retrasa meses o años, para la administración es burocracia, para un niño es infancia perdida.

He visto bebés recién nacidos luchar durante semanas. He pasado noches enteras sosteniéndoles para ayudarles a soportar el dolor, apretándolos fuerte contra mí para intentar que dejara de temblarles la barbilla. Luchando junto a médicos y enfermeras para ganar treinta minutos más y evitar una nueva dosis de metadona. Veo cómo aprenden a succionar, cómo aprenden a dormir, cómo aprenden a confiar.

Y cuando por fin consiguen salir adelante, los enviamos a esperar. A esperar una valoración, a esperar una comisión, a esperar una resolución, una familia, como si la infancia pudiera esperar. La infancia no puede ponerse en pausa mientras los adultos deciden. Por tanto, la pregunta ya no es si sabemos qué es mejor para los niños. Lo sabemos y lo pagamos, porque nos gusta pagar seis mil euros al mes cuando podíamos pagar trescientos.

Somos increíbles. Europa tiene que decidir si quiere proteger sistemas o proteger niños, porque eso es lo que realmente está en juego. Tomar decisiones para proteger personas o tomar decisiones para proteger procedimientos.

Porque cuando no actuamos a tiempo, el problema no desaparece. Lo encontramos años después en pobreza, en exclusión, en problemas de salud mental, como todos los adolescentes a los que acompañamos en las plantas de psiquiatría porque tienen depresiones profundas e intentos de suicidio por no poder frenar hacerse mayores. Hace algún tiempo acompañé a una niña que fue abandonada de pequeña. Creció en instituciones y cuando a los 15 años recibió un diagnóstico de leucemia, fue ingresada sola en el hospital. Imaginen por un momento lo que significa escuchar la palabra cáncer siendo adolescente y escucharla solo, porque eso es lo que es la infancia institucionalizada.

Y mientras nosotros estamos aquí hoy hablando de infancia, hay niños que están cumpliendo 18 años dentro de una institución, a los que hace solo unos días les llegó su regalo de mayoría de edad: se acabó tu plaza, tienes que irte. Un niño a los dos años es acogible, a los seis un poco menos, pero a los diez ya no cabe en ningún expediente. Mientras los expedientes avanzan, los niños crecen, por eso el tiempo no es un detalle administrativo, el tiempo es otro problema. Hoy quiero terminar con una pregunta muy sencilla.

58:16 - 58:21

Speaker 22

Okay, please go to, madam, please go to conclude.

58:21 - 58:52

María José Gimeno

Perdón, sí. Y con una petición. Dentro de unos años, cuando miremos atrás, nos preguntaremos: ¿fuimos capaces de poner a los niños en el centro? Porque cada vez que retrasamos un expediente estamos negando a un niño un ejercicio de un derecho fundamental. Y una petición: que se cumpla la ley.

Y sobre todo algo mucho más sencillo: voluntad. La voluntad política necesaria para convertir las promesas en realidades. La infancia no puede ponerse en pausa mientras los adultos deciden. Muchas gracias.

58:52 - 59:57

Speaker 24

Dobrze, teraz oddaję głos przedstawicielowi Komisji Europejskiej z Dyrekcji Generalnej do spraw zatrudnienia, spraw społecznych i włączenia społecznego. Dobrze, pośpiewałem. Wobec tego Komisja do spraw zatrudnienia, społecznych i włączenia społecznego, DG EMPL. Who is DG EMPL?

59:57 - 59:58

Speaker 25

Yes, yes, I'm here.

59:58 - 01:00:01

Speaker 26

Okay, yes, please.

01:00:01 - 01:03:38

Speaker 27

Many thanks, many thanks, dear petitioner, dear honorable members. Many thanks for this opportunity to take the floor and many thanks to the petitioner for sharing their concerns. While the Commission has not finalized its reply to the petition, I'd like to share some first, some first tentative observations.

I think in the petition, the petitioner refers to the Charter of Fundamental Rights of the EU. And I just wanted to flag that this charter, or the provisions of this charter, are binding on Member States solely when they apply EU law or otherwise when they are acting within the scope of EU law.

And according to the Treaty on the Functioning of the EU, it is up to member states to define the fundamental principles of their social protection system, including alternative care systems. But besides this, the EU has adopted guidance which provide policy directions and support, but do not create any enforceable rights or obligations on member states.

Among this guidance, there is this what we call the European Child Guarantee, which was adopted as a Council recommendation, and it aims to combat social exclusion of children, including children who are in alternative care, through the provision of goods and services which are key for children to thrive in their life. It recommends among other member states to take into account the best interest of children when they take any placement decision in alternative care.

It also recommends Member States to ensure the transition from institutional care to quality community and family-based care, and it supports independent living and social integration, or it calls upon Member States to support independent living and social integration of children living in alternative care. To implement the guarantee, Spain has already nominated a coordinator, so a person responsible to implement the Child Guarantee at the national level, and it prepared a national action plan for the implementation of this guarantee and all the provisions mentioned related to alternative care. And yes, I mean, it's been some years now and we see some progress but also gaps in the implementation of the guarantee, and from the Commission side, we're committed to keep supporting Spain in its implementation of the guarantee, including in the aspect of alternative care.

Just wanted to mention as a last point another guidance adopted by the Commission, the Commission recommendation on integrated child protection systems, which basically encourage Member States to invest also in quality family community-based services as well to support children and their families as soon as possible. And thank you for your attention and happy to further discuss afterwards. Thanks.

01:03:38 - 01:03:53

Bogdan Rzońca

Dziękuję bardzo. Przechodzimy do państwa europosłów. Madame Nevado del Campo, EPP.

01:03:53 - 01:08:38

Elena Nevado del Campo

Muchas gracias, señor presidente.

Yo quiero comenzar dando las gracias a la peticionaria por estar aquí hoy. Gracias Majo por tu exposición y por tus palabras y sobre todo a todas y cada una de las personas que formáis parte de este gran proyecto Mamás en Acción por vuestra generosidad, por vuestro tiempo, por vuestra entrega, por vuestro trabajo porque es inspirador también para una Europa que comparte vuestros valores. Cuando hablamos de un menor de edad que vive en un centro residencial no hablamos de una cuestión administrativa como bien habéis dicho.

Hablamos de los primeros años de vida de un niño, de una etapa decisiva para su desarrollo emocional, cognitivo y afectivo. Y esta petición nos recuerda que España asumió un compromiso muy claro en línea con la Garantía Infantil Europea que no era otro que garantizar justo en este año 2026 que ningún niño menor de seis años estuviera bajo tutela o guarda o residencia en centros de protección y que en 2031 ningún menor de diez años permaneciera en recursos residenciales.

Y ese compromiso no era solo una mera declaración de intenciones. Era un compromiso moral, era un compromiso político y también un compromiso europeo como ha dicho la Comisión basado en el interés superior del menor y en la necesidad de avanzar hacia modelos de protección más familiares, más cercanos y más humanos que es lo que vosotras realmente hacéis. Sin embargo, la realidad es otra y claro que debemos reaccionar según los datos que han aportado las entidades de acogimiento familiar.

Según los datos que han aportado las entidades de acogimiento familiar, en 2025 habrían residido en estos centros alrededor de 1.200 menores de 6 años, unos 600 bebés de 0 a 3 años y otros 600 de entre 4 a 6 años. Y por eso es cierto que no estamos hablando de cifra, sino que estamos hablando de niños muy concretos, con su nombre, con su apellido, en una etapa de máxima vulnerabilidad. Y los centros pueden contar con profesionales maravillosos que dediquen su tiempo y su vocación a estos menores.

Debemos reconocer su trabajo, pero no pueden sustituir lo esencial que son las familias. Y por eso en estos centros, por desgracia, a veces incluso se cometen abusos y no es el mejor lugar para que un niño crezca y se desarrolle como lo sería un entorno familiar.

Y por eso desde el Partido Popular Europeo vamos a defender una política de infancia basada en la familia, basada en la cercanía y en el interés superior del menor. También defendemos que la protección de un niño no dependa del lugar de su residencia, viva en cualquier lugar que viva en Europa necesita una familia y una atención. Y esta petición es lo que está planteando, una cuestión muy importante, que Europa ha impulsado la desinstitucionalización, que la Garantía Infantil Europea y el uso de los fondos europeos para reforzar estos nuevos modelos de cuidados basados en la familia y en la comunidad tienen que servir para algo y por eso nuestro compromiso es hacer que se cumplan porque es legítimo pedir explicaciones como se están pidiendo hoy aquí.

También queremos por tanto pedir a la Comisión Europea que supervise el uso de los fondos europeos que se han destinado a la desinstitucionalización y que se envíe una carta a las autoridades nacionales solicitando información detallada al Estado español sobre el grado de cumplimiento de este compromiso asumido, que se evalúe objetivamente esta situación y que veamos si es compatible con las políticas de la Unión Europea en materia de infancia, cuidados y protección familiar. Hagámoslo todos juntos, hagámoslo sin reproches, hagámoslo ya porque cada mes que pasa en la vida de un niño pequeño cuenta y porque una sociedad que protege a sus niños más vulnerables es una sociedad más justa y queremos una Europa más justa con nuestros niños. Muchas gracias.

01:08:38 - 01:08:42

Speaker 29

Thank you, Madame Gómez López.

01:08:42 - 01:08:52

Gracias, presidente. En primer lugar, permítanme que empiece agradeciendo a Majo, a la peticionaria y a su entidad que hayan presentado esta petición.

01:08:52 - 01:12:42

Sandra Gómez López

Y aunque ella no lo ha dicho, porque ha preferido centrarse en poner en valor a la infancia, sí que me gustaría reseñar quién es, qué entidad representa, para que le demos valor a la voz y a la posición que nos ha transmitido. Ella fundó una de las ONGs más importantes de la infancia, Mamás en Acción. Empezó en Valencia acompañando a niños y a niñas que no tenían familia mientras estaban en los hospitales, desde bebés hasta, como ella ha transmitido, adolescentes. Niños enfermos que no tenían a nadie para que les diera la mano. No tenían a nadie para poder llevar uno de los momentos más complicados de un niño y una niña.

Y ella se preocupó por ellos, de los que de los niños y niñas de los que nunca hasta ese momento nadie se estaba preocupando. Y ha conseguido que su ONG sume a 3.000 personas como ella. 3.000 personas que han acompañado a más de 2.500 niños que si no fuera por su ONG no habrían tenido una mano ni una persona que los acompañara en sus peores momentos. Tanto es así que ha conseguido que su entidad esté presente en buena parte de España y han llegado a cubrir hasta el 60% del total de los hospitales.

Por eso creo que es muy importante que la escuchemos con atención, porque sabe perfectamente de lo que habla, porque ella ha sido de alguna forma el acompañamiento y por lo tanto la mano de los que efectivamente no tienen una familia. Y es cierto, por lo tanto, que no voy a añadir ni voy a decir nada a toda la petición que ha suscrito, que ha presentado la suscrito palabra por palabra y por lo tanto, obviamente, desde nuestro grupo vamos a pedir que se mantenga abierta. Simplemente sí que quiero comentar que, como bien ha dicho también la compañera del Partido Popular, deberíamos de tener un acuerdo entre todos los partidos para que el sistema de acogida realmente funcionara.

Porque sí que hay recursos. Hay recursos. Hay un sistema y una coordinación que dirige el Gobierno de España en el que están todas las comunidades autónomas porque es una competencia autonómica. Y la verdad es que, mirando tanto la estrategia, la que yo conozco, la de la Comunidad Valenciana, que es del gobierno anterior del Botànic, que dotó e hizo un cambio muy importante y la dotó económicamente el sistema de acogida, la realidad es que el actual gobierno de otro signo político, del Partido Popular, ha mantenido la dotación económica. Pero aun así seguimos teniendo unos resultados que no están ni muchísimo menos a las exigencias, a los objetivos que nos deberíamos de marcar.

El problema es estructural. Lo ha comentado Majo. Tenemos un problema estructural tanto de familias, pero también de tiempos y de burocracia. Y deberíamos de ser, por lo tanto, más efectivos y reflexionar sobre qué podemos hacer mejor.

El sistema de acogida no solo puede vivir de voluntarios como su entidad y su ONG. Es verdad que tenemos que estar ampliamente agradecidos como administración porque sin ellos el contexto de todos estos niños y niñas sería infinitamente peor. Y tenemos que estar a su altura y pensar que gracias a ellas o podemos pensar que una persona no puede cambiar el mundo, pero ella sí que ha conseguido cambiar el mundo de más de 2.500 niños y niñas. ¿Qué no podríamos hacer con una administración que tenemos recursos tanto económicos y humanos para poder atender el problema?

Así que sí, esta petición tiene que quedar abierta y la Comisión se tiene que implicar más en un tema que además lleva de bandera la Unión Europea y es proteger los derechos de nuestros hijos e hijas. Gracias.

01:12:42 - 01:12:49

Speaker 30

Ευχαριστώ πολύ. Εκ μέρους των Πατριωτών για την Ευρώπη η κυρία Alderete.

01:12:49 - 01:12:52

Gracias, presidente. Señorías.

01:12:53 - 01:16:07

Margarita de la Pisa Carrión

Quiero agradecer a la asociación Mamás en Acción el trabajo que realiza desde hace años acompañando a niños y familias, así como la presentación de esta petición que aborda una cuestión de enorme relevancia humana y social. Detrás de las cifras y de los procedimientos administrativos hay bebés, niños de corta edad, también adolescentes, que han sufrido situaciones muy complicadas y que necesitan más que ninguno algo tan básico como un entorno familiar estable y vínculos afectivos sólidos. Si bien para el desarrollo de un niño el vínculo natural con sus padres es esencial, cuando se enfrente al drama de que no sea posible de manera temporal o permanente, se deben analizar cuáles son las opciones que se disponen para resolver esta carencia de la mejor manera posible. De forma prioritaria dentro de su familia natural más extensa o en familias de acogida. El centro de menores debe considerarse el último recurso.

Sabemos la importancia de que un niño pequeño crezca siempre que sea posible en un entorno familiar. Los primeros años de la vida son determinantes para el desarrollo emocional, cognitivo y social de un niño. Por muy bien gestionado que esté un centro, es muy difícil que pueda sustituir plenamente el calor, la estabilidad y el vínculo humano que proporciona una familia. Sabemos de las repercusiones posteriores a lo largo de la vida cuando no se ha crecido en un ambiente apropiado.

La peticionaria ha sido muy clara hablando de las dificultades psicoemocionales, de aprendizaje y de integración de quienes han pasado su infancia en centros en vez de una familia. Esta petición plantea una cuestión de protección efectiva de menores, pero también de cumplimiento de compromisos públicos adquiridos por las propias administraciones. Debemos preguntarnos qué medidas se han adoptado y por qué los resultados continúan siendo insuficientes. Existen recursos económicos asociados a los distintos sistemas de protección. Por eso no solo es legítimo sino obligatorio exigir transparencia y conocer con detalle cómo se están utilizando y los fondos europeos destinados a la acogida de menores.

Evaluar de manera rigurosa el destino, los resultados obtenidos y la adecuación de las medidas adoptadas. Cuando hablamos de asignaciones a la infancia es imprescindible garantizar que ningún interés económico o institucional pueda condicionar decisiones que deben adoptarse exclusivamente persiguiendo el bien del menor. Por todo ello, consideramos razonable solicitar información detallada a las autoridades españolas y a la Comisión Europea sobre cómo se están utilizando los recursos utilizados a la infancia, como es la garantía infantil, y reconocer si se está haciendo el máximo esfuerzo para que los menores crezcan en el entorno familiar.

Porque ningún niño debería pasar sus primeros años de vida privado de la oportunidad de crecer en una familia y recibir el amor que merece, siempre que existan alternativas que respondan mejor a sus necesidades y a su dignidad. Apoyo, por lo tanto, la admisión y el seguimiento de esta petición. Gracias.

01:16:07 - 01:16:12

Speaker 32

Ευχαριστώ. Εκ μέρους του ECR, ο κύριος Φερνάντες.

01:16:12 - 01:17:43

Diego Solier

Gracias, presidente, y dar las gracias a María José por traernos esta petición. En el año 2022, en línea con la garantía infantil europea, se estableció, como han dicho mis compañeros, un compromiso en España fundamental: lograr que para 2026 ningún menor de seis años viviera en centros tutelados.

Sin embargo, como hemos escuchado, la asociación Mamás en Acción nos traslada una preocupación urgente. A pesar de lo establecido, los datos muestran que aproximadamente 1.200 menores de seis años continúan en centros residenciales, y hablamos de una cifra que incluye a unos 600 bebés de entre cero y tres años. Todos debemos de coincidir en que los primeros años de vida son críticos para el desarrollo humano. Un centro residencial, a pesar del esfuerzo que muchas veces hacen sus profesionales, no puede proporcionar el vínculo estable y el cuidado individualizado que ofrece un entorno familiar. La institucionalización temprana puede generar dificultades en el apego y afectar al desarrollo emocional de estos niños.

La Unión Europea financia programas diseñados específicamente para avanzar hacia la desinstitucionalización, como hemos comentado antes los compañeros previos. Debemos garantizar que los fondos europeos cumplan su objetivo: apoyar el acogimiento familiar, formar a las familias y eliminar las barreras administrativas que lo retrasan. En esto estamos todos de acuerdo. Por ello, desde nuestra delegación apoyamos que se mantenga abierta esta petición, cuyo objetivo es claro y nos une a todos: asegurar que el interés superior de estos 1200 niños prevalezca y que puedan crecer en una familia. Muchas gracias.

01:17:43 - 01:17:48

Speaker 33

Ευχαριστώ πολύ. Εκ μέρους των ανένταχτων, ο κύριος Pérez Fernández.

01:17:48 - 01:20:27

Alvise Pérez

Muchísimas gracias, presidente. Gracias a la peticionaria María Jesús Gimeno por su magnífica exposición.

Se habrá dado usted cuenta, cuando ha pedido cumplir y hacer cumplir la ley, que ha saltado la alarma. Claro, no es casualidad. Ha saltado la alarma porque, como en otras muchísimas cuestiones que tratamos en esta comisión, aquí lo que se firma no se cumple. No se cumple, lamentablemente.

No solo en 2022. España firmó en 2025 que ningún niño menor de seis años dormiría en un centro. Y sigue ocurriendo. No solo sigue ocurriendo, un 16% más duermen. Es decir, vamos no para adelante, como los cangrejos, hacia atrás.

Más de 1.200 críos menores de seis años. Por eso a mí me duele mucho cuando usted viene aquí, además desde la sociedad civil, como venimos muchos, no llevamos toda la vida en una lista electoral ni siendo políticos, venimos directamente de trabajar duro, etcétera. Sabemos perfectamente lo que es implicarse desde la sociedad civil en un sistema que parece que no solo te ignora, sino que encima te pone una piedra encima de la cabeza. Nosotros relativo a la denuncia contra la corrupción, usted en la protección de la infancia y de la niñez. Y me duele mucho ver cómo el Partido Popular y el PSOE dicen: "Tenemos que llegar a un pacto y a un acuerdo".

Pero ¿a qué pacto y a qué acuerdo han llegado cuando se prostituía a menores tutelados en Baleares o en la Comunidad de Madrid? Ha hablado la diputada socialista del Botànic.

Bueno, yo estuve once meses en Les Corts Valencianes hasta que dimití después de ver el fango que había allí. Y recuerdo perfectamente cómo amparaban usted a doña Mónica Oltra, para quien no lo sepa en esta comisión, la número dos de un gobierno cuyo marido ha sido condenado por abusos sexuales de menores, de una menor en específico tutelada en un centro de menores. El marido de la número dos del gobierno de esta señorita que han amparado y que fue condenada precisamente por encubrimiento de los abusos sexuales de su marido. Lo pueden ustedes por comprobar en prensa y si quieren les envío yo la sentencia judicial en firme a cualquiera que lo que lo requiera. Así que el cinismo de estas dos eurodiputadas pues no me no me llama en absoluto la atención.

Un niño, recordemos, no es del sistema, no es del Estado, no es de la comunidad autónoma, no es de ninguna consejería y necesita una familia.

Y estaremos todos de acuerdo en que cuando no la tiene, tenemos que proporcionársela. Así que pido a la Comisión un plan de acogimiento familiar con plazos y con consecuencias si no se cumplen, porque si no va a ocurrir exactamente lo mismo, vamos a seguir yendo hacia atrás. Y no es una cuestión de fondo. Yo he hecho los números, a 6.000 euros el mes el niño, con el sueldo que se llevan 120 eurodiputados podemos resolver el problema de España. Fíjese usted, 60.000 entre directos e indirectos.

Ni con eso son capaces de encargarse de un problema tan grave. Muchas gracias, presidente.

01:20:27 - 01:20:29

Speaker 34

Ευχαριστώ πάρα πολύ.

01:20:29 - 01:20:41

Speaker 35

Αγαπητή αναφέρουσα έχετε το λόγο για δύο λεπτά για τις καταληκτικές σας τοποθετήσεις.

01:20:41 - 01:21:35

María José Gimeno

Eh, bueno, yo quiero dar las gracias a todos los, a todas las personas que han, han apoyado que la petición se mantenga abierta. Creo que es urgente, ya está todo dicho, no hace falta que diga más. Hablamos de niños, no de expedientes, y hablamos de un mejor reparto de fondos. Lo he dicho antes, pagamos 6.000, entre 6.000 y 9.000 euros al mes a las residencias y podemos pagar 300 a las familias. No se explica.

Confío en que las personas que están aquí, que son las que tienen que llevar a cabo las peticiones y llevar a cabo las políticas públicas de las que yo no, no formo parte.

Vengo aquí como ciudadana para defender el derecho de los niños que no votan. Y como los niños no votan no tienen voz y me siento en el deber, en la obligación de venir yo a poner la voz de los niños aquí.

Yo aquí no vengo sola, hoy somos más de 55.000 niños aquí en este micro pidiendo que por favor se cumpla la ley. Muchas gracias.

01:21:35 - 01:22:28

Fredis Beleris

Ευχαριστώ πολύ. Να παραμείνει ανοιχτή η αναφορά και να περιμένουμε τη γραπτή απάντηση της Επιτροπής. Περνάμε στο σημείο 16 της ημερήσιας διάταξης, αναφορά υπ' αριθμόν 0194 του 2021 της Arlene Bernard, γαλλικής ιθαγένειας, σχετικά με τη στήριξη των εγκύων και των νέων μητέρων με στοχευμένα προγράμματα σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η αναφέρων βρίσκεται στην αίθουσα συνεδριάσεων. Έχετε το λόγο για πέντε λεπτά.

01:22:28 - 01:22:30

Speaker 37

Bonjour à tous.

01:22:30 - 01:29:27

Charlène Bernard

Ma caméra ne fonctionne pas. Je m'appelle Charlène et comme vous le savez, en janvier 2026, j'ai déposé une pétition au Parlement européen, une pétition en faveur du soutien à la maternité et du soutien aux mères de jeunes enfants. Mon objectif est de soutenir les femmes enceintes qui souhaitent poursuivre leur grossesse et les jeunes parents qui font parfois face à une réalité difficile. Ma motivation est simple : qu'aucune femme au sein de l'Union européenne ne soit contrainte d'avorter, mais que l'avortement demeure toujours un choix libre.

Si je suis devant vous aujourd'hui, c'est car j'ai moi-même été contrainte d'avorter et que face à ma grossesse, je n'ai pas trouvé le soutien que j'aurais pu espérer. Et aussi car étant mère aujourd'hui de trois enfants, je sais combien c'est difficile parfois et combien on peut se sentir seule. Mon histoire, je l'ai racontée dans le documentaire télévisé Le Deuil Caché, disponible sur YouTube, ainsi que sur ma chaîne YouTube @pasmonchoix. J'en ai également témoigné au Parlement européen le 15 octobre dernier, dans le cadre de la conférence organisée par One of Us, Real Choice Means Real Support. Mon histoire est celle d'un avortement dont je ne voulais pas.

C'est celle d'un avortement auquel j'ai dû me résoudre sous la pression de mon conjoint, mais également, plus préoccupant encore, celle du planning familial. À l'époque, j'ai 26 ans. Je suis amoureuse et heureuse de découvrir un test de grossesse positif, même si ce n'est pas le moment. Et mon conjoint, lui, est totalement paniqué face à cette nouvelle inattendue, et il me somme d'avorter. Et moi, je lui réponds que je n'avorterai pas.

Mais jour après jour, il me harcèle et me fait vivre des pressions psychologiques insoutenables. Il me dit : "Toi, au pire, un avortement, tu mettras un an à t'en remettre. Moi, si j'ai un enfant, c'est pour la vie."

Ou il me dit : "J'aurais préféré attraper le SIDA." Ce garçon pourtant est loin d'être un mauvais garçon, il a fait de brillantes études et alors il finit une thèse en sciences politiques à ce moment-là. Quand je m'ouvre de la situation seule devant mon médecin traitant, il est formel : "Vous n'avorterez pas, la question qui se pose c'est de savoir si vous aurez cet enfant avec lui ou sans lui." Je suis soulagée de ce premier soutien, mais ensuite face à la pression de mon conjoint qui continue, nous allons voir une psychologue du planning familial pour nous aider à dialoguer. C'était une femme, je tiens à le préciser.

Et à mon grand étonnement, à ma stupéfaction, celle-ci prend le parti de mon conjoint. Je dis clairement : "Je veux garder mon bébé." Et elle me répond froidement : "Ce n'est qu'un tas de cellules." Et elle me prend les rendez-vous devant mener à l'avortement, je cite : "Au cas où." Je pensais m'adresser à une psychologue et je m'adressais en réalité à une militante, et ça pour moi c'est inacceptable.

Alors ces rendez-vous, sous la pression de mon conjoint, je m'y rends évidemment. Et la veille de l'intervention, à 20 heures, il faut prendre un médicament pour lui dilater le col. Et la prise de ce médicament rend tout retour en arrière risqué. Je suis prostrée dans la salle de bain à pleurer et je refuse de prendre ce comprimé. Et à 22 heures, mon conjoint me le porte à la bouche et je cède à bout de force.

La suite, on la connaît. Au réveil, je ne peux exprimer la douleur qui est la mienne d'avoir été privée de mon bébé. La dépression qui s'ensuit, le changement de vie soudain. Quelques semaines après, j'ai tout quitté car c'était trop douloureux.

Lui, mais également la ville dans laquelle je vivais. Je suis partie à 400 kilomètres car je ne pouvais plus souffrir d'être en compagnie de celui qui m'avait privée de mon enfant, ni de demeurer là où tout cela s'était passé. Je suis restée plusieurs années dans le déni, à refuser de regarder ma douleur en face et la violence de ce que j'avais vécu. Plusieurs années à refuser d'en parler car pour le monde entier, un avortement est d'une banalité sans nom. Car il n'y a guère que pour moi que mon bébé a existé.

À présent, je vais mieux car un jour j'ai décidé qu'il était temps d'avancer et de me faire aider par une association qui accompagne les femmes dans le deuil périnatal. Je vais bien mais j'ai décidé de témoigner, de raconter mon histoire, de me mobiliser pour qu'un tel schéma ne puisse plus se reproduire.

Car je sais que mon cas n'est pas isolé, car lorsque je témoigne, des femmes viennent me voir pour me partager un vécu analogue. Or, une femme enceinte ne devrait jamais être contrainte d'avorter. L'IVG doit rester parfaitement volontaire et les conditions d'un choix libre garanties par la société. Ainsi, cette pétition vise à protéger la liberté de choix des femmes en matière de maternité. Et je demande au Parlement européen de prendre des dispositions pour garantir qu'aucune femme ne se sente contrainte à faire un choix motivé par la pauvreté, l'isolement, la violence, le jugement moral ou la précarité économique.

Un choix motivé par de telles contraintes n'est pas un choix libre. Je vous demande de garantir le vrai choix des femmes en matière de maternité.

C'est vraiment une question de justice sociale. De nombreuses IVG, on le sait, sont liées à des pressions économiques, professionnelles, liées au logement, à l'éducation ou à des pressions psychologiques. En 2026, une femme n'a pas à être jugée par sa famille ou par la société parce qu'elle est enceinte alors qu'elle est considérée comme étant trop jeune ou parce qu'elle est célibataire ou sans emploi, ni à craindre les conséquences d'une grossesse pour sa vie professionnelle. En 2026, les mentalités doivent enfin changer et les femmes enceintes être soutenues. Et à l'heure d'une baisse démographique sans précédent dont les conséquences sont désastreuses pour la société tout entière, il est temps de donner les moyens aux femmes et aux couples qui le souhaitent d'accueillir la vie dans de bonnes conditions.

Le Parlement a récemment examiné une initiative citoyenne européenne axée sur l'accès à l'avortement, My Voice, My Choice. Aujourd'hui, je demande au Parlement européen d'entendre toutes les voix des femmes, et non la seule voix des femmes qui voudraient avorter. Je demande au Parlement européen d'entendre la voix des femmes qui aimeraient choisir la maternité, la voix qui dit : "J'aimerais garder mon bébé". L'avortement ne doit plus être la seule option que la société offre aux femmes enceintes vulnérables. La société doit leur tendre la main, les soutenir financièrement, les aider à trouver un logement, leur offrir un soutien psychologique neutre, les protéger des pressions.

Et cet accompagnement doit se poursuivre durant les premières années de l'enfant. Mesdames et Messieurs les députés européens, aujourd'hui je me présente devant vous en tant que femme, en tant que mère, pour vous demander solennellement de protéger le choix des femmes quel qu'il soit : le choix de recourir à l'avortement comme celui de ne pas y recourir. Une femme qui dit : "Je veux avorter" doit être entendue. Une femme qui dit : "Je veux garder mon bébé" doit l'être aussi.

Le droit à la maternité doit être défendu au même titre que le droit à l'avortement. À cet effet, ma pétition poursuit trois objectifs. Examiner la faisabilité d'actions au niveau de l'Union européenne visant à renforcer le soutien médical, psychologique et social aux femmes enceintes. Procéder à un réexamen des financements et campagnes de communication de l'Union européenne afin de vérifier qu'ils prennent en compte les besoins des femmes enceintes souhaitant poursuivre leur grossesse. Et garantir dans les domaines relevant de la compétence de l'Union européenne un environnement favorable à l'exercice de tous les droits des femmes, y compris celui de mener une grossesse à terme.

Je vous remercie.

01:29:27 - 01:29:41

Fredis Beleris

Ευχαριστώ πάρα πολύ. Το λόγο τώρα έχει η Επιτροπή για δέκα λεπτά, Γενική Διεύθυνση Δικαιοσύνης και Καταναλωτών.

01:29:41 - 01:36:57

Speaker 39

Chair, distinguished members of the European Parliament, Ms. Bernard.

First of all, I would like to say to Ms. Bernard that I'm sorry that you have gone through such a tough time, that you felt under pressure by your partner, and that you felt that the health system did not provide the necessary support in your situation. In your petition, you inquire about measures for healthcare and social support measures for pregnant women in vulnerable situation. The Commission can at this stage only provide a provisional oral answer and will complete it in writing, including possibly with new elements and additional analysis.

Healthcare policy, including maternity care and support services, falls primarily within the competence of the Member States, in accordance with the principle of subsidiarity under the Treaties. The European Union supports, coordinates and complements national actions, including through funding instruments and policy frameworks aimed at improving access to healthcare and promoting social inclusion.

The roadmap for women's rights, adopted by the Commission and endorsed by all Member States and the European Parliament, outlines the key principles for gender equality and underlines the importance of women's health and women's economic empowerment as key elements for gender equality. This includes protecting women's mental and physical health by supporting, in full respect of the Treaty and complementing health action by Member States, regarding women's access to sexual and reproductive health and rights and ensuring respectful and high-quality gynecological, antenatal, childbirth and postnatal care, free from discrimination and combating harmful practices.

Next to this, it also underlines the importance of women's economic independence, the eradication of the gender employment gap, combined with access to affordable, accessible and high-quality early childhood education and care, and combating women's poverty. The Gender Equality Strategy 2020-2025 follows this up with a series of actions based on a twofold approach: specific actions for gender equality combined with gender mainstreaming in all Commission policies and actions. The Commission will launch a new initiative with the World Health Organization to explore ways to improve the quality and accessibility of women's healthcare. This will cover pregnancy. It will provide opportunities to exchange best practices on to tackle gender inequalities in healthcare systems.

The Commission mainstreams gender equality in its major health initiatives, including for pregnant women. One example is the comprehensive approach to mental health, citing strong economic evidence for early interventions in maternal and infant mental health.

Furthermore, key social services are key to provide material and social support to persons in a vulnerable situation, including pregnant women in a vulnerable situation. Recent initiatives are the anti-poverty strategy, which aims to ensure a framework to prevent and combat poverty and social exclusion through access to employment and social services.

It is accompanied by a proposal for recommendation for fighting housing exclusion which aims to promote affordable housing for persons in a vulnerable situation over the life course, including young people and families with children, including single parent families. Equally, the strengthened child guarantee, building on the council recommendation on the child guarantee, provides access to essential services for vulnerable children, including free access to early childhood education and care.

Finally, pregnant workers are protected under the Pregnant Workers Directive, which sets up minimum standards for a framework for health and safety for pregnant workers, preventing them for getting dismissed because of their pregnancy and the right to antenatal examinations, as well as 14 weeks of paid maternity leave. With regard to the funding instruments, Member States can utilize EU funding instruments to support healthcare and social inclusion, including the European Social Fund Plus and EU4Health, which provides significant financial support, over 4 billion euro in for 21 to 27, to strengthen health and social systems, improving to improve access to healthcare, enhance prevention and health promotion across the Union. One specific action funded under the EU4Health is the MindMum project, which involves four countries: Cyprus, Slovenia, Poland, and Spain.

This action addresses perinatal mental health by supporting women during pregnancy and after childcare through professional training, awareness raising and development of support tools. The petitioner requests that EU action contributes to supportive conditions for pregnant women while remaining neutral and strictly within EU competences, including by not supporting or promoting abortion-related practices. The Commission fully respects the division of competences between the EU and Member States in the area of health and reproductive health. The Commission agrees with the petitioner that a pregnant woman should never be forced to terminate her pregnancy and the freedom of choice is vital.

Forced abortion is expressly criminalized under Council of Europe Convention on preventing and combating violence against women and domestic violence, the Istanbul Convention. Article 39 of this Convention obliges party to take the necessary legislative and other measures to ensure that performing an abortion on a woman without her prior and informed consent is criminalized under national law. While forced abortion will be criminalized in the Member States party to the Convention, the EU cannot legislate on this matter due to the division of competences stemming from the Treaties.

The Commission would like to differentiate forced abortion, which is a criminal offense, to the situation of a voluntary, informed and safe choice to terminate the pregnancy, which remains a prerogative of the pregnant women in situations where that is legally possible. The Commission would like to note that access to safe, legal and consensual abortion can be a life-saving part of healthcare for pregnant women or women wanting to become mothers, especially in a situation where the health or life of the pregnant women is at risk.

In February 26, the Commission adopted its reply to the European Citizens' Initiative "My Voice, My Choice" for safe and accessible abortion. The reply sets out that Member States on a voluntary basis may, if they wish, use their European Social Fund Plus resources to give access to safe abortion to women, notably those who are in vulnerable situations and who could otherwise not access it, fully in line with EU law and the division of competences between the EU and the Member States. Thank you for your attention.

01:36:57 - 01:37:09

Fredis Beleris

Ευχαριστούμε πάρα πολύ την Επιτροπή. Τώρα το λόγο βάσει πρωτοκόλλου έχουν τα κόμματα. Ξεκινάμε με το ΕΛΚ, ο κύριος Άγκιος.

01:37:09 - 01:40:37

Speaker 40

Thank you, Chair. Can I confirm there is Maltese, please, at least passive?

I don't see the cabin, so that's unfortunate. But okay, I'll speak in English. First of all, a message in French for Madame Bernard, which I hope she is still listening to us. Madame Bernard, je salue votre courage. J'entends votre voix, votre appel authentique.

Vous êtes une voix pour des milliers d'Européens.

Big thanks for coming in front of us with the courage to present your experience and to make an authentic call on behalf of all European women. Normally, the discussion on abortion divides us, at least in many instances in the European Parliament. However, I see here that the support for women, support for policies in favor of our families, support for maternity, these are topics which unite us, dear colleagues.

So I really welcome the petition submitted by Mrs. Bernard, and I also attach myself, attach my support to the calls made by Mrs. Bernard. And I also see, I welcome many points expressed by the European Commission in the sense of using EU instruments to bolster measures for family support. I want to share also with you an experience which I have from my constituency in Malta. There is this association which is called Gift of Life, Life Network, and of course they have policy positions when it comes to abortion and right to life, but they do not stop there.

They have attracted funding, most of it private funding, but also some public funding, to set up a home for women in difficulty. This home is called in Maltese Tgħanniqa ta' Omm, which means a motherly embrace.

And I have visited this home and I have seen there how when there is support, when there is psychological support of people listening to your case, helping you also materially, providing a home because in many situations there is difficulties also with housing, these people are saving lives. And I want to close with a quote by Simone Veil, which I would have never thought of quoting in my political parcours, but I recently listened to Simone Veil's speech in the Assembly in Paris when she promoted the bill for abortion in France in 1974. And this phrase touched me. She said, "No woman resorts to abortion lightheartedly. One only has to listen to them.

It is always a tragedy." So I think it is our duty as lawmakers, beyond the questions surrounding abortion, beyond the questions of subsidiarity, which has to be there because this is a question of subsidiarity, but I think we are united in our call for measures to support maternity and family policy in the European Union.

01:40:37 - 01:40:43

Speaker 41

Thank you, colleagues.

01:40:43 - 01:40:49

Fredis Beleris

Ευχαριστώ πολύ. Εκ μέρους των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, κυρία Lavren.

01:40:49 - 01:42:53

Murielle Laurent

Merci, Monsieur le Président.

Tout d'abord, je tiens à remercier la pétitionnaire d'avoir porté cette question qui est importante devant notre commission. Il me semble essentiel de rappeler que si comme l'indique la pétitionnaire, la Charte des droits fondamentaux de l'Union européenne garantit le droit à l'intégrité de la personne et reconnaît la protection de la vie familiale et de la maternité, ces dispositions doivent être interprétées dans le respect de la liberté de décision des femmes, y compris lorsqu'elles choisissent de ne pas mener leur grossesse à terme. Le plein exercice de cette liberté nécessite que l'avortement soit accessible de manière sûre, légale et non discriminatoire dans tous les pays de l'Union européenne. Une véritable protection des droits fondamentaux exige que chaque femme puisse choisir librement, sans pression matérielle, sociale ou juridique, et que ce choix soit accompagné d'un accès effectif à des soins sécurisés.

C'est pourquoi les États membres doivent financer et soutenir les structures de planning familial. Seules des structures indépendantes avec un personnel suffisamment formé et suffisant garantissent le libre choix des femmes. Par ailleurs, l'accès aux soins et la santé publique en général se dégradent dans les États membres, notamment en France. Sans une véritable politique en la matière, c'est la vie des citoyens qui est en danger. Le droit à l'avortement n'empêche personne de mener une grossesse désirée à terme.

Lutter contre l'avortement, c'est lutter contre le droit des femmes.

Sous couvert de neutralité, cette pétitionnaire se présentant comme apolitique est en fait liée à des groupes d'extrême droite. Instrumentaliser la santé des femmes, y compris des plus vulnérables, à des fins idéologiques est inadmissible. C'est pourquoi nous souhaitons que cette pétition soit clôturée.

Je vous remercie.

01:42:53 - 01:42:58

Fredis Beleris

Εκ μέρους των Πατριωτών για την Ευρώπη, η κυρία De la Pisa Carrión.

01:42:58 - 01:46:36

Margarita de la Pisa Carrión

Gracias, presidente. Gracias, señorías. Quiero agradecer a la peticionaria su valentía al compartir una experiencia tan personal para trasladarnos una realidad que nos afecta a miles de mujeres en toda Europa, ya que pone el foco en una cuestión que con demasiada frecuencia no se trata: la necesidad de acompañamiento y apoyo a las mujeres durante el embarazo. Porque el embarazo es siempre un momento sensible de nuestra vida, pero especialmente cuando llega sin ser planeado, cuando algo no va bien con el bebé, si existen dificultades económicas, laborales o hay falta de apoyo emocional por parte del padre, otros familiares o incluso por falta de bienvenida por parte de la sociedad. La libertad no puede reducirse a una mera declaración formal.

Para que una mujer pueda tomar decisiones verdaderamente libres debe contar con información adecuada, atención médica de calidad, apoyo psicológico y recursos sociales suficientes. Cuando estos elementos faltan, la libertad queda condicionada por las circunstancias. ¿Creemos de verdad que hay libertad si no se informa? ¿Es libre una decisión de quien se siente desamparada? ¿Hay libertad si hay coacción?

No. Si se niegan alternativas, si se marca un único cauce irreversible. La Carta de Derechos Fundamentales reconoce la dignidad de toda persona, la integridad física y psíquica y la protección de la maternidad y de la familia.

Estos principios deben traducirse en políticas concretas que acompañen a las mujeres y les permitan afrontar su embarazo con seguridad y esperanza. Por ello, es razonable preguntarnos si los instrumentos y programas europeos están contribuyendo de forma efectiva a apoyar a las mujeres embarazadas, especialmente aquellas que se encuentran en situaciones vulnerables, o si, por el contrario, se está alentando en otra dirección. Soy diputada de la Comisión de Mujer y sé la insistencia de promocionar el aborto, incluso garantizándolo, pagando viajes entre países, a pesar de que la Unión Europea no tiene competencias en esta materia. No existe ni una sola iniciativa propuesta para apoyar a la mujer embarazada y su bebé.

Peor, se persigue a las organizaciones que de forma desinteresada ofrecen apoyo para poder dar la bienvenida a estos niños. Es más, cuando tratamos de que las iniciativas de este Parlamento trasladen una idea positiva de la maternidad o la fertilidad, nos encontramos con una oposición de la mayoría de esta Cámara, que considera que esta mirada contribuye a una regresión de los derechos de las mujeres por condenarnos a una esclavitud.

Esta visión ha calado en las mujeres, especialmente de las más jóvenes, que toman decisiones sin realmente ser conscientes de las implicaciones que suponen para su vida, que luego se arrepienten, como aquí vemos, y sufren de por vida. Apoyar a las mujeres supone apoyarlas en algo tan natural que nos sobrecoge como es la maternidad. Debemos garantizar que ninguna mujer se sienta sola y abandonada en este momento. Esto debería ser un objetivo compartido por todos. Porque además la maternidad es un bien en sí mismo para la madre y su entorno.

¿Cuántas veces ha sido el punto de apoyo para crecer y superarse? Pero también para toda la sociedad. Una sociedad debe entusiasmarse por cada nueva vida para mantener viva la esperanza y el futuro. Por ello, pienso que esta petición debe mantenerse abierta y darse una prioridad. Muchas gracias.

01:46:36 - 01:46:37

Fredis Beleris

Ευχαριστώ πάρα πολύ.

01:46:37 - 01:46:43

Speaker 32

Εκ μέρους του ECR ο κύριος Inselvini.

01:46:43 - 01:51:01

Paolo Inselvini

Grazie Presidente e grazie soprattutto a colei che con grande coraggio ha presentato questa petizione, quindi grazie a Charlene che spero ci stia ascoltando anche in questo momento.

Grazie perché posso solo immaginare quanto sia difficile dover raccontare della propria esperienza personale, di ferite così profonde che appunto hanno vissuto non solo lei ma centinaia di migliaia, forse di più, di donne in Europa. Io ho avuto l'onore di conoscere tante donne che hanno purtroppo dovuto subire questo trattamento e che sono incappate in questo inganno dell'aborto. E rispetto a questa petizione non c'è ideologia che tenga, a differenza di quello che diceva la collega dei Socialisti e Democratici, perché questo è un fatto. È un fatto. Questa donna e tante altre donne ci chiedono di non essere lasciate sole, di avere qualcuno che possa stare al loro fianco quando sono in difficoltà, quando sono fragili, quando si trovano di fronte a difficoltà materiali, psicologiche, economiche e purtroppo constatano il fatto che noi, le istituzioni, non siamo ancora abbastanza al loro fianco.

Questo è un fatto e non possiamo assolutamente negarlo. Anche perché spesso la pratica dell'aborto viene banalizzata, addirittura da qualche associazione ideologizzata viene sponsorizzato come se fosse un simbolo della libertà, quando anche qui la realtà dice che si sta eliminando una vita umana e un uomo e una donna, un padre e una madre continueranno a essere tali, ma semplicemente di un bambino che non c'è più.

E rispetto a questo noi dovremmo aprire il nostro cuore per cercare di stare a fianco a queste persone, soprattutto a queste donne che chiedono di essere davvero libere e non invece di essere spinte verso una scelta di cui nella maggior parte dei casi si pentiranno poco tempo dopo. Tra l'altro l'Unione Europea, attraverso la Carta fondamentale dell'Unione Europea, la Carta dei diritti fondamentali, riconosce l'inviolabilità della dignità umana e dice che noi dobbiamo sempre rispettarla e tutelarla.

Ciò che invece evidentemente non si sta facendo all'interno dell'Unione Europea, perché se è vero che la Commissione ha tamponato il pericolo che era insito alla iniziativa di My Voice My Choice sottolineando giustamente che è una competenza degli Stati nazionali, allo stesso tempo però ha aperto un pertugio attraverso la possibilità di finanziamento tramite il Fondo sociale europeo. Ecco, questo va contro quelle che sono le competenze dell'Unione Europea, quando invece, richiamando l'articolo di cui ho parlato prima della Carta dei diritti fondamentali, la competenza dell'Unione Europea è quella di difendere la vita, che è inviolabile.

Quindi noi dovremmo concentrarci a dare sostegno alle madri, sostegno alle famiglie, perché questo ha una funzione personale nei confronti di tutte le donne e di tutte le famiglie, ha una funzione sociale all'interno dell'Unione Europea, perché noi stiamo vivendo un inverno demografico mai visto in Europa e noi dobbiamo invece cercare di incentivare la nascita di nuovi bambini e nuove bambine e in questo non facciamo nulla di male, anzi stiamo portando felicità e ricchezza da tutti i punti di vista in Europa. Tra l'altro tutto questo ci è stato richiamato anche recentemente da Papa Leone XIV, che ha espresso la disapprovazione per quanto riguarda progetti che possono essere finalizzati al cosiddetto diritto all'aborto sicuro e ritiene deplorevole il fatto che le risorse pubbliche vengano destinate alla soppressione della vita anziché essere investite nel sostegno alle madri e alle famiglie.

Ecco, così vado verso la conclusione dicendo che per noi questa petizione deve rimanere aperta e deve diventare assolutamente prioritaria. Dobbiamo concentrarci in questo, cercare di finanziare tutto ciò che può essere messo in campo per aiutare le persone, aiutare le madri, aiutare i padri a stare a fianco alle madri, aiutare alle famiglie ed eliminare tutti quegli impedimenti che fanno in modo che la donna non possa portare avanti la gravidanza. Questo vuol dire difendere davvero la libertà delle donne e difendere il diritto alla vita di tutti i bambini che chiedono semplicemente di avere i diritti di tutte le persone che sono in questa sala.

01:51:01 - 01:51:09

Fredis Beleris

Ευχαριστώ πάρα πολύ.

Εκ μέρους της Ευρώπης των Κυρίαρχων Εθνών, ο κύριος Sypniewski.

01:51:09 - 01:55:07

Marcin Sypniewski

Dziękuję bardzo. Przede wszystkim bardzo serdecznie dziękuję autorce petycji za to, że mogliśmy się z nią zapoznać i że bardzo odważnie poruszyła temat, który jest niezwykle ważny. Przede wszystkim słuchając wypowiedzi na temat praw kobiet, gdzie te prawa kobiet są, kiedy kobieta właśnie mówi, że nie chce aborcji, że chce urodzić dziecko i że potrzebuje pomocy do tego? Bardzo wiele słyszymy tutaj również w tej instytucji o prawach kobiet.

Natomiast niestety mam wrażenie, że w większości te prawa kobiet są utożsamiane z prawem do aborcji. A tak nie powinno być, bo jeżeli pojawiają się takie problemy właśnie związane z macierzyństwem, no to wówczas niestety te wszystkie instytucje i organizacje milczą i nie chcą się tym zajmować i kobieta nie otrzymuje wsparcia ani ochrony. Europa przecież została zbudowana na godności człowieka, na fundamencie poszanowania życia, każdego życia i godności osoby ludzkiej. I to samo mówi prawo europejskie.

Karta Praw Podstawowych mówi o tym, że godność człowieka jest nienaruszalna, mówi o tym, że każdy ma prawo do integralności fizycznej i psychicznej oraz do wolnej i świadomej zgody, a także o tym, że Unia Europejska zapewnia ochronę rodziny i macierzyństwa. Jeżeli to nie ma być tylko pusta deklaracja, to muszą za tym iść konkretne czyny. Nie może być tak, że w odniesieniu właśnie do inicjatywy promującej aborcję czy nawet turystykę aborcyjną Komisja Europejska wskazuje, że możliwe jest jej finansowanie z publicznych środków, a jeżeli mówimy o wspieraniu macierzyństwa, to nie widzimy żadnych realnych programów.

A przecież powinniśmy wspierać bardziej macierzyństwo, a nie aborcję, która jest czymś wyjątkowym, która powinna być stosowana tylko w wyjątkowych przypadkach. Zwłaszcza że jesteśmy w sytuacji największej zapaści demograficznej w dziejach Europy i w tej sytuacji wspieranie macierzyństwa i ojcostwa powinno być naszym obowiązkiem. Jeżeli właśnie tak jak słyszeliśmy Komisja Europejska dopuszcza wspieranie ze środków publicznych aborcji, no to tym bardziej powinniśmy wspierać macierzyństwo, wspierać kobiety znajdujące się czy w okresie ciąży, czy już wychowujące dzieci.

Poruszony tu był przypadek presji wobec kobiety chcącej urodzić dziecko i też nie jest to sytuacja jednostkowa. Oczywiście takie zjawisko stanowi przemoc wobec kobiet i nie powinno być stosowane. Mówi o tym prawo również i powinniśmy dążyć do tego, żeby kobieta nie była pozostawiana w sytuacji bez wyboru.

Bo jeżeli kobieta, która chce urodzić dziecko, została pozostawiona samej sobie, zamiast wsparcia otrzymała presję, zamiast pomocy otrzymała poczucie winy, a zamiast ochrony samotność, no to w takich warunkach aborcja przestaje być wolnym wyborem i staje się rozwiązaniem wymuszonym przez okoliczności i powinniśmy tego uniknąć, dążąc do tego, żeby kobieta miała wybór. Nie ma zgody naszej na przymus. Zgoda nie może obowiązywać tylko wtedy, gdy jest wygodna ideologicznie. I pamiętajmy o tym, że dzieci są przyszłością Europy, że dzieci nie są problemem. Żadne trudności finansowe, społeczne, żadna presja nie może usprawiedliwiać przemocy wobec kobiet, która chce urodzić swoje dziecko.

Dziękuję bardzo.

01:55:07 - 01:55:16

Fredis Beleris

Τώρα θέλω να δώσω το λόγο εκ μέρους των μη εγγεγραμμένων στον κύριο Φερνάντες. Θα σας παρακαλέσω να αφήσετε λίγο χρόνο για την αναφέρουσα.

01:55:16 - 01:57:12

Alvise Pérez

Muchísimas gracias, presidente. Voy a ser esta vez lo más lacónico y braquilógico posible con cuatro puntos breves. El primero es agradecer evidentemente la valentía de esta peticionaria por denunciar una de las mayores agresiones y mayores violencias contra la mujer que puede haber, y es que una mujer decidiendo ser madre, pues vea que la administración da más recursos a que infanticide a su bebé, a que aborte, a que pueda tenerlo, ¿no?

Por eso me llama muchísimo la atención algo tan poco político como bien ha dicho la eurodiputada socialista que ha abandonado ahora mismo esta sala, que esto no es político, pero que hay que cerrar la petición porque puede ser usada por la ultraderecha. Me ha llamado mucho la atención esa, ese comentario, entre otras cosas porque es contraintuitivo. Estamos en uno de los continentes más envejecidos del planeta. España, mi país en concreto, es el segundo país más envejecido del mundo después de Japón. Aunque sea por el egoísmo de que pueda cobrar sus propias pensiones, tendría que empezar a preocuparse por el número de hijos que tienen las mujeres europeas.

Yo creo que aquí no hay ningún tipo de gris. Creo que es bastante importante que estemos todos unidos en esto y por eso también lanzo un abrazo a la eurodiputada de Vox porque lamento mucho que aun estando de acuerdo en todas las políticas provida, pudiéramos ver ayer como viniendo a HazteOir, que es una de las mayores fundaciones provida de España y de Europa con CitizenGO, pues abandonaran la sala o que por ejemplo no exijáis más políticas en los pactos de gobierno sobre maternidad. Yo rogaría por favor, y contaréis con todo mi apoyo, en que podamos coger esta valentía de estas mujeres y llevarlo a los pactos de gobierno que seguro que estamos de acuerdo en la inmensa mayoría de esos puntos. Y con esto nada más, pido por favor que se mantenga abierta esta petición. Muchas gracias.

01:57:12 - 01:57:22

Fredis Beleris

Ευχαριστώ πάρα πολύ. Το λόγο για δύο λεπτά έχει η αναφέρουσα.

01:57:22 - 01:58:29

Charlène Bernard

Mesdames et messieurs les députés européens, merci beaucoup de votre attention et de vos réponses. Merci d'avoir mis en valeur le travail d'associations qui œuvrent pour soutenir les femmes enceintes. J'aurais aimé pouvoir en bénéficier lorsque j'étais enceinte. Madame Laurence, j'apprends qu'elle a quitté la salle, mais je voudrais néanmoins lui répondre. Peut-être qu'elle écoutera.

Madame Laurence, je pensais comme vous à l'époque, sinon je n'aurais pas poussé la porte du planning familial. Je pensais y trouver un soutien psychologique, une écoute. Je pensais que le planning familial devait venir en aide des femmes dans une situation de maternité. Et or, ça n'a pas été le cas.

Je me suis rendu compte que le planning familial avait vraiment des visées complètement unilatérales. Je regrette aussi votre assertion selon laquelle j'appartiendrais à un supposé mouvement politique. Cette assertion vise seulement à discréditer mon témoignage et c'est un ressort qui est malheureusement bien connu. Or, ma demande, c'est vraiment d'entendre les voix de toutes les femmes. On est tous, je crois, d'accord là-dessus, de gauche comme de droite, il faut soutenir le droit des femmes en matière de maternité, le droit de faire un choix libre et c'est l'objet de ma pétition.

Je vous remercie.

01:58:30 - 01:59:00

Fredis Beleris

Θέλω και εγώ με τη σειρά μου να ευχαριστήσω την αναφέρουσα για το θάρρος της και να πω ότι νιώθω περήφανος όταν συζητιούνται τέτοια πράγματα στην επιτροπή μας, που συμμετέχω σε αυτή την επιτροπή. Σε μία Ευρώπη που γηράσκει, αυτά θα πρέπει να μας απασχολούν. Ευχαριστώ πολύ. Η αναφορά πρέπει να μείνει ανοιχτή και να περιμένουμε γραπτή απάντηση από την Επιτροπή. Θα διακόψουμε τώρα τη συνεδρίασή μας και θα συνεχίσουμε στις 14:30 στην ίδια αίθουσα.

Σας ευχαριστώ.

Ask anything about this video — I analyse its transcript to answer.